ONI
Halo?
Stuart Berks, ile razy będziemy to przerabiać?
Dobrze, na razie.
Wybacz, George. Przyjeżdżam jak wariatka,
ale musiałam się stamtąd wyrwać, zanim...
-Wszystko w porządku. -Wcale nie.
Łyknij sobie.
Chciałaś o coś poprosić.
Mówiłeś, że stać cię na pewne rzeczy.
Nie przeholuj. Daje kopa.
Żebyś wiedział, że mam prośbę, George.
Chcę się ich pozbyć.
Ta czarna suka i jej rodzina. Chcę, żeby...
Wiesz, o co prosisz?
Tak. I powtórzyłabym to sto razy.
Uderzyła mnie.
Śmiała cię tknąć?
Mam dość kurtuazji.
Psa, który gryzie, się usypia!
Wiesz, jak to zrobić. Prawda?
To zostanie między nami.
Znam sposób.
Zatem zrobisz to?
Tak długo, jak tylko zechcesz.
Wejdź do środka, usiądź.
To moje ulubione.
-A zabawki? -Weź jedną.
-Ale... -Nie kłóć się.
Wrócimy po resztę.
A co z Ruby i tatusiem?
-Zostawimy ich tu? -Oczywiście, że nie.
Zaczekamy, aż wrócą, i wyjedziemy.
Dokąd?
W miłe miejsce. Przynieś resztę...
-Tatuś mówił, że tu jest miło. -Gracie Jean, proszę.
To dlatego, że uderzyłaś tę białą panią?
Skoro ją uderzyłam, to znaczy, że sobie zasłużyła.
To przez to, że byłam niegrzeczna?
Nie, kochanie.
Nie przez ciebie.
To wina podłej pani Very.
-Wierzysz mi? -Zawsze.
Jak znów zobaczysz tę szpetną pokrakę, krzycz ile wlezie.
Mama ją też spierze.
„Szpetna pokraka”.
Nigdy nie pozwolę, by stała ci się jakaś krzywda.
Jasne?
-Przynieś rzeczy siostry, dobrze? -Dobrze.
I co my tu mamy, sierżancie?
Cholerny bałagan.
Nie widzę jej kluczyków i torebki.
Chryste, dać panu fajkę i lupę?
Asfalt uprowadził Betty.
Panie...
Weź pan długopis.
Zapisz bez błędu.
Obywatel Podatkowicz.
Widziałem trawnik przed tamtym domem.
To chyba nie pańska sprawka?
Napis jest bez błędu.
Możecie tu sobie siedzieć z ręką w gaciach.
Ja nie mam zamiaru czekać, aż coś złego spotka moją rodzinę.
Swego czasu liczyło się, że jesteś wolny, biały i dorosły.
Przepraszam. Są trochę rozdrażnieni.
-Wszystko gra? -Martwię się, ale...
Nie o tym mówię.
Wieczór, niedawno.
Dostałem cynk, że widziano pana gdzieś, gdzie panu nie przystoi.
To tylko...
Przepraszam.
-No więc... Proszę posłuchać... -Hej...
Z zewnątrz to tylko zwykły bar.
Można się pomylić.
Właśnie. Pan to rozumie.
Każdemu się zdarzy.
Właśnie.
Nie podejrzewa pan, że ten kolorowy z naprzeciwka
miał z tym coś wspólnego, co?
Nie ma jej auta i torebki.
Wnioskuję z tego, że wyszła stąd z własnej woli.
Poznałem już pańską żonę.
Co? Teraz to zrobisz?
Chcę...
Chcę przy tym być. Chcę widzieć, jak to robisz.
Chryste.
Wiesz, jak było mi ciężko?
Tak długo czekałem...
Rety, gdybym miał coś takiego przegapić...
I ty też.
Gdyby można było umrzeć ze szczęścia, tu i teraz...
To czemu nie?
Royal Crown...
Lód chłodzi mi usta.
Nie... Pić mi się chce.
Ojej.
Ostrzegałem cię.
Jesteś taka drobna.
Musiałem mierzyć dawkę na oko.
Obudzisz się.
I zobaczysz.
Chmury...
Nie budź ich.
Wybiegłaś jak oparzona.
Miałam cię właśnie zapytać, czy możemy...
Wiem, że u was ciasno,
-ale to tylko na parę... -Lucky. Przestań. Usiądź.
Co z tobą? Siadaj!
Nie przed wszystkim da się uciec.
-Gdzie dziewczynki? -Gracie Jean się pakuje.
Jak sobie z tym wszystkim radzi?
W końcu się z tym upora.
Wszyscy się z tym uporamy, byle się stąd wyrwać.
Kochana, to ci nie przywróci Chestera.
Masz go na półce.
Wykapany Henry.
Uroczy dzidziuś.
Popatrz.
Sporo o tobie rozmyślałam.
O tym wszystkim...
To miejsce i te białasy doprowadzają was do granic wytrzymałości.
Tak sobie myślę...
Może i lepiej, że Chester
jest u Pana Boga zamiast pośród tego syfu.
No już.
Dobrze, wyrzuć to z siebie. Hazel jest przy tobie.
I na co ci to?
-Myślałem... -Tylko nie to.
Nie mogą wiedzieć, że myślisz.
Poślesz nas na tamten świat.
Jak to się stało?
Były sobie wielkie drzewa brzoskwiniowe.
Za polami tytoniu.
Rosły sobie dziko.
Nadzorca pozwalał swoim dzieciom zrywać owoce.
Mijały nas, biegnąc przez pola,
śmiejąc się, jakby sam Bóg je łaskotał.
A my dalej ścinaliśmy tytoń.
Schylasz się w polu od świtu do nocy,
pod słońcem, co piecze bez litości,
to marzy ci się soczysta brzoskwinka.
Nie lubię słodkich rzeczy.
Lubiłbyś, gdybyś tyrał na polu.
Tyrałeś kiedyś na polu?
Pewnego razu słońce tak parzyło nam grzbiety,
żeśmy ledwo dyszeli. I stary Cuffy...
Ten chłopina...
Taki stary, że pewnie przypłynął tu pierwszym transportem.
Stary Cuffy padł jak długi na ziemię, bo upał dał mu się we znaki.
Przyznam bez wstydu, że sam prawie zemdlałem.
Więc myślę sobie tak:
„Pan Bóg zesłał te brzoskwinie,
cobyśmy się mogli posilić”.
Więc ich nazbierałem.
Takich nadgniłych, z ziemi,
co same pospadały.
Nawet ich nie zerwałem.
Przyniosłem je
i Cuffy powstał na nogi niczym Łazarz.
Wtem wraca nadzorca
i widzi, że pestki leżą na ziemi.
Pyta: „Skąd się wzięły tu brzoskwinie?
Przecież nie rosną na polu z tytoniem”.
Większość ze strachu zamilkła,
ale jam nie w ciemię bity.
Te brzoskwinie nie mają właściciela.
Może z wyjątkiem Boga.
Mówię zatem: „Ja je tu przyniosłem.
Takie, co już opadły”.
A nadzorca na to,
że jak wzrokiem sięgniesz, to wszystko jego.
Żaden czarnuch choćby ślimaka nie przywłaszczy sobie bez pozwolenia.
Pyta, ile brzoskwiń nazbierałem,
więc pokazałem mu na palcach, no i...
-Wiesz, co bym zrobił? -Gówno byś zrobił!
Nie wierzysz mi?
Widziałeś...
co zrobiłem.
I wiesz, co bym mu zrobił.
Swojemu szefowi? Berksowi?
Nie mogłem.
Nie było go w domu.
To nie moja wina.
Cały pan Henry. Nigdy nie zjawia się
we właściwym miejscu i czasie.
O czym mówisz, do cholery?
O tym, jak te białe zbiry napadły na panią Lucky.
-Gdzieś wtedy był? -Dość.
-Dopiero sobie poużywali. -Zamknij się.
Skrzywdzili chłopczyka.
Który nic nikomu nie zawinił.
Chester.
Lubił brzoskwinie.
Opanuj się, bo cię ukatrupię.
Strach cię obleciał?
Czym dla białych jest niebo czarnych?
Piekłem.
Zgadza się.
Słodki, litościwy Chryste.
Pokazałeś nam,
że tylko Ty jedyny
możesz okazać litość i sprawiedliwość,
ale nie na tym świecie.
Świecie pełnym zawistnych ludzi.
Ale w Twoim królestwie
są pola pachnące miodem i koniczyną.
To nas czeka.
Ale nie w tym świecie.
Chcą otruć nasze piękne czarne dzieci.
Zabić naszych synów. Ale nie pozwolimy im na to.
Nie pozwolimy im.
Nie.
Chcą zniszczyć...
Chcą, byśmy sami siebie zniszczyli.
Ale my im na to nie pozwolimy.
-Nie. -Nie damy im niszczyć naszych dzieci!
-Naszych dzieci. -Nas samych.
Nie pozwolimy im.
Jesteśmy matkami.
Nadszedł czas, by matki
czyniły dzieło naszego Ojca.
Będziemy czynić dzieło naszego Ojca!
Ich jest ponad 100 milionów,
a nas tylko kilka.
Może nie uda nam się ich pokonać,
ale chociaż zadbamy o to,
by oddać nasze dzieci Panu Chrystusowi,
nie gdy oni o tym zdecydują, lecz my same.
I tak właśnie odzyskamy kontrolę,
którą im odbierzemy.
Mamusiu!
Co ty robisz?
Modlimy się, skarbie.
Usłyszał mnie.
Kto taki?
MAGAZYN
Widziałaś ich miny?
Byłaś wspaniała.
I te wymachy nogą? Niesamowite.
Nie wiedziałam, że tak potrafię.
A jednak.
Dziś wieczorem pokażesz im, co naprawdę potrafisz.
Jestem z ciebie dumna.
Czego chcesz?
Chcę się tego pozbyć.
Mama i reszta...
Nie chcę być taka jak oni.
Nie chcę już być... brzydka.
Chcę być piękna, Doris.
Idealna.
Jak ty.
Otwórz oczy, Ruby Lee.
Spójrz.
Jak to...
Popatrz.
Gdy się urodziłaś,
nie spodziewaliśmy się kolejnej pociechy.
Ale potem...
Bocian przyniósł Chestera.
Właśnie.
Wiem, że za nim tęsknisz. Równie mocno jak ja.
Poszedł do nieba, mamusiu.
Nie smuć się.
Dzieci nie rozkazują rodzicom.
Przepraszam.
Z kim rozmawiałaś na górze?
Zimno tu.
Ruby przestraszy się, jak wróci, a nas nie będzie.
Mamo?
A ona tak umiłowała swego syna,
że oddała go...
byśmy mogli być zbawieni.
Serce faraona było uparte
i Mojżesz zesłał nań wielką plagę.
Wasza plugawa czerń jest lepsza od Hioba?
Od Abrahama?
Przy nich jesteście jak bestie.
Muszę cię ocalić, kochanie.
Przecież cię przeprosiłam.
Tęsknisz za nim, prawda?
Będziesz się z nim bawić.
Nie chcę. Proszę.
Nie tęsknisz za nim?
Taka jesteś nikczemna?
Będę grzeczna. Obiecuję.
Zostawiasz brud na wszystkim, czego dotkniesz.
Twój umysł jest mi podporządkowany,
niczym koza czy ryjący w gnoju wieprz.
Ocalę cię.
Zrób to, bestio.
Wybacz! Nie skrzywdziłabym cię.
Ale chciałaś!
Nie, to...
To pani Vera.
Naprawdę?
Była obok ciebie.
Odrąbałam jej łeb.
Mamo!
Coś ze mną nie tak.
A to ci dopiero.
Pan Emory.
Właśnie pana szukałem.
Jakiś problem, panie władzo?
Niejeden, długo by opowiadać.
Niezręcznie mi pytać,
ale widział pan coś dziwnego w domu Wendellów?
Niejedno się tu widzi.
Żona... Jej mąż mówi,
że zniknęła, a dom jest wywrócony do góry nogami.
Poradziłem, by się nie przejmował, ale wie pan...
Ufam, że suka ma się dobrze.
Co takiego?
Ufam, że wszystko będzie dobrze.
Nie odpowiedział pan na moje pytanie.
Jeśli się zastanowić,
to różne rzeczy tu się widzi.
Dziwne rzeczy.
Na przykład?
Wolę nie wtrącać się w cudze sprawy.
Dzieje się tu coś złego.
Zacząłeś, to dokończ.
Uwzięli się na nas.
Wyjdzie, że donoszę.
Jesteśmy tu sami.
Proszę, panie Emory.
A gdyby to była pańska żona?
Skoro o niej mowa...
wciąż jej trochę...
Może lepiej z nią pogadam. Dla rozeznania.
Tutaj jest źle, mówiłem.
No to teraz żeś narobił!
Co... Czemu to zrobiłeś? Czemu?
Chryste, Marty, na co to?
Na przepiórki. A jak ci się, kurwa, zdaje?
-I co? -Jeszcze nico. Gotowy?
Na co?
Iść tam i odpowiednio ich przepytać.
-Nie widziałem jego auta. -No i?
Zamierzasz nękać kobiety i dzieci?
Zaczekajmy.
Co Betty pomyśli, jak to zobaczy?
Że bronimy jej honoru?
Jeśli zacznie się burzyć i jej nie przyłożysz, to sam to zrobię.
Słucham?
To on.
-Przepraszam. -Nie masz za co przepraszać.
To nie twoja wina. Ani niczyja.
To przez to miejsce. Dlatego się wynosimy.
Luck!
-Skarbie... -Musimy wyjechać. Natychmiast.
Ale dokąd?
Przepraszam.
Nie.
To ja przepraszam.
Już spakowałam rzeczy. Jedźmy.
Dobrze.
Chodźmy!
Wsiadajcie. Szybko.
-Zmywają się. -Nigdzie nie pójdą.
Daj spokój. Nie trzeba. Sam pójdę i...
Nie zrób czegoś głupiego.
Stój, Marty.
Nie pozwolę ci.
Henry!
Troszczę się o twoją żonę bardziej niż ty sam!
Niech tata się pośpieszy.
Wyłaź, Emory!
Co się dzieje? Co tatuś trzyma?
Proszę.
Dlaczego?
Nie mogłam go zostawić.
Proszę.
Nie mogłam go zostawić.
Nie mogłam...
Nie mogłam go zostawić.
Przepraszam.
Mój synek!
Napisy: Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski