Dorastałem i pracowałem w wojsku. Zawsze mówiono mi, co mam robić.
Teraz zwiedzam na swoich warunkach.
Motele, gotówka, fałszywe nazwiska, bez dużego bagażu.
Przywykasz.
W bazie nie ma jego odcisków, ale coś tu nie gra.
Nie ma prawa jazdy, hipoteki, ubezpieczenia.
Nie ma go w sieci.
Jedyny dowód na jego istnienie to fakt, że siedzi w pokoju obok.
Załatwił kilku ludzi w trakcie służby.
Doskonała robota.
Dowodził sto dziesiątym oddziałem śledczym
Żandarmerii Wojskowej.
Sto tysięcy lat temu
byli ludzie, którzy zostali przy ognisku i ci, którzy wędrowali.
Muszę być potomkiem tych wędrujących.
To po prostu moja natura.
GÓRY CATSKILL, STAN NOWY JORK DWIE GODZINY NA PÓŁNOC OD MANHATTANU
Co mam z nimi zrobić?
Wyprać i sprzedać. To sklep z używaną odzieżą.
- Kupuje pan coś? - To, co mam na sobie.
Dżinsy, T-shirt, kurtka, skarpetki, bokserki.
Razem 22 dolary.
50% ZNIŻKI NA WSZYSTKO
Jedenaście.
Doug miał to zdjąć kilka dni temu. Należą się 22 dolary.
Dlaczego sama tego nie zrobiłaś?
Bo to obowiązek Douga.
Tam jest bankomat.
Zostawię paszport, więc nie ucieknę.
Wisi mi to. To robota jest do dupy.
Przepraszam, muszę dokonać kolejnej wypłaty.
Nie odwracaj się, mogę ci pomóc.
Wypłacaj dalej pieniądze.
Minivan po mojej lewej. Twój?
Tak.
Czyli ukradziono ci samochód?
- Moje dziecko siedzi z tyłu. - Broń?
Tak.
Zostań tu. To nie potrwa długo.
Dalej.
Oby się pospieszyła, inaczej to się źle skończy dla was obojga.
Cześć. Chcesz iść do mamy?
Już dobrze, kochanie.
Synku, już dobrze. Jestem tutaj.
Nieprędko się ocknie.
Idź do banku, wezwij policję, daj im to.
Broń jest w samochodzie.
Czekaj. Kim jesteś?
Kimś, kto woli się nie angażować.
Trzymaj 30 dolarów. Potrzebuję nowej kurtki.
Coś jest z tą nie tak?
Jest na niej krew.
Pożyczysz komórkę?
Dostałem wiadomość od znajomej.
Tammi Cates?
Niech zgadnę. Kasjerka w banku, kelnerka, ekspedientka w sklepie z odzieżą używaną?
Ta trzecia. Dostałem twoją wiadomość.
110. , 10-30.
Wezwanie pomocy.
I bilet lotniczy.
- Lecisz do Nowego Jorku. - Po co?
Zamordowano Calvina Franza.
Dam znać, jak wyląduję.
ROCK CREEK, WIRGINIA (KILKA LAT WCZEŚNIEJ)
Major Reacher.
Dzień dobry panu.
Wystarczy Reacher. Nie kazałem ci niczego przynosić.
To materiały biurowe do roboty papierkowej.
Nienawidzę jej.
Mogę się tym zająć, proszę pana.
- Reacher. - Jasne, Reacher.
Mogę zapytać, co ja tu właściwie robię?
- Już mać dość, Franz? - Nie, sir... Reacher.
Nie, skąd. Jestem tylko ciekawy.
Widziałem cię ostatnio w koszarach.
Zapobiegłeś ostrej bójce o skradzioną paczkę z domu.
O ostatnie ciastko w pudełku.
Jedno ciastko?
- Tak. - To jeszcze głupsze.
Ale wynegocjowałeś niezłą ugodę,
opowiedziałeś parę żartów, załagodziłeś konflikt.
Masz głowę na karku. To może się przydać.
Dobra, muszę zapytać.
Co za cholerną jednostkę zebrał tu major Reacher?
Mistrzyni liczydła z księgowości.
Dziunia z magazynu paliw.
Mamy Dave'a Matthewsa.
Dziadka Mosesa i dwóch chłopaków z...
Skąd jesteście? Chyba widziałem was w zaopatrzeniu.
Mamy nazwiska.
Sanchez i Orozco.
Który to Orozco?
A ty to kto? Gaduła?
David O'Donnell.
I bez urazy, dziadku, ale co ty tu robisz?
Nie ominą cię jakieś seriale?
Lowrey sześć razy wygrał zawody strzeleckie,
z broni krótkiej i długiej.
Mam zasadę.
Plany biorą w łeb po pierwszym strzale,
więc lepiej, żeby ten pierwszy był dobry.
Wygrałem zawody strzeleckie z marines,
a i tak wiem, że Lowrey strzeli najlepiej.
Myślisz, że tę jednostkę czeka spory ostrzał?
Może.
To co tu robią ludzie bez doświadczenia, majorze Reacher?
- Reacher. - Reacher.
Przepraszam.
Armia potrzebuje jednostki do złożonych spraw.
Więc potrzebuję specjalnej grupy śledczej, nie zwykłej żandarmerii.
Skoro jesteśmy wyjątkowi, czemu wylądowaliśmy tutaj?
Co to w ogóle za miejsce?
Kilka lat temu wujek Sam złożył ofertę na działkę niedaleko stąd.
Źle wpisał adres
i stał się dumnym właścicielem tego budynku i nieistniejącej już
agencji ubezpieczeniowej Callahan.
Ale masz rację. Mogłoby być trochę lepiej.
Posprzątajcie pudła
i przenieście te stare biurka na środek pokoju.
Ruchy.
Nie musicie mnie tytułować,
ale macie ruszać dupy, jak powiem. Do roboty.
Idź tyłem.
Ja mam iść tyłem?
- Ja idę tyłem. - Idź tyłem.
- Podnoś z nóg. - Nikt tak nie robi.
Na trzy. Raz, dwa, trzy.
Źle.
Robię tak, jak mi kazałaś.
I my mamy pracować razem?
Z nóg.
Nie wiem.
Ale napiłbym się piwa.
Powiedz im, że stawiam.
WILLIAMSBURG BROOKLYN, NOWY YORK
Reacher.
Neagley.
Dzięki, że zamówiłaś. Z kubka jeszcze leci para.
Widziałam, że wylądowałeś wcześniej.
Nie masz bagażu. Sprawdziłam też korki.
Kawę podali 90 sekund temu.
Jedzenie stoi od trzech minut.
Doceniam.
Skąd to masz?
Jestem detektywem. Mam swoje źródła.
Od Margrave trochę minęło.
Dwa lata, siedem miesięcy i 19 dni.
Dobrze wyglądasz.
Wyglądam tak samo.
2 lata, 7 miesięcy i 19 dni temu też dobrze wyglądałeś
więc racja, wyglądasz tak samo.
Ty wyglądasz na zmęczonego drogą.
No.
Dobra, Franz, streść mi tę sprawę.
Zaginął po wyjściu z domu na Brooklynie jakiś tydzień temu.
Ciało znaleziono w górach Catskill.
Miejscowy wydział ma tylko 20 gliniarzy.
Franz zniknął w mieście, więc NYPD przejęło sprawę.
- Jak się dowiedziałaś? - Telefon od Angeli.
- Wdowa po Franzym. - Był żonaty?
Tak. Mieli fajne wesele. Z czekoladową fontanną.
Syna też miał.
Co? Życie toczy się dalej, jak cię nie ma.
Co jeszcze?
Przed zniknięciem zostawił kilka wiadomości.
Chciał się poradzić w sprawie, którą prowadził.
Miałam za dużo na głowie, więc nie mogłam oddzwonić.
Potem usłyszałam od Angeli, że został zamordowany.
To nie twoja wina.
- Wiem. - Nie zabili go tak po prostu.
Był torturowany.
Sam śluz w żołądku. Był odwodniony. Bez jedzenia i wody.
Wyleciał z samolotu.
Nie z samolotu.
Znaleźli go na odludziu,
urazy wskazywały na upadek z kilometra.
Prędkość minimalna samolotu to jakieś 130, może 160 km/h.
Wypchnęliby go poziomo w strumień powietrza.
Uderzyłby w skrzydło.
Miałby wtedy obrażenia przedśmiertne.
Wyrzucili go z helikoptera.
- Złamane nogi nie były od upadku. - Jak to?
Spójrz na wyniki badań krwi.
Pełno histaminy. To reakcja na ogromny ból.
Za wysoki poziom dla urazu w chwili śmierci.
Połamano mu nogi kilka dni wcześniej.
Miał na spodniach proszek tlenku żelaza.
Bili go zardzewiałym prętem.
Musiało nieźle boleć.
Tak. Był torturowany, chodzi o zemstę lub wyciągnięcie informacji.
Zrzucili go z wysokości, by uniknąć raportu balistycznego.
Dwójka turystów zeszła ze szlaku i znalazła ciało.
Inaczej kto wie, kiedy by go znaleźli.
I co teraz?
Dzwonił do ciebie, mógł próbować też do innych.
Raczej bezskutecznie.
Dzwoniłam do O'Donnella, Dixon, Sancheza i Orozco.
Nie odbierają.
Nie mamy numeru Swana. Nawet moje biuro nie może go znaleźć.
Cenił sobie prywatność. A Lowrey?
Zginął dwa lata temu w wypadku samochodowym.
Pogrzeb był smutny, ale fajnie było zobaczyć ekipę.
Więc życie też się kończy, jak cię nie ma.
Ślub Franza, pogrzeb Lowreya, nikt mi nie powiedział.
A zostawiłeś telefon? Adres?
Mogłaś wysłać wiadomość przez bankomat.
Po pierwsze, dopiero na to wpadłam.
Po drugie, to nie był nagły wypadek.
Wypadek Lowreya to co innego.
I bądź szczery. Naprawdę przyjechałbyś aż do Montany
z Teksasu, Maine czy gdzie tam akurat byłeś,
by spojrzeć na ciało w pudle?
Nie.
Więc zapytam jeszcze raz. Co teraz?
Obcy gliniarze mają zajmować się sprawą naszego kumpla?
Tak myślałem.
Jedziemy do wdowy po Franzym.
Spotkała się z tym dużym.
Tu David O'Donnell. Nie mogę odebrać.
Zostaw wiadomość, oddzwonię.
O'Donnell, tu Reacher z kolejnym 10-30.
Zatrzymaliśmy się z Neagley w hotelu Vale na Brooklynie.
Rusz dupę i oddzwoń.
Nie możemy zadzwonić do Swana.
O'Donnell, Sanchez i Orozco nie odbierają,
a recepcjonistka w biurze Dixon
nie wie, gdzie Dixon jest ani kiedy wróci.
Pewnie ma robotę pod przykrywką.
Może.
A może wszyscy też mają kłopoty.
Mikey, idź po kredki i sobie pokoloruj, dobra?
Usiądźcie.
Wybaczcie, że tak długo rozmawiałam.
Moja siostra nie daje mi spokoju.
Dzwoni co godzinę, żebym nic sobie nie zrobiła.
Przepraszam. To było straszne. Nie powinnam tego mówić.
Po tym, co przeszłaś, możesz mówić, co chcesz.
Twój syn jest taki podobny do Franzy'ego.
Ja też tak na niego mówiłam.
Kto dał mu to przezwisko? Zapomniałam.
O'Donnell.
No tak. David O'Donnell.
Ciebie nazywał wielkoludem.
Calvin opowiadał mi o was takie historie.
Wiem, że kochał mnie i Mikeya najbardziej na świecie,
ale z tego, co opowiadał, chyba nigdy nie bawił się lepiej
niż w latach spędzonych w 110.
Nie byłabym taka pewna. Odkąd się poznaliście,
wydawał się radosny podczas naszych rozmów.
Szczęśliwszy niż wcześniej.
Dziękuję za te słowa.
Wiem, że policja zadała ci już milion pytań,
ale opowiesz nam, co się wydarzyło?
Jasne.
Byłam z Mikeyem w Provo,
pomagałam siostrze przy mamie.
Ma początki demencji.
Dzwoniłam do Calvina przez kilka dni, ale nie oddzwaniał.
To nie w jego stylu, zaczęłam się martwić.
Zadzwoniłam do glin,
powiedzieli, że pracuje nad sprawą, bo był detektywem,
albo może imprezował, bo jego żona i dziecko wyjechali.
Myślisz, że to właśnie robił? Imprezował w niewłaściwym towarzystwie?
Cal dzwonił, jak miał się spóźnić 10 minut na kolację,
i z nikim nie imprezował.
Tak się martwiłam, że wróciłam wcześniej. Przetrząsnęli cały dom.
Niczego nie zabrali.
Policja nie ma pojęcia, kto to zrobił.
Wiesz, nad jakimi sprawami pracował?
Nie pracował w domu.
Powiedział, że tutaj
chce być wyłącznie dla mnie.
I dla Mikeya.
Przepraszam.
Chcę pomóc. Ale tak mi ciężko.
Każdy dzień przynosi cierpienie.
Jeszcze tylko kilka pytań. Obiecuję.
Kim byli jego klienci?
Typy z Wall Street, prezesi. Z funduszami hedgingowymi.
Jakieś podejrzane osoby? Sprawiający problemy? Stresujący go?
Nie, żadnych takich.
Po narodzinach Mikeya skończył z niebezpiecznymi pracami.
Tak mi się zdawało.
Czy ktoś inny ze 110. z nim pracował?
Nie wiem. Może jest coś w jego biurze.
Szyld to Three Rivers Consulting & Associates.
Adres to Flatbush 103.
Biuro też zdemolowali. Policja nic tam nie znalazła.
Ale Franzy zawsze powtarzał,
że śledczy specjalni to nie są zwykli gliniarze.
Nie zadzieraj ze specjalną grupą śledczą.
Tatuś cię tego nauczył?
Chcesz wiedzieć, jak tata został specjalnym śledczym?
Przerwał walkę między dwoma ogromnymi żołnierzami.
Jeden z nich myślał, że ten drugi
ukradł ostatnie ciasteczko, które przysłała mu mama.
Twój tata kazał im podać sobie ręce i się pogodzić.
A ten facet tutaj
chciał, by twój tata był częścią 110. , bo...
twój tata zachował spokój, jak zrobiło się gorąco.
Tak zaprzyjaźniliśmy się z twoim tatą.
To Franz zjadł to ciastko.
- Myślał, że są dla wszystkich? - No.
Ten czarny sedan na końcu ulicy
był też pod restauracją.
Czarne sedany stoją na każdej ulicy w Ameryce. Wsiadaj.
- Menadżer puścił parę? - Nie, przekupiłem konsjerża.
Zidentyfikował Neagley. Zameldowała się jako Sarah Connor.
Zapłaciła za sąsiedni pokój, używając nazwiska Starlin Castro.
Pewnie dla Hulka.
Starlin Castro grał dla Jankesów sześć czy siedem lat temu.
A kim jest Sarah Connor?
Gówno mnie to obchodzi.
Obserwuj hotel. I ich też.
Przyjąłem.
Słabo jak na klientów z Wall Street.
Skromnie.
Blisko domu, więc może spędzać więcej czasu z rodziną.
Właśnie takie miejsce wybrałby Franzy.
Angela nie żartowała, że biuro też zdemolowali.
Pewnie nic nie znaleźli.
Skąd wiesz?
Nie posuwasz się do takich rzeczy, jak coś od razu znajdziesz.
Wyszli wkurzeni.
Nie szukali za tym oknem, ale rzucili przez nie telefonem.
To frustracja osoby, która nie znalazła tego, czego szukała.
To musiało być coś małego.
Nie szukaliby w nogach od krzeseł
dużego przedmiotu.
Zobacz.
Jakby to było wczoraj.
Masz te klucze?
Franz był bystry, prawda?
Bardzo.
Jeśli miał do czynienia z czymś, co mogło go zabić,
musiałby umieścić to w bezpiecznym, ale łatwo dostępnym miejscu.
Gdzieś na widoku. W miejscu często mijanym,
ale niewzbudzającym podejrzeń.
Znasz jakieś łatwo dostępne miejsce,
w którym codziennie lądują ważne rzeczy?
To klucz do skrzynki pocztowej.
POCZTA
Mówiłem ci kiedyś, że jesteś mądra, Neagley?
Nie dość często.
Kuźwa. Jest po 17.00.
Czterocyfrowy kod to 10 000 kombinacji.
- Nie ma sensu próbować. - Dobrze.
Nienawidzę zgadywania haseł.
Będziemy musieli wrócić jutro.
Więc co robimy teraz?
Remik.
Nawet nie wiem, po co gram.
- Bo masz nadzieję, że wygrasz. - Wygrałem kilka rozdań.
Jeśli dawałaś mi fory, to się wkurzę.
Nie dawałam. Pracuję powoli.
Nie w życiu zawodowym.
Nie kumam.
Wypożyczyłaś range rovera, wynajęłaś zajebiste pokoje hotelowe,
wysłałaś mi drogi bilet lotniczy.
Radzisz sobie.
Najwyraźniej nie pracujesz powoli w życiu zawodowym.
Nie chcę się chwalić, ale w biurze nazywają mnie cudownym dzieckiem.
W ciągu dwóch lat dostałam dwa awanse.
Otwierają oddział w St. Louis.
Chcieli, bym go poprowadziła,
ale za bardzo lubię pracować w terenie.
Co robisz?
Głównie praca śledcza dla osób o wysokich dochodach,
jednostek rządowych, rodzinnych biur, tego rodzaju rzeczy.
Od czasu do czasu bierzemy sprawę pro bono.
Zaginione dzieci, skradzione dzieła sztuki.
Więc nie chodzi tylko o kasę.
To miłe uczucie.
A ty?
Widziałem mecz drugiej ligi w Sioux Falls.
Ekscytujące.
Byłeś z kimś?
Nie.
Rozmawiałeś z kimś podczas meczu?
Zamówiłem piwo.
A skoro o rozmowach mowa,
jak wyszłaś zatankować, znów obdzwoniłem resztę.
Zero odzewu.
Do kogo najczęściej?
Do Sancheza? Orozco? O'Donnella?
Czy do Dixon?
Ma sekretarkę.
Zamiast poczty głosowej można z kimś pogadać.
Jasne. Właśnie ustaliliśmy, jak bardzo lubisz rozmawiać z ludźmi.
Zamknij się.
Spoko.
To było oczywiste, że mieliście się ku sobie.
Spaliście kiedyś ze sobą?
Nie.
- Czemu? - To byłoby niewłaściwe.
Oboje byliście majorami.
Kierowałem zespołem.
To niewłaściwe.
Ale podobała ci się.
- A komu nie? - Mnie.
Mnie nikt się nie podoba.
Remik.
Idę spać.
Zwrócę ci kasę za pokój, lot i całą resztę.
Za tydzień dostanę emeryturę.
Nie musisz.
Gdybym nie zapisała się do szkoły Reachera, nie miałabym kariery.
Traktuj to, jak zaległe czesne.
Rozgryzłabyś to beze mnie.
To dziwne, by moja starsza sierżant za mnie płaciła.
Wyrównam rachunek.
- Dobranoc, Neagley. - Dobranoc.
Proszę bardzo. I proszę.
Na zdrowie.
Zdrowie naszej dziarskiej gromadki.
Gdzie twoje banjo?
Po tej kolejce chyba wrócę do księgowości.
Mam jeszcze trochę papierkowej roboty.
Ale dopiero przyszliśmy.
Wiem.
Mogę zapytać, kto kazał panu zebrać ten zespół?
Pytać możesz, ale nie nazywaj mnie panem.
Jest pan wyżej rangą.
Jesteś starszym sierżantem. Każdy jest tu wyżej.
Nie powinniście pić w mundurze.
Nie pijemy.
Piliśmy. Ale nam przerwałeś.
Ona tu nie pasuje.
To wojsko. Czy ktokolwiek z nas naprawdę tu pasuje?
- Taki z ciebie mądrala? - Od ciebie na pewno.
Mam też jedną zasadę.
Jak ludzie zostawią mnie i moich kumpli w spokoju, to ja też ich nie ruszam.
Jak tego nie zrobią, to ja też nie.
Myślałem, że to: „Plany biorą w łeb po pierwszym strzale”.
To bar dla oficerów. Nie dla sierżantów.
Może dokończę piwo i wyjdę?
Może się zamkniesz? Dorośli mówią.
Albo ona wyjdzie, albo wywalimy was wszystkich na zbity pysk.
Daję ci szansę, bo obiecałem mamie,
że będę łagodny dla takich durni jak ty.
Nas jest 12.
Was 9.
Szkoda.
Czyli brakuje wam kilku.
Nie okazuj nam swojej irytacji
Dość mamy tej dyscypliny
Sobotni wieczór...
Myślałem, że to koniec, jak założył mi krawat.
- Wiszę ci, bracie! - Jasne, stary.
Przynieś lód, to będziemy kwita.
Dobra. Hot dogi będą za pięć minut.
Rozpalę ten taniec
Bo sobotni wieczór lubię najbardziej
Sobotni wieczór super jest
Super jest, super jest
Sobota, sobota, sobota, sobota...
Świeże piwko?
Sobota, sobota, sobota
Sobota
Sobotni wieczór super jest!
Zdrówko.
- Sobota! - Sobota! Sobota!
Sobota...
Nie powinnam była być w tym barze dla oficerów.
Wiem.
To po co się o to bić?
Bo nie poprosił grzecznie.
Będziemy się kumplować, prawda?
Już się kumplujemy.
- Nieźle! - Tak!
Głodny?
Coś wam tylko powiem.
Dziś wieczorem chłopcy z 91. nauczyli się czegoś ważnego.
A wiecie czego konkretnie?
Że nie zadziera się ze specjalną grupą śledczą!
Nie zadzieraj ze specjalną grupą śledczą.
Tak!
Wiedziałeś, że tak będzie.
Wiedziałem, że 91. chodzi w czwartki pić.
I że to służbiści.
I że są dupkami.
Ale teraz wiem też, że oni mogą razem pracować.
Zdjęcie na pamiątkę pierwszego dnia jako jednostka!
Ty. Do ogniska.
- Dobra. - Idziesz!
- Może ja zrobię? - Spoko, zostaw.
Nie, tak łatwo się nie wymigasz. Chodź.
Zaraz ustawię.
Dobra. Cztery sekundy.
- Uważaj na swoją osteoporozę. - Pocałuj mnie w dupę, młody.
Dobra, noc jest jeszcze młoda, Swan.
Wracaj do brzdąkania.
Free Bird!
W życiu.
Żadnych Skynyrd, Zeppelinów, Hendrixa ani The Who.
Lubię lżejszą muzę.
Ale nie pękaj. Jak się wysikam,
pokażę wam, jak się gra Crocodile Rock.
- Nie mogę się doczekać! - Reacher.
Wyrzucili mnie z helikoptera.
Co zamierzasz z tym zrobić?
Witamy na Międzynarodowym Lotnisku w Los Angeles.
Prosimy o przygotowanie paszportów...
Powód wizyty, panie Mount?
Proszę mówić mi Adrian. Będę zwiedzał.
Universal Studios, Aleja Gwiazd, kino Graumana.
Jestem fanem starego Hollywood.
Coś do zadeklarowania?
Nic.
Miłego pobytu.
PASZPORT
Dobra, dzięki.
Będziemy cię informować.
Angela nie wie, która skrytka należała do Calvina.
Poczta nic nie powie, póki majątek nie zostanie uregulowany,
bo skrytka była na jego firmę.
Sprawdzimy pocztę w jego biurze?
Byliśmy dokładni. Nie ma tam nic z numerem skrzynki.
Nie możemy tak po prostu wejść i próbować.
Wezwą gliny i oskarżą nas o naruszenie tajemnicy korespondencji.
Przemyślmy to.
Jak 89% świata Franz był praworęczny,
więc pewnie poprosił o skrzynkę po prawej.
Faworyzuje się dominującą stronę.
Dostaje publiczne akta, zdjęcia z monitoringu,
więc potrzebował dużej skrzynki.
Zacznę od nich.
Zobaczę, która jest pełna, bo od jakiegoś czasu jej nie opróżniał.
Musisz odwrócić ich uwagę.
Przyjęłam.
Dzień dobry, panie Albercie.
Jestem zagorzałą filatelistką
i czuję ekscytację
niedawno wydaną partią znaczków.
Która seria?
Mamy „Kwiaty pustyni”, „Ptaki stanowe” i „Świat anime”.
Wszystkie.
Mam w kieszeni mały zwitek i nie zawaham się go wydać.
Mam ponad 20 tych kreskówek.
Jeśli nie zna pani anime, powiem tylko, że pochodzi z Japonii.
Coś takiego!
A „Ptaki stanowe” są przepiękne.
Ale nie wypuszczą 50 różnych gatunków.
Wojak żółtogardły reprezentuje sześć różnych stanów.
Przepraszam, czy mogę dostać się do swojej skrzynki?
Jasne.
Czy to pański klucz?
Tak, tylko nie pamiętam, która skrzynka jest moja.
Halo, ten człowiek używa nie swojego klucza.
- A pani co? Z policji? - Mogę pomóc?
- Kradli już tutaj. - A kwiaty?
- Halo! - Wszystko gra.
Nie. Proszę pokazać dokument tożsamości.
Wezmę je wszystkie. Co pan na to?
Zrobione!
Nie ma problemu. Po prostu pomyliły mi się skrzynki.
Wie pan co? Chyba odpuszczę.
Co mamy?
Rachunki, nagabywanie.
Jest potencjał.
Miałaś dobre przeczucie.
Mówiłem ci kiedyś, że jesteś mądra?
- Nie dość często. - Sprawdźmy zawartość.
Szlag. Mój laptop ma inny port.
Muszę iść po adapter.
Zrób mi przysługę, zamów taryfę z apki.
Muszę pożyczyć twoje auto.
Franza zabili przez ten dysk,
więc chcesz jechać po broń.
Tak.
Ale najpierw muszę iść do kościoła.
Przepraszam.
Czy mógłbym prosić o pomoc?
Właśnie tym się tu zajmujemy.
Szukam kuzyna.
Ma problem z narkotykami,
a znajomy mówił, że widział go tu niedaleko.
- Przykro mi to słyszeć. - Dziękuję.
Obiecałem cioci, że nie wrócę do domu bez jej syna.
Nie wiem, gdzie szukać.
Pomyślałem, że może kościół ma jakąś grupę wsparcia
i dzięki temu ojciec wiedziałby, skąd Jimmy zdobywa towar.
Stworzenie tej trucizny to najlepsze dzieło diabła, prawda?
Zgadza się.
Prawie wszyscy z naszego programu pomocy
kupują działki z tego samego miejsca,
Dumont, na wschód od Rockaway.
Ale sam bym tam nie wchodził, synu.
Nic mi nie będzie, ojcze.
Prawość jest po mojej stronie.
Dasz jeszcze spróbować?
Jutro oddam.
To nie magazyn mebli, stary.
Nie daję na kredyt.
Wypierdalaj stąd, zanim wstanę z kanapy.
Co to za frajer tu podjeżdża?
Kuźwa!
Jebany szaleniec!
Kokaina, oksy, meta. Dealerka full service.
Coś ty za jeden? Skurwysynu!
Nie przejmuj się mną.
Wezmę tylko to.
I to.
To na program pomocy.
Kody są idealne.
Hologram pierwsza klasa.
- Pieniądze są w torbie? - Proszę.
Sześciocyfrowe papiery są z przodu.
Obligacje na okaziciela były w Gliniarzu z Beverly Hills.
Nie wiedziałem, czy to tylko hollywoodzkie bzdury.
Możesz świecić latarnią morską. Znaki wodne są bez zarzutu.
Nikt nie będzie wiedział, kim jesteś.
Ale wy wiecie.
- Dopiero wracasz? - Tak.
Znalazłam to w trzecim sklepie. A ty?
- Wszystko było w jednym miejscu. - Nie wątpię.
Kuźwa!
Widzę, że nadal używasz kastetu.
A nóż sprężynowy?
Spójrz w dół.
Hej, O'Donnell.
Hej, Neagley.
Nie obwiniaj mnie za ten burdel. Jak przyszedłem, już tak było.
Byłem z rodziną.
Zrobiliśmy sobie tydzień bez telefonów.
Brzmi okropnie.
Nie gadaj.
Raz w roku żona chce jechać do domku na pustkowiu.
Żadnych komórek, urządzeń, telewizorów.
Mniej ekranów, więcej zieleni.
Dobre w teorii, ale już trzeciego dnia moje małe diabły chcą się pozabijać.
Więc wróciłem, sprawdziłem pocztę głosową i przyjechałem.
Dupki złamały mi szczoteczkę do zębów.
Teraz nie mam już nic.
Nic się nie zmieniłeś.
Ty wręcz przeciwnie.
Rodzinne wakacje. Żona mówi ci, co masz robić.
A gdzie ten niewyżyty degenerat?
Zostałem udomowiony.
Najwyraźniej.
Muszę przyznać, że wkurzyła mnie ta cała sprawa z Franzym.
Kochałem dzieciaka.
Więc kogo mamy zabić?
Kiedy wracasz na wybieg?
Musiałeś się wstydzić, jak zobaczyłeś,
że masz na sobie takie same ciuchy jak bezdomny pod hotelem.
Kuźwa! Jest hasło.
- Nienawidzę zgadywania haseł. - Gorzej.
Tylko trzy szanse i dwie minuty albo dysk zostanie wymazany.
Uruchomił się automatycznie.
- Chyba żartujesz. - Nie.
Profiluj Franzy'ego niczym sprawcę.
Hasła pochodzą z głębi.
Jaki był Franzy? Z czego był znany?
- Z bycia mądrym. - Wszyscy byliśmy całkiem mądrzy.
Pittsburgh? Tylko o tym mówił.
Pirates, Steelers, ta knajpa z kanapkami z frytkami.
- Primanti Bros. - Tak.
Nie Pittsburgh sam w sobie, ale jego lojalność wobec niego.
Franz był lojalnym facetem.
Uwielbiał 110. Nauczył dzieciaka naszego sloganu.
Pamiętacie, jak mówił, że Pirates z '79
są lepsi niż Yankees z '78?
Nie było go wtedy na świecie, a i tak się o to kłócił.
Ale lojalność jest produktem ubocznym. Skąd pochodzi?
Kult bohatera! Szacunek!
Jak kogoś szanował, nie dał się zniechęcić.
Pirates byli najlepszą drużyną, Davis najlepszym muzykiem.
- Był lojalny wobec tego, co szanował. - Tak. Masz to.
Roberto Clemente.
Użyłby tylko nazwiska.
Czekaj! A co z Williem Stargellem?
A zginął w katastrofie lotniczej, lecąc z pomocą ofiarom trzęsienia ziemi?
To Clemente.
Nie.
- Kto by używał czegoś takiego? - Franz. Właśnie dlatego.
Spróbuję z Davisem. Franz go uwielbiał.
Ma to sens. Spróbuj.
- Nie. - Kuźwa.
Nienawidzę zgadywania haseł.
Rzygać mi się chce, że to sugeruję,
i jakby co, to wszystkiemu zaprzeczę,
ale kogo szanował najbardziej? Bardziej niż zawodników i artystów.
Kogo czcił jak bohatera?
Daj spokój.
Kilka tygodni w 110. i obciął włosy jak ty,
mówił jak ty, chodził za tobą. Chciał być tobą.
Potwierdź. Kończy nam się czas.
Sukinsyn.
Tylko żeby ci sodówka nie uderzyła.
Cześć.
Chcesz to?
Wiesz, czemu uwielbiam komiksy?
Bo dobrzy zawsze wygrywają.
Panie McBride, zarezerwowałam panu lot do Denver.
- Miłej podróży. - Dzięki. Z pewnością taka będzie.
NAZWISKO: ANDREW MCBRIDE
„Andrew McBride. Alan Mason. Alejandro Mendez. Alexander Markopoulos”.
Lista nazwisk. Wszystkie z inicjałami A. M.
Fałszywe nazwiska. Te same inicjały, żeby nie trzeba było zmieniać podpisu.
Tylko „A” i „M” z zawijasem bez względu na pseudonim.
Przynajmniej do odczytania.
Ja mam tylko strony z jakimiś liczbami.
- Bez ładu i składu. Nic. - To się zmieni.
Przez to gówno zabili Franza,
przekopali ci pokój i Bóg wie co jeszcze.
Kolesie na pewno nie stronią od agresji.
- Potrzebujemy więcej ludzi. - Ma rację.
Nikt ze 110. nie oddzwania.
Co roku wysyłamy Swanowi kartkę świąteczną.
Chyba mieszka w Queens.
Poproszę Lilly, by sprawdziła naszą listę.
- No co? - Naprawdę jesteś udomowiony.
Żadnego hałasu ze środka. Mogę prosić o nowojorską muzykę w tle?
Joł, Carlo! Twoja mama mówi, że masz wrócić do domu na obiad!
Czujecie to?
Wezmę górę.
Tutaj.
Na obroży ma „Maisi”.
Wypiła wodę z sedesu.
Odwodnienie. Ciężko tak umierać.
Swan nie dałby psu umrzeć z pragnienia.
Wróciłby do domu, gdyby tylko mógł.
Swan nie żyje.
Najpierw Franzy, teraz Swan.
Z innymi też nie możemy się skontaktować.
Szefie?
Co myślisz?
Majorze?
Ktoś jest zdeterminowany, by zlikwidować specjalną grupę śledczą.
Nas też szukają.
To dobrze.
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski