Papá!
Queres saber como gañar todas as partidas, James?
Cun método infalible?
Para dominar o xadrez, non tes que ser un xenio.
Só tes que deixar que o teu rival cometa erros,
e usalos no teu favor.
Tes que conseguir que crea
que só lle queda unha saída.
Na vida pasa o mesmo.
O que domina é quen decide o que pasará.
E o que se rende
está acabado.
O orgullo é o primeiro dos sete pecados capitais.
Pero en realidade é unha emoción moi útil.
É un sinal de prestixio.
A xente sempre reacciona ao prestixio.
Cada persoa ten o seu lugar no mundo, coma nun taboleiro de xadrez.
Os peóns loitan toda a vida para seren reis.
Pero só os quen nacen reis entenden
o que implica tal posición.
Tes o poder.
O obxectivo do xogo.
Tamén es o máis vulnerable.
Mañá, 20:30
Para manter a posición,
tes que mover as pezas sen piedade.
Ninguén dá ordes a un Beaufort,
nin o director da escola, nin moito menos, Ruby Bell.
Tes música nova, Percy?
Que tal música clásica?
MAXTON HALL UN MUNDO ENTRE NÓS
BASEADA NA NOVELA SAVE ME DE MONA KASTEN
Está claro que a festa de benvida non saíu como queriamos.
E quedas curta.
Nós non tivemos culpa ningunha.
Tanto ten. O importante agora
é organizar a gala benéfica perfecta.
Sen incidentes.
Xa que o dis, non debería estar James aquí?
Canto máis lonxe estea James desta reunión, mellor.
Empezamos, logo?
Moi ben! Á dereita! Fóra!
Pick and roll. Podedes mandala por abaixo.
- Por abaixo. Ben. - Veña.
Non paredes. Ben. Cambiamos a interior dereito.
Beaufort!
Que fas aquí?
Se non o sabe é que algo estou facendo mal.
Xa non recordas que te sancionaron pola túa bromiña na festa?
Que vai facer Lexington? Expulsarme?
A ti non, pero igual a min si.
Se non te presentas no comité,
vai rodar a miña cabeza.
Fodíchela, Beaufort.
Esta tempada estás fóra do campo.
Estará de broma.
Síntocho, James.
Non podo facer nada.
A miña familia financia todo isto.
Desde os uniformes ata a renda. Lexington non pode tocarme.
James.
Quen ordenou a suspensión
foi teu pai.
Para controlar o mundo que te rodea,
tes que entender algo.
Se o permites,
quitaranche o control tan axiña como cho deron.
Veña, rapaces. Ás vosas posicións. Seguimos.
E como reacciones a esa situación
define se estás no bando gañador ou no perdedor.
A ver. Estades durmidos? Veña!
Que esperabas? Foi moi vulgar ata para ti.
Tanto lle ten mentres me comporte como el quere fóra de aquí.
Ninguén che obrigou a estragar a festa.
Ruby obrigoume. Quen se cre?
Fala con papá. Pode arranxalo. Es o seu neno.
Falarei con el. Verás como Ruby se arrepentirá de poñer un pé aquí.
Non a provoques. Xa é unha sorte que siga sen contar nada.
Pensa que me gañou.
Está claro que non ten nin idea de quen son eu.
Perderá a partida.
Papá estaría orgulloso.
O adversario ten que pensar que só ten unha saída, non?
Ten coidado.
- Non coñeces esa rapaza. - Faría o que sexa por entrar en Oxford.
Cre que entrará grazas a ese comité seu.
Na útlima reunión, falamos de algo elegante e sinxelo.
A temática "Branco e Negro" é moito máis ca iso.
Luz e sombra.
Verdade e mentira. Ben e mal.
Traballei ata as 3:00 no portátil,
pero velaquí está o meu deseño para o cartel.
Vaites.
Grazas polo teu traballo.
De verdade?
O tema da gala vai ser "Branco e Negro"?
Suponche algún problema, Beaufort?
Vós veredes, a min tanto me ten.
Non querías abraiar a Lexington polo da recomendación?
Xa que chegaches tarde, por que non calas a boquiña?
Lexington quere que me implique neste traballo.
Seguro que lle encantaron os bailaríns.
- Non precisamos prostitutas. - Polo menos foi memorable.
Tes algo útil que dicir, ou xa podemos ignorarte?
Quizais se mo pides podo axudar.
Xa che pedín que cales.
Non me gusta o teu ton.
- O meu ton é normal, ti só te queixas. - Alégrate de que alguén sexa sincero.
Oh, moitas grazas pola túa sinceridade.
Algo máis que dicir do cartel?
O salón principal é perfecto para unha festa de época.
Roupa recatada, con clase e decadente.
Poñemos accesorios de mesa de época e panos bordados.
Só candeas. Un amigo organizará unha orquestra vitoriana.
- Non discutiremos o tema. Xa temos un. - Cal? Ese de aí?
Imaxinade vestidos e traxes de época.
- As candeas. - Non podemos cambialo.
Temos as mostras da decoración e o menú.
O cartel imprímese en 3 días.
Perdoade. Pensaba que a idea era organizar a mellor festa posible.
Tamén deseñaches un cartel?
Podo?
Que se supón que é iso?
Unha dama vitoriana. É o código de vestimenta.
Podemos poñer unha colaxe por aquí, que non se vexa tan serio.
Estás moi caladiña, Ruby Bell.
Vale.
Votos a favor da festa vitoriana?
Contamos os votos en contra?
Alugamos os disfraces en Haddington?
Co vestido desa tenda, parecía Elsa a de Frozen enchoupada.
Non podemos poñer un vestido cativo no cartel.
Que?
Beaufort é unha das marcas máis antigas do país.
As súas coleccións remóntanse a centos de anos.
Gañei.
- Gañei eu por medio segundo. - Veña, Lin.
A que quede coa tapa
fala con Beaufort.
Moi ben na reunión. Es toda unha líder.
Tedes roupa de época na vosa colección?
Coido que si. Pezas preciosas. De moito valor.
Gustaríanos tirar unhas fotos para o cartel.
Paréceme moi boa idea.
Poderías pedirlles permiso a teus pais para ver a colección?
Síntoo, non podo.
Ou non queres?
Queira ou non, Ruby Bell, isto é o que hai.
Seguro que unha líder tan competente atopará unha solución.
A segunda está ben, a do sorriso.
Saes sorrindo en todas.
Xa, pero pódese sorrir de xeitos moi distintos.
Se ti flirteases, habías sabelo.
Quedaron moi ben, grazas.
Entón, para que precisas un vestido de época?
A túa escola é moi fina.
Precisamos un vestido de festa vitoriano para o noso cartel.
Para dentro de dous días. Ti non saberás dunha ten...
Que venda vestidos vitorianos?
- En Gormsey? - Como sabes de moda...
Vestidos de festa vitorianos en Gormsey?
Tes razón.
Isto non vai saír ben.
Se coñecese algunha modista cun talento que alucinas...
Claro.
Farei o vestido.
- Dous días. Facilísmo. - De verdade?
Non. Para nada.
É imposible. Imposible.
Para pasado mañá, non.
Toma.
Empezar de cero é unha tolemia.
Se tivésemos un vestido sobre o que puidésemos traballar...
Cosémoslle un corpiño, colocámoslle unha saia...
A saia debería levar cola, se puidese atopar un pouco de tule.
Cosería o tule á cintura, co corpiño.
Teño fío prateado por aí gardado. Quedaría xenial co...
- Sabías que non me negaría. - Eu non dixen nada.
Vou pola máquina de coser. Fai café.
Imos botar a noite.
E isto? O meu fillo erguéndose cedo!
Adestro antes de ir á clase, como sempre dis.
Ben. Bótoche unha carreira ata o banco.
Si!
- Deixeiche gañar. - Xa.
- Deixeiche gañar. - Non hai nada malo en trampear,
pero a próxima vez que sexa verdade, vale?
Non podo quedar fóra do lacrosse.
Agora xa temos abondo con preparar a recepción do investidor e a nova liña.
E sobre todo ti,
que es a cara de Novo Beaufort.
Estamos a piques de gañar o terceiro campionato.
A primeira vez na historia de Maxton Hall.
Non me estraña, é un deporte de nenas.
Falas ti con Lexington ou falo eu?
Por favor, papá.
É o último ano.
Tes que ver cada vivencia
como unha aprendizaxe para os momentos importantes.
Os momentos que moldearán o teu futuro.
O primeiro deses momentos é a recepción.
Concéntrate ao máximo para que che saia á perfección.
A imaxe da compañía depende diso.
E tamén a imaxe desta familia.
Ademais,
coido que acabamos de atopar outro deporte que podes practicar.
A próxima, espero que gañes.
Non!
Si, estámolo pensando.
Grazas.
Estámolo pensando.
Non é posible, a prioridade é...
Parece bo.
- Devezo por ver a nova colección. - Tamén eu.
Prezados convidados, queridos amigos.
Este reloxo pertenceu ao pai do meu tataravó,
que fundou Beaufort hai 125 anos.
Penso que estaría orgulloso de ver o lonxe que chegamos.
Empezou cunha modesta xastrería
e converteuse nunha empresa global cunha longa tradición.
Actualmente leva décadas definindo o sector da moda de luxo.
Non só se debe ás nosas famosas pezas de roupa,
senón tamén a que lideramos proxectos sostibles,
dos cales estamos orgullosos.
Pero Beaufort sempre foi, e segue sendo, un asunto de familia,
ata hoxe.
Por iso me enche de orgullo
cederlle a palabra ao meu marabilloso fillo, James,
que lles explicará por que estamos hoxe aquí.
James.
Estamos a presenciar un gran momento.
Beaufort expandirá o seu imperio.
Vestimos reis, presidentes
e os homes de negocios máis importantes do mundo.
Agora é o momento
de incluír a nova xeración neste exclusivo círculo.
Un momento no que o mundo cambia a gran velocidade,
un mundo no que a xuventude
está adquirindo máis responsabilidades sobre o seu propio destino.
Preséntolles o futuro de Beaufort.
Que lles parece?
Brindamos?
Por unha nova xeración en Beaufort.
Moderna. Nobre. Dinámica.
Vaites, é precioso.
Sabía que ti podías.
Cando remates co do cartel, subireino ao blog.
Vai ser un éxito.
Podes pasarlle o ferro?
Vou durmir coma un lirio dez horas seguidas.
Por suposto. Descansa.
Boas noites.
Grazas, Em.
O vestido vai collendo xeito.
Non grazas a James!
Vaia! Oh!
Ben, Ruby! Grande!
Xa que vos dei a idea,
alégrome de que o comité aportase algo tamén.
Como se chama a túa costureira?
Traballa moi ben,
inda que esa máquina de coser parece saída dun vertedoiro.
Es noxento, arrogante...
Non!
Ember, eu...
Foi un accidente. Síntoo.
Cres que inda servirá?
Ola a todos. Chámome Philippa Winfield.
- Podedes chamarme Pippa. - Como ti queiras, guapa.
Durante a miña preparación para entrar en Oxford,
resultoume útil debater temas con outros.
E iso é exactamente o que faremos nesta clase.
Por favor, ide pasando estas follas cara a atrás. Grazas.
Como queiras, tía.
Por que non empezas lendo a primeira pregunta en voz alta?
Vale.
"Se podes explicar as razóns dos teus actos,
entón os teus actos son racionais?"
Detrás dos actos pode haber emocións.
Cantas decisións tomamos ao día movidos polas emocións?
Non é lóxico separar drasticamente a emoción da razón.
Porque a cabeza e o corazón están conectados.
Se actúo por principios que considero racionais,
pero sufro por eses actos, son entón racionais?
Está claro que cada un de nós ten principios diferentes.
Non consideraría racional algo que me fixese sufrir a min ou a alguén.
Algúns principios son universais.
Chámanse axiomas.
Imaxina dúas ofertas de traballo.
Un está mellor pagado, pero a ti gústache máis o outro.
A decisión racional é aceptar o mellor pagado.
Se, como no teu caso, te motiva o diñeiro...
Para empezar, non me coñeces.
A xente pasará de ti se non tes diñeiro.
Cando che repiten iso desde que naces,
é normal que digas que é o máis importante.
O cal é patético.
Os debates intensos están ben, pero sen ataques persoais, por favor.
Interesante a túa superioridade moral.
Non vou pola vida crendo que son superior
e tratando mal os demais.
Ti tentas controlar a xente sen diñeiro. Estache funcionando?
Dásme mágoa.
- Por favor. - ¿Queres pasar a túa vida
ostentando unha riqueza que non fixeches nada por gañar?
Con tanto diñeiro, non precisas ideas propias.
A herdanza e as bromiñas só demostran que estás baleiro.
E por iso ninguén terá interese en ti,
só no teu diñeiro.
Que imos facer se Ruby fala?
Non vai dicir nada.
Con respecto ao que debemos facer, sabémolo ambos os dous desde hai tempo.
Que?
Se para algo serviu o que pasou,
é para ver que non podemos seguir.
- Por que? - Isto foi demasiado lonxe.
Acabaría sabéndose, dun xeito ou doutro.
Seremos discretos ata que isto se esqueza.
Axiña rematarei a escola.
- E entón... - Entón que?
Cres que os teus pais me aceptarían? O profesor da súa filla?
Non quero que estragues
o teu futuro en Beaufort por min.
Hai tempo que meu pai non acepta as miñas decisións.
Un periodista enganoume para sacarme información.
Novo Beaufort foi idea túa.
Creaches o concepto para o lanzamento.
Mortimer non será un bo pai, pero dánselle moi ben os negocios.
Non deixará que malgastes ese talento.
Terás a túa oportunidade. Seino.
Pero nós non.
Se ti o dis.
Para dentro!
Veña!
PERFIL DE VICTOR
Descríbeme en poucas palabras.
Agora?
Que tal "semental supersexy"?
Moi preciso.
Pero coa falsa modestia chégase máis lonxe nesta vida.
Vai todo ben?
O meu mozo está insufrible, así que busco opcións.
Inda que isto non é nada comparado co teu drama.
Ou seguimos finxindo que o de Ruby no curso de Oxford foi normal?
Non pasou nada.
O curso é unha perda de tempo. Teño máis que facer.
Xa.
Que?
Deuche onde máis che doe, non si?
Vale, non te amolo máis.
Que conste que nunca a vira tan fóra de si.
Que casualidade!
Ruby.
En que pensas? Estás ben, ruliña?
Non é nada.
Non te preocupes.
Algo che preocupa.
Segundo o contrato vitalicio de pai, eu tamén debo preocuparme.
Algunha vez fixeches tanto dano a alguén que marchou?
Claro.
Mira, Ruby,
teño case 50 anos.
Cometín moitos erros e fixen dano a outros.
É inevitable.
Pero iso non te converte en mala persoa.
Non?
Non.
O importante é aprender dos teus erros
e responsabilizarte deles.
Por que ás veces custa tanto facer o correcto?
A ver,
chámase "o correcto",
non "o fácil".
Vaslle contar a Lexington o que fago no meu tempo libre?
Quería dicirche que tiñas razón.
Non te coñezo.
Porteime fatal contigo no curso de Oxford.
Non sei por que me puxen así, pero...
Perdoa.
A festa de época era a mellor idea.
Pois claro que si.
Que tal vai o do vestido?
Non moi ben.
Que pasou?
Queimouse.
- Queimouse? - Queimouse.
O cartel non vai quedar moi ben, pero...
Éche o que hai.
Veña.
Vémonos o luns.
E saúda a Lexington da miña parte.
Ei!
Vés xogar ao golf para despexar esa cabeza?
Necesito unha parella. Despois podemos comer algo xuntos.
- Vale. - Ben.
Precisas outro xogador?
Para este partido non.
Quizais outro día.
Imos?
Veña, vai.
Aí veñen.
- Quen? - O resto do equipo.
Harold Ellington está pensando en facerse investidor de Novo Beaufort.
É xusto o que necesitamos agora.
Que fai Elaine aquí?
Se che interesa a metade do que ti a ela,
matamos cun tiro dúas lebres.
O futuro CEO de Beaufort necesita unha parella que estea á altura.
E a mellor amiga da túa irmá sería perfecta.
Que vista tan agradable.
- Sempre tan gaioleiro. - Alégrame verte, Harold.
O mesmo digo.
Un día perfecto para xogar, non si?
- Ola. - Ola.
- Dous? - Sempre dous.
Unha pureza aristocrática coma a dos Ellington non abunda.
A Elaine gústaslle moito, nin tes que esforzarte.
Eu ocúpame de Harold. Ti goza do espectáculo.
Sempre pensei que, na vida, un xogo pode acabar de dúas maneiras.
Vitoria ou derrota.
O rei queda en pé ou cae.
E un Beaufort loita por manterse en pé ata o final.
Pero nunca pensara na terceira opción.
Empate. Táboas.
Ese é o momento no que os reis se inclinan un ante o outro,
aí reside a verdadeira grandeza.
O máis novo da familia, Elsson, vaise achegando á auga.
Con moito tino, ábrese paso apalpando coa súa trompa.
A súa nai vixíao sen que el se decate.
Un elefante do deserto pode beber ata 200 litros ao día,
e a trompa do elefante adulto pode conter ata oito litros.
Porén, a secura...
Que?
Vou ao baño.
...o elefante gris debe percorrer máis de 70 quilómetros diarios
baixo duras condicións.
Conseguín accesos para a colección. Podemos ir ver os vestidos a Londres. J.
Dilo en serio? Ou van aparecer os bailaríns en Londres? R.
Agarda e verás. J.B.
E como imos ata Londres? R.B.
Recóllete o meu chofer. J.M.B.
Pero ti non tes 18? Aínda non sacaches o permiso de conducir?
Cantas iniciais tes? R.J.B.
Semella que non tantas coma ti. J.M.B.
Cando imos?
Que tal agora mesmo?
Untertitel von: Beatriz Rivas Pazos
Supervisora creativa: Paula Maneiro