-G. Hugh, maaari ka bang umupo sa mesa? -Hindi.
Gagawin mo ba kapalit ng lolly?
Marahang ilusot sa butas. Mahusay.
-Kumusta si John? -Mabuti siya, salamat. Oo.
-Ano? -Tumaas.
Biro lang.
Ano?
Doktor Curran? Mayroon ditong bata na mataas ang temperatura.
Alam kong gabi na. Nagbabaka-sakali lang ako.
-Bakit ako? -Ikaw na lang ang nandito.
Pwede ko naman silang pabalikin sa umaga.
Hindi naman masyadong mataas.
-Gaano ba kataas? -Teka.
-39. -Naku.
Papasukin mo sila.
Reresetahan kita ng antibiotics, para hindi ka mag-alala sa weekend.
Kung sakali na hindi tumalab ang paracetamol.
Nandito lang ako. Tumawag ka 'pag kailangan.
Nasa iyo ang numero ko. Paalam, bata.
-Paalam, Loreen. -Paalam, Dr. Curran.
Nakupo, hindi. Huwag.
'Wag naman.
Lintik na buhay.
Dapat nating tigilan ang pagkikita nang ganito.
-Hindi ko matigilan ang tawagan ka. -At ako sa pagsundo.
Ikaw ang nasa speed dial ko.
Buti nga sa iyo, madalang mong imaneho ang 30-taong-gulang mong sports car.
Gusto nitong masakyan, Doktor Curran.
Nilalabas ko lang iyan 'pag maganda ang panahon. Butas ang bubong.
Iangat mo ang bonnet.
Kumusta ang mama mo, Jerry?
Alam mo na. Ganoon pa rin. Maganda ang bago niyang bahay.
Ikumusta mo ako sa kaniya. Sabihin mo na bibisita ako sa kaniya.
-Natutuwa siyang makita ka. -Ako rin.
Ano sa tingin mo?
Mahirap sabihin ito, Doktor. Mamamatay na ang kotse mo.
Kailangan niya lang ng TLC.
40-taong-gulang lang ito. Mas bata pa sa akin.
At sa iyo.
Oo. Sa taon ng mga tao, syempre.
Pero sa taon ng mga kotse, bata pa siya para maging klasiko
at matanda para maging praktikal.
May krisis na siya sa buhay. Bibigyan ko ng Xanax.
Kailangan nang igarahe ang kotseng ito.
Hindi. Kaya pa itong mabalik sa buhay.
Oo, pero mauubos ang pera mo roon.
Ang 2 masayang araw sa pagmamay-ari ng vintage car
ay ang araw ng pagbili niyon at ng pagbenta niyon.
Sakit sa puso lang ang nasa pagitan.
Kailangan mo na siyang sukuan. Hindi ito gaya ng mga pasyente mo.
Titingnan ko kung mayroon pa akong fan belt.
Sa Bitukang Daan, Habang Nakababa ang Bubong
-Nandito na ako. -Uy, Mama.
-Nasaan ka? -Nandito sa sitting room.
Gumuhit ka ba ng larawan ni papa gaya ng sabi ko?
Oo, at iginuhit din kita at ang bahay natin.
-Binigyan mo ba ng malaking tainga? -Oo.
Mahusay, patingin ako.
Ito ang pinakagusto ko.
Ikaw iyan habang kumukuha ng mansanas sa puno para sa salad.
-Ikaw si Eba. -Mansanas...
-Eba. Para kang si Eba. -Hindi.
-Mahusay ang pagpipinta mo. -Pagpinta.
-Para sa cake at pagpipinta. -Sa aking batang pintor.
Titingnan ko muna kung makakasundo ko ang magulang niya.
-Oo. Sige. -Kumusta ang kapatid ko?
Sinisira ang kusina habang gumagawa ng "cake."
-Uy, ate. -Uy, kapatid.
-Padalhan mo ako ng liham. -Padadalhan kita ng cake.
Anong uri ng cake?
Sige. Aalis na ako.
Iinom kami ni Connor. Sulatan mo ako. Mahal kita.
Mahal kita. At gusto ko siyang makilala.
Pwede mo bang... Pwede bang... Sige.
Wala na ang gym membership natin. Tumakbo na lang tayo sa labas.
Sige.
Pag-usapan na natin ang Stag.
Wala namang gastos doon. Hindi ko ginagamit.
Nakita ko mga resibo ng credit card mo.
Gumastos ka ng €1,200 sa taong ito sa pagpapaayos at pagbili ng piyesa.
Tinitingnan mo mga resibo ng credit card ko?
Binigay mo iyon para maayos ko ang buwis natin. Walang ano man.
Oo, salamat. Eh, 'yong bangka mo? Pwede kang kumita roon.
Sige.
Naku. Hindi.
Huwag.
Huwag ulit. Pakiusap.
Pakiusap. Pakiusap.
Bwisit.
Papalitan ko na ang numero ko hangga't gamit mo pa iyan.
PINAGBIBILING KOTSENG ITO (086 814 6304)
Uy?
Oo.
Teka lang. Oo.
Binebenta ko iyon nang $5,000.
Sige. Nandito lang kami kung gusto mong tingnan.
Sige. Ibibigay ko sa iyo ang detalye.
Salamat, paalam.
Mayroon nang gustong bumili ng kotse.
Mahusay.
Matagal mo na sanang naibenta ang kotseng iyon.
-Kape? -Oo.
Mabagal ang preno. Kaya kailangan mong maging alerto.
Ang steering ay rack at pinion.
Luma na ang mga bushing, kaya para kang nagmamaneho ng go-kart.
Kailangan mo iyong ipaayos, kung bibilhin mo.
Pero sigurado namang hindi.
Marami kang alam tungkol dito kahit na babae ka.
Kailangan mong patingnan ang presyon ng dugo mo.
dahil dinisenyo ang kotseng ito para sa mas batang mga lalaki.
Paumanhin.
Ang asawa ko kasi at mga anak na babae ay walang hilig dito.
Samantalang kami ng anak ko, mahilig kaming magkalikot.
Itinuro ng asawa ko ang mga dapat kong malaman.
Mahilig din siya sa kotse?
Siya? Hindi. Ang una kong asawa.
Binili niya ito noong estudyante siya.
Inipon niya ang lahat ng kinikita niya sa dalawang trabaho.
Ipinaliwanag niya sa akin iyon nang lubos bago ako pinalapit dito.
Kung ibababa mo ang presyo sa...
€4,700, magkakasundo tayo. Ano sa tingin mo?
Talaga?
Gusto mo itong ibenta, 'di ba?
Oo.
Ano'ng ginagawa ng basurang ito rito?
-"Basura?" -Bibigyan kita ng 10 bob para diyan.
Huwag kang magbiro. Napakagandang kotse nito noon.
Para bang ganiyan ang bumili ng kotse mo, Mama?
Hindi, anak. Isa iyang salbaheng lalaki.
-Mabait ang lalaking bumili ng kotse ko. -Mabuti naman.
Ibinenta mo ang Prius ninyo?
Hindi.
Pinag-iisipan kong ibenta ang Stag.
-Nabubulok na kasi. -Ibebenta mo ang kotse ni Papa?
Hindi pa bago kita makausap.
Itatabi ko iyon, kung gusto mo. Sadya lang na...
Nasisiraan tuwing sinasakyan ko.
At kailangan kong gumastos ng malaki para mapaayos.
-At wala kaming garahe. -Siguro nga.
Mahal, ayos lang ba sa iyo iyon? Sige na.
Nagpadala ako sa iyo ng mensahe.
Sige! Mahal ko ang kotseng iyon. Oo, naiintindihan ko.
-Hindi iyon dapat masira lang sa kalsada. -Sigurado ka?
Oo.
Oras na para matulog. Uy, iha.
Uy, Niall. Nakakatuwa kayong makita.
Malungkot dito 'pag wala ka.
-Walong tulog na lang. -Oo nga pala. Tara na.
-Ano'ng sasabihin mo? Magandang gabi! -Magandang gabi.
Magandang gabi, Shannon. Sabik na kaming makita ka.
Aakyat ako para basahan ka ng istorya.
-Manonood ako ng The Crown. -Hindi ikaw.
Makakatulog ako roon.
Siya ang nagpapabenta niyon.
Alam mo, tama siya. Iyon ang responsableng gawin.
Sinabi ni papa, huwag masyadong bigyang-halaga ang mga bagay.
Kotse lang iyon. Ang mga alaala natin doon ang mahalaga.
Nasa atin na ang mga alaalang iyon habambuhay.
Oo. At baka hindi rin maibenta.
Dahil babalikan na lang daw ako ng lalaki,
kailangan niya pang kausapin ang asawa niya.
Hindi mo naiintindihan.
15 taon pa bago natin paaralin si Melissa ng kolehiyo.
Naiintindihan ko ang pinagdadaanan mo.
Pero ang pakikipag-Skype tuwing gabi,
mas nakakapagpahirap iyon ng hindi pagkikita.
Mas maganda ang phone.
Ang mga imbensyong iyon ng ika-21 siglo ang nakakagulo ng mga bagay.
Oo. Ilang beses ko lang kinausap ang mama ko sa apat na taon ng kolehiyo.
Mas mabuti pa iyon.
Hindi ko alam. Siguro patago siyang umiiyak.
Mas matatag ang kaniyang henerasyon.
Matindi ang pagkalungkot ko sa pag-alis ni Shannon dito,
-sa totoo lang. -Talaga? Hindi halata.
Hindi tayo pwedeng parehong umiiyak.
Hindi pa ako umiyak kahit minsan. Talagang malungkot lang.
Hindi ko iyon pinakita sa mga bata.
Alam ko.
Patawad.
Huwag mong gawin iyan. Pakiusap, huwag.
Sige, patawad. Sadyang...
-Gusto lang tumulong. -Pasensya na.
Sinasabi mong mag-isa ka,
tapos ipinapakita kong hindi, pero tinataboy mo ako na parang insekto.
Nakikita kita. Katabi mo ako.
At hindi mo kailangang magparamdam sa akin.
Kung 'di ko maaayos ang pakiramdam mo, ano pa ang punto?
Anong pag-aayos? Hindi ito drama.
-Hindi ako sira. Sadyang... -Ano?
Pinipilit mo akong gumawa ng isang bagay na ayaw ko!
-Tungkol pa rin ba ito sa kotse? -Oo! Siguro!
Ang sama sa pakiramdam ang sabihin iyon kay Shannon.
Eh, 'di huwag mong ibenta... Pinipigilan ko lang na maghirap tayo.
-Hindi naman tayo naghihirap. -Diyos ko.
Seryoso? Magmumukmok ka riyan?
Hindi ako nagmumukmok.
Nag-iisip lang ako ng ibang paraan para makapag-ipon tayo.
Iyon ang ulo ng mga balita sa Lunch Time Live sa Radio Dublin.
Magandang araw ng taglamig,
nakakatuwa ang pagbabago ng panahon.
At lumalabas na sa wakas ang kulay ng mga puno.
Nakakapagpainit iyon ng ating mga puso, Louise.
Hello?
Bibilhin ko na ang kotse.
Mabuti.
Huli na raw ito sabi ng asawa ko.
Alam niya matagal na akong naghahanap ng Stag,
kaya pinayagan ako.
Sige. Masaya ako para sa iyo. Maagang pamasko.
Gusto mo bang pumunta sa Sabado? Ihahanda ko na siya.
-Ayos lang ba ang bank draft? -Ayos lang.
Ite-text ko sa iyo ang mga detalye.
-Kitakits. -Sige.
May karelasyon na si Shannon. Isang rower.
Nag-aaral ng medisina. Gwapo rin.
Pero hindi masyado para maging lapitin ng mga babae.
Natutuwa ako na baka maging doktor ang lalaking iyon.
Uuwi siya sa paglipas ng limang araw, at sabik na sabik na ako.
Napag-usapan namin ni Niall iyon noong nakaraan.
Napakalambot ng henerasyon natin.
Umiiyak sa pintuan ng mga paaralan,
nagsasama-sama pa ang mga nanay na pare-parehong takot mahiwalay sa anak.
Nakakatawa.
Walang pinapakitang emosyon si Niall. Ganoon na talaga siya.
Malaking balita.
Ibebenta ko ang kotseng ito at napakasakit sa puso niyon.
Dahil sa mga gastusin.
Tumatanda ito at hindi ako yumayaman.
Hindi kita pwedeng kausapin sa bahay o sa opisina.
Iisipin ng mga tao na baliw ako.
Pero dito? Sino'ng may pakialam?
Parang nararamdaman kita.
Ibebenta ko ito sa halagang $5,000,
at hindi ko alam kung papatayin mo ba ako dahil doon,
pero magandang presyo na iyon para sa ganitong modelo.
Alam kong malaki ang ginastos mo rito.
Nasulit naman natin ito noon, hindi ba?
Hindi ko malilimutan ang unang araw na nakita kita rito.
Isang taon na kitang kilala noon, at naisip ko na baliw ka dahil binili mo ito.
Dalawang mahirap na estudyante.
Kakain ba tayo sa kantina o pupunta tayo sa bayan?
Papatayin ka ng kantina.
-Kaya bayan na lang. -Oo.
-Magmamaneho ba tayo? -Ano?
Magmamaneho tayo?
Dadalhin natin ang kotse?
Ano?
-Binili mo ang kotseng ito? -Oo!
-Nagbibiro ka ba? -Hindi.
Bakit ka bumili ng sports car?
Tapos sumakay ako.
Diyos ko! Diyos ko.
-Pwede kong subukan? -Hindi.
Huwag ka munang magpalit. Hintayin mo na pumitik sa pulang linya.
Oo.
-Mahusay. -Dapat ba akong magpalit?
Oo, palitan mo ulit.
Iyan ang perpektong numero, iyang 60.
Ang dami nating napuntahang lugar.
Dadalhin ko na ito sa 60.
Handa na ang headscarves?
Siya ang saksi sa lahat ng magagandang bagay sa buhay ko.
Sinabi ko sa iyo noon na gusto ko sa Battenberg.
-Sinabi mong inimbento ko iyon. -Inimbento ko ang Battenberg?
Hindi, na inimbento mo ang alaalang iyon.
Hindi, mahal ko ang Battenberg, parang maliit na chess board.
Bakit ka nagrereklamo?
Dahil nakakasuka iyon, pero gusto ko ang hitsura.
-Gusto mo lang ang mga kulay. -Gusto ko ang kulay rosas at dilaw.
-Oo ba iyon? -Oo.
Pasensya na! May buntis na babae!
Huwag kang huminto. Ngayon lang tayo pwedeng magmabilis nang ganito.
Magaling ka magmaneho kapag kailangan.
-Mag-ingat ka. -Oo.
-Ako na. -Sige.
Parang pinakamaayos kung...
-Iyan. -Uy. Kumusta?
Gusto mo ba ng Joe Jackson o Van Morrison, anak?
-Wiggles. -Van Morrison na.
-Gusto niya ng The Wiggles. -Sigurado kang ayaw mo ng Days Like This?
Hindi! Gusto mo ng Days Like This.
Sampung beses na kasi nating napakinggan ang The Wiggles ngayon.
Ang mga gusto mo lang ang pinapatugtog mo. Pakinggan mo ang gusto niya.
Alam na nating gusto niya ng The Wiggles.
Gusto ko maganda ang mga pinapakinggan niyang kanta.
Hindi ganoon iyon.
Kabaligtaran ang mangyayari. Siyensya iyon.
Totoo. Kung gusto nating pakinggan niya si Van Morrison,
dapat kay Michael Bublé na lang.
Sino si Michael Bublé?
Gustong-gusto ni Shannon ang mga tanghaling sinusundo mo siya.
Astig na Papa.
-Sige na. Paalam. -Paalam.
-Ako ba ang magmamaneho? -Hindi. Ako.
Sige.
At sa pangit na oras.
Sa napakasasayang panahon.
Maligayang Pasko.
-Iyan? -Kaya mo?
Hindi.
-Kami na. -Ako na.
-Kami na. -Bitawan mo.
Masaya ako na magkasama tayong nagdiwang ng Pasko.
Ayos na ako.
Paano ako?
Shannon. Oo.
-Mayroong unggoy sa puno natin. -Napakagandang unggoy.
Kantahan mo kami.
Maging maligaya sana ang Pasko mo
Hayaang sumaya ang puso
Hindi ka nalalamigan. Hindi ako makapaniwala.
Heto.
Tinulungan ako ni Shannon, sa abot ng kaniyang makakaya.
Sa abot ng makakaya niya.
Ako na ang gagawa ng hapunan natin.
Mahusay.
Ano ang lulutuin mo?
-Lasagna? -Sige.
At minsan, hindi niya kaya.
Kaya ang pinag-aalala ko ay baka hindi na ulit kita makausap nang ganito.
Sa tingin mo ba?
Para kaya itong meditation?
Magagawa kahit saan?
Makikilala ko ang kasintahan ni Shannon sa darating na holiday.
Gusto ko siyang ikwento sa iyo.
Mahal kita at nangungulila ako sa iyo.
Pareho kami.
Walang araw na lumipas na hindi kita naiisip.
Kanta niya iyan.
Paumanhin, huli ako.
Ang ganda.
-Nasa iyo na ang bank draft? -Oo.
-Sige. -Heto na.
-Salamat. Oo. -Nandiyan na ang 4,700.
-Kailangan kong... -Mabagal ang preno at...
Madikit ang pagitan ng second at third.
Hindi rito ang magandang pwesto.
-Salamat ulit. -Walang ano man. Sige.
Aalis na kami. Paalam!
Bakit hindi ka masiraan ngayon?
Binenta ko na ang bangka.
Mabuti, magkano mo naibenta?
-$3,500. -Mahusay.
-Ayos ka lang? -Oo, ayos lang ako.
Iyon ang tamang gawin.
'Di kita dapat kamuhian dahil sa pagsasabi mo ng tama.
Dapat kitang pasalamatan dahil makakabuti iyon sa pamilya natin.
Hindi ba?
-Parang ayaw ko ibenta iyon. -Ano ang ibig mong sabihin?
Para iyong isang time machine.
Kapag nakasakay ako, literal na binabalik ako sa nakaraan
at...
minsan kinakausap ko pa siya.
At alam mo, humihingi ako ng tawad doon.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Parang nandoon siya sa tabi ko.
Nangyayari lang kapag mag-isa ako.
-Bakit hindi mo ito sinabi sa akin noon? -Ayaw kong isipin mong baliw ako.
O kaya ay...
masyado akong kumakapit sa nakaraan,
o kaya ay...
pinipilit ko pa siyang buhayin, o ganoon.
Hindi mo kontrolado ang mga ganoong bagay.
Mayroon akong damit niya sa loob ng damitan ko.
At minsan, nilalabas ko iyon para amuyin,
at parang nakabalot ako sa bisig niya.
Mali ba iyon? Gusto mo ba akong iwan?
May mga tao na nawawalan ng mahal sa buhay...
Mahirap sa kanila ang panatilihing buhay ang mga iyon.
Mabilis silang naghihilom at nagpapatuloy sa kanilang buhay at makokonsensiya sila.
Sa iba, mahirap mapanatiling patay ang yumao,
at mananatili iyon sa buhay nila.
Pagmamahal at pagluluksa iyon.
Walang mga batas.
Hindi ka ba nagagalit na nasa buhay ko pa rin si Michael?
Minahal mo siya nang siya ay namatay, tama?
Hindi nababago iyon.
Ang pagluluksa, maaaring mawala, at ang alaala rin, pero ang pagmamahal...
Alam ko kung gaano mo siya kamahal, noon pa.
Matanda na ako.
Pero alam ko rin na malaki pa ang espasyo riyan.
Iyon ang nagpaibig sa akin.
Ang puso mo ang pinakamalaking lugar na napuntahan ko sa buong mundo.
Alam ko iyon mula sa pagtrato mo sa ibang tao. Sa magulang ko, pasyente, anak.
At kung pwede akong magkaroon ng maliit na piraso niyon...
higit na iyon sa inaasahan kong makuha sa aking buhay.
Talaga?
Mayroon akong sirang tasa sa opisina, pagmamay-ari ni mama.
Lagi ko siyang nakikita sa bahay
na nagsasalin ng peppermint tea sa mga tasang iyon noong bata ako.
Hindi ko alam kung bakit, pero nababalik ako niyon.
Minsan, gusto kong inuman iyon.
Para ko siyang hinahalikan.
Paano ako naging maswerte nang dalawang beses?
Masaya na ako sa isang beses ko.
May sasabihin ako sa iyo.
Naaalala mo ang araw noong sinabi kong nagmamaneho ako...
at pinikit ko ang mata ko at binitawan ang manibela?
Sigurado akong may humawak ng manibela
at nagligtas sa akin sa daan.
Para makilala kita.
Sige.
Kumusta ka?
-Kumusta? -Pwede ka bang makausap saglit?
Sige.
Hi! Maligayang Pasko!
-Maligayang pasko, mahal ko! -Ano? Akala ko, binenta mo na siya.
-Mahabang istorya. -Ano'ng nangyari?
Ibinenta ni Niall ang bangka niya para mabili ulit ang kotseng ito.
-Mga baliw talaga kayo. -Oo.
Sumakay ka na. Tara!
-Ayos na? -Oo.
Handa na akong sumakay sa nakakabagot na tren.
-Natutuwa ako sa sorpresang ito. -Oo, pangit ang magtren.
Maganda ang daan.
Magsuot ka ng sumbrero, lalamig ang panahon.
At alam mo, baka masiraan ito at baka maligaw tayo.
Alam mo ang sinasabi ni Papa noon?
Oo.
Sama-sama tayong mawawala.
Heto na!
Pinapakinggan ko ito buong term.
Alam mo ba ang album na ito?
May mga araw na ganito
Walang nagrereklamo May mga araw na ganito
Pagpitik ng sindi
Sinabi ng mama ko na may mga araw na ganito
May mga araw na ganito
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni EMN
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce EMN