Dzień dobry. Może pan podjechać do przodu?
- Blokuje mi pan miejsce. - Zaparkuj gdzie indziej.
Słucham?
Pytałam, czy może pan podjechać do przodu. Blokuje mi pan miejsce.
- Czarna suka. - Jak mnie nazwałeś?
Kurwa mać!
ONI: STRACH
CHRONIĆ I SŁUŻYĆ?
POLICJA W LA PRZYMYKA OKO NA KOLEJNEGO SERYJNEGO MORDERCĘ
Reeve.
Nigdy nas tak jeszcze nie obsmarowali...
CHRONIĆ I SŁUŻYĆ?
„Z drogi, zabójco z Southside, masz towarzystwo.
Według źródeł w Parker Center,
nowy seryjny morderca działa wśród czarnej społeczności miasta,
a policja robi wszystko, żeby to zignorować”.
Reeve, byłaś w grupie zadaniowej.
Myślisz, że przymknęliśmy oko?
- Ja na pewno nie. - Wiem, ty nie.
Tylko pobiłaś kluczowego informatora, prawie go oślepiłaś.
Masz szczęście, że nikt tego nie kręcił.
Był agresywnym alfonsem,
stawiał dziewczyny na najgorszych rogach ulic South Central.
A może to bez znaczenia, bo to był kolejny BCL?
Słyszałaś, żebym używał tego terminu?
Nie musi pan. Pana ludzie robią to pod pana nosem.
Brak Czynnika Ludzkiego? W Brentwood pewnie o tym nie słyszeli...
O dziwo, w artykule o tym nie wspominasz.
- Nie ja go napisałam... - Nie byłaś źródłem?
McKinney nim raczej nie był.
Działałaś za moimi plecami.
To niesubordynacja wobec bezpośredniego rozkazu,
by nie rozmawiać teraz z prasą.
Odsuwa mnie pan od sprawy?
Wyświadczyć ci przysługę?
Kurwa, w życiu. Odsuwam McKinneya.
Teraz to twoja odpowiedzialność.
Powiedziałaś miastu, że na wolności grasuje nowy seryjny morderca.
To teraz twoja bitwa.
Jesteś wcześnie.
Tak, lubię zacząć bez ciebie, gdy nikt nie wisi mi nad głową.
Przyszłam tylko po formularze zamówień.
Potrzebujesz pomocy?
Wisisz mi nad głową.
- Już idę. - Dobrze.
SZMACIANY ANDY
Jeszcze zamknięte.
Uprzedzam.
Porucznik chce cię widzieć u siebie o 14.
Przez to, co stało się dziś rano?
Nie zgadzamy się z McKinneyem. Potrzebuję nowego partnera.
Porucznik zapytał o nazwisko. Podałam mu twoje.
No jasne. Żartujesz sobie?
- Tak. Byłbym zaszczycony... - Uspokój się.
Przepraszam. Podekscytowałem się.
Podziwiam cię, odkąd trafiłem do wydziału rozbojów i zabójstw.
A gdybym ci powiedziała, że to ja jestem źródłem tego artykułu?
Miałbyś z tym problem?
Za rozmowę z prasą o sprawie mordercy?
Tak złapali Nocnego Prześladowcę, prawda?
Gdyby Carrillo nie gadał z mediami,
kto wie, ile morderstw mogłoby się wydarzyć.
Byłem wtedy dzielnicowym.
Jesteśmy z Gilem z tej samej dzielni.
Dlatego chciałem pracować w wydziale zabójstw.
Śledzenie Nocnego Prześladowcy w mediach to jedno.
Praca nad sprawą seryjnego zabójstwa to co innego.
Na pewno jesteś gotowy?
Zabijał już wcześniej. Nie zacząłby tak sprawnie.
Tak. Brak fizycznych dowodów.
- Odcisków, włosów... - Brak niedopatrzeń.
- Myślę, że znał ofiary. - Czemu?
Ta brutalność, wszystko, co robił, by ich upokorzyć.
To jakby osobisty akt zemsty.
Ofiary mogą być substytutami ludzi, którzy go skrzywdzili.
Jak Bundy. Zabił te kobiety, bo wyglądały
jak ta, która złamała mu serce.
Postarajmy się zdobyć dane domów zastępczych z opieki społecznej.
Nadal uważam, że zabójca mógł mieszkać za dzieciaka w domu Mottów.
Sprawdź, czy ktoś ma jakieś akta albo czy ktoś znał Curtisa Maynarda.
Przyjąłem.
Czemu ich tak upycha? Nie próbował ich ukryć.
Zostawił środki czyszczące prowadzące do ciała Mott.
Do pokoju Maynarda prowadziły meble.
On wskazuje nam drogę.
Mieliśmy to zobaczyć.
- Ale co konkretnie? - Jego.
A jeśli czuje się ukryty?
Jak Zodiak, Syn Sama?
Nie zdziwiłabym się, gdyby chciał się z nami kontaktować, tak jak oni.
Chce naszej uwagi.
Cześć.
Mogę wejść?
Tak.
Zgadnij, co dzisiaj zrobiłem.
Co?
Rzuciłem pracę.
Muszę mierzyć wyżej.
- Edmund, ja... - Wszystko w porządku.
Jak w tym powiedzeniu: „Potrzeba matką wynalazków”.
Teraz muszę dostać tę rolę.
„Do odważnych świat należy”.
Trudno się nie zgodzić.
Ale słuchaj,
gonisz za marzeniami, to się chwali.
A ty?
O czym marzysz?
Grałam trochę w liceum, ale...
Ale nie jest łatwo, gdy masz dziecko.
Nie marzyłam o byciu recepcjonistką,
ale rachunki trzeba płacić.
Rozumiem. Świat potrzebuje też recepcjonistek.
Nie zrozum mnie źle. Lubię swoją pracę.
Pracuję ze świetnymi ludźmi.
Jesteśmy trochę jak rodzina.
A nasza ekipa wychodzi zwykle na drinka w piątki po pracy.
Ty i twoje koleżanki?
Tak, ja, Courtney, Stella i Donovan.
Donovan to niezły jajcarz.
Koleś od kamery?
Tak.
Asystent castingu.
Przepraszam na chwilę. Muszę skorzystać z toalety.
ZDROWY DOM ZBUDUJ PLAN NA ŻYCIE
Edmund, co robisz?
Edmund.
To nie jest śmieszne.
- Przestań. - Nie mogę.
Nie mogę wyrzucić tego obrazu ciebie z głowy.
Proszę, przestań.
Ty...
w kawałkach.
Proszę, Edmund. Mam syna, pamiętasz?
Pamiętasz Kenny'ego?
On mnie potrzebuje. Proszę, nie rób tego.
Proszę.
To była niezła improwizacja.
To znaczy...
Naprawdę czułem twój strach.
A ja? Byłem dobry?
Tak.
Tak? Tak.
Tak!
Robi się późno. Muszę iść.
Wydział rozbojów i zabójstw. Reeve.
Pani jest tą detektyw w sprawie morderstw, o których pisał Weekly?
Tak. A pan?
Musi się pani ze mną jutro spotkać.
Mam informacje.
Jak się pan nazywa?
North Western Avenue 34 o 8.
Były jeszcze dwa morderstwa.
Skąd pan wie...
Halo?
Halo!
Halo?
Jest tu kto?
Detektyw Reeve, LAPD.
Halo?
To ty dzwoniłeś?
Victor.
Czemu spotykamy się po ciemku?
To sklep rodziców?
Mieszkają na górze.
Masz informacje o morderstwach...
Mieszkały tu też moje siostry.
Sue-Yeon i So-Young.
Nie żyją.
Zostały zamordowane.
- W zeszłym miesiącu. - To te dwa morderstwa?
- Jak zginęły? - Nie.
Nie może pani zamęczać moich rodziców.
Są w Stanach Zjednoczonych od 20 lat.
To dobrzy ludzie.
- Musisz się uspokoić. - Dość już przeszli.
Uspokój się.
- Nie chcę nikogo zamęczać. - Gliniarze...
Przesłuchiwali mojego ojca, poniżali go.
On tego nie zrobił.
- Policja go wypuściła, a teraz... - Victor.
- Teraz nic nie robią. - Posłuchaj mnie.
Pracuję w wydziale zabójstw.
Rozumiem twój smutek.
Nikogo to nie obchodzi.
A zabójca jest na wolności.
Victor.
Co się dzieje?
W porządku.
Ona jest policjantką.
Kochanie!
Chodź tutaj!
Proszę pani, chcę pomóc.
- O co chodzi? - Uspokójcie się, proszę.
Jest z policji.
Precz.
- Już! - Proszę pana,
nie chcę denerwować żony. Chcę pomóc.
Żadnej policji.
Skończyliśmy z tym.
Daj nam spokój!
Nie przyszła tu po ciebie!
Ja jej wierzę.
Może nam pomóc.
- Dotykaliście czegoś od... - Nie.
Tak właśnie go zostawiły.
Zawsze zasłaniały lustra?
Zaczęły to robić na kilka dni przed śmiercią.
Co to, kurwa, jest? Prześcieradła na lustrach.
Nie! Nie rób tego...
Zsunęły łóżka?
Tak.
Kilka dni przed śmiercią. Za bardzo bały się spać osobno.
Znałaś go? Człowieka, którego się bała?
Nie chciała zasnąć.
Nie chciała też, żebyśmy my zasnęli.
Nagrywały filmy?
Cały czas. Sue-Yeon chciała zostać aktorką.
Wiesz, gdzie one są?
To stara wentylacja, klimatyzacja.
Dziewczyny były wysokie?
Prawie jak pani.
Były przyjaciółkami.
Uwielbiały tańczyć.
Zaczęły zachowywać się naprawdę dziwnie.
Pewnego dnia powiedziały, że ktoś ich śledził,
ale nie potrafiły go nawet opisać.
Myślałem, że zachowują się jak nastolatki.
Że popadają w paranoję.
Sue-Yeon?
Sue-Yeon.
Tak się boję, Sue-Yeon.
Widzisz go?
Patrzy prosto na mnie.
To on.
- Przy latarni. Widzisz go? - Tak.
- Jest tam. - Patrzy prosto na nas.
Mężczyzna z rudymi włosami.
Widzę go.
- Mówiły ci coś o nim? - Nie.
Jest tam.
Widzę go.
Jest tam.
Patrzy prosto na mnie.
Znalazłem je następnego ranka.
Tak się boję, Sue-Yeon.
Pewnie nie uwierzysz, ale jest wielu ludzi,
którzy myślą, że mógłbyś stąd wyjść, i naprawdę się ciebie boją.
O rany, chyba zasieję zniszczenie.
Wszystko, straszne.
Jeden facet, straszne.
Ludziom brakuje pewności siebie.
Czują przerażenie przed jednym facetem, boją się go wypuścić,
bo może zepsuć wszystkie zabawki.
Jak komunikować się z grupą ludzi?
Bierzesz najgorszy symbol strachu, jaki istnieje, i mówisz:
„Teraz wasz strach należy do mnie.
Wasz strach należy do mnie.
Wasz strach to potęga, a potęga oznacza kontrolę.
Jestem wadcą całej planety. Będę rządził światem”.
Świat szaleństwa jest o wiele większy niż świat zdrowych zmysłów.
Zdrowie psychiczne to pudełeczko.
Zdrowie psychiczne to malutki świat, szaleństwo to cały wszechświat.
Nie.
Jesteś najporządniejszym bratem, jakiego znam.
Przepraszam.
Coś cię stresuje.
Czułaś kiedyś, że stanie się coś złego?
Jeśli zachowasz się w określony sposób albo zrobisz pewne rzeczy...
twoi bliscy mogą umrzeć?
Na przykład dotkniesz ołówka?
Trudno to wyjaśnić. Nieważne.
Czekaj. Nie. Chcę zrozumieć.
Myślisz, że robiąc pewne rzeczy,
zmienisz wynik zupełnie niezwiązanych ze sobą spraw?
Brzmi głupio, ale to tylko przeczucie.
- Przeczucie, że muszę. - A jeśli tego nie zrobisz?
A potem nic się nie stanie,
więc udowodnisz sobie, że nie musisz.
Chwila.
To było miesiąc temu i nie nie było tego w bazie?
Chłopaki z wydziału zabójstw oskarżyli tych od akt,
więc ich raporty nie dotarły do bazy,
bo leżały w kartonie z innymi dokumentami.
Przez 30 dni?
Żaden detektyw z wydziału nie chce oddać sprawy do Parker Center.
Sprawdź, czy ostatnio zwolniono warunkowo jakichś rudych.
- Sprawdź też szpitale psychiatryczne. - Jasne.
Dwoje czarnoskórych dorosłych.
Jeden mężczyzna, jedna kobieta.
I dwie koreańskie nastolatki.
Gdzie tu związek? Jak wybiera ofiary?
Znał je?
Wątpię. Nie zostawił naocznych świadków.
Rudowłosy mężczyzna w tych dzielnicach?
Kto mógłby przekroczyć granice rasowe i nie zostać zauważony?
Listonosz? Śmieciarz?
Albo policjant.
Brak śladów włamania na miejsca zbrodni.
Policjantowi otwiera się drzwi bez względu na porę.
Mężczyzna z rudymi włosami.
Pracujesz po nocach?
Przepraszam.
Naprawdę powinnaś częściej wychodzić.
Za ciężko pracujesz.
- Co oglądamy? - Niczego nie oglądamy.
Co ty tu robisz, McKinney?
Ostatnie zamówienia przyjmowali 20 minut temu,
ja jeszcze kończyłem robotę.
Pomyślałem, że wpadnę tutaj i zobaczę, co słychać.
Coś nie tak z twoim biurkiem?
Możemy zacząć tę relację od nowa?
Nie mamy żądnej relacji.
Jasne.
Dobrze...
Może...
Może to mogłoby się zmienić.
Mam robotę, McKinney. W porządku?
Cały czas tylko ta praca.
Wyłącznie to się liczy. Rozumiem. Masz coś do udowodnienia.
Chcesz im pokazać, ile jesteś warta, prawda?
Że nie zatrudnili cię tylko przez politykę wyrównywania szans.
Przepraszam.
- Przepraszam. - Za co?
Za wszystko.
Że robię sobie z ciebie jaja.
Chyba nie byłem zbyt wspierającym partnerem.
Ale ty nie musisz być taką suką.
Jak tam twój syn?
Co robi sam przez całą noc, kiedy ty pracujesz?
Idź do domu, McKinney.
- Prześpij się. - Co?
Boisz się?
A powinnam?
Jesteś szalona.
Podoba mi się to.
Wyniki są w normie.
To mogą być stany lękowe. Jakiś stres w domu?
To było coś innego.
To może być nadciśnienie. Często się zdarza.
Ktoś w rodzinie chorował?
Mój tata zmarł na zawał serca.
Przepiszę pani beta-blokery, na wszelki wypadek.
Proszę też iść do kardiologa.
- No proszę. - Hej, tato.
Nieźle brzmisz, stary.
Ale uważaj na tego perkusistę po twojej lewej.
Brakuje mu rytmu.
Tak. Jego tata jest dyrygentem...
Stary.
Na długo przyjechałeś?
Gramy dzisiaj w San Diego.
Mam próbę dźwięku za trzy godziny.
Przejechałeś aż z San Diego, żeby wpaść do mnie na dziesięć minut?
Oczywiście.
A kto by ci powiedział, że za późno wchodzisz?
Jasne.
Co u mamy?
W porządku.
Tęsknię za tobą, młody.
Wiedz o tym.
- Skąd idziesz? - Ze szkoły.
Dawaj torbę.
Zrobiłem coś nie tak?
Utrudniasz mi robotę?
Skąd to masz?
Jestem aresztowany?
Boisz się?
Tata wie, że palisz trawkę?
Możemy mieć więcej wspólnego, niż myślisz.
Mojego starego też praktycznie nie było.
Ale na swój sposób nauczył mnie kilku rzeczy.
Poznałem bliżej klamrę od paska.
Pozdrów ode mnie mamę.
Edmund Gaines.
Proszę wyjść.
Słyszał mnie pan?
Wyjść?
Ale dopiero przyszedłem.
Przykro mi.
Nie...
Edmund, nie weźmiesz udziału w castingu.
- Co? Dlaczego? - Idź do domu. To nie jest twój dzień.
Nie. To jest mój dzień.
To jest moja rola. Co...
Mówiłaś, że będę dobry.
Posłuchaj...
Słyszałeś Stellę. Czas iść.
Dzwonię na policję.
Mówiłaś, że będę dobry.
Mówiłaś, że będę dobry!
Żartujesz sobie, prawda?
Wcześnie wróciłaś.
Porozmawiamy, jak przejaśni ci się w głowie.
Jesteś głodny?
Zioło to świeża sprawa?
Dużo palisz?
Nieszczególnie.
Jak się stresuję.
Słuchaj, wiem, że w twoim życiu sporo się dzieje.
Rozstaliśmy się z tatą.
Zmiany są trudne.
Tak.
Czasami robię różne rzeczy, żeby się uspokoić.
Jak palenie trawki?
Hej. Rozumiem.
Życie czasem przytłacza.
Mnie też.
Dlatego tak bardzo lubię pracę.
Gdy ktoś popełnia przestępstwo,
muszę to rozgryźć, jest tylko jedna odpowiedź.
Wiem, że dużo pracuję.
Ale możesz przyjść do mnie, jeśli coś cię niepokoi.
Możesz mi powiedzieć o wszystkim.
Dzisiaj coś się wydarzyło.
- A numer odznaki? - Nie. Przestań, mamo.
- A jego nazwisko? - Nie.
- Znasz jego nazwisko? - Byłem przerażony.
Groził mi jakiś Ronald McDonald.
„Ronald McDonald”? Jak to?
Woził mnie i mówił dziwne rzeczy.
Najpierw nie wiedziałem, dokąd jedziemy. Co miałem zrobić?
- Kurwa, zabiję go. - Zwolnij.
Kuźwa.
Co się z tobą dzieje? Dlaczego to masz?
- Boże, nie teraz. - Tak, teraz.
To nic takiego, mamo.
Czułam się trochę dziwnie.
Lekarz przepisał mi je na wszelki wypadek. Nic mi nie jest.
Wyniki są w normie.
- Kochanie... - Nie teraz, mamo, proszę.
Proszę.
Jak mamy znaleźć miłość, gdy nie kochamy samych siebie?
Gdy nie masz silnego ego,
zwykle utrwalonego w dzieciństwie,
to jakbyś budował dom na niestabilnym fundamencie.
Budowa tego domu to forma desperacji.
Człowiek ma słabe pojęcie o rzeczywistości,
pociągają go niebezpieczne, destrukcyjne ścieżki.
Kiedy nadejdą nieuniknione burze życia,
w jednej chwili dom może się zawalić,
popaść w ruinę.
Groził mi jakiś Ronald McDonald.
McKinney, przestań!
Wystarczy! Przestań!
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski