A Filosofía da Folla contra a da Luz.
ANTERIORMENTE
Só se acaba coa violencia se todo o mundo renuncia a ela.
Todos somos violentos.
A Filosofía da Folla non o nega, trata de aceptalo.
Os que renuncian á violencia, coñecen a súa maldade.
Ti es a quen buscan os Capas Brancas.
Por malos que sexan, son quen nos protexen dos trollocs.
Xa podes interrogala.
- Pensei que eras bo! - Era bo!
Sen feridos.
É un plan ou unha esperanza? Precisas os dous se queres liderar.
Non quero.
Téñolles medo aos trollocs.
Ou non lembrades o que pasou en Bel Tine?
Chegaron os reforzos.
Parece ser que tendes problemas con ese rapaciño de Dous Ríos.
Non son saqueadores. É un exército.
O dos ollos dourados terá que levar os seus á guerra, queira ou non.
Máis forza.
Con coidado.
- A pedra e despois... - Despois o coiro.
Xa o sabemos. Lord Perrin ensinounos ben.
Non me chamedes así.
Claro, lord dos ollos dourados.
- Están aquí! - Non.
- Son os trollocs! - Correde!
Veñen os trollocs!
Trollocs! Son os malditos trollocs coas caravanas.
Caravanas?
Non.
Non son trollocs! Tranquilos.
Son Tuatha'an. Abride a porta.
Veña, podedes entrar.
Podedes quedar o tempo que queirades.
Benvidos.
Aram. Ila!
Perrin.
Que fas aquí?
Volvín á casa.
Que vos pasou? E Raen?
Trollocs.
Onte á noite.
- Estabades lonxe da aldea? - Só a uns quilómetros.
E non estabamos nós sós.
Había xente de outros lugares de Dous Ríos.
- Precisamos auga. - Claro. Ide.
Virán por nós esta noite.
A RODA DO TEMPO
Perrin dixo que non comedes carne.
Tranquilos, xa lla quitei.
Grazas.
Así que a folla volveu á árbore?
Si, era hora de volver á casa.
Esperaba poder atoparte de novo no camiño algún día.
E que quedases connosco.
Se iso pasase, igual estaba morto.
Coma o avó.
A Filosofía da Folla nunca foi sinxela,
pero os Tuatha'an sempre a seguiron.
Enterramos os nosos mortos e seguimos.
Que podemos facer?
E a onde imos?
Como?
Sen caravanas nin xente para enchelas?
Mirade, igual agora a cousa non vai ben,
pero cando a xente vexa a realidade,
quererán volver
e volveranse encher as caravanas.
Igual aínda non te perdemos.
É atractivo...
o rapaz xitano, para ser covarde.
Creo que iso non lle vai gustar.
Non o vai intentar.
Ningunha Aiel se rebaixaría a estar cun Perdido.
Pechade os ollos.
Imaxinade un abrocho.
Rosa...
Cando lanzamos bólas de lume?
Non temos tempo para ensinarvos eses tecidos.
Ides ter que unirvos a min
para que eu colla o voso poder e o combine co meu.
Lanzas raios?
A outra Aes Sedai lanzounos contra os trollocs.
Debes ser a nova sorteira.
Ves os meus tecidos, así que podes canalizar.
E viches como as adestrei.
Que? Queres que entre no teu exército de rapazas?
Non queres aprender a usar o teu poder?
Só se non teño que deixar de beber.
O bo das lanzas envelenadas é que só tedes que tocar o inimigo.
En calquera parte, tanto ten.
Así que mantede a posición.
Manter a posición? Por que raios non a mantés ti?
Canto máis aguantedes, máis vivirán as vosas familias.
Dáme un arco dos de Dous Ríos e aguantarei toda a noite.
Pensas que podes co arco?
Mellor ca ti, rapaz.
Pois veña, collede os arcos.
Como vai?
Imos morrer todos aquí.
Igual temos máis posibilidades das que cres.
Atopei outra canalizadora.
É poderosa, coma as rapazas.
O sangue antigo corre por estas montañas.
Equivoqueime, tiñas razón.
Espero que sea un consolo...
cando morramos todos.
Mirade a bandeira.
Xa o sei.
Encántache.
Non precisamos bandeiras, e moito menos esa.
Díxenlle á xente que os trollocs temían os lobos.
Así uniranse a ti para axudar.
E se non estou listo?
Non o estás.
Se quixesen o mellor xeneral, seguirían a Alanna.
Se quixesen o mellor loitador, os Aiel.
Os de Dous Ríos séguente porque es un deles.
Se podes combater os monstros, eles tamén.
- Avisaches a lord Luc? - Claro.
- Dixo que nos esperaba no paso. - A nós?
Ti non vés?
E se xa o matamos aquí?
Precisamos axuda cos trollocs.
Teñen 200 homes no Outeiro do Vixía, están adestrados.
En serio, Faile.
- Dous Ríos. - Fillo Bornhald.
Bo traballo.
Tentades evitar a nosa xente?
O contrario.
Quero que nos unamos contra os trollocs.
Hai centos nesas montañas. Seguro que os teus xa os viron.
Din que hai unha ducia.
Seguro que tamén tedes refuxiados no campamento.
Paréceche que son só unha ducia?
Os trollocs viñeron aquí para destruírnos e atacarán esta noite.
Sabes moito dos trollocs, Dous Ríos.
Non son un Amigo Sinistro, por moito que o desexes.
Por que o ía desexar?
Así odiarme sería sinxelo.
Xa é sinxelo, Dous Ríos. Mataches a meu pai!
Síntoo.
Síntocho, de verdade.
E ti non sentes o que lle fixeches a Natti?
Unha inocente queimada viva
no teu campamento, e xa era unha prisioneira.
- Era unha bruxa. - Non o era.
Morreu polo teu dó.
Igual ca teu pai polo meu.
Cando rematará isto?
Cando se faga xustiza.
Deixar que acaben con Dous Ríos non é xustiza.
Nin é vinganza.
É traizoar todo o que dis que defendes,
todo o que defendía teu pai.
Meu pai loitaba pola Luz, Dous Ríos.
Por que?
Por que imos loitar por vós?
Porque é o correcto.
Mira, vindes a Dous Ríos, axudádesnos...
e cando remate a batalla irei contigo
para afrontar a xustiza da Luz.
Por iso viñeches, verdade?
A estas montañas. Para arrestarme.
Non arriscarei a miña xente por promesas baleiras.
Se os trollocs non acaban contigo, farémolo nós.
Que pon aí, despois de "rei"?
É un nome.
"Aemon al Caar al Thorin."
O último rei de Manetheren, que morreu aquí loitando contra os trollocs.
"Al Thorin"?
Coma Rand al'Thor, o Car'a'carn?
Se esta pode ser a nosa última noite,
creo que por fin vou ceder
e xogar ao Bico da doncela.
Se é que aínda queredes.
Sabiamos que aceptarías.
Nabos cocidos ou figos frescos?
Figos?
Grazas á Luz.
- Entón vasmo pedir? - O que?
Que desconecte o vínculo.
A batalla aínda non empeza,
terás unhas horas de paz.
Déixao estar.
Se hoxe é a nosa última noite,
non me quero separar de ti.
E non mentía co dos figos.
Mira que me deu un alumno.
Que mamalón!
¿Podes sentir...
a través do vínculo
como... estou gozando?
- Iso gústache, non si? - Non.
Iso era o que facía el.
Ti e mais eu...
comezaremos algo novo.
Se queres sorprender a alguén, quita os coitelos das fundas.
Non es divertido cando esperas morrer.
Está ben ter medo antes da batalla.
Meu pai sempre o ten e loitou en moitas.
Ti tes medo?
Claro que non. Non son unha nena.
Non me asusta morrer,
asústame o que vén antes.
Vexo as súas caras...
mirándome, dándose conta de que os conducín ata a súa morte.
Sen ti sería moito peor.
- Nin sequera loitarían. - Teñen que facelo.
É o seu fogar.
Pero non é o teu.
Por que loitas ti?
Sei que non é só por min.
Igual é por preguntares iso.
Outros non o farían.
Igual porque o teu amigo tocou o Corno
e rouboume a posible gloria.
Ou igual me gustan as causas perdidas.
O caso é que estou aquí,
por sorte para ti.
Non quero verte morrer.
Non o farás. Aguantarei máis ca ti.
Falo en serio.
Mira, se te importo, marcha agora
que aínda podes.
Por favor.
Iso depende.
Queres que marche
porque temes que me crave ese machado como a túa muller?
Xa abonda!
Pasácheste, Faile.
Lisca.
- De verdade, marcha! - Tenta obrigarme.
Igual así ves que non me tes que salvar.
Eu decido loitar, coma todo o mundo aquí,
como fixo a túa muller.
Merecemos respecto antes da batalla, honor despois.
Garda a culpa para os inimigos que escapen.
Vai xogar comigo.
Se bica mal, cravamos a lanza.
Matarémolo se a cravamos máis.
Non lle pedimos permiso á señora do teito para xogar.
Si.
Morreron moitos homes no Bico da doncela?
E mulleres.
Entón, ao parar o xogo, salvástesme a vida.
Pagastes a vosa toh.
Podedes marchar e ir para a casa.
É deshonesto enganar unha Aiel coa toh.
Podemos falar, irmá?
Usou o xogo para botarnos antes da batalla,
arriscou a súa vida para salvarnos.
Ás dúas.
Chiad pagou a súa toh.
Pero agora débocha eu, alarife.
E eu vou onde ela vaia.
Vinvos practicar con Alanna Sedai.
Os Cauthon tampouco valemos moito para canalizar.
- Non é certo. - E logo por que non veu Mat?
- Iso é...? - O Corno de Valere.
Tocouno teu irmán. Agora é un heroe.
- Parece a vexiga dunha ovella. - E soa igual.
Farán cancións sobre el. Igual vós podedes escribir a primeira.
- Que? Mat, o que toca a vexiga? - O carneiro?
Trollocs! Achéganse os trollocs!
Hai uns 500 fachos.
Deben traer Amigos Sinistros.
Temos que cambiar os plans?
500 ou 5000, trollocs ou Amigos Sinistros, todos arden igual.
Destruín as pontes e os trollocs non atravesan as augas.
Só poden chegar polo paso da montaña.
Aínda os podemos reter alí.
Hai que esgotalos para que lisquen.
Se non podemos facelo no paso, tentarémolo na porta,
e despois na praza,
e despois aquí, na pousada, e despois...
Desculpa, non sei por que nos chamaches.
Non tocaremos as armas, nin sequera nun momento así.
Nunca vos pediría tal cousa.
Pero ninguén corre coma os Tuatha'an.
A última vez que atacaron os trollocs,
as mulleres crearon un túnel para saír da vila,
dende a pousada ata as montañas.
Se vedes que perdemos,
podedes levar os nenos e liscar?
Non hai folla sen semente.
Estaremos encantados.
Grazas.
Aos nosos postos.
Que a Luz vos acompañe.
As fortificacións non aguantarán
se os trollocs traen reforzos polo acceso aos Atallos.
Teño que pechalo... para sempre.
- Irei contigo. - Se marchas, os veciños renderanse.
Encargámonos nós.
Moi ben.
Pero cando o peches, non volvas.
Vaite para a casa, a un stedding, sanda.
É unha orde?
Tres guerreiros máis non son nada,
pero se morremos, ese libro si que será algo.
Asegúrate de que nos recorden.
E igual os que veñan despois aprenderán coas historias.
E cando veña por eles a Escuridade, gañarán.
Cóidate, Loial, fillo de Arent, fillo de Halan.
O teu nome é música para os oídos.
E xuro
que o teu nome soará nos oídos de todo o mundo,
lord dos ollos dourados.
Non me chames así.
Déixame ver a espada.
Moi afiada.
Bo traballo.
Pechade as portas.
Seguimos os pasos dos nosos pais,
o camiño das nosas nais.
Defenderon a terra co seu sangue
hai moito tempo,
hai moito tempo.
- Cantar. - O canto de Manetheren.
- Chorar. - Chorar polo sangue de Aemon.
- Bagoar. - Bagoar por Manetheren.
Hai moito tempo,
hai moito tempo.
Maksim, preparádevos.
Arqueiros, cargade!
Apuntade! Disparade!
- Maksim, outra vez. - Cargade!
Apuntade! Disparade!
Os arcos de Dous Ríos.
Escudos!
Protexédevos!
Aguantade!
Moi poucos gardas, sen protección.
Estes forasteiros... Ata os Seres da Sombra son brandos.
- Precisamos reforzos. - Xa?
Ordes do señor.
Temos que controlar o acceso aos Atallos antes de que chegen os reforzos.
Maksim, agora! Maksim!
Arqueiros, comigo.
Atendede. Arqueiros, cargade!
Apuntade!
Disparade!
Cargade!
Apuntade! Disparade!
Están avanzando.
Maksim, agora!
Unídevos a min.
Atrás!
Atrás! Afastádevos!
Non vai haber quen a aguante.
Iso foi mellor que os raios.
Xa está? Réndense?
Se temos sorte.
Veña, ide ver que pasa.
Vixiaremos nós.
Veña!
Pechade as portas!
Alanna?
- Alanna, viches cara a onde foron? - Retiráronse.
Retiráronse? Os trollocs?
Hai algo raro.
A armadura, a disciplina... os trollocs non loitan así.
É coma se os controlasen.
Que pasa?
Alanna, detrás de ti!
Alanna!
Axudádenos!
Poñedea a salvo!
Non, Daise!
Axuda!
Protexédevos uns aos outros!
Rapazas, levádea dentro.
Poñédea a cuberto! Veña!
Daise! Volve dentro...
É a túa Aes Sedai?
Mancárona.
Volveron os trollocs!
Non podemos sen a Aes Sedai.
Lisquemos, non somos soldados.
Os soldados non gañan batallas.
Gañan os que son demasiado parvos para saber cando están feridos,
os que son demasiado testáns para morrer,
os que son demasiado crueis para deixar que a Roda os esmague sen defenderse.
Que dicides?
Pode facer iso a xente de Dous Ríos?
Podedes?
Como pechamos iso? Non está aberto.
- Avendesora. - Ti... sempre tocas todo!
Só se pode pechar do outro lado.
Defenderédesme, Bain e Chiad, Doncelas Lanceiras?
Perrin!
Maksim, o paso...
Era imposible sen Alanna.
Aguantamos o que puidemos. Podes estar orgulloso dos teus.
- Pararémolos na entrada. - Non sen a Aes Sedai.
- Non temos xente. - Seino.
Rapazas, podedes facer o que fixestes antes?
O tecido para curar?
Intentámolo.
Non sei que pasa, non funciona.
Tranquilas. Xa fixestes abondo.
Estou moi orgullosa.
Síntoo.
Quen tocou ese corno?
Quen está aí?
Capas Brancas!
- Traen a bandeira da paz. - Abride.
Viñeron. Eses malnacidos viñeron.
- Viñeches. - Era o correcto.
Por onde viñestes?
Polo paso da montaña.
Pasastes os trollocs?
Que trollocs? Non había ninguén.
Chegaron hai unha hora, non podía estar deserto.
Padan Fain? Está convosco?
É un Amigo Sinistro.
- Pechade as portas! - Aguantádeas.
Atacade!
Arqueiros, acabade con eles!
Acabade con eles!
Veña! Creade a liña defensiva, protexede a praza. Vamos!
Protexede a praza! Tomade posicións!
- Non sabía o de Fain. - Deberías.
Marchade! Liscade xa!
Círculo de Mulleres, aguantade!
- Aram... - Si. Xa é hora?
Hai que voar.
Non teñades medo.
Shiaine!
Precisamos os reforzos.
Canto van...?
Vós fixestes isto.
Sen Aes Sedai?
Non vos afastedes.
- Hai que internarse no bosque. - Si.
Correde!
Vai morrer todo o mundo pola miña culpa. Falleilles.
Fracasar implica liberdade. Que teñen que temer?
Que darías por Dous Ríos?
Todo.
Demóstrallelo.
Queda detrás.
- Non me protexas... - Mata o resto.
Dous Ríos! Comigo!
Aguantade! Protexede a praza!
Protexede a praza!
Por Dous Ríos!
Aguantade!
Facédeos retroceder!
Gústanme esas mulleres.
Apartade, rapazas.
Erades vós!
Pola nosa nai!
Hai demasiados!
Mátao!
Por que nos fixeches isto? Por que nos odias?
Odiarvos?
Non me importades vós,
non me importa este sitio.
O Gran Señor quere borrar do mapa Dous Ríos,
enviarlle unha mensaxe ao Dragón?
Xenial.
Mátame ou non.
Van entrar milleiros de trollocs polo acceso aos Atallos.
Non haberá lanternas durante Bel Tine este ano.
Parece que os reforzos non veñen.
Teño abondos aquí.
E por que cheiras a medo?
Por Dous Ríos!
Ves?
Somos pastores e agricultores, non somos soldados.
E o único que ten medo a morrer es ti.
Propóñoche un trato.
Non.
Propóñocho eu.
Se queres vivir,
só tes unha opción.
Retira o teu exército.
Sei que os controlas,
controláchelos todo este tempo.
Marcha lonxe, moi lonxe, e non volvas nunca...
ou morrerás aquí e agora, por nada e por ninguén.
E cres que vou manter a promesa?
Eu manterei a miña se non o fas.
Guerreiro!
Vasnos levar á Torre?
Non.
Creo que o Padrón ten outros plans para nós.
Xa me salvastes dúas veces.
Vós gañades a vida amañando potas e tixolas, non?
Porque penso que imos necesitar un novo ferreiro en Dous Ríos,
se queres quedar.
Díxenlle...
Ordeneille que volvese á casa.
Deixou o libro,
sabía que non ía volver.
A vida é un soño do que debemos espertar
antes de volver soñar.
Que a túa alma atope auga e sombra,
Loial, fillo de Arent, fillo de Halan.
O teu nome é música para nós.
"A Roda xira
e a aguia vermella de Manetheren convértese nun lobo.
Os de Dous Ríos enfróntanse sós á Escuridade,
cun ferreiro como líder,
un home que asumiu ese papel non porque quixese liderar,
senón porque os seus o querían seguir."
Dous Ríos.
Tiñamos un trato.
De que falas?
Réndeste ante a xustiza da Luz,
como xuraches?
Dis que vos chamades Fillos,
e non me sorprende que non saibades contar.
Non, parade!
Irei.
Estás tolo? Vante matar.
É a súa decisión.
Igual que ti decidiches loitar
e eu decido deixar de loitar.
Podes respectalo?
A violencia non remata ata que alguén di: "Abonda."
Para! Déixao tranquilo!
"Un home honrado,
un home ao que lle quitaron a familia,
pero que loitou contra a pena
e protexeu a quen puido.
Perrin Aybara...
o meu amigo."
Viva Perrin dos ollos dourados,
lord de Dous Ríos!
- Viva lord Perrin! - Lord Perrin!
Lord Perrin!
Subtítulos: Paula Maneiro Torreira
Supervisora creativa: Natalia L. Prieto