RUMUNIA - 2003 R.
Dokument.
Zmiana 3, personel sektora Q, proszę się udać do łaźni na odkażanie.
Zmiana 4, sektor Q zaczyna za minutę. Personel ma się zgłosić na stanowiska.
Już dobrze, skarbie. Zabiorę cię do mamy.
Już dobrze.
Tak, zobaczcie. Sprawdźcie to najpierw,
potem idźcie do sektora B.
Identyfikator.
Musisz się ubrać.
Trzeba jechać.
Pośpiesz się.
Zechcą dotrzeć do lasów Bukowiny.
Dzwońcie do bazy. Teraz.
Tak jest.
Gdzie oni są?
Nie wiem.
-Uciekliśmy im? -Nie wiem.
Mamusia i tatuś cię zabierają.
Już dobrze, malutka.
Co to?
Zachowaj spokój.
Trzymaj się.
Cel w polu widzenia.
Nie strzelać.
Ognia.
Straciliśmy cel z oczu. Zjechali z drogi.
Wznieś się i ich poszukaj.
Musimy pokonać otwartą przestrzeń.
Potem mamy przed sobą setki kilometrów lasu.
Nie jedź. Zobaczą nas.
Nie.
Nie mamy wyboru.
Trzymaj się.
Dobrze.
Ale już cię zabiłem.
Nie ma się drugiej szansy.
Obiad gotowy.
-Jesteś ranna? -Nie.
Stałem za tobą trzy sekundy.
Za długo.
Poprawię się.
Po niemiecku?
Po francusku?
Hanower?
Niemieckie miasto przemysłowe.
Liczba ludności 700 tysięcy.
Trzy świetne filmy amerykańskie.
Casablanca, Ojciec chrzestny, Szczęki.
Piosenki Beatlesów?
Love Me Do, Help...
Let It Be.
Dobrze.
A ludzie są...
Groźni i niegodni zaufania.
-Gdy kogoś zobaczysz? -Idę po ciebie.
-Jeśli nie zdążysz? -Chowam się.
Gdybym nie mogła, atakuję.
Bardzo dobrze.
...54, 55,
56, jeszcze, 57...
Nie rezygnuj.
Dalej.
Nie stawaj.
Nie rezygnuj.
Dlaczego nie mogę przekraczać czerwonej linii?
Wiesz dlaczego.
Dlaczego nie możemy odejść z tego lasu?
Mówiłem ci, to niebezpieczne.
Ludzie, którzy zabili twoją matkę,
nas też by zabili.
Czyli zostaniemy tu na zawsze?
Tak.
Jeśli nigdy nie odejdziemy,
po co mnie szkolisz?
Bo pewnego dnia mogę nie móc cię bronić.
Będziesz musiała dać sobie radę sama.
Ale nie martw się.
To odległa przyszłość.
Teraz śpij.
Hanno?
Nie jesteś Polką.
Znam trochę angielski.
Zgubiłaś się?
Skąd jesteś?
Stamtąd?
Tam nic nie ma.
Głodna?
Czekaj.
Wybieraj.
Masz jakieś imię?
Nie masz imienia.
Ja mam. Jestem Arvo.
Nic ci nie jest?
Mogę zadzwonić do ojca po pomoc.
Nie rób tego.
Nie, w porządku.
To nie problem. Pomożemy ci, w czym zechcesz.
Oddaj mi to.
Kuźwa.
Stuknięta suka.
Dokąd jedziesz?
Chrzań się.
Nie mów nikomu. Proszę.
Siadaj i jedz.
Nie jestem głodna.
Dlaczego?
Gdzie dziś byłaś?
Polowałam. Jak zawsze.
Jak zawsze?
Jeden królik? To ma być polowanie?
Wołałem cię.
Nie słyszałam.
Zawsze słyszysz.
Może nie chciałam słyszeć.
Kłamiesz.
Wyszłaś poza teren.
Jestem twoim ojcem. Mów prawdę.
Nie, ty mów.
Kim byli ci, którzy zabili moją matkę?
To byli źli ludzie.
Ale kto?
Dlaczego ja muszę ci wszystko mówić,
a ty mi nic?
Cześć.
Czego?
Jesteś na mnie zły?
Dziwisz się?
Wracaj do dziury, z której wypełzłaś.
Masz jeszcze tego slickersa?
Snickersa. Ten baton nazywa się Snickers.
Masz?
Jesz jak zwierzę.
Gdzie mieszkasz?
W lesie.
-Z kim? -Z ojcem.
Co on robi?
Dba o mnie.
Nie o to pytam.
Jaki ma zawód?
Cholera.
W porządku?
Dokąd prowadzi ta droga?
Do chaty.
Mieszkam tam z tatą, jak przyjeżdżamy na wyrąb.
Nic więcej tam nie ma?
W promieniu jakichś stu kilometrów. Bo co?
Chcę wiedzieć, co jest za lasem.
Poważnie?
Nie widziałaś nic prócz lasu?
Dlaczego?
Ludzie są groźni i niegodni zaufania.
Nie wszyscy.
Przepraszam, że zrobiłam ci krzywdę.
Nic mi nie zrobiłaś.
Serio?
Chcesz zobaczyć coś kapitalnego?
Może.
Wskakuj.
Co to jest?
To...
Jeśli dzwonisz albo wysyłasz SMS-a
na drugi koniec świata, przechodzi to przez to.
Niezłe.
Co to jest SMS?
Żartujesz. Tak?
A jak ktoś przyjdzie?
Nie martw się. Nikt tu nie przychodzi.
To Ursa Minor, Mała Niedźwiedzica.
-Znasz się na gwiazdach? -Tak.
Ta wskazuje na gwiazdozbiór Andromedy. A to Wielka Niedźwiedzica.
To Wenus.
Widać ją tylko wtedy, gdy nie jest blisko Słońca.
A ta?
Tej nie znam.
To ona do nas mówi.
Patrz uważnie.
Widzisz?
Porusza się.
Piękna.
Co robisz?
Nie mamy dużo czasu.
Muszę wracać, ty też.
Nie chcę wracać.
Co to?
Cholera. Nie wiem.
Szybko. Rusz się.
Cholera.
Co jest grane?
Co o nim wiesz?
Tnie kłody.
Dał mi coś do zjedzenia.
Było smaczne.
Smaczne.
Czy oni widzieli twoją twarz? Tamci, którzy przyszli.
Widzieli twoją twarz?
Nie wiem.
Musisz sobie przypomnieć.
Nie wiem. Może.
„Może” nie wystarczy.
Czy widzieli twoją twarz?
Tak mi się zdaje.
Rozmawiałaś z nimi?
Nic nie mówiłaś. Na pewno?
Nie było kiedy.
Będą nas szukać?
Nie wiem.
Przepraszam.
W porządku.
Dziękuję.
Próbował...
Chciał mnie dotknąć.
Jak to chłopak.
To nic nie znaczyło.
Chcesz żyć w tamtym świecie, tak?
Choć jest niebezpieczny?
Może.
Nawet gdyby miał cię zabić?
Kto to?
Kobieta, która zabiła twoją matkę.
Jeśli stąd odejdziemy,
musimy ją znaleźć, zanim ona znajdzie nas.
Do tego mnie szkoliłeś.
Teraz jestem gotowa.
Może.
Nie. Jestem.
To prawda.
Pochodzi to z systemu bezpieczeństwa NATO
przy antenie satelitarnej Kvansk w północnej Polsce.
Trzy noce wstecz doszło do wtargnięcia.
Terroryzm?
Wygłupy jakichś dzieciaków.
Ale wydarzyło się coś dziwnego, kiedy sprawdzali ten incydent.
Aresztowali chłopaka. Polak, lat 17, Arvo Gombrowitz.
No i?
Był z dziewczyną.
Ją też chcieli aresztować, ale znikła w lesie.
Chłopak mówił, że mieszka tam z ojcem.
Znają jej imię?
Nie podała mu go.
Ile ma lat?
Mówił, że jakieś 16. Nie był pewien.
Wiem, że nadal interesuje was los agenta Erika Hellera.
Ostatni raz widziany 90 km na południe od tego miejsca.
Zabił swoją dziewczynę. Uciekł z maleńką córką.
Piętnaście lat temu.
Carl, nie zgłaszaj tego na razie.
Chcę pogadać z ochroną, która ich znalazła.
Bezpośrednia linia do mojego biura, szyfrowana, za godzinę.
Tato!
O co chodzi?
Maszyny.
Trzy.
Dookoła.
Nie słyszę ich.
Chodźmy.
Chcę mieć ludzi co 20 metrów, azymut 270.
Znaleźliśmy ich grotę.
Szykujemy się do przeszukania.
Obserwujmy to wzgórze.
Zobacz po prawej. Sprawdź za sobą.
Jezu.
Tu Werber.
Jestem 20 na zachód od rzeki.
Chyba ich mam.
Przyjęłam. Wsparcie jest w drodze.
Kod czerwony: strzelać do mężczyzny, by zabić.
Dziewczynę chcę żywą.
Przyjąłem.
Są dookoła. Czuję to.
Werber, potwierdź swój status.
Proszę, potwierdź.
Powtarzam: Werber, potwierdź status.
Proszę, potwierdź.
-Rozdzielimy się. -Jak się nie znajdziemy...
Wysyłam kartkę na adres od ciebie: Petera Olssona.
-Potem? -Jadę do Berlina.
Heine Strasse 224. Przychodzę zawsze w południe.
Gdzie mieszkasz?
W Amsterdamie. Chodzę do gimnazjum Klausa Kohle'a.
To bardzo dobra szkoła.
Mam psa imieniem Bruno, który sra na dywan.
Marissa Wiegler?
Wiem. Nie ufać jej. Kłamie.
Idź.
Widzę Hellera.
Potwierdź kod czerwony.
Potwierdzam. Zdejmij go.
Pomóżcie mi.
Cholera. Zgubiłem go.
Mamy pozycję walkie-talkie Werbera.
Wchodzimy.
Tędy.
Jak masz na imię, mała?
Hanna.
Już nic ci nie grozi.
Zostawił mnie. Powiedział, że jestem za wolna.
Czy Obóz G wciąż działa?
Nieoficjalnie, tak.
Umieść tam dziewczynę.
Jako podejrzaną o terroryzm.
Monitorujcie polskie granice.
Do Hellera mają strzelać, by zabić.
Bez hałasu.
Gdyby ktoś pytał,
ta dziewczyna nie istnieje.