ONI
DZIEŃ 6
MURZYŃSKIE NIEBO
Nie idziemy do szkoły?
-Włączyłeś radio, tatusiu? -Nie.
Oczywiście, że idziemy.
To pierwszy dzień Gracie Jean.
-Gotowa? -Tak.
-Niektórzy ludzie to? -Durnie.
Właśnie.
Wyjdziemy stąd, nie zważając na durni i ich durne wymysły, dobrze?
Prosto do auta.
Słuchajcie nauczycieli.
Zamknij drzwi.
Wiem. Wiem, skarbie.
-Co za chamstwo. -Spójrz na mnie.
-Nie pokazuj im, że cię to rusza. -Pieprzyć ich.
Dobra. Posłuchaj.
Mamy trzy opcje.
Pierwsza. Wezmę spluwę i powybijam białasów.
Pójdę siedzieć i odbiorą ci dziewczynki.
Szczerze? Nie jestem fanem tej opcji.
Druga. Zostanę z tobą w domu.
To twój pierwszy tydzień.
Zwolnią cię i...
Jaka była pierwsza opcja.
Patrz na mnie. Tylko na mnie.
Tak wiele przeszliśmy.
Myślą, że zaszkodzą nam kukiełki?
Zawiozę dziewczynki do szkoły i pójdę do pracy.
Wrócisz i zamkniesz za sobą drzwi.
Dobrze.
Damy radę.
-Co to ma być? -Początek.
-Krzyż byłby zbyt krzykliwy? -Nie wiem, o czym mówisz.
-Moje dzieci musiały patrzeć. -Czyja to wina?
To miejsce to mój... Nasz dom.
Każdy powinien znać swoje miejsce.
Jeśli chodzi o mnie,
nie wyobrażam sobie mieszkać gdzieś, gdzie mnie nie chcą.
Całkiem sama.
Teraz jesteś całkiem sama.
Nie zdążyłyby tu dobiec.
Grozisz mi?
Nie wiem, o czym mówisz.
Betts? Wszystko w porządku?
Wszystko gra, złotko.
Wszystko gra.
Po co mieszkać, gdzie cię nie chcą?
Poważnie.
Słońce.
Zapach jaśminu.
-Zaczyna mi się podobać. -Musisz dbać o rodzinę.
Widzisz?
Odpowiedziałaś na własne pytanie.
-Nie chciałabym, by moje dzieci... -Dobrze, że ich nie masz.
Prawda?
Proszę poszukać sobie innego miejsca.
Bo nic lepszego was tu nie czeka.
Od teraz będzie tylko gorzej.
Wie pani,
jaka jest zaleta mieszkania po sąsiedzku?
Wie pani, gdzie mnie szukać.
Dzięki, Emory.
Do zobaczenia na imprezie.
Dziś po południu. Nudziarska impreza.
Same nadęte typy. Żadna frajda dla ciebie.
Idę tylko, bo muszę. Przynajmniej wcześniej dziś skończysz.
Następnym razem.
Serwus.
Powtórzę wolniej albo to pani zapiszę.
Sprzedajemy dom.
Radzę ponownie przeczytać umowę.
Nie jest to dzierżawa jako taka.
Nie ma hipoteki bankowej,
a dług jest amortyzowany bez naliczania kapitału.
-Amortyzowany, czyli... -Czyli to lichwa.
Poprzedniej kolorowej rodzinie w Compton też tak dokuczali.
Rodzina Johnsonów przy Thorson Avenue.
Więcej czarnych rodzin chce tu zamieszkać.
Wkrótce zobaczycie, że nie jesteście tu sami.
Powie im pani, co je tu czeka?
-Posterunek w Compton. -Jest sierżant Wheatley.
Podziałała.
Twoja przemowa.
Ta kobieta...
Ci ludzie...
Mają czelność.
Co się stało?
Nie wiem, pani Wendell...
Betty, to, co powiedziałaś na zebraniu...
Skłamałbym, gdybym nie przyznał,
że całą noc o tym myślałem.
Myślałem o...
tym, co powiedziałaś.
Gdyby słowa były czynami...
Gdy byłem w Korei,
czasem wymagano od nas pewnych rzeczy.
A...
pewne zadania
wymagają pewnego typu charakteru.
Wiesz, co by mnie uszczęśliwiło?
Dzień wolnego.
Jeden dzień bez podejmowania żadnych decyzji.
Ktoś inny zająłby się wszystkim.
Tym bałaganem.
-Muszę... -Boże, co mnie napadło.
Zatrzymałam cię. A sio!
Dziękuję za dostawę i za wizytę.
Czysta przyjemność, nie obowiązek.
Moja mama tak mawiała.
Betty, jeśli czegokolwiek potrzebujesz
ode mnie,
czegokolwiek,
nie wahaj się poprosić.
Spadajmy stąd.
Coś ci pokażę.
Chodź.
Idziemy.
-Myślą, że wszyscy są na lunchu. -Kto?
Tutaj.
-Kto to? -W nogi!
Chodź!
Biegnij!
Szybko! Tam!
Przepraszam za najście.
Nie trzeba. Lubię towarzystwo.
W Georgii mnóstwo ludzi nas odwiedzało.
Każdy mógł przyjść.
Długo tu jesteście?
Nie tak długo. Kilka tygodni.
Miesięcy.
Czas tu szybko leci, prawda?
Pewnie dlatego, że słońce wciąż tu świeci.
Trudno stwierdzić, kiedy dzień przemijał.
W Karolinie Północnej widać było po drzewach.
Moje córki po cieniach rozpoznawały, kiedy pora na obiad.
Drzewa... Tęsknię za nimi.
No to mów.
Nie przyszłaś tu, żeby rozmawiać o drzewach.
Szukałaś mnie.
To widać?
Nie co dzień spotyka się tu inną czarną osobę.
A sądząc po twojej minie, dawno żadnej nie spotkałaś.
To prawda.
Wiem, że bywa tu ciężko.
To miejsce. Ci...
ludzie.
Próbowali wszelkich chwytów, by się nas stąd pozbyć.
Całymi nocami wrzaski pod domem.
Gwoździe na podjeździe.
Wetknęli nam list do skrzynki.
„Lepiej pilnuj swoich małych... czarnuchów”.
Nie mogłam spać,
jeść,
wyjść z domu.
Bałam się.
Od tego może... pomieszać się w głowie.
Myślałam, że oszaleję.
Uznać naszego Pana...
Ale jakoś się ułożyło.
Dokładnie, jak mówił.
Kto?
Ten w czarnym kapeluszu.
Nie jesteśmy opętani przez demona!
Bo żaden demon nie posiądzie...
Powiem ci coś w sekrecie.
Amen!
Już to robiłam.
Co?
To co oni.
Pieprzyłam się.
Czemu nie jesteś w drużynie?
Nie wiem.
Od początku mnie błagają.
Tak jest lepiej.
Wydmij usta. Tak.
Zamknij oczy.
Powinnaś się zgłosić.
-Ja? -Czemu nie?
Jesteś najładniejszą kolorową, jaką w życiu widziałam.
Mama zawsze mi powtarza:
„Stać cię na więcej.
„Zawsze stać cię na więcej”.
Co tu robisz?
Kto cię tu wpuścił?
Idę na lekcję.
-Stać cię na więcej. -Odpieprz się!
Odpieprz się ode mnie!
Przepraszam.
Spokojnie. Nie chciałem cię złapać.
-Bystra dziewczyna. -Nie zna mnie pan.
To prawda.
Ale wiem, że twoi rodzice nie zapisaliby cię tutaj,
do szkoły z tymi dzieciakami,
gdyby nie uważali, że zasługujesz na więcej.
Na początku się bałam.
Ale on mnie nauczył.
Nauczył mnie postrzegać wszystko wprost.
Wcześniej zaprzątałam sobie głowę
podłymi białymi ludźmi pod moim oknem.
Kiedy tak naprawdę powinnam była zająć się własnym domem.
Wysprzątać go.
Prawda, że czysty?
Od dziecka bałam się brudu.
Dziewczyna ze wsi.
Uwierzysz w coś takiego?
On to wiedział.
Powiedział, że szykowałam się na ten dzień przez całe swoje życie.
Kazał mi zacząć od siebie.
Kąpiel co godzinę. To miłe.
Szorowałam się bez przerwy.
Psalm 51, werset 7.
„Stanę się czysty,
„obmyj mnie, a nad śnieg wybieleję”.
A jak już byłam czysta, i ten pokój,
i kuchnia...
Cóż,
przyszedł czas na moich synków.
...„wybiegł mu naprzeciw”...
Matka ma zawsze pełno roboty.
Chyba są w wieku Gracie.
Ile mają lat?
„Co ja robię?”
Pani Johnson?
Są w szkole?
Roland, gdzie są chłopcy?
...„żeby ich nie wyganiał z tej okolicy.
„A pasła się tam na górze wielka trzoda świń.
„Prosili Go więc:
„«Poślij nas w świnie, żebyśmy w nie wejść mogli».
„I pozwolił im. Tak duchy nieczyste wyszły”...
To oni.
Bo Bóg was oswobodzi.
Mamo, przyszedł Pan.
Chwalmy Boga.
Chwalmy Jezusa.
Chwalmy jego imię.
Amen.
No co?
Nie sądziłem, że dożyję tego dnia.
Nie masz trochę burbonu na zapleczu?
Może w prywatnych zapasach.
Proszę o uwagę, moi drodzy.
Jak wiecie, podczas wielkiej wojny
byłem piechurem.
Teraz raczej pierogiem.
Druga bitwa nad Marną i bitwa nad Sommą.
Wróciłem podziurawiony jak szwajcarski ser.
Kiepska sprawa.
Ale w zeszłym tygodniu wygraliśmy jeszcze większą bitwę.
Panowie, zdobyliśmy kontrakt z Pentagonem.
I to dzięki wam.
W ramach wdzięczności
wypłacimy naszym inżynierom procent od zysków.
No dobrze. Dzięki. Bawcie się dobrze.
Panna Betty. Proszę.
Elizabeth...
Cześć, tato.
Jak tam chłopcy Jane?
Nie utrzymywałaś...
W porządku.
Rozrabiają. Jak to chłopcy.
A ty i...
Clarke.
A dzieci?
Nie. Nie możemy...
Trudno nam znaleźć...
Ostatnio tyle mamy na głowie.
Nie mów, że musiałaś iść do pracy.
Nie, nic z tych rzeczy. To tylko...
Sprawy osiedlowe.
W...
Compton.
Wciąż tam mieszkasz.
Masz Ferdinanda.
Oczywiście.
Szkoda było ich rozdzielać.
Tęskni za Griseldą.
Nadal masz...
Nie. Pozbyłam się tego wieki temu.
Betts, dlaczego tu wróciłaś?
Consuela mi powiedziała.
Jak się masz, mamo?
Jako tako.
Prawie cię nie rozpoznałam.
Czas zostawia piętno na kobiecej twarzy.
Odpowiedz ojcu.
Dlaczego wróciłaś, Elizabeth?
WIELKIE DZIĘKI ZA NIEUSTAJĄCĄ CIĘŻKĄ PRACĘ
Emory?
Nie wolałeś wrócić wcześniej do domu? Ja bym wolał.
Pomyślałem, że wstąpię na strzemiennego.
Przemowa pana Stoata... To hojna oferta.
Tak, no cóż...
Muszę wyznać, że... jest pewien szkopuł.
Słucham...
Nie powiedziałem nic Stoatowi, jasne?
Że mój nowy inżynier jest...
Murzynem.
No właśnie.
Tak sobie myślę... Może to nie najlepsza pora.
Ma pan rację. Szkopuł. Rozumiem.
Wiedziałem, że mogę na ciebie liczyć.
Tam chyba jest tylne wyjście.
Przepraszam na moment.
Dziękuję.
Panowie.
Henry Emory. Siejący pogrom batalion 370.
Siejesz pogrom?
Pogoniliśmy ich w '45.
Ach tak.
Panie Stoat, to Henry Emory.
Pozwól, że...
Co konkretnie tu robisz, synu?
Jestem inżynierem. Ukończyłem Fayetteville.
Zamieszkał z rodziną w Compton.
-Rozumiem. -East Compton.
-Dobrze. -Walczył pan pod Arles?
Owszem.
Przetrwały wasze okopy z pierwszej wojny.
Służyły wam za sracze? Bo tylko do tego się nadawały.
No tak.
Żałuję jedynie tego,
że nie mogłem być z wami w okopach.
Przeklęte płaskostopie.
Nie zatrzymuję pana.
Chciałem się przedstawić.
No to się udało.
Zasługujesz na uznanie. Bystry i odważny.
Więcej takich jak ty ukrywa się w dziczy?
To nieoszlifowany diament.
Z miejsca go wypatrzyłem. Nie zawiodę pana.
Gdyby udało nam się sprzedać, choćby ze stratą,
to dzięki waszej pożyczce
znaleźlibyśmy dom z dala od takich problemów.
Może tu, w Hancock Park.
Częściej byśmy się widywali.
Tak by było.
Ostatnio odwiedziłaś nas...
Sama nie wiem kiedy. A teraz?
Typowa Elizabeth.
Przez siedem lat nie prosiłam...
Clarke pracuje.
Nie prosimy o jałmużnę, tylko o pożyczkę.
Zanim będzie za późno.
Dobrze, że przyszłaś do mnie. Oczywiście, że ci pomogę.
Consuelo, przynieś, proszę, moją książeczkę czekową.
-Tak, proszę pana. -Dziękuję.
Jesteś pewny?
Wróciła, Esther.
Przykro mi.
Dziękuję.
Zostaniesz tu na noc.
Przejechałaś taką drogę.
Rzadko cię widujemy.
Dokończymy to po kolacji.
Przyszykuję ci kąpiel.
Umyjesz się po podróży.
Powinnam...
Clarke martwi się, gdy...
Twoja matka uważa, że czegoś chcesz.
Że tylko po to tu jesteś.
Nie.
Słucham?
Stęskniłam się.
Mówisz szczerze, prawda?
Mogłabyś tylko wypisać czek?
Nie powinnaś była tu wracać, Betty.
Muszę ci coś pokazać.
-Co? Teraz? -Tak.
-A kolacja? -Może zaczekać.
Dziewczynki, no już! Idziemy!
Zjadłeś kurczaka, którego ci zostawiłam?
Poszedłem z kumplem na kolację.
Na drugi dzień lepiej smakuje.
-A gdzie ty byłaś? -Kiedy wróciłeś?
Jakąś godzinę temu.
Musieliśmy się rozminąć.
W Desmond's była wyprzedaż.
Przyhamuj z zakupami.
Trzeba wytapetować kuchnię.
Ale i tak mieli okropne wzory.
Nie to, żebyś zwracał uwagę na to, co tu się dzieje.
Próbowałem dotrzeć na to twoje zebranie.
Nasze zebranie. Wszyscy przyszli. Wyszłam na idiotkę.
Marty mówi, że dobrze poszło.
Robiłeś coś ważniejszego?
Daj spokój, Betts.
Bo wiecznie masz coś lepszego...
Spójrz na to.
Cud.
Prąd, gaz, auto, na które nalegałaś. Wszystko bierze się znikąd.
Tak, Clarke, pracujesz, żeby było nas na to stać.
A płacą ci za te nadgodziny czy...
Chryste!
No dobra.
Wybacz, że nie było mnie na zebraniu.
Wiem, że mnie potrzebowałaś. Przepraszam.
Clarke...
Nie potrzebowałam cię.
Chciałam, żebyś chciał tam być.
Zaraz wracam.
Pani Emory?
Chcę, żeby sam to zobaczył.
-Co takiego? -Wie pani, o czym mówię.
Luck!
Przepraszam za najście.
Co?
Gdzie są pani dzieci, pani Johnson?
Moi chłopcy? Są dziś u cioci.
Kłamstwo!
Dość tego. Luck!
Ale widziałam...
Co tu się wcześniej stało?
Chciał mi pan powiedzieć.
-Proszę powiedzieć. -To niemożliwe, pani Emory.
Nie powiedział ani słowa...
od powrotu.
Chodź, skarbie.
Ale ja widziałam...
„Trzymają wartę", wyszeptał Dick.
„Wróćmy na ląd, mój panie", odparł Zielonka.
„Tutaj łatwo nas dostrzec. Spójrz tylko,
gdy fale rozbijają się z impetem za nami,
widać nas na tle spienionej bieli".
„Słusznie prawisz", rzekł Dick.
„Na brzeg, czym prędzej”.
Dick w tarapatach, co?
Zielonka go ocali.
A może sam się ocali.
Napisy: Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski