Crieime e traballei no exército. Dicíanme onde ir e cando.
Agora vexo o país como quero.
Hoteis, efectivo, nomes falsos e pouca equipaxe.
Acostumaraste.
Non atopo nada das pegadas, pero pode aparecer algo.
Nin carné de conducir nin hipoteca nin seguro.
Non hai nada en Internet.
A única proba de que Jack Reacher existe é que está aí.
Matou uns homes durante as súas funcións.
Mortes oportunas.
Dirixiu a 110. ª Unidade de Investigación Especial
da Policía Militar.
Hai cen mil anos,
uns quedaban preto da fogueira e outros viaxaban sen rumbo.
Seguro que descendo directamente dos que viaxaban.
Eu son así.
MONTAÑAS DE CATSKILL, NOVA YORK DÚAS HORAS AO NORTE DE MANHATTAN
Que fago con iso?
Lavalo e vendelo. É unha tenda de caridade.
- Vas mercar algo? - O que levo posto.
Vaqueiro, camiseta, chaqueta, calcetíns.
Vintedous dólares.
50 % DE DESCONTO EN TODO
Once.
Si, Doug tiña que quitar iso hai uns días. Son 22 dólares.
E por que non o quitaches ti?
Porque é cousa de Doug.
Hai un caixeiro aí en fronte.
Toma o meu pasaporte, non vou liscar.
Tanto me ten. Este traballo é unha merda.
Perdoa, teño que quitar máis cartos.
Non deas a volta, podo axudarche.
Ti sigue quitando cartos.
A furgoneta da esquerda é túa?
Si.
Só para aclararnos, atacáronte no coche, non si?
- O meu fillo está atrás. - Pistola?
Si.
Queda aquí. Non tardo nada.
Veña.
Túa nai xa pode apurar, rapaz, ou ides acabar moi mal.
Ola. Queres ver a túa nai?
Tranquilo, meu neno.
Tranquilo, meu ben. Estou aquí.
Estará inconsciente un anaco.
Vai ao banco, chama a policía e dálle isto.
A arma está no coche.
Espera, ti quen es?
Un que non quere meterse no medio.
Aquí tes 30. Necesito outra chaqueta.
Que pasou con esa?
Que ten sangue.
Déixasme o móbil?
Enviáronme unha mensaxe.
Tammi Cates?
Deixa que adiviñe. Unha caixeira, unha camareira, unha dependenta.
A terceira. Recibín a mensaxe.
110. ª, 10-30.
Chamada de socorro.
Chamada de socorro e voo.
- Debes vir a Nova York. - Por que?
Mataron a Calvin Franz.
Avísote cando aterre.
ROCK CREEK, VIRXINIA (VARIOS ANOS ANTES)
Comandante.
Ola, señor.
Chámame Reacher. Díxenche que non trouxeses nada.
Son cousas de oficina por se hai papelame.
Odio o papelame.
A min non me importa facelo, señor.
- Reacher. - Certo, Reacher.
Espero que non lle importe que pregunte, pero que fago aquí?
- Queres liscar, Franz? - Non, señor... Reacher.
Non, non quero. Só teño curiosidade.
Vinte hai unhas semanas no barracón.
Paraches uns soldados que pelexaban por un paquete.
Pola última galleta.
Unha galleta?
- Si. - Peor aínda.
O que quero dicir é que negociaches ben,
soltaches unhas bromas e acabaches co conflito.
Sabes tomar decisións. Podes ser útil.
Teño que preguntar.
Que clase de unidade creou o comandante Reacher?
Temos unha contable,
unha traballadora de gasolineira,
o guitarrista Dave Matthews,
o avó de Heidi e uns rapaces de...
De onde sodes? Vinvos en Requirimentos, non?
Temos nome.
Sanchez e Orozco.
Quen é Orozco?
E ti quen es, ademais dun tío que fala moito?
David O'Donnell.
E sen ofender, papá, pero por que estás aquí?
Non botan telenovelas?
Lowrey gañou a competición de tiro seis veces,
con pistola e rifle.
Unha norma:
os plans estráganse se disparamos.
O primeiro disparo debe ser o mellor.
Eu gañei en tiro sen ser marine,
e sei que Lowrey disparará mellor.
Cres que estaremos no punto de mira?
Pode ser.
E por que hai xente sen experiencia, comandante?
Reacher.
Síntoo.
Querían unha unidade para os asuntos complexos.
E necesito investigadores especiais, non policías militares correntes.
Se somos especiais, por que estamos neste sitio?
Que pasa con el?
Hai anos, o Tío Sam fixo unha oferta por unhas terras.
Meteu mal o enderezo
e agora é propietario deste edificio e da xa inactiva
axencia de seguros Callahan.
Pero tes razón. O sitio podía estar mellor.
Colocade esas caixas,
movede os escritorios para o medio da estancia.
Veña.
Nada de comandante,
pero tedes que mover o cu se eu o digo. Veña.
Vai cara a atrás.
Eu cara a atrás?
- Xa vou eu. - Vai ti.
- Levanta coas pernas. - Ninguén o fai.
Unha, dúas, tres. Veña.
Falo mal.
Como ti me dixeches.
Cre que poderemos traballar xuntos?
Usa as pernas.
Non o sei.
Quero unha cervexa.
Dilles que invito.
WILLIAMSBURG BROOKLYN, NOVA YORK
Reacher.
Neagley.
Grazas por pedir. E a taza aínda fumea.
Seguín o avión, vin que aterrara cedo,
non facturas maletas e calculei o tráfico.
O café leva aí 90 segundos.
A comida, tres minutos.
Agradézocho.
E iso?
Son investigadora. Consigo cousas.
Xa choveu do de Margrave.
Dous anos, sete meses e 19 días.
Véxote ben.
Estou coma sempre.
Víate ben hai dous anos, sete meses e 19 días,
así que si, estás coma sempre.
Ti pareces... canso pola viaxe.
Si.
Ben, Franz, cóntame.
Desapareceu hai unha semana despois de saír da súa casa.
O corpo estaba en Catskill.
Alí hai 20 policías.
Pero Franz desapareceu na cidade, encárgase o NYPD.
- Como o soubeches? - Chamoume Angela.
- A viúva. - Estaba casado?
Si. Unha voda divertida, con fonte de chocolate.
Tiña un fillo.
Que? A vida segue cando non estás, amigo.
Que máis?
Deixoume unhas mensaxes antes de desaparecer.
Quería información sobre un caso que investigaba.
Eu tiña moito traballo. Ía falar con el,
pero Angela chamoume antes para dicirme que morrera.
Non é culpa túa.
- Seino. - Non só o asasinaron.
Torturárono.
O estómago baleiro, deshidratado. Sen comida nin auga.
Tirárono dun avión.
Non dun avión.
No medio de ningures
con feridas dunha caída de 1 km.
O avión vai a uns 130 km por hora, ou uns 160.
Tiraríano horizontalmente no ronsel.
Batería na á ou na cola.
Habería feridas perimortem, e non as hai.
Tirárono dun helicóptero.
- Non rompeu as pernas na caída. - Por?
Mira a análise do sangue.
Cheo de histamina libre, reacción á dor.
O nivel é moi elevado para ser durante a morte.
As pernas rompéraas días antes.
Por iso atoparon óxido de ferro nos pantalóns.
Déronlle cunha barra de ferro.
Debeulle doer.
Si. Torturárono por vinganza ou para obter información.
Cando remataron, tirárono para evitar balística.
Uns rapaces desviáronse da ruta de sendeirismo e vírono.
Se non, quen sabe cando o atopariamos.
Entón, que facemos?
Se te chamou a ti, chamaría o resto da unidade.
Igual non o conseguiu.
Chamei a O'Donnell, Dixon, Sanchez e Orozco.
Ningún respondeu.
Swan non ten teléfono. Nin os meus o puideron atopar.
Era moi reservado. E Lowrey?
Morreu hai dous anos nun accidente.
Un funeral triste, pero alegroume velos a todos.
A vida tamén remata cando non estás.
Ninguén me dixo nada da voda de Franz nin do funeral de Lowrey.
Nin teléfono nin enderezo.
Podías enviarme unha mensaxe coma hoxe.
Iso ocorréuseme hoxe.
E ademais, non era unha emerxencia.
A emerxencia foi cando lle deron.
E di a verdade: ¿irías ata Montana
desde Texas ou Maine ou onde estiveses,
só para ver o corpo?
Non.
Ben, pois volvo preguntar: que facemos?
Queres que outros se encarguen da morte do noso amigo?
Iso pensaba eu.
Vaiamos falar coa viúva.
Acaba de quedar co mangallón.
Son David O'Donnell. Agora non estou.
Deixa unha mensaxe e chamareite.
O'Donnell, son Reacher e teño outro 10-30.
Neagley e eu estamos no hotel Vale en Brooklyn.
Move o cu e chámanos.
Non podemos chamar a Swan.
O'Donnell, Sanchez e Orozco non collen
e a recepcionista de Dixon
non pode dicir onde está nin cando volve.
Igual está nun traballo encuberto.
Pode ser.
Ou igual todos teñen problemas.
Mikey, colle as ceras e vai pintar, si?
Sentade.
Sinto a tardanza.
Cústame colgarlle a miña irmá.
Chama seguido, vixía que non me suicide.
Síntoo. Iso foi macabro. Non debín dicilo.
Despois do que pasaches, podes dicir o que queiras.
É incrible canto se parece o rapaz a Franzy.
Eu tamén lle chamaba así.
Quen lle puxo ese nome? Esquecino.
O'Donnell.
Si, David O'Donnell.
A ti chamábache "o mangallón".
Meu Deus, cantas historias me contou Calvin sobre vós.
Sei que a min e a Mikey nos quería máis que a nada,
pero tal e como falaba, creo que nunca o pasou tan ben
coma cando estivo na 110. ª.
Non sei que dicir. Desde que estabades xuntos,
cando falaba con el, parecía feliz.
Máis do que o vin nunca.
Grazas por dicir iso.
Sei que a policía xa che fixo moitas preguntas,
pero poderías contárnolo?
Claro.
Eu estaba fóra con Mikey, en Provo,
axudando con miña nai.
Demencia precoz.
Intentei chamar a Calvin varios días e nada.
Non é propio del e preocupeime.
Chamei ó NYPD,
dixeron que igual estaba cun caso de investigación,
ou igual estaba de festa porque a muller e o fillo non estaban.
Cres que facía iso? Estar de festa con quen non debía?
Cal chamaba se ía chegar dez minutos tarde para cear,
non ía de festa con ninguén.
Preocupeime, volvín antes e atopei a casa patas arriba.
Non levaron nada.
A policía non sabe quen foi.
Sabes se traballaba nalgún caso?
Non dicía nada.
Dicía que cando estaba aquí,
quería estar só para min.
E para Mikey.
Síntoo.
Quero axudar, pero é moi difícil.
Doe todos os días.
Só unhas preguntas máis. Prométocho.
Ben.
Que clientes tiña?
Dos de Wall Street, directivos e investidores.
Había algún que fose complicado, que lle dese problemas ou o estresase?
Non, ninguén.
Cando chegou Mikey, deixou os traballos perigosos.
Ou iso pensaba eu.
Traballaba con alguén da 110. ª?
Non o sei. Igual ten algo na oficina.
O cartel da porta pon "Consultores Three Rivers".
É no 103 de Flatbush.
Tamén a esnaquizaron. A policía non atopou nada.
O que Franzy dicía
era que os investigadores non eran vellos policías.
Ninguén se mete cos investigadores especiais.
Ensinoucho teu pai?
Queres saber como se volveu investigador teu pai?
Parou unha pelexa entre dous soldados
porque un pensaba que o outro
lle roubara a última galleta que lle fixera súa nai.
Teu pai fixo que se desen a man e que volvesen ser amigos.
E este home de aquí
quería que teu pai estivese na 110. ª porque...
viu que era un home tranquilo en momentos intensos.
Así nos fixemos amigos de teu pai.
Vale.
Franz comeu a galleta.
- Pensou que era para todos? - Si.
Creo que ese coche negro
estaba tamén no restaurante.
Hai coches negros en todas as partes dos EUA. Entra.
- O encargado falou? - Non, subornei o conserxe.
Dixo que Neagley se rexistrou co nome de Sarah Connor
e pagou por outra habitación co nome de Starlin Castro.
Debe de ser para Hulk.
Starlin Castro xogaba nos Yankees hai seis ou sete anos.
Si, e quen é Sarah Connor?
Impórtame un carallo.
Ti vixía o hotel. E a eles.
Entendido.
CONSULTORES THREE RIVERS
Modesto para ter negocios en Wall Street.
Humilde.
Preto da casa para pasar máis tempo coa familia.
Xusto o sitio que Franzy elixiría.
Angela non mentía cando dixo "esnaquizar".
Igual non atoparon nada.
Como o sabes?
Non fas isto se atopas decontado o que necesitas.
Marcharon enfadados.
Non buscaban nada detrás deste cristal e tiráronlle o teléfono.
Mostra frustración de alguén que non atopou o que quería.
Era algo pequeno.
Non rompes as patas das sillas
a non ser que busques algo que colla aí.
Ei.
Mira isto.
Parece que foi onte.
O chaveiro?
Franz era agudo, non?
Moito.
Se tratase con algo que o puidese matar,
agocharíao nun lugar seguro, pero de fácil acceso.
Algo á vista que vemos todos os días
e que ninguén sospeitaría.
Ben.
Que lugar ten fácil acceso
e hai nel cousas importantes todos os días?
A caixa do correo.
SERVIZO POSTAL DOS ESTADOS UNIDOS
Díxenche que es lista, Neagley?
Non demasiado.
Merda. Xa pasa das 17:00.
Hai unhas 10 000 combinacións posibles.
- Non paga a pena. - Ben.
Odio adiviñar contrasinais.
Teremos que volver mañá.
E entón que facemos?
Gañei.
Non sei por que xogo.
- Porque pensas que me vas gañar. - Gañei algunhas.
Se me deixas gañar, enfadareime.
Non che deixo gañar. Vou amodo.
Non na vida profesional.
Non entendo.
Alugas un Range Rover, escolles bos hoteis
e págasme o avión coma se nada.
Vaiche ben.
Non vas amodo na vida profesional.
Non por nada, pero falaron de "prodixio" na oficina.
Dous ascensos en dous anos.
Van abrir unha oficina en St. Louis.
Dixéronme se quería ser a directora,
pero gústame traballar no terreo.
Facendo que?
Traballo de investigación para xente rica,
entidades do goberno, oficinas familiares... esas cousas.
Ás veces facemos traballos gratis.
Nenos desaparecidos, roubos de arte.
Así que non é só polos cartos.
Faime sentir ben.
E ti?
Vin un partido en Sioux Falls.
Que ben.
Víchelo con alguén?
Non.
Falaches con alguén no partido?
Pedín unha cervexa.
Ben.
E xa que falamos diso,
cando fuches botar gasolina, intentei chamalos.
Nada.
A quen chamarías máis?
Sanchez? Orozco? O'Donnell?
Ou Dixon?
Ten un servizo de mensaxes.
No canto dunha máquina, falas con alguén.
Claro. Porque xa deixaches claro canto che gusta falar.
Cala.
Tranquilo.
Era obvio que había algo entre vós.
Deitástesvos algunha vez?
Non.
- Por que? - Non sería apropiado.
Tiñades igual rango.
Eu era o xefe.
Non era apropiado.
Pero parecíache atractiva.
- E a quen non? - A min.
Ninguén me parece atractivo.
Gañei.
Vou para a cama.
Pagareiche polo cuarto, polo avión e por todo.
Páganme a pensión nunha semana.
Non é necesario.
Non tería a miña carreira se non me matriculase na Escola Reacher.
É un pago atrasado.
Sairías adiante sen min.
Ademais, non podo deixar que a sarxenta maior pague.
Pagareiche.
- Boas noites. - Boas noites.
Aquí tes. E aquí tes.
Grazas.
Ben, por un grupo moi animado.
Puideches traer o banxo.
Creo que despois desta vou volver á contabilidade.
Teño cousas que rematar.
Acabamos de chegar.
Xa o sei.
Se non lle importa que pregunte, quen o puxo ao mando, señor?
Non me importa que preguntes, pero si o de "señor".
Tes maior rango.
Es sarxenta maior. Calquera ten máis rango.
Non deberiades beber co uniforme.
Non estamos bebendo.
Antes si, pero viñeches interromper.
Ela non encaixa.
É o exército. Hai alguén que encaixe?
- Es moi listo ti. - Máis listo ca ti.
E tamén teño unha norma.
Deixo tranquilo a quen me deixa tranquilo.
Se non o fan, eu tampouco.
Cría que a norma era "os plans estráganse se disparamos".
É para oficiais, non enlistados.
Rematarei a cervexa e marcharei, vale, señor?
E se calas? Falamos os adultos.
Ou ela marcha ou botámosvos fóra de aquí.
Prometinlle a miña nai que lle daría a oportunidade
de liscar a aparvados coma ti.
Somos 12.
Vós nove.
Éche unha pena.
Fáltanvos tres.
Non nos deas os teus agravios.
Xa os tivemos coa túa disciplina.
A noite do sábado...
Pensei que morría cando me agarrou.
- Débesme unha. - Si, tío.
Tráeme xeo e estamos en paz.
Ben, os bocadillos están en cinco minutos.
Imos acender esta danza
porque a noite do sábado é a que me gusta.
A noite do sábado está ben,
está ben, está ben.
Sábado...
Unha fresquiña?
Sábado.
A noite do sábado está ben!
Saúde.
Sábado!
Sábado...
Sabes o que? Non debín ir ao club dos oficiais.
Sábado...
Seino.
E por que te pelexaches logo?
Non foi amable.
Sábado!
Imos ser amigos, non si, Reacher?
Sábado...
Xa o somos, Neagley.
- Veña! - Si!
Si!
Tes fame?
Ei!
Unha cousiña.
Hoxe os da 91 aprenderon algo importante.
E que aprenderon?
Que ninguén se mete cos investigadores especiais!
Ninguén se mete cos investigadores especiais!
Iso!
Si!
Sabías o que ía pasar.
Sabía que os da 91 beben os xoves pola noite.
E que lles gustan as normas.
E que son uns mamalóns.
Pero agora sei que poden traballar xuntos.
Unha foto para conmemorar o noso primeiro día.
Ti, para a fogueira.
- Vale. - Veña!
- E se a tiro eu? - Tranquilo, home.
Non, desta non te libras tan facilmente. Veña.
Xa está.
Veña, rapaces, catro segundos.
- Coidado coa osteoporose. - Que che dean, raparigo.
Veña, aínda queda noite, Swan.
Volve tocar algo.
Free Bird!
Nin de chiste.
Nin Skynyrd nin Zeppelin nin Hendrix nin Who.
Gústame a música suave.
Pero tranquilos, vou mexar
e escoitaredes un pouquiño de Crocodile Rock.
- Que ben! - Ei, Reacher.
Tiráronme dun helicóptero, Reacher.
Que vas facer?
Benvidos ao aeroporto internacional dos Ánxeles.
Preparen os pasaportes...
Cal é o motivo da visita, señor?
Adrian, por favor. Veño facer turismo.
Universal Studios, o Paseo da Fama, o teatro...
Son un fanático de Hollywood.
Algo que declarar?
Nada que declarar.
Que goce da estancia.
PASAPORTE
Ben, grazas.
Informarémoste.
Angela non sabe cal é a caixa do correo
e os da oficina de correos non lle dirán nada
porque estaba rexistrada co nome da empresa.
Revisamos o correo da oficina?
Xa o fixemos. Non había ningún número alí.
Non podemos probar todas as caixas.
Chamarán a policía e acusarannos de manipulación.
Temos que pensar.
Franz era destro, coma o 89 %,
igual pediu unha caixa da dereita.
Preferimos o lado dominante.
Envíanlle arquivos públicos e fotos,
entón necesita unha das grandes.
Empezarei con esas.
Verei cal ten moito correo xa que leva tempo sen recollelo.
Necesito unha distracción.
Recibido.
Ei, que tal, Albert?
Gústame moito a filatelia
e emocioneime moito
coa nova serie de selos que saíu.
Cal?
Temos a de Flores do Deserto, Paxaros do Estado e Mundo do Anime.
Todas.
Teño cartos no peto e estou lista para gastalos.
Moi ben.
Hai polo menos dúas ducias destes debuxos.
Se non coñeces o anime, creo que é xaponés.
Non me digas.
E os paxaros son espectaculares.
Pero non conseguirás as 50 especies.
O turpial gorxeador representa seis estados diferentes.
Desculpe, podo abrir a miña caixa?
Si, claro.
Señor, esa é a súa chave?
Si, pero non lembro cal é a miña caixa.
Señor, este home ten unha chave que non é súa.
- Es policía? - Podo axudarlle?
- Xa roubaron correo. - As flores?
- Señor? - Está todo ben.
Non, necesito que se identifique.
Lévoos todos. Que lle parece?
Xa está!
Non hai problema. Confundinme de caixa.
Sabes que, Al? Mellor deixámolo.
Que temos?
Facturas, peticións...
Potencial.
Parece que a túa intuición funcionou.
Díxenche que es lista, Neagley?
- Non demasiado. - Hai que abrilo.
Merda. O meu ordenador ten outro porto.
Necesito un adaptador.
Mira, pide un coche na aplicación esa do teléfono.
Necesito o teu coche.
Sabes que a Franz o mataron por isto
e vas coller unha arma.
Si.
Pero antes necesito ir á igrexa.
Desculpe.
Quería saber se podería axudarme.
Ben, iso é o que facemos aquí.
Busco o meu curmán.
Ten problemas coas drogas
e dixéronme que o viran vivindo na rúa.
- Síntoo. - Grazas.
Prometinlle a miña tía que non volvería sen el.
Non sei onde podo buscar,
e pensei que igual había un grupo de apoio na igrexa,
e así igual podería saber onde mercaba Jimmy.
O diaño fixo un bo traballo cando creou ese veleno, verdade?
Fixo, si.
Case todos os que están no noso programa
mercan no mesmo sitio,
Dumont, ao leste de Rockaway.
Pero non deberías ir só se non queres morrer.
Estarei ben, padre.
A xustiza está do meu lado.
Un pouquiño máis?
Devolvereicho mañá.
Isto non é un almacén, tío.
Non hai créditos.
Lisca xa antes de que me levante do sofá.
Ei, quen é ese que vén aí?
Merda!
Tolo do carallo!
Cocaína, oxi, cristal... Un traficante completo.
Quen es, cabrón?
Non te preocupes.
Levo isto.
E isto.
Para o programa.
Código perfecto.
O holograma é sólido.
- Os cartos están aí? - Adiante.
Os de seis cifras están diante.
Oín falar dos bonos ao portador en Beverly Hills Cop.
Non sabía se eran reais ou un invento.
Podes alumar cun faro. As marcas de auga son perfectas.
Ninguén saberá quen es.
Pero vós si.
- Ei. - Ei.
- Acabas de chegar? - Si.
Tiven que ir a tres tendas para conseguilo. Ti?
- Conseguín todo nun sitio. - Créocho ben.
Merda!
Aínda usas puños de aceiro.
Xa non tes navalla?
Mira para abaixo.
Ola, O'Donnell.
Ola, Neagley.
Non me botedes a culpa disto. Xa estaba así.
Estaba coa familia.
Desconectei unha semana.
Soa horrible.
Non o sabes ben.
A miña muller fainos ir a unha cabana unha vez ao ano.
Sen teléfonos nin aparellos nin tele.
Menos pantallas e máis saúde.
Parece boa cousa, ata que os nenos se queren matar o terceiro día.
Cheguei, escoitei a mensaxe e vin en canto puiden.
Rompéronme o cepillo de dentes.
Agora non teño nada.
Non cambiaches.
Ti si.
Vacacións familiares, a muller diche o que facer...
Non es o dexenerado que lembraba.
Domesticáronme.
Iso parece.
A verdade, estou bastante enfadado co de Franzy.
Gustábame o rapaz.
Entón, a quen matamos?
Cando tes que volver á pasarela?
Debeuche dar vergoña ver que levabas
a mesma roupa que o vagabundo que cagaba na lata.
Ten contrasinal.
- Odio os contrasinais. - Pois é peor.
Só temos dous minutos e tres intentos, ou borrarase todo.
Saltou ao ser outro dispositivo.
- Estás de broma? - Non!
Hai que analizar a Franzy.
Os contrasinais veñen de dentro.
Por que era coñecido Franzy?
- Era listo. - Si, todos eramos listos.
Pittsburgh? Era do que falaba.
Pirates, Steelers, aquel sitio de bocadillos...
- Primanti Bros. - Iso.
Non Pittsburgh en si, era a súa lealdade coa cidade.
Franz era moi leal.
Seguía querendo a 110. ª e ensinoulle a frase ao fillo.
Sabes cando dixo que os Pirates do 79
superaban os Yankees?
Non estaba vivo cando pasou e discutía igual.
A lealdade é un derivado. De onde vén?
Heroes! Respecto!
Se respectaba algo, non se disuadía.
Os Pirates, o mellor equipo. Miles Davis, o músico.
- Franz era leal co que respectaba. - Iso. Xa o tes.
Roberto Clemente.
Proba só co apelido.
Espera! E Willie Stargell?
Willie morreu nun accidente de avión levando provisións para as vítimas?
É Clemente.
Non, non é.
- Quen usaría un sistema así? - Franz, por isto mesmo.
Vou probar con Miles Davis. Gustáballe.
É unha boa opción. Adiante.
- Nada. - Merda.
Odio adiviñar contrasinais.
Odio suxerir isto,
e fóra de aquí negarei que o dixen,
pero a quen respectaba máis ca un xogador ou artista?
Quen era o seu heroe?
Veña, ho.
Na 110. ª, cortou o pelo coma ti,
falaba coma ti, seguíate. Quería ser ti.
Dálle xa. Case non temos tempo.
Fillo de puta.
Non te volvas arrogante.
Si!
Ola.
Quérelo?
Sabes por que me gustan os cómics?
Porque os bos sempre gañan.
Señor McBride, xa ten o billete para Denver.
- Boa viaxe. - Grazas. Seguro que a teño.
NOME: ANDREW MCBRIDE
"Andrew McBride, Alan Mason, Alejandro Mendez, Alexander Markopoulos. "
Unha lista de nomes coas iniciais A. M.
Son alias. Empregas as mesmas iniciais para non cambiar a sinatura.
Un a e un m cun garabato sen importar o nome.
Ti podes ler o teu.
Eu teño páxinas con números.
- Sen orde nin significado. Nada. - Para nós, por agora.
Sexa o que sexa, matou a Franz,
esnaquizou os vosos cuartos e quen sabe que máis.
A estes non lles importa ser agresivos.
- Precisamos xente. - Pésame, pero ten razón.
Non damos cos da 110. ª.
Enviámoslle unha postal a Swan no Nadal.
Creo que vive en Queens.
Direille a Lilly que mire nas postais.
- Que? - Estás domesticado.
Non hai ruído. Podedes crear unha distracción?
Ei, Carlo! Mamá di que volvas para cear!
Cheirades iso?
Eu irei arriba.
Aquí.
No colar pon "Maisi".
Bebeu a auga do baño.
Deshidratación. É duro morrer así.
Swan nunca deixaría morrer un can.
Se non veu á casa é porque non podía.
Swan está morto.
Primeiro Franzy, agora Swan.
E non podemos localizar aos outros.
Xefe?
Que pensas?
Comandante?
Penso que queren acabar cos investigadores especiais.
E que veñen por nós.
Ben.
Subtítulos: Paula Maneiro Torreira
Supervisora creativa Estefanía Prol Lusquiños