ANTERIORMENTE
Benvidos a Mordor.
Xuras lealdade a Adar?
Xa non queda a quen temamos.
Queda. Un feiticeiro vello.
Libera o meu pobo e direiche onde atopalo.
E poderás destruílo.
Madre! Madre!
O monte de lume espertou.
Os tremores que provocou espalláronse polas entrañas da terra
e derrubaron os pozos de luz.
A escuridade caeu sobre Khazad-dûm.
Xa non damos oído as montañas.
Neste momento, a Terra Media está ao bordo do abismo.
Os Aneis de Poder son o que pode restaurar a luz.
É unha invitación...
de Lord Celebrimbor.
O Reino Insular de Númenor.
Sete Pedras Videntes había noutrora.
Esta pasou a meu pai.
Quen se compromete na protección da Raíña rexente?
Eu servirei!
- Eu servirei! - Servirei!
- Pharazôn! - Ven comigo.
Por que non parou el isto?
- Élle leal a ela. Para ben.. - Ou mal.
Túa curmá ten o cetro, o pobo séguete a ti.
- Coa súa axuda poderías... - O que?
Influír.
- Refuxiádevos! - A Raíña!
Non!
Isildur!
Onde está o meu fillo?
Que foi?
Que estás vendo?
O SEÑOR DOS ANEIS: OS ANEIS DE PODER
Déixamo a min.
Non!
Volves á casa. Óesme?
Volves connosco.
Por favor, Berek.
- Por favor. - Non che fará caso.
Non nolo fai a ningún.
Non teñas medo, catro patas.
Non te imos comer... aínda.
Xa te teño.
Non. Aínda non.
Veña!
- Non! Que escapa! Ide atrás del! - Non! Deixádeo ir.
Iso é o Bosque Negro.
De aí non sae vivo nada.
Berek.
Bonitiño.
Berek, marcha!
Marcha!
Como rei, sempre protexeu os Fieis. Botareino en falta.
Falas sen cancelas de reis mortos,
pero non mencionas a teu fillo.
Cúlpaste, pero non tes por que. A verdadeira culpa é doutro.
Que intentas dicir?
Debes saber que a nosa illa caerá e aínda hai tempo...
Que foi?
Raíña rexente.
Capitán.
Que ves?
Os nobres do norte chegaron.
Parece que Lord Belzagar veu presentar os seus respectos.
Ninguén pode presentar o que non ten.
Escoita todo o que di Pharazôn ou é ao contrario?
O segundo.
Raíña rexente?
É así como honramos os caídos?
- Só empezamos o noso... - Non!
Quietos! Esperade.
Dime.
A quen perdiches?
A meu fillo.
Os obxectos de teu pai?
Non te oíra entrar.
As posesións dos mortos.
Chaves que abren portas agora pechadas para sempre.
Lembro a morte do meu pai.
Vin unha copa mediada de viño que el bebera a noite anterior.
Parecíame unha traizón baleirala,
pero el aborrecía malgastar o viño.
Así que o bebín.
A que viñeches?
Móstrame o que ocultas ás costas e direicho.
Nada, curmán.
Chegou a hora de elixires.
O traxe.
Carmesí polo futuro de Númenor ou branco polo pasado?
Que se celebra?
A túa coroación.
Xa choramos os mortos abondo.
Debemos atender as preocupacións dos vivos.
Meu pai foi de branco.
É o único que lembro.
Iso e unha aguia.
É raro que unha aguia honre unha coroación.
Se aparecese unha na túa, veríase coma un bo presaxio.
O branco, logo.
Eu prefiro o vermello.
"Igual que o sol, nace unha nova raíña. "
O pobo verá que es unha nova soberana para un novo día.
Necesitan cambios.
O branco. É máis humilde.
Como prefiras.
É igual ao pai dela. Nunca cambiará.
Sofre unha doenza. Xa non serve para gobernar.
Por que ris? É así.
Fala a cervexa. Sería ben que baixase a voz.
Aínda así, o rapaz ten razón.
Case te elixen no canto dela.
Parte da nación pensa que eras a mellor opción.
E trala chamada á guerra de Míriel, moitos queren propoñerte de novo.
"Moitos" non chegan para substituír unha raíña.
Raíña rexente.
Cega.
E se alguén soubese converter "moitos" en "abondos"?
Se así fose, por que non o había contar?
Se cadra por medo ao que pase.
Aquí non hai nada que temer, nena.
Eärien?
Parecérasme ti.
Valandil.
Os do Gremio prefiren
a zona elegante da cidade.
Como viñestes ó Barrio Vello?
Para soterrar un rei.
Que os Valar o acollan e descanse.
Deume mágoa non ir.
Deberan invitar os soldados rasos.
Sobre todo dada a xentalla que foi.
Acabas de insultar a meu pai?
Máis ben insulteite a ti.
Sangrei coa Raíña no campo de batalla.
Vina meterse nun inferno para salvar vidas.
Para salvar a vida do irmán dela.
Se volves falar mal da Raíña, serás ti quen sufra unha doenza.
Expliqueime con claridade?
Ou resolvemos isto doutra forma?
Quedou ben claro por hoxe.
Isto pide outra cervexa.
Que estabas a piques de dicir, Eärien?
Atopei algo...
Algo secreto.
Algo perigoso.
Algo prohibido.
Os preparativos xa case están, Señor-Padre,
pero aquí estamos seguros.
Temos un fogar.
Debemos volver á guerra?
Dixéchesme que Sauron morreu. Deixémolo estar así.
Hai perigos neste mundo que un pai debe prever.
E os fillos deben confiar nel.
Confía en min, fillo,
cando che digo que nunca estaremos a salvo,
ata ter a certeza de que Sauron xa non existe.
Como mandes, Señor-Padre.
Apura, veña.
Damrod, trol do outeiro de Ered Mithrin.
Matador de xigantes de pedra.
Comedor de ósos de dragón.
Benvido.
Vexo que recibiches a nosa mensaxe.
Onde está Sauron?
Benvidos. Grazas por facerdes esta viaxe.
Aquí non tedes que agochar as preocupacións.
Non queremos aproveitarnos delas,
senón ofrecervos axuda.
Como outrora fixestes vós.
E que axuda pensades que nos podedes ofrecer?
Aneis.
Un para cada un dos Señores Ananos da Terra Media.
Trouxéstesnos aquí para comerciar con xoias?
Eses aneis exceden calquera poder soñado
por ananos, homes ou elfos.
Serán Aneis de Poder.
Poderán curar a vosa montaña.
Como curaron a nosa Grande Árbore.
Elrond...
O mithril?
O mithril cambiou a nosa fortuna.
E pode facelo coa vosa.
Igual coa de todos os da Terra Media.
Se vos ofrecemos un abastecemento constante, non?
Mithril por aneis, si.
Unha oferta xenerosa, Lord Celebrimbor.
Por que non lla levades ao noso rei?
Durin o Vello sempre foi reticente
a aceptar axuda exterior.
Pero se a nosa proposta lle fose presentada
por alguén dos seus...
Meu pai e mais xa non leiramos ben.
Durin di...
Antes convencerías un orco
de que tomase o sol, que xuntarnos a nós os dous.
Temo que serei de pouca axuda.
Convocámosvos aquí para axudarvos.
Levándolle a teu pai un medio para salvar o reino
quizais recuperarías o respecto del.
Talvez mesmo a herdanza.
Perdoa, ti quen vés sendo?
Si, perdoa. Este é...
Un amigo. Dos elfos.
E dos ananos. Nada máis.
Xa vexo. E onde vai Elrond?
A restauración de Lindon teno moi concentrado.
Non me digas?
Asegúroche que o Heraldo Elrond só pensa
en axudar os seus amigos ananos.
Fala de ti con cariño.
É curioso.
Nunca falou de ti, Lord...
Annatar.
Elrond dixo que eras o máis sabio dos ananos.
Falou coa verdade ou hai outro con quen tratar?
Meus señores, temos moito que considerar.
Deixádesnos un momento para sopesalo?
- Temo que... - Xaora!
O tempo que precisedes.
Ti non as pensas? Seica buscabas pelexa?
Penso que ese tal Annatar
non coñece a Elrond de nada.
Como o sabes?
Elrond nunca falaría cariñoso de min.
Non estás nin un pouco aliviado?
Si. Pero... aneis máxicos?
Non che parece raro todo isto?
Iso debe decidilo teu pai.
Seralle difícil decidir sobre algo do que non oirá.
Así que é todo por iso?
É, non si?
Prefires que a nosa montaña caia e podreza,
antes que desculparte.
Antes nos alimentarías con vermes que recoñecerlle a el que...
Eu non me trabuquei!
Estou de acordo.
Pero agora si.
Por min como se son pendentes máxicos.
Se hai algunha esperanza de solución, mesmo disparatada,
o noso rei debe sabela.
Ou lle levas ti a noticia a teu pai ou fágoo eu.
Hai un proverbio en Khazad-dûm:
"O goteo lento fende a pedra. "
Dálles tempo.
O tempo é un luxo que non temos.
Se o teu Alto Rei descubrise...
Que sucede co Alto Rei?
Non, non debo.
Non, veña. Fala con liberdade.
O teu Alto Rei cre que os ananos son indignos deste poder.
De feito, prohibiu a forxa de máis aneis.
E tampouco sabe que estou aquí.
Ben, pero que lle concirne a el o que faga eu no meu reino?
- Celebrimbor... - Non!
Hai moitas vidas en perigo.
Non hai tempo para andar convencéndoo de quen merece axuda.
Antes ou despois, Gil-galad descubrirá a verdade.
E se non?
Que vas facer?
Vou felicitar o Alto Rei pola eficacia dos Tres.
E direille que vou pechar a fragua.
Prometerei reunirme con el en Lindon axiña.
Mentiríaslle ao teu Alto Rei?
Gañarei tempo para completarmos o traballo.
Levo unha idade preparándome para isto.
Aprendín, estudei.
Cheguei ao cumio da miña arte!
Este... Este é o meu momento.
E el non mo arrebatará.
Perdoa! Canto cho sinto!
Pensei que eras un orco!
Non pasa nada. Non me doe!
Que non? Doe tal. Apuñaleite na coxa!
Puido ser peor.
- Espera, déixame quitarcho. - Non!
- Debe deixarse estar. - Si?
Se te apuñalan, déixase.
- Nunca me apuñalaron! - Nin a min!
Seguro que non che doe?
Agora si que doe.
Perdoa, vou...
Espera.
Non, para. Xa o fago eu.
Déixame a min.
Chámome Estrid.
Isildur.
Es da Raza do Mar. Ías cara ao cumio?
Os superviventes agardan no campamento.
Meu pai tamén.
Pode ser que chegues tarde.
Non coñeces a meu pai.
Xa estiveches alí, non?
Tamén fun buscando alguén.
Só quedan marcas de cascos e lama.
Pero atopei isto.
Toma. Hai marcado un camiño.
"Pelargir. "
Claro. Meu pai non marchou. Levounos a todos alí.
Á túa raza igual tamén.
PELARGIR Antigo Asentamento Numenoreano
Non vin barcos no porto.
Ten esperanza.
Non sabemos quen atoparemos alá.
Tamén buscas alguén?
O meu prometido.
Non!
- Que pasou? - Orcos.
Ía para Pelargir cando me atacaron.
- Leváronmo todo. - Podes viaxar?
Mira para min.
Deberiamos seguir.
Ao menos hai que darlle comida.
Estrid, marcha!
Terma!
Berek!
Deberas facerlle caso a ela.
Fuxe! Colle o cabalo! Monta, vamos!
Axuda!
Bulide, veña! Vamos!
Grazas.
Son Isildur. Recórdasme?
A memoria dos elfos non fraquea.
Os salvaxes supérannos en número nestas terras.
O cabalo. Non o podo deixar.
Resolve os teus asuntos como queiras.
Teño os meus que atender.
En Pelargir.
Que asuntos?
Narvi! Narvi, fala co Rei!
Facemos o que podemos. Enténdovos.
Faremos o que poidamos.
Ben o sei.
Sabe o Rei que os nenos teñen fame?
Paciencia.
Narvi, veña.
Dille a verdade, Narvi.
Vou falar co Rei agora mesmo.
Fala co Rei por nosoutros!
Narvi!
Señor, os mercadores de comida están fóra.
Pediranvos que abrades as reservas reais de gran.
Canto durarán as reservas?
Segundo os cálculos... tres meses.
Que pasen.
Si, señor.
Podes marchar.
Celebrimbor di que eses aneis nos darán o poder para resolver o noso dilema.
Sentín que era o meu deber como anano traerche a oferta del.
É todo o que viñeches dicir?
Non.
Que máis?
Que son teu fillo.
Tan recio coma ti, teimudo coma ti.
Tan enchido de orgullo e...
Que me trabuquei.
Por faltarche ao respecto.
E...
Síntoo.
Véxote mal.
Os mineiros teñen os puños duros.
E os seus golpes doen.
Verás ao medrarche os fillos.
Padre...
dese poder de Eregion non me fío.
Dixéchesme unha vez
que o destino dos elfos decidiuno alguén máis sabio ca nós.
E que intentar cambialo, enganar a morte,
podería levar a unha catástrofe maior.
Non deixo de pensar...
E se tiñas razón?
Aprendeuche túa nai a facer iso?
Que pasou?
A ti que che parece?
Fracasei. Nin a Adar dei parado nin a ela protexido.
Pensei que estaba mellorando.
Pero a carne humana non se dá zafado da pezoña das frechas dos orcos.
Alégrome de verte, Isildur.
Poucos que durmiron no lume chegaron aquí,
agás os que levan a marca de Adar.
Quixera compartir este alivio co teu pai.
El non te abandonou.
Númenor regresará.
A túa familia volverá reunirse.
Aquí teñen sorte de terte.
Precisan un curandeiro.
A que tiñan acaban de queimala.
Que sabes de Beleriand?
É unha cidade elfa, non?
Éche un reino elfo.
Eu nacín alí.
Agora está baixo o mar.
Cando caeu, sentín moita ira.
Contra Morgoth.
Pero moita máis aínda contra min.
É unha sede que non se dá saciado, Theo.
E ao final, acabará destruíndote.
Veña, si. Faino ao mesmo tempo.
Nos anos que nos vixiaches,
soubeches quen era meu pai?
Non. Non o souben.
Eu tampouco.
Pero algo sei: non eras ti.
E se algo fuches para min, agora é cinsa.
Por min, non temos que volver falar nunca.
Colle máis daquel montón.
Si, daquel de alí.
Isto é do vello Númenor.
Unha fonte. Pero non bota auga.
Non é unha fonte. É un acueduto.
Para levar auga ás casas.
Os homes non dan feito cousas así.
En Númenor, si. Se o viras...
Se tan bo é, por que marchaches?
Oín falar mellor da Terra Media.
Queres recuperar o cabalo?
Sabes onde está?
Ven aquí. Á noite. Coa lúa.
Trae a espada.
Non te queimes!
Soubeches do teu mozo?
Non.
Chegará. Se é a metade de forte ca ti, chegará.
Non son tan forte como ti pensas.
Cústame non me culpar.
Por que?
Por estar viva.
Por sobrevivir. Cando tantos outros non deron.
Tiña dez anos cando morreu miña nai.
Nadei máis lonxe do que debía.
Levoume a corrente.
Ela afogou.
Por salvarme a vida.
Cando miña nai...
Sempre penso como estará ela agora.
Ás veces soño coa miña.
Parece que agora estás en paz.
Non.
A verdade é que isto que che contei
non o sabe ninguén.
Só dixen que afogara.
Ninguén sabe que foi culpa miña.
Desde entón, síntome obrigado
a intentar facer algo singular,
algo especial.
Para poder merecer o que ela fixo.
Non sei se podes conseguir algo así.
Éche mellor aceptalo como un regalo.
Algo que ela che deu porque lle eras moi prezado.
Isildur.
Isto pouca carne ten.
Si, haina que aforrar. Pouco queda xa no bosque.
- As trampas sempre están baleiras. - Isto vai a peor, non?
- Isto non alimenta. - Non.
Pero o peor é o frío, verdade?
A leña acábase e necesitamos...
Cuthbert dicía que debemos elixir ben hoxe,
que non nos chova.
Vai frío.
Abonda. Hoxe non comemos nada.
Queres que enfermemos?
Vai un frío de carallo.
Parece que nin as ratas comen moito.
- Xa estamos preto. - Quita, rapaz.
Aí anda alguén.
Son os cabalos que roubamos. Vounos acougar.
Deixádesme quentar?
Que fas aquí de noite, neno?
Perdiches a mamá?
Son un de vós.
Sirvo a Adar.
Non é a marca de Adar.
Demostra que fixen máis por el ca vós.
Ponnos a proba.
Mirade que ben mantido está. Seguro que vén de Pelargir.
Ías atacarnos, neno? Como lles fixeron os teus ós outros?
Non vos atacamos.
Atacástesnos tres campamentos.
Agarrádeo!
Non!
Emboscada!
Axuda!
Isildur!
Theo! Theo!
Raíña das mentiras!
É indigna de reinar!
Ningunha voz, agás a oración dun rei ou dunha raíña,
se permite durante esta cerimonia.
Aínda así...
o laído de Númenor é sagrado para min.
A vosa dor, unha oración entre estes muros.
Oio o voso lamento e a vosa ira.
Compártoos.
Desangramos e desangrámonos.
Pero escoitade... Atoparemos o noso rumbo.
Se algún outro de entre nós desexase falar...
que se pregunte primeiro algo:
por quen está a vocear?
Polos que xa enterramos?
Polo reino?
Ou por si mesmo?
Por Isildur!
Co seu último alento, o Rei faloume
e díxome que con isto se aconsellaba ela.
E xusto por isto, os nosos morreron na Terra Media.
Esta Pedra de Elfo é a vosa raíña!
Silencio!
Loias!
O verdadeiro soberano de Númenor nunca confiaría nun obxecto élfico.
Levádeo e destruídeo.
Non!
O palantír é meu.
Necesitámolo.
- Bruxería élfica! - Asasina!
Raíña das mentiras!
- Maxia escura! - A pola Raíña.
- Parade! - Non vos acheguedes.
Míriel!
- Raíña! - Míriel!
Salva a Raíña!
Míriel!
Cólleme da man!
Míriel!
Pharazôn!
A aguia decántase por Pharazôn!
Pharazôn!
Subtítulos: Magdalena Sánchez
Supervisora creativa: Luisa Lage Garea