Kalbin gösterdiği sahte resim Gözler önünde dağılacak mı?
Bu amansız bilmeceyi zaman çözecek mi?
Ürkünç sessizliğin derinliği Yankılanırken her yerde
Çözülmemiş efsaneler Ortaya çıkan gerçekler
Hayal meyal gizemler Hiç son bulacak mı?
Karşımıza çıkan gizemler çözülecek mi?
MÜFETTİŞ RISHI
- Alo? - Alo.
- Geldin mi? - Evet, şimdi indim.
Neredesin?
Birinci kat, G blokta.
- Gel. - Ne oluyor?
- Bekle. - Hoş geldiniz.
Burası oturma odası. Güzel bir balkonu var.
Birinci kat olsa da çok ferah. Aydınlık da.
Mutfak o tarafta. Gelin, bakalım.
Bu ev kimin için?
Bizim için.
- Bizim mi? - Gel, gezelim.
Beni arkadaşlarla öğle yemeğine davet ettiğini sanıyordum.
Neden?
Yine de birlikte yemek yiyebiliriz.
Ondan değil...
Bu kararı iyice düşünüp mü verdin?
Tabii!
Duyunca sevinirsin sanmıştım.
Annenler hiç fikir değiştirmeyecek mi?
Baban sana karşı yumuşadı mı?
Ailelerimiz bu evliliği onaylamıyor. Bunu gayet iyi biliyoruz.
Ninemin cenazesinde bile
senin burcundan bahsedilince
gafil avlandım.
Üzgünüm.
Seni korumalıydım.
Bu onların hayatı değil,
bizim hayatımız.
İyi günde de kötü günde de yanında olacağım.
Ne?
Öpmek mi istiyorsun?
Tabii. Ama bence...
- Burası çok ayakaltı. - Ne? Ayakaltı mı?
Bu evi krediyle aldım!
Bu kadar mı?
- Rachel. - Adın ne?
Rose.
- Buyurun. - Sağ ol.
- Beni niye buraya çağırdın? - Otur, anlatayım.
Bay Rishi, Ekambaram'ın gizli telefonundan
silinen verileri istedi.
Ekambaram, müdürü Vasanthi'ye birtakım mesajlar göndermiş.
Birkaç muhabire büyük meblağlar
ödenmesiyle ilgili.
Kuşkulanıyordum zaten.
Müdürler patronlarının sırlarını bilir.
Ama Vasanthi
bize bile masum rolü yaptı.
Doğru.
Şu Vasanthi değil mi?
Sen burada bekle.
Farklı bir taktikle bilgi alacağım.
Erkek arkadaşımı sorup durmuyor muydun?
Aslında kız arkadaşım vardı.
Artık yok ama.
Ayyanar.
- Ben... - Hayır, sus. Bu konuyu hiç açma.
Bunu konuşmak istemiyorum.
Ama açık olabileceğimi söyledin.
Hayır.
Bir şey açıklamana gerek yok. İlgilenmiyorum zaten.
Yüzüme bile bakamıyor musun?
Benden iğreniyor musun?
Hani arkadaştık Ayyanar?
Bunca yıl
kendimi hor görerek yaşadım.
Ama olan bitenler çok canımı sıkıyor Ayyanar.
Kendime zarar vermemin anlamı kalmadı, biliyorum.
Bir daha yapmayacağım.
Niye öyle bir şey yapayım?
Neden korkuyla yaşayayım ki?
Niye içime kapanayım?
Bende bir sorun yok.
Ben buyum işte Ayyanar.
Buyum.
Tutucu bir ailenin çocuğuyum.
Böyle konuları hiç konuşmayız.
Böyle şeyler bana çok tuhaf geliyor.
Anlıyorum Ayyanar.
Düşünce tarzımı bir anda değiştiremeyebilirim.
Ama anlamak için çaba göstereceğim kesin.
Onu demek istedim.
Arkadaşınım ben.
Ekambaram, Robert ve kaçak avcılar arasında hiçbir bağ yok.
Bu zaten biliniyor.
Ekambaram yol yapımını bahane ederek
hektarlarca ağacı yasa dışı kesmiş.
Beş yıl önce yüzlerce hayvan ve kuş doğal yaşam alanlarını
kaybettikleri için öldü.
Bunu bilmeyen çok kişi var.
Ekambaram parası ve nüfuzlu tanıdıkları sayesinde
basını, orman yetkililerini ve politikacıları susturabilmiş.
İfşa olmak istemediği için her şeyi örtbas etti.
Baştan beri cinayetlerin sebebini kurbanlara bağlamaya çalışıyoruz.
Ama cevap bu.
Bu insanlar
ormanın, bitki örtüsünün ve hayvanların
yok oluşuna
katkıda bulunuyordu.
Kim o?
Kim var lan orada?
Niye sinsice geliyorsun aptal?
Beklemekten ağaç oldum. Açlıktan ölüyorum.
Yemek bulmaya da çıkamadım.
Gelmesen bacağımı kesip yiyecektim!
- Ver şunu! - Al.
Polis ormanda, peşinde.
Buraya onlara ve vahşi hayvanlara gözükmeden geliyorum. Kolay mı sence?
İyi. Aadhi'yle konuştun mu?
Aracı viraja getirecekmiş.
Gün ağarmadan oraya ulaş ve dikkat çekme.
Her istediğini yaptım, değil mi?
Başka iyilik yapmamı bekleme.
Bu sana son uyarım. Köyü terk et ve geri de gelme!
- Anladın mı? - Bas git lan!
İçeri gel Rishi.
Otur lütfen.
Nasılsın?
İyiyim.
Babam çok endişeleniyor.
Gözünün şişliği inmiş.
Tabii. Artık iki gözümle görebiliyorum.
- Pardon. - Önemli değil.
Yeter baba.
- Böyle eğilirsen belin tutulur. - Susar mısın?
Ne yaptığımı biliyorum.
İyiyim baba.
Benim yüzümden çile çekme.
- Eve dönebilirsin. - Tamam, gideyim.
Ama sen de geleceksin.
Baba, Thaenkaadu'da kalmam gerek.
Çözülmesi gereken çok sorun var.
Şimdi çekip gidemem.
Bunu sonra konuşuruz.
Mutfakta yapılacak işler var.
Bizimle öğle yemeği ye, tamam mı delikanlı?
Olur. Sağ olun.
Nasılsın Rishi?
Uzun zamandır kimse sormamıştı.
Şimdiye kadar çoğu zaman kafam netti.
Anlayamadığım gizemli şeyleri
mantıkla çözebileceğimi düşünürdüm.
Ama artık
buna güvenim kalmadı.
Bu vaka seni etkiliyor.
- Ben Sathya. - Alo.
OLAY YERİ GİRİLMEZ
Hanımefendi.
Köylülerden duyduğumuza göre
suç ortakları Sekar'ı ormandan kaçırmaya çalışıyormuş.
Bu adam Sekar'ın akrabası.
Evine gittiğimizde itiraf etti.
Sekar'ı Mysore'a götürmek için araç ve şoför ayarlamış.
Konumu bulmak için buraya geldiğimizde
onu bu hâlde bulduk.
Olanları anlat.
Ne diyeyim? Sekar, ablamın oğlu.
- Ona yardım etmekten başka çarem yoktu. - Onu sormadım.
Nasıl öldü, bilmiyorum.
- Onu yalnız sorgulamamda sakınca var mı? - Yok.
Ablam bu çocuğu doğurduktan hemen sonra öldü.
Kocası alkolik şerefsizin tekiydi.
Bir yaşındaki çocuğunu terk edip
kumasıyla kaçtı.
Ona sen baktın yani.
Sekar nerede saklanıyordu?
Ona ne oldu?
Bunu kim yaptı bilmek istiyorum.
Buraya 500 metre kadar ötedeki bir mağaradaydı.
Mağara mı?
Mağara büyük mü?
- Birkaç kilometre olabilir. - Birkaç kilometre mi?
Ben de öyle duydum.
Ama her yerini keşfeden olmamış.
Gerçekten yapacak mıyız Rishi?
İstasyonda eski bir harita var.
Ona bakıp öyle girsek daha iyi.
Sekar burada öldürülmüş olabilir.
Olay yeri bozulmadan kanıt bulmalıyız.
Yağmur suyu girmeye başlamış bile.
Evet, yakında mağarayı su basar.
Tamam, girelim.
Ama unutmayın, hiç ayrılmamalıyız.
Yoksa kayboluveririz. Tamam mı?
Hayırdır, ne oluyorsun?
Hiç mağaraya girmedim de.
Turistik gezi değil bu. Hadi.
Hayır. Sanırım klostrofobim var.
Burada bekle.
Dönünce sana bilgi veririz.
Hayır, sizinle geleceğim. Gidelim.
Dikkat et.
- Emin misin? - İyiyim amirim.
Gidelim.
Chitra, nefes al. Tamam mı?
Bastığınız yere dikkat edin.
Orada.
Olay yeri burası.
Amirim, burada farklı ayak izleri var.
Amirim!
İçeride bir şey var.
Çok yaklaşma!
Yarasa olabilir!
- Hiçbir şey göremiyorum! - Olduğun yerde kal.
Giderler.
- Chitra. - İyi misin?
Kalk hadi.
Bu beyaz toz ne?
Tut şunu.
Dikkatli yürüyün.
Sesin kaynağını bulmalıyız.
Ne tarafa?
Ayrılıp iki tarafa da bakalım.
Ayrılmak riskli olur efendim. Kaç kez gördük.
Bir yolu seçip birlikte bakalım.
Doğru.
O zaman bütün gün dolaşırız.
Ayyanar'la ikiniz bu mağaraya. Chitra da benimle sağa gelsin.
Daha kapsamlı aramış oluruz.
Geliyor musun?
Geldim amirim!
İleride yol yok.
Kimse bu kadar uzağa gelmez bence.
Geri dönelim.
Amirim?
Amirim!
Niye bu kadar çok böcek var?
Amirim!
Neredesiniz amirim?
Buradayım.
Sesimi takip et.
Bence buraya yuva yapmışlar.
Ayyanar, geri dönelim.
Chitra!
Chitra, korkma.
Alt tarafı bir heykel.
Chitra, sakin ol.
Geliyorlar!
Korkma. Sakin ol.
Bizi öldürecekler!
Chitra!
Amirim!
Rishi!
İyi misiniz?
Evet.
Chitra!
O mağara
hâlâ kâbuslarıma giriyor.
O sırada Thaenkaadu'da bölge memuruydum.
Kabilelerin
taşınmasına dair kanun yeni yürürlüğe girmişti.
Ama yüzlerce yıldır orada yaşayan Kaanagar kabilesi
topraklarını bırakmak istemiyordu.
Onlara arazi, para ve iş teklif edilse de
çok kararlılardı ve azimle direniyorlardı.
Devlet büyükleri baskı yapıyordu.
Kabileyi ormandan zorla çıkarma girişimleri devam ederken
kabilenin öfkesi ve hüsranı da arttı.
Protesto yapmaya başladılar.
Gitmeyeceğiz!
Atalarımızın toprakları! Burayı bırakmayacağız!
Orman bizim!
Ama lehlerine bir şey olmadı.
Bir gece gizemli bir tören düzenlediler.
Bütün halk intihar etti.
Toplu intihar mı?
Evet. Şaştık kaldık.
Kimse onları durdurmadı mı?
Yaşanan akılalmaz bir olaydı.
Müteahhitler çay fidanlığı ve tarla işçilerinin
işe neden dönmediğini araştırdı.
Ormanda Kaanagar halkından iz olmaması
kuşku uyandırdı.
Araştırma yapılınca kulübelerin boş olduğu görüldü.
Ardından mağaradan duman çıktığı fark edildi.
Mağaranın girişini içeriden büyük bir kayayla tıkamışlardı.
On, on beş orman işçisi içeri girebilelim diye kayayı itti.
Ama kabile çoktan ölmüştü.
Sadece yanmış cesetler bulduk.
Kalıntıları niye hâlâ orada? Niye o zaman götürülmediler?
Kimse cesetlere dokunmak istemiyordu.
İşçiler korkuyordu.
İçeri başkalarını da yolladık.
Mağaraya girenler etraflarında kabiledekilerin hayaletlerini görüyordu.
Mağaranın atmosferi, içerideki toz zehirliydi.
Halüsinasyon olduğunu düşündük.
Cesetleri götürme işi ertelendi.
Sonra da hiç yapılmadı.
- Velu, yağmur yağıyor! - Efendim?
- Hayvanları ahıra al. - Peki.
Kabilenin kovulmasında ısrarcı olununca
protestolar yapılmış.
Siz de onların yanında katılmışsınız.
Niye destek verdiniz?
Siyasi çıkar için mi?
Öncelikle Kaanagar kabilesi hakkında şunu bilmelisiniz.
Çok asil, dürüst bir kabileydi.
Orman ve içindeki hayvanlarla
tam bir ahenk
ve huzur içinde yaşıyorlardı.
Ağaç diker, onlara çocuklarıymış gibi bakarlardı.
Zevk için değil, aç kalmamak için avlanırlardı.
Ormandaki hayvanlar yaralanırsa
onlara bakar, onları iyileştirir,
sonra yine doğal ortamlarına salarlardı.
Hayatlarını ormandaki bitkileri ve hayvanları yaşatmaya adamışlardı.
Ama başlarına ne geldi dersiniz?
Sırf ormandan çıkmayı şiddetle reddettikleri için
haksız yere kaçak avcılık, kaçakçılık
ve başka yasa dışı eylemlerle suçlandılar.
Buna tanık olup da susabilir miyiz?
Yine de,
çocuklara bile acımadan hep beraber intihar etmeleri
dehşet verici değil mi?
Korkunç bir şey.
Anlamıyorsunuz, değil mi?
Thaenkaadu'da dev bir maden ocağı kurmayı düşünüyorlardı.
Onları kovmaya çalışmalarının gerçek sebebi buydu.
Ormanlık alanın altında yüzlerce milyon değerinde kömür var.
İstediklerini yapsalar ormanın tamamı mahvolurdu.
Kaanagar kabilesinin karşı çıkması doğal.
Mesele ayyuka çıkınca
sivil toplum örgütleri de protesto etti.
Devletin Thaenkaadu'yu ekolojik açıdan
korumaya almasını talep ettiler.
Ben de kabile örgütlerine yardım ettim.
Ama nafile.
Toplu intihar aniden oldu.
Olay büyük yankı uyandırınca
maden projesinden vazgeçildi.
Yani insanlar sırf maden projesini durdurup
ormanı kurtarmak için
hep birlikte canlarını feda ettiler, öyle mi?
Biz öyle düşünüyoruz.
İşçiler seçildi. Dağılın.
TEHLİKE! MADEN ALANI - GİRİŞ KATİYEN YASAKTIR
- Buyurun. - Merhaba.
- İzin dosyası efendim.
Toplu intihar ve Vanaratchi cinayetleri arasında
somut bir bağ olduğu kesin.
O bağı bulmamız gerek.
Chitra.
Hâlâ mağarada olanları mı düşünüyorsun?
İçine çektiğin beyaz toz
zehirliydi.
Gözlerine baktım.
Geliyorlar!
Göz bebeklerin büyümüştü.
Halüsinasyon görüyordun.
Başta ben de öyle düşünüyordum amirim.
Ama kabilenin varlığından habersizdim.
O zaman nasıl hayaletlerini gördüm?
Sen niye susuyorsun?
Diyeceklerime inanmazsınız.
Olsun. Söyle hadi.
Dünyadaki bazı toplu intiharları araştırdım.
Cennetin Kapısı,
Jonestown,
Güneş Tapınağı
ve sonra Delhi'deki Burari Vakası.
Hepsi törensel gruplar.
Bu toplu intiharların altında
törensel ya da dini kavramlar var.
Kaanagar'ların ölümü de törensel bir toplu intihardı.
Vanaratchi putunun önünde tören yapılmış.
- Raporda yazıyor. - Tören değildi o.
Ruh çağırmaydı.
Vanaratchi'nin ruhunu
çağırmak için canlarını feda ettiler.
Thondaga parai sesi Dünyada yankılanırken
Aç gözlerini Ey, ormanın kraliçesi!
Karanlıkta bir alev gibi Altın zakkumlarla süslenmiş
İblisleri ateşte kavurmak için Geleceksin sen!
Gel, gel, gel!
Ağlar ören Gizemli bir rüzgâr gibi geleceğim
Ormanı koruyacağım Vanaratchi'nin Thaenkaadu'su bu!
Thondaga Parai gümbürtüler çıkarırken
Yeri yerinden oynatıp
Altın zakkumlarla süslenmişim Ruhunu ateşe vereceğim
Geleceğim kurtarıcı gibi Öldürmek için tüm olumsuz güçleri
Kızarır ateş saçan gözlerim Kanına bularım kendimi!
Ağlar ören Gizemli bir rüzgâr gibi geleceğim
Ve son nefesini verirken Ruhun ayrılacak bedenden!
Bir iblisin bedenini kurban et İki gözü açık gitsin
Durdur kalp atışını Ormanı daima kutsa
Geliyorum Vanaratchi!
- Mutlu yıllar sana - Mutlu yıllar sana
- Mutlu yıllar sana Kathy abla - Mutlu yıllar sana Kathy abla
- Mutlu yıllar sana - Mutlu yıllar sana
Acele etme!
Sabırsız şey! Doğum günlerimizde hep böyle yapıyor.
Pastayı kesebilirsiniz.
Mutlu yıllar.
Teşekkürler.
Pardon, bir şey getiremedim.
Son anda duydum.
Olsun. Bir şeye ihtiyacım yok.
Yetimhaneye bağış yaparsanız sevinirim ama.
Tabii, yaparım.
Evet...
Neden günlerdir gelmiyorsun?
Ne zamandır görmedim.
Siz Sathya'nın yanındayken
otoban kenarındaki tel örgünün tamiratıyla ilgilendim.
- Amanın! - Ne oldu?
- Özür dilerim amca. - İyi misin?
Bir şey yok.
- Ne oluyor çocuklar? - Kazara patladı abla.
Bakın! Gözünü çıkardı.
Gerçek göz değil bu. Protez.
O ne demek?
Göstermelik yani.
Gözüm hasarlı çünkü.
Kontakt lens gibi.
Niye takıyorsun?
Boş çukuru görünce korkarsınız da ondan.
Korkacak bir şey yok. Aslında çok havalı.
Çok özür dilerim.
Konfeti almalarına izin vermemeliydim.
Boş ver. Çocuk onlar.
Eğlenmeliler.
Bir saniye.
Acıyor mu?
Bugünlerde acımıyor.
- Teşekkürler. Başka gün gelirim. - Tanrı seni korusun kızım.
- Teşekkürler. - Tamam.
- Mary, Anthony, burayı temizleyin lütfen. - Peki.
O Rahibe Leana.
Yetimhanenin kurucusu.
Buradaki bütün çocuklara karşı sevgi dolu.
Çok şefkatli.
Biz de ona çok düşkünüz. Öz annemizden farkı yok.
Burada olsa
sizi kesin tanıştırırdım.
Ama
hiç iyi olmadığından hastaneye yatırıldı.
Üzüldüm.
Doğum günümde ağlamak istemiyordum.
Gidelim mi?
Senden hoşlanıyorum.
Bence hislerim karşılıksız değil.
Öyle değil mi?
Yoksa aptal gibi hayal mi kuruyorum? Emin değilim.
Daha önce kimseye karşı böyle hislerim olmamıştı.
Benim için çok yeni.
Özür dilerim.
Dediklerimi unut.
Duygularıma yenilip boş boş konuştum.
Yanılmıyorsun.
Viji'nin vefatından sonra
ölü gibiydim, içim bomboştu.
Başka birini sevebileceğim aklımın ucundan geçmezdi.
Ama...
Hayır...
Korkma.
Dikkatli ol.
Kalbin gösterdiği sahte resim Gözler önünde dağılacak mı?
Bu amansız bilmeceyi zaman çözecek mi?
Ürkünç sessizliğin derinliği Yankılanırken her yerde
Karanlıktaki bu gölge avı Hiç son bulacak mı?
Sonsuz bir yol mu bu? Yoksa bir kan girdabı mı?
Yukarıdaki numara, kanma!
Gitmeden yok olur mu
Köylülerin hikâyeleri Dönüşür fantastik drama
Kavuran o arzu içini Bitirecek mi bütün tehlikeleri?
Çözülmemiş efsaneler Ortaya çıkan gerçekler
Hayal meyal gizemler Hiç son bulacak mı?
Alt yazı çevirmeni: Bilge Gündüz
Proje Kontrol Sorumlusu Can Atalay