ANTERIORMENTE EN TERRAS DE NINGUÉN
Que querías conseguir ó vires aquí?
Quería axudar a xente.
Presta servizo e serás benvida.
Perry violou a liberdade baixo fianza.
Polo tanto, perderá o rancho.
Se che pasase algo, non volverías á túa época.
Coñezo a un Royal.
Intenta ser un bo home.
Non coma teu pai.
De onde son, meten presos os homes así.
Vamos, Royal.
Escoita.
O día que morras, a túa familia aledarase.
Royal!
Royal! Agarda!
Royal?
Joy?
Joy.
Que facías no burato?
Como dis?
Que facías no burato?
Quen che disparou, Joy?
Joy, quen che disparou?
Estás sangrando moito.
Váiseche infectar. Lévote á vila...
Royal...
Que facías no burato?
É a miña terra, shériff. Que facías ti aí?
Joy, vas estar ben. Vouche por auga.
Respira.
Respira!
Vale.
Moi ben.
Cago no demo!
TERRAS DE NINGUÉN
- Á unha. - Non.
Ás dúas.
Vendido.
Probando. Un, dous. Está acendido?
Non.
É o floreiro da miña avoa. Que fas?
Quen ía pensar que todo isto valería tanto?
Non!
DEUS DESAPARECEU?
Rancho Abbott vendido a Dawn Rivers por 500 000.
ESCRITURA
É a miña casa.
A miña casa.
É a miña casa.
Non! É a miña casa. É miña.
Cecilia.
Que?
Estabas berrando moitísimo.
- Vouche por auga. - Non, estou ben.
Que soñabas?
- Chamou Royal? - Non.
Ai, Deus.
Non sei que facer.
Cando tes que facer a maleta?
Ai, meu Deus. Vale.
Canto tempo temos?
Non o sei!
Para. Dáme un minuto.
Vale.
Vale, non...
Non quero facer as maletas, nin vender a miña casa.
Quero que volvan a miña neta e o meu fillo!
Iso é o que quero!
- Tes que marchar. - Non...
Cala!
Por favor.
Volvo agora.
Imaxina paz na Terra sen dor.
Imaxina dor na Terra sen paz.
Si.
O medo nos teus ollos e o teu derradeiro alento.
Cando vai acabar todo?
A escuridade total e a tranquilidade...
Ei.
Perdón.
Canto é?
Toma.
Grazas.
Ei, señor Abbott.
Son o fillo de Earl Chinlund, Jess.
Ola, rapaz. Como está teu pai?
Está ben.
Xa sabe, con artrite e esas cousas, pero ben.
- Xa. Dálle recordos. - Si. Señor Abbot?
Si?
Sinto o que lle está a pasar.
Perry, a súa neta.
Xa, agradézocho.
Todo Wabang anda patas arriba.
A shériff non aparece.
Cóidate, rapaz.
Un dos teus axudantes está aí fóra. Chinlund.
E outro conducindo.
Bebe.
Non, bébea toda.
Merda.
Que?
Estannos seguindo.
Non corras.
Como estás?
Coma a merda.
Queres que te leven eles?
Ó río Wind?
Non controlan os forasteiros?
Exacto.
Eses non poden pasar.
Quererán preguntarnos moitas cousas.
Non estou para contestar nada.
Non tes que pasar por isto ti soa.
Nunca me sentira tan indefensa
na miña vida.
Cecilia?
Pasar por isto ti soa non fai que sexas máis forte.
Vale.
Ven comigo.
O tipo está de pé, co cu ó aire.
Non é broma. Sen calzóns, sen nada.
E falaba de cando foi cos anciáns
e que leva aquí dende 1972, xa sabes...
1972?
1982. Hostia!
É moi mala, non si?
Non, é boa.
A historia ten sentido. Eu créote.
Merda. É moi mala, tío.
Perigo descoñecido.
Acende a sirena.
Señor, pode baixar a fiestra?
Levo unha muller ferida.
Edgar, é a túa prima, Joy.
- As mans no volante. Agora. - Que? Vale.
- Joy, que cona pasa? - Estame levando ó médico.
Estante buscando os teus axentes?
Non deixes que pasen, vale?
- Dan, atende os nosos amigos. - De acordo.
Volve á estrada. O centro está máis adiante.
Vale.
Autumn.
- Autumn. - "Non temas, non hai nada
cuberto que non se revele nin oculto que non se saiba."
Lembras cando o dixo o pastor?
Se tes medo de entrar, reflexiona sobre Deus.
Veña, Cecilia.
Está sufrindo.
Os Abbott sofren. No canto de Deus,
- por que non axudas ti? - Autumn.
Ti es o reponsable e confundes a xente.
E van malgastar a súa vida neste engano
e desvarío de fe.
- Autumn, que fas? Cecilia! - Precisa 500 000 dólares
ou perderá o rancho. Para sempre.
Cecilia, é certo?
Cecilia.
Busca os cartos e axúdaa.
Non temos 500 000 dólares.
A igrexa non os ten. É unha igrexa sinxela.
Estamos nunha cidade con cartos. Están eles exentos?
A congregación dará todo o posible para axudala, pero non temos tanto.
Autumn, por que non me dixeches que ías facer isto?
Porque sabía que entón non virías.
Estaslle a pedir cartos á xente da igrexa,
cartos que non teñen, pero que a túa familia si. Por que?
Porque quero que vexas como é esta xente,
quen son en realidade.
Pois predica co exemplo.
Chama. Pídelle cartos á túa familia.
MAMÁ
Sentímolo.
O número ó que chama está apagado ou fóra de servizo.
Que raro...
A miña irmá saberá onde está.
Sentímolo.
O número ó que chama está apagado ou fóra de servizo.
Gardádevos dos falsos profetas, que pregan a berros por milagres,
mentres que a túa vaidade te reprende sen sabelo.
Porque vexo quen es en realidade e só es unha filósofa simplista.
Unha vendedora ambulante sen nada que pague a pena,
e a túa familia abandonoute hai tempo.
Pastor, estás escollendo o camiño fácil?
- Non é moi católico. - Cecilia, aforra as palabras.
Non todos poden ser salvados.
Como o sabes se non o intentas?
Hoxe ela intentouno.
Cecilia...
- Estás ben? - Si.
Es incrible.
Que queres dicir?
Cando cres en algo, nada fará que cambies de opinión.
Si, así son.
Eu tamén son así.
Pero esquecérao e ti lembráchesmo. Grazas.
- Pensei que te enfadarías. - E estou enfadada.
Só coñezo unha persoa que pode enfadarse tanto.
- Quen? - Amy.
Estou tan preocupada que esquecín quen son.
Estaba cega e non vin moitas cousas.
Todos o estamos.
Si, é certo.
A primeira vez aquí?
Claro.
Podo preguntarche algo?
Xa o fixeches.
Onde atoparas a Joy?
Que é o que queres preguntarme?
O que che preguntei.
Digamos que lle fixen algo malo a túa prima.
Tería sentido que a trouxese aquí despois?
Tes razón.
Os maltratadores fano.
- Tiña o disparo cando a atopaches? - Tiña.
E ti só fuches un bo veciño?
Veña, pregúntao xa.
Tocaches a miña puta familia?
Só para traela aquí.
Vamos, Royal. Apunta como che ensinei.
Non quero ser un mamalón,
pero non vas crer o que che conte.
Estás ben?
Si, estou ben.
Vale.
Vou ver como está Joy.
Ei.
Son Jess Chinlund, do departamento do shériff de Amelia.
Que queres, Jess Chinlund?
- Como te chamas? - Daniel.
Mira, Dan...
Teño unha estraña sensación.
Aa nosa xefa está na vosa xurisdicción.
- E que? - E preciso saber se está ben.
Pois, axudante de shériff...
vas ter que esperar no coche.
Só quero saber se está ben.
Joy está esperta. Quere verte.
Estás segura?
Dixo "o home branco".
Grazas.
Aínda te sentes mal?
Un pouco.
Grazas. Outra vez.
Queres falar ou falo eu?
De que imos falar?
Ben.
Acabei no teu pasto oeste porque viaxei no tempo polo burato.
Quería deixarme de caralladas.
Non é unha pregunta.
Xa.
Vivín na década de 1880 durante catro anos.
Coñecín os shoshón. Cacei con eles.
Fixen amigos.
Aceptáronme.
Cando estaba alí, coñecín un rapaz chamado Royal
que me salvou a vida.
E aposto que eras ti.
Por que pensas iso?
Díxenche que viaxei no tempo e nin pestanexaches.
Nin unha puta palabra.
O neno disparoulle a seu pai.
Para salvarme.
- Salvarte? - Si.
Non tiña por que.
Ían tras de min e doutra nativa.
Pensei lle disparara a meu pai cazando e que fora un accidente.
Corrín e saltei polo burato,
crin que desaparecería.
Non foi o que pasou.
Estiveches catro anos?
Anos? Só desapareciches un par de días e xa.
Non só un par de días.
A miña xente conta historias.
Antigas.
Historias nas que...
Que cres que é?
O burato.
Non o sei.
Houbo tantos sinais antes de que todo isto pasara.
Como cales?
Harlan falando de dinosauros nas covas.
O tipo que detiven faloume sobre as desaparicións da xente.
A montaña que esvaeceu e volveu aparecer.
Tes alguén con quen falar?
Falar?
Se o gardas para ti, vaite consumir.
Teño a Martha.
Ben.
Porque botei
estes 50 anos mentíndolle
ó mundo.
Díxenche que a familia non podía sabelo.
Á miña familia.
Non podo explicarcho.
- Inténtao! - Estouno intentando.
A primeira mentira é dura.
Logo é máis sinxelo.
A miña familia está rota por iso.
Conta a verdade.
Antes de que sexa tarde.
Dáme a sensación de que imos ter
máis conversas así, Royal.
Descansa.
Son Royal.
Son Ceci Abbott.
Royal?
- Señor Abbott. - Axudante.
Por que escapou?
Leveina onde ela me dixo.
Earl educoute ben.
Vémonos, señor Abbott.
Seino. Xa escoitei iso antes.
Onde estamos? Que é isto?
Teño que facer o correcto.
Autumn, non baixes do coche.
- Pase o que pase, vale? - Vale.
Lewis?
Son Cecilia Abbott.
Lewis?
Que hostia queres? Baixa. Xa.
- Autumn, queda aí. - Que cona fas aquí?
Podes baixar a arma, por favor?
Por favor? Viñeches á miña cerimonia e ameazáchesme cunha escopeta.
- Non a deixo. - Se lle fas...
Que vas facer? Quen ten a arma?
Para. Dille á loura que acougue.
- Que se calme. - Tranquila.
Podo con isto, Autumn.
Pero para que viñeches?
Vin para desculparme, polo da escopeta.
Por pagar as cousas convosco.
Dixen que non te movas!
Ou vóolle os miolos.
Escoita, Lewis. Só quero desculparme.
Por iso vin.
Quero deixar atrás a dor pola miña neta, vale?
Que sufra non significa que poida facerlle dano ós demais.
Non está ben e síntoo.
Cago na hostia.
- Si? - Si. Son eu.
En serio?
Está aquí outra vez.
De verdade?
Si. Escoita.
Que se poña a nena.
No.
Que se poña Amy, Rebecca. Estou farto desta merda.
Vale. Hostia.
Grazas. Ola?
Tes un minuto. Amy, é a avoa.
Amy, como estás?
Por que me mentiches? Mamá contoume o que lle dixeras.
Botáchela.
Oh, Amy. Podo explicarcho.
Non quero falar contigo.
Amy?
Non volvas por aquí.
Dous deles cheiraban a amoníaco, consumirían cristal.
Non sabían que atacaran unha shériff. Uns verdadeiros xenios.
Só quería goma de mascar e entrei onde non debía.
Pensaron que sería chegar e encher,
e todos se alteraron, incluída eu.
Sabes onde te levaron?
Non estou segura.
Deixáronme inconsciente, metéronme nun camión e leváronme a unha cabana.
Quizais foron minutos ou horas...
O tempo pasa doutra forma.
Xa.
Estás de volta.
Iso é o que importa.
Alégrame volver.
Primeiro falaremos con Betsy.
Pode facer un esbozo e poñeremos carteis.
- Os federais queren falar. - Non os atoparán.
Quizais si. Ou quizais non.
Non poden saírse coa súa.
Non o farán.
O departamento está listo para comezar.
Merda, a Matt afectoulle moito.
Vai chamar os federais...
Jess. Só quero seguir adiante.
- Falaches coa túa muller? - Non.
Esnaquizáronme o móbil.
Podo usar o teu?
- Toma. - Grazas.
Deixareiche intimidade.
Estás diferente.
- Non sei, o teu pelo... - Non tardarei.
Vale.
Ola?
Martha.
Joy?
Son eu, meu ben.
Rula?
- Si. - Onde estás?
Ese é Luke Tillerson? Non estou para as súas caralladas.
Creo que me ven ver a min.
Ai, si?
É complicado.
Que lisque de aquí antes de que chegue Royal.
Non tardarei.
Que fas aquí?
Tróuxenche unha cousa.
Que che pasa, Luke?
Atopei un chisco do mineral
no cuarto de Billy.
Quería quedar con el.
Pero pensei que merecías velo.
Ver o que?
A ti.
Trágao, e cando remates,
cóntame que viches.
Vale?
OH, SEÑOR, REVÉLATE ANTE NÓS
Ola.
Volviches.
É o meu fogar.
Perdoa por cuestionar se eras un Abbott.
Tiñas que dicilo.
E tiña que escoitalo.
Volveu.
E preciso que o vexas.
Vale.
Acababa de saír do burato cando ti e mais Casey me atopastes.
Se non estiveses alí...
Non sei que pasaría.
Como botaches estes anos sen contarllo a ninguén?
Non cho contei, pero...
Estabas ó meu carón.
Non quero que iso cambie.
Non cambiará.
Subtítulos: Reme Fernández Montalt
Supervisora creativa: Paula Maneiro