W poprzednich odcinkach.
Co z Annie Grover? To córka wiceprezydenta.
Powiedzmy, że dotrzymam słowa, a ona dołączy do Delta Fi.
- Co będę z tego miał? - To, czego chcesz. Mnie.
Odwiedzisz Caroline, swoją córkę?
Wiem. Jestem twoją macochą.
Zawsze uważałam, że jesteś mój.
Profesorze Chadwick. CeCe, pańska asystentka.
Cieszymy się, że masz Scotta pod opieką.
Od tego są przyjaciele.
Grecy myślą, że kampus należy do nich. Niektórzy są okropni.
OKRUTNE INTENCJE
WIECZÓR PREZYDENCKI 1991 CLAUDIA MERTEUIL
Dzień dobry.
Dziś wybierzemy kandydatki,
które otrzymają zaproszenia na wieczór prezydencki.
Zaczynajmy.
Proszę.
Lucy Fontaine. Ojciec ma salony samochodowe.
Ma 172 cm, 63 kg, jeździ konno.
Zaskakujące.
Następna.
Celerie Chase.
Córka finansistki.
Warta 110 milionów dolarów.
Miała tu krewną. Ogólny wygląd – siódemka.
Jak bardzo tego chcesz?
Ciebie? Bardzo.
Este Holmstrom.
Ma chlamydię.
Laurie Sanders.
Emily McHugh.
Lily Yang.
Rodzice mają jacht. Używa za dużo perfum.
Ogólny wygląd – piątka.
Lewaczka.
Kilty Winslet. Siódemka z wyglądu.
Erica Larner. Była Davida Dogena.
April Park, warta 300 000 $.
Eliza Clark, prywatny odrzutowiec.
Terry Hailey.
Camille Gottswald, 165 cm.
Waży 59 kilogramów. Ma fundusz.
I pracę Banksy'ego.
Szepniesz słówko?
Następna.
Annie Grover.
Nie możemy jej zaprosić, nie przyszła na...
Jest zaproszona.
Dobrze.
Co mówiłaś?
Jesteśmy tu, by docenić ciężką pracę,
poświęcenie i wytrwałość
wszystkich obecnych tu studentów.
Skoro o edukacji mowa, jak wam idzie?
- Mamo. - Już to słyszałam.
A także całej kadrze.
Powiedz mi.
Pewnie słyszałaś, że nie byłam na kolacji powitalnej Sigmy.
Przepraszam.
Myślisz, że się gniewam?
Nie.
Ale wiem, że tego dla mnie chciałaś.
- Tak że... - Tak że co?
Było fajnie. Poznałam tam nowe osoby.
Ale to wszystko.
Ważne, żebyś się uczyła i próbowała nowych rzeczy.
O to chodzi w college'u.
Próbuję.
Poznałam wielu nowych ludzi.
- Miło mi. - Oczywiście.
Uroczych?
Ludzie jak ludzie.
- Idziemy? - Jasne.
Denerwuję się, bo mi zależy.
Cokolwiek zrobisz,
pamiętaj, żeby wziąć to wszystko pod uwagę.
Trudno o tym zapomnieć.
Tak, biedactwo. Bardzo ci współczujemy.
I słusznie.
- Cześć, Annie. - Cześć.
Masz władzę, Annie.
- A to oznacza... - Cześć.
... że ludzie będą ci patrzeć na ręce.
Czyli co?
Żadnej drużyny strzeleckiej?
Chyba że sprawdzają członków.
Może rodzinne zdjęcie?
Tutaj, Clarisso.
- Wspaniała przemowa. - Moja żona i córka.
WIECZÓR PREZYDENCKI
Ekscytujące, prawda?
W powietrzu czuć napięcie i energię.
Jak w siódmym inningu wyrównanego meczu.
Co ty chrzanisz?
Taka baseballowa metafora.
Lubisz baseball?
Nie.
No dobra.
Wybacz.
To już dziś. Wieczór prezydencki.
Wiem, jestem nakręcona.
Stąd ta baseballowa metafora.
Ściągnęłam nas znad urwiska.
Wszystko dla tej chwili.
To decydujący moment w Delta Fi.
Musi być idealny. To moja spuścizna, CeCe.
Oczywiście.
Dlatego wysyłamy zaproszenia.
Przygotowujemy przyjęcie.
Co oszczędniejsze siostry
negocjowały cenę makijażu.
- Co oszczędniejsze? - Nie, że Żydówki.
- Domyślam się. - Dobrze.
Nie kwestionowałam doboru słów, tylko decyzję.
Ostatnim razem
kupiłaś samoopalacz, za który można pójść siedzieć.
- To się nie powtórzy. - Oby, CeCe.
Przepraszam. Nie będzie kłopotów.
Dopilnuję szczegółów, kropek nad i,
- kresek... - Dość.
Wybacz. Poprawiałam przemowę,
dlatego tak... Bez obaw.
Dodałam tylko odrobinę polotu i smaku.
Nie lubię smaku.
Grupa fokusowa lubi.
- Grupa fokusowa? - Do mowy.
Całkiem nieźle idzie.
Od 80 do 85% pozytywnych reakcji.
To nie brzmi tak imponująco, jak myślisz.
Ale takie jest, zaufaj mi.
Zdobyłam przemowę Kappa Nu.
Brzmi tak, jakby pisała ją małpa.
Co one sobie myślały?
Będzie jeszcze lepiej, jak pokażemy twoją fotkę.
Twoja twarz wzbudza zaufanie.
Moja nadaje się ponoć do radia.
Ale to było przed operacją nosa...
Mamo, czemu zawdzięczam zaszczyt?
Caroline, coś ty narobiła?
Konkretniej.
Dzwonił do mnie ojciec Rourke'a Reynoldsa.
Straty uboczne. Ocaliłam nas.
Stowarzyszenie.
Ojciec Rourke'a i połowa jego okręgu
właśnie wycofali się z mojej
największej dwupartyjnej imprezy roku.
Nie miałam wyjścia.
Myślałam...
Nie, nie myślałaś.
Zaszkodziłaś mojej karierze.
Dobrze. Mam plan.
Naprawię to, mamo.
Ściągnę Annie Grover.
To lepsze niż Rourke Reynolds.
Nie zawiedź mnie znowu.
CeCe?
Super, że się odezwałaś.
Uwielbiałam cię na obozie.
Serio?
Nawet po akcji z zasłonką?
Nie mów innym wychowawcom,
ale według mnie to zabawne.
Dziękuję. Tak miało być.
I było.
Dlatego się cieszę,
że mogę cię spiknąć z właściwymi ludźmi. To ważne.
Jeden fałszywy ruch i skończysz wśród ćpunów.
Poważnie.
Tu możesz przekreślić cztery lata.
To nie byle wojna kolorów.
College to obóz razy milion.
Czyli mówisz poważnie.
Na pierwszym roku byłam jak ty.
Myślałem, że wiem, co mogę robić i kim powinnam być.
Ja nie mam o tym pojęcia.
Potem stało się coś niesamowitego.
Przestałam się martwić o to, co wypada i co można.
Zaczęłam myśleć o tym, w co wierzę.
O tym, gdzie moje miejsce.
A potem odnalazłam swoich ludzi.
Takich jak my.
W sensie?
Zobaczysz.
- To nie jest stały konstrukt, Ella. - To czas.
Jako społeczeństwo ustaliliśmy, że tak należy go mierzyć.
Zatem to konstrukt społeczny.
- A co z Etiopią? - Co z nią?
Osiem lat do tyłu.
Inny kalendarz, 13 miesięcy.
I północ o szóstej.
Cześć.
Poznajcie Annie.
Annie, oto Nowe Towarzystwo Polityczne.
Każdy jest mile widziany.
Nareszcie skumał to ktoś fajny.
Nie wiem, czy to kumam, ale kumam inne rzeczy.
Miło cię poznać.
- Cześć. - Cześć.
Nie przepadam za twoim ojcem.
- Jasne. - Ry.
Chcę powiedzieć,
że choć mam inne poglądy niż on,
szanuję to, że jesteś sobą i masz własne zdanie.
Owszem.
Chyba że wróci bliźniaczka, którą wchłonęłam w łonie.
- Co? - Nic takiego.
To z Doktora House'a.
Mam własne poglądy,
staram się je ogarnąć.
- Chętnie posłucham. - Dziękuję.
A przy okazji, czas...
To bez znaczenia.
Czytaliście mój artykuł?
Tak.
Lucien.
Lucien?
Tak, słońce?
Musisz...
Czy to nie trzej muszkieterowie?
To pejoraźliwe.
Pejoratywne? Obraźliwe?
Chyba jedno i drugie.
Pchaj, nie ciągnij.
Co on robi?
Czego chcesz, Caroline?
- Wieczór prezydencki. - Wiemy.
Wiecie zatem, że potrzebuję partnera.
Kogoś z zaprzyjaźnionego bractwa.
Nie będziesz nam podbierać ludzi.
Wezmę Luciena. Musi przyjść z kimś.
Dobrze.
Bez urazy, ale żadna z niego maskotka.
- Chyba że chcesz to zawalić. - Szanuję.
W waleniu akurat jestem niezły.
Staniesz tam dziś u mego boku
z towarzyszką, bo to mnie uszczęśliwi.
Nie tylko mnie, ale też niektórych absolwentów.
To mój wieczór.
Potem wystawcie sobie,
- kogo chcecie. - Blandsman.
Wiesz, że to będzie bez znaczenia.
Lucien ustanowi precedens.
Mam to gdzieś. Lucien, szykuj się.
Koniec dyskusji. Chodź, CeCe.
CeCe tu nie ma.
Fakt.
Mam kilka pytań o sylabus.
Co z nim?
Pańskie odczyty...
Są dość jednostronne.
Tematem zajęć jest faszyzm.
- Tu nie ma miejsca na... - No tak.
- ...różne perspektywy. - Wiem.
- Nieważne, to głupie. - Mów.
Mój ojciec nazywał moją matkę faszystką.
Kiedy nie podobało mu się, o co go prosi.
- Nadal są parą? - Tak.
Stąd moje przemyślenia.
O tym, jak mówimy o faszystach, o tym, czego chcą.
Skupmy się na tym, co w ludziach dobre.
W faszystach?
Pora wybrać przywódcę.
Jest trzech kandydatów.
Kandydat A ma dwie kochanki, pali jak smok i pije martini.
Kandydat B dwukrotnie stracił stanowisko
i robi butelkę whisky dziennie.
Kandydat C to weteran.
Wegetarianin, niepalący, nigdy nie zdradził kobiety.
Opisałaś Roosevelta, Churchilla i Hitlera.
Stara sztuczka.
Co chciałaś przez to powiedzieć?
Że Hitler się nadaje?
Nie. Ale czasem łatwiej wskazać odpowiedź,
znając wynik.
A faszyzm...
Mówią, że cynicy to rozczarowani romantycy.
A jeśli faszyści są żądnymi władzy filantropami?
Zapędzasz się.
Ktoś wykorzysta ten optymizm.
Chodzi mi o to, że pańskie wykłady nie oddają złożoności tematu.
Jesteś zdumiewająca.
- Przepraszam. - Nie.
To nic złego.
Popełniasz błąd.
- A ty nadal o tym? - Lucien to zły wybór.
Pewnie masz jakieś sugestie.
- Niech zgadnę. - Weź Scotta.
No tak.
Chcesz pociągać za sznurki.
Dużo o tym myślałem.
Czytałaś artykuł Beatrice Worth?
Stoimy na kulturowym rozdrożu.
Ludzie na kampusie i nie tylko
nie przepadają za stowarzyszeniami.
- To bzdura. - Może i tak,
ale czy ci się to podoba, czy nie,
nadchodzą zmiany.
I Scott Russell miałby być odpowiedzią?
Posłuchałem cię w sprawie Rourke'a.
- Pomogłem ci. - Nie ma za co.
Pojawił się wakat,
a Rourke miał władzę.
Był symetryczną twarzą dobrej rodziny.
Miał wpływy wykraczające poza mury tego miejsca.
Mów o nim, co chcesz, ale pamiętaj,
że to tępawy syn konserwatywnego kongresmena.
Nie potrzebuję Scotta.
Nie potrzebuję Rourke'a.
Zaufaj mi, mam kogoś, kto da mi więcej niż ci dwaj razem.
Kto, Lucien?
Nie. Lucien nie ma niczego.
Mówię o Annie Grover.
Naprawdę myślisz, że ściągniesz Annie Grover?
Owszem.
- Jeśli to prawda... - To prawda.
Obyś miała rację.
Zawsze mam.
No dalej.
Caroline, mamy problem.
Nie wiem, czego nie rozumiesz.
Zgadzam się,
ale mogłaś podkreślić rasizm.
Nie czułam takiej potrzeby.
Poza tym uważam, że doskonale to podsumowałam.
Wykluczenie, podział na klasy, binarność, heteronormatywność.
Wszystkie słowa kluczowe.
- Śmierć indywidualności? - Żeby tylko.
Ponoć imprezy mają być fajne.
Nie mogą nie mieć zasad.
- Oczywiście. - Zaufaj nam, Annie.
Grecy są okropni.
Pewnie macie rację.
- To mocna rzecz. - Mocna?
Jak sekta.
Przywilej przywileje przywilejami pogania.
Pora wyrównać szanse.
Uderzyć po zawieszeniu, gdy są bezbronni.
- To znaczy? - Artykuł był dobry.
Ale władze nic nie zrobią.
Sprawa Scotta Russella.
Tata się wścieka, wywalają Rourke'a.
- A reszta ma spokój. - Co zrobicie?
- Strajk głodowy. - Okupacyjny.
Władze mają to gdzieś.
Nie uda się bez rozgłosu.
Rozgłosu?
Opowiemy o tym mojemu wujkowi.
Pracuje w redakcji Time Magazine.
Time Magazine?
Masz innego wujka?
Jeśli go zainteresujemy, trafimy do mainstreamu.
Co robisz w tym pokoju?
Zakupy.
Miałeś mi dostarczyć Annie Grover.
Z nią trzeba delikatnie.
Jasne, miłość, nie wojna. Tylko się pospiesz,
bo na razie pieści ją banda lesbijek.
Poważnie?
Może odkrywa swoją seksualność.
Z Beatrice Worth?
- Beatrice nie jest lesbijką. - Wiem, dymałeś ją.
Ale przy okazji wydymałeś tym też mnie.
- Pamiętałbym. - Dobra.
Uspokój się, ogarnę.
Przy okazji, mała rada. Nigdy nie mów babce, żeby się uspokoiła.
Nie wiem, czy ogarniesz,
bo nie zdajesz sobie sprawy,
że staniesz dziś obok mnie
z Annie u swojego boku.
To panaceum dla nas i drogiej mamusi?
To córka wiceprezydenta.
Półtonowy tuńczyk, który zastąpi sieć pełną fląder.
Kto jest flądrą?
Na przykład Rourke.
A ja jestem rybakiem?
- Kim jest twoja mama? - Nieważne.
Ufam ci, nie zawiedź mnie.
- Handluje rybami? - Dość.
Sama zaczęłaś z tą metaforą.
Potrzebujemy Annie.
Tylko ona gwarantuje nam bezpieczeństwo.
- Wyciągnęłam nas... - Z moją pomocą.
Nie zawadzałeś.
Ale kluczem jest Annie Grover.
Dzięki niej Delta Fi stanie na nogi.
Sprowadź ją. Rozumiesz?
Sprawdźmy.
Mówisz, jak to wpływa na ciebie.
Na stowarzyszenie, twoją reputację.
Wiem, co się stanie, jeśli mi się nie uda.
Ale jak to wpłynie na mnie?
Mówiłam ci, że chcę ją mieć.
A ty się zgodziłeś.
Więc dopóki nie zdobędziesz mi jej
w każdy sposób, jaki wskażę,
nie dostaniesz nagrody.
Teraz już jaśniej?
Annie dołącza, a ja ją pieprzę.
A potem...
pieprzę ciebie.
Tak.
A jeśli nie,
poniesiesz konsekwencje.
Już je ponoszę.
Też chcę coś z tego mieć.
To o co gramy?
Wezmę twój wóz.
Ten, którego obecnie nie mam?
Ten sam.
Dobrze.
Interesy z tobą to przyjemność.
Przekonasz się.
Potrzebuję przysługi.
- Proszę. - Dziękuję.
Wiesz, że słodziki powodują raka?
U szczurów. Ja tak wyglądam?
Zabawne, że o tym wspominasz.
Czego chcesz?
Przeprosić, że nie zadzwoniłem.
O czym ty gadasz?
Po naszej wspólnej nocy nie zadzwoniłem. Pewnie się gniewasz.
To mój sweter?
Wiem, że jestem dupkiem, ale przepraszam.
No i?
Napisałaś artykuł, zemściłaś się.
Wiem, że rozmawiałaś z Annie Grover.
Myślisz, że chwalę się tym przeciętnym numerkiem?
Może cię nie lubi.
Jak większość ludzi.
Aż zabolało. Po tym, co razem przeszliśmy?
Co tu jeszcze robisz?
Co jej powiedziałaś?
Nie rozmawiam o tobie. Nie myślę o tobie.
- Więc... - Nie?
Na liście rzeczy, które mnie nie obchodzą,
królujecie ty i ta rozmowa.
Nie mieszaj się.
Świetnie.
CeCe, jakieś wieści o Annie Grover i lesbijkach?
Jeszcze nie, ale moi ludzie-radary nad tym pracują.
- Co to jest? - Możesz zamknąć.
Wykonuje polecenia.
Nowy ulubieniec.
Nie potrzebujemy go.
To tradycja. Musimy mieć ulubieńca.
Rourke wyleciał, Lucien go zastąpi,
ale brat nie może być ulubieńcem.
- Przyszywany. - To nic.
Takie relacje budzą wątpliwości
poza fanami porno.
Mam gdzieś, co oglądasz, skup się.
Nie potrzebuję tego.
Ci goście to śmietanka.
Oceniam wygląd, prezencję, geny, plastyczność.
To mój wieczór, CeCe.
Myślałam, że wiesz, jakie to ważne.
Wiem, chcę pomóc.
Wszyscy prezydenci kogoś mieli.
Poza Buchananem, ale on miał Kinga.
- Co? - James Buchanan.
15. prezydent USA. Nie miał żony.
Miał „przyjaciela”, Williama Kinga. Ale ludzie wiedzą.
Jacy ludzie?
Historycy, nie wiem. Ty wiedziałaś?
Mam gdzieś Buchanana i ulubieńców.
Nie kwestionuj moich decyzji.
Ja rządzę. Ty wykonujesz rozkazy.
- Myślałam... - Nie musisz myśleć.
To ci nie idzie.
SERIO MNIE TAK ZLEWASZ?
DOBRA, LUBIĘ WYZWANIA.
WIECZÓR PREZYDENCKI
Panie prezydencie.
A ty dokąd?
Ale weszło!
Pięknie.
Podoba mi się.
Dobrze cię widzieć.
Piękna sukienka.
- Boże. - Taka śliczna.
- Ano. - Cześć, Caroline.
- Hej. - Wyglądasz olśniewająco.
- Dziękuję. - I te lśniące włosy.
- To zabieg keratynowy? - No więc.
- Są naturalne. - Cześć.
Wybacz.
- Czołem. - Hej.
- Caroline. - Cześć.
Moja ciocia była w Delta Fi na uniwerku w Miami.
- W Miami. - Ma tam klub. Pomyśl o feriach.
Miami! Szanujemy krewne członkiń.
- Ja też. - Dzięki.
Z obliczeń wychodzi 6,5,
ale klub może się przydać.
- W porządku. - Poproszę dwa.
- Cześć. - Cześć.
Przyjaźnię się z twoim bratem.
Musicie być blisko.
Wspominał o mnie?
Dużo mówi.
- Miłej zabawy. - Dziękuję.
Cześć.
Nie mamy jeszcze prezydenta,
więc jako jedyni możecie wybrać przedstawiciela.
A reprezentacja jest kluczowa.
To droga ku przyszłości.
Co jest, zaczęliście beze mnie?
- Brian Blandsman, były wice. - Cześć.
Tam wiszę.
- Brian Blandsman. - Cześć.
- Wice. - Cześć.
- Siema. - Mów mi Julia Louis-Dreyfus,
bo jestem Veep. Kojarzycie program?
- Tak. - Każdy zasługuje
na bycie wysłuchanym. Tylko tak jest uczciwie.
To obywatelski obowiązek.
Demokracja w akcji.
Może być coś lepszego?
Tak!
- Brawo. - Tak.
Świetna robota. Dobrze cię widzieć.
Cześć, stary.
Widziałeś Luciena?
Chyba połknąłem kawałek aparatu.
- Ale jak? - Nie wiem, kawałek zniknął.
Został dolny.
Zrób coś dla mnie.
Chyba bym poczuł, że go połykam.
Pewnie tak.
Miej oko na wszystko,
a ja poszukam Luciena.
- Może został w łazience? - Dobra.
Zdejmujesz go w łazience?
Tak, ale tylko czasami, więc to dziwne.
Nieważne.
Chyba mi go ktoś nie buchnął?
Aparaty robi się na wymiar.
I co z tego?
Po co ktoś...
Miło mi, jestem Brian Blandsman.
Pierwszy w kolejności alfabetycznej.
Kolego, skup się.
Zostawię cię tu.
Poradzisz sobie?
Za chwilę wracam.
Uśmiechaj się, kiwaj głową, czasem pomachaj.
Dobra.
- Cześć. - Co słychać?
Cześć.
Mam coś dla ciebie.
Prezent?
Wystarczyło nie odpisywać na SMS-y?
Co mogę powiedzieć. Lubię cierpieć.
Cassidy Featherstone.
Gdybyś chciała być kimś innym.
Striptizerką-kowbojką?
Podoba się?
Przyda się.
Kreatywnie.
Ktoś się gdzieś wykrwawia?
Gdzieś na pewno.
Dzięki za prezent.
Nie wiem, o co chodzi,
ale dobrze się wczoraj bawiłem. Myślałem, że ty też.
Jasne.
Idę, muszę do kogoś napisać.
Nie wiem, co słyszałaś od tamtej pory.
Pewnie coś złego.
Albo gorzej. Prawdziwego.
Ale mam też zalety.
- Mam uwierzyć? - Tylko ja jeszcze cię nie okłamałem.
Pewnie potrafisz to, jak nikt.
To jakaś zaleta.
Wcale nie.
Ja widzę to tak.
Jeszcze nie zamknęłaś przede mną drzwi.
Lucien, nie ufam ci.
Nie proszę o to.
Proszę, żebyś mi nie ufała.
Nie i już.
Nic już nie czaję.
To dasz mi drugą szansę?
Na co?
Na co tylko chcesz.
Wieczór prezydencki?
Albo to, o czym tam piszesz.
I pójdziesz ze mną?
Nie zmienimy tego?
- Czego? - Tego.
Przecież brzmi dobrze.
- Zaimek ci tu uciekł... - Niech spieprza.
- To może tak? - Nie.
Syn marnotrawny powraca.
- Lucien... - Wciąż zaginiony.
Ale pojawiła się ekipa telewizyjna.
Ekipa telewizyjna?
Czyli nie wiecie.
Myślałem, że to część waszego planu.
- Nikt nie ogląda wiadomości. - Nieprawda.
Gdzie widziałeś tę ekipę?
Poruszała się korytarzem powoli, ale groźnie.
- Ciekawe. - Też tak pomyślałem.
- CeCe? - Tak.
Nie sądzisz, że to ma związek z incydentem Scotta?
CeCe, powiesz coś?
Akurat teraz postanowiłaś napisać powieść,
czy masz dla nas jakieś informacje?
Annie Grover właśnie tu zmierza.
Kto tak twierdzi?
Moi ludzie-radary.
- Ludzie-radary? - Lepiej nie wnikać.
Szykuj się. Musimy zaczynać.
Nagle skończyły ci się komentarze.
Chwilowo.
Falaris torturował swoich krytyków
w wydrążonym byku z brązu.
O ile pamiętam, sam w nim skonał.
Idiota.
CeCe!
Dobry wieczór wszystkim.
Dobry wieczór, Delta Fi.
Dobry wieczór.
Dziś, jak wszyscy wiecie lub powinniście, jest Wieczór Przywódców.
Dziś otwieramy drzwi,
aby powitać nowe członkinie.
Ale, co ważniejsze, to wieczór,
która zapoczątkuje nową erę przywództwa.
Nazywam się Caroline Merteuil
i jestem zaszczycona, mogąc być waszą przywódczynią.
Delta Fi powstała w 1875 roku,
zaledwie 15 lat po tym, jak kraj zniszczyły waśnie i podziały.
Kobiety z Manchester College dostrzegły to, co pojęła Ameryka.
Podzielony dom runie.
I tak na zgliszczach podziałów wyrosła wspólnota.
Aby się wspierać, pomagać sobie nawzajem.
Walczyć razem o nasze prawa.
Nie zapominajmy...
Precz z Grekami!
Nie zapominajmy o nich.
Zaciekle walczyły...
- To nie koniec. Dokąd idziecie? - ...z oporem.
Wiele oddały, by zapewnić nam lepszą przyszłość.
Hej, hej, ho, ho, stowarzyszenia, won!
Wybierzcie cele dobroczynne!
KULTURA GWAŁTU
OTRZĘSINY ZABIJAJĄ
Delta Fi zawsze promowała kulturę wspólnoty. Wsparcia.
Nadal będziemy wspierać kobiety z Manchester College.
Tworzycie podziały! Wykluczacie!
Stosujecie przemoc!
To rasizm!
Będziemy nadal walczyć o dobre imię.
- Wspólnie... - Rasiści!
...zjednoczymy się na przekór tym, którzy jątrzą,
- by nas osłabić... - Szczytne cele!
...i zaprzeczać naszym dokonaniom.
Hej, hej, ho, ho, stowarzyszenia, won!
Precz z Grekami!
Pewnie myślicie, że macie władzę.
Wydaje się wam, że nas pokonacie.
Ale my się stąd nie ruszymy.
Będę tu,
dopóki nie opadnie kurtyna.
W następnym odcinku.
Jesteśmy Delta Fi. Jesteśmy dumne i takie musimy pozostać.
DOŚĆ STOWARZYSZEŃ
Chcą nam to odebrać. Nie poddawajmy się.
Lubię grzywki, bo mnie rzadko coś wisi.
Chciałam osobiście dostarczyć prezent gratulacyjny.
Wiesz, co by mnie kręciło?
Gdybyś został prezydentem Alfa Gamma.
Popływamy?
- Nie mamy strojów. - Dla mnie to nie problem.
Jeśli chcesz mnie wydymać, to lepiej mnie nie wydymaj.
Pora się zabawić.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski