POSTACI, MIEJSCA I ORGANIZACJE SĄ FIKCYJNE
DZIECI FILMOWANO ZGODNIE Z WYTYCZNYMI
ODCINEK 8
Przyszedłeś po coś?
Po nic nie przyszedłem.
Więc o co chodzi?
Chcę przeprosić.
Usiądź tutaj.
Martwiłem się, że sprawiłem ci przykrość.
Nie mogłem zapomnieć wyrazu twarzy, jaki wtedy miałaś.
Chciałam po prostu…
znaleźć odpowiedź.
Czemu poczułam się dotknięta?
To tylko praca. Skąd się wzięły te emocje?
Gdyby powiedział to An Jeon-man
albo Ah-young,
czy byłoby tak samo?
Chodziło o ciebie.
Nie mogę zostać w szarej strefie.
A raczej…
nie chcę.
Cóż…
Wystrój jest spoko, co?
Tak.
Ale ten czas leci. Zmykam.
- Okej. - Zostań, jest zimno.
Dobrze.
- Śpij dobrze. - Jasne.
MAMA ZNAJDŹ CZAS NA RODZINNE SPOTKANIE
A ty co? Idziesz gdzieś?
Co cię sprowadza o tej porze?
- Muszę coś sprawdzić. Jedźmy na górę. - Czekaj.
Już tam nie mieszkam.
Pogadajmy gdzie indziej.
Zamiana mieszkań?
Tak.
A co chciałaś sprawdzić?
Czy ty i Han-deul jesteście parą?
Od kiedy?
To nie tak.
Więc tak po prostu zamieniliście się mieszkaniami?
Zostawił coś?
Zapomniałeś czegoś?
Dzięki.
Zamieniliście się mieszkaniami?
Tak.
Ale rzeczy Ki-juna nadal tu są.
Po prostu każde mieszka u drugiego, bez oficjalnej przeprowadzki.
Co was łączy?
Wybacz.
Współpracownicy nie zamieniają się mieszkaniami.
Noh Ki-jun był tak miły, że mi to zaproponował.
„Miły”?
Po rozwodzie zostałam w tym samym mieszkaniu.
Czy wy przypadkiem…?
My?
Jesteśmy jak pierwiastek z dwóch.
Liczba niewymierna.
Nie da się jej zapisać w postaci ilorazu liczb całkowitych.
Jako inwestor jej nie znoszę.
To ułamek dziesiętny nieskończony bez powtarzalnego wzorca.
Wynika to z geometrii. Ale rozwinięcie jest nieskończone.
Stąd biorą się błędy.
Wartość nie jest dokładna, tylko przybliżona.
Zgadza się.
Z tym że dokładna wartość ma na celu znalezienie błędu,
a przybliżona – zminimalizowanie go.
Tak jak myślałam.
Nigdy nie mieliśmy szans.
To żadna nowość.
Chciałam mieć pewność.
Nie wrócimy do tego, co było.
Okej.
Ktoś wykupił zielony.
Mniejsza z tym.
Po co ci wino? Raczej nie chciałaś wypić go ze mną.
Zgadza się. To dla kogoś innego.
Na razie.
Doszło do jakiejś transakcji finansowej?
Co?
Ależ skąd.
To zwykła zamiana mieszkań, nic więcej.
Czemu pytasz?
Ki-jun, którego znam, nie jest miły dla byle kogo.
- Serio? - Tak.
Ludzie mają go raczej za gbura,
bo zaliczył trzy rozwody.
Pewnie mają jakieś uprzedzenia.
Nie rozwodził się, bo jest lekkomyślny, tylko nad wyraz odpowiedzialny.
Obawiał się, że partnerka będzie z nim nieszczęśliwa.
Że oboje będą.
Dlatego nie uznaje standardów, zgodnie ze znaczeniem swojego nazwiska.
Wie o tym, więc odgradza się murem.
Co za gość.
W każdym razie witaj.
- Naprawdę się przyjaźnicie. - Tak.
Uważaj, gorące.
W porządku?
Zbieram się. Odpocznij.
A to prezent powitalny.
- Proszę. - Dzięki.
- Smacznego. - Dziękuję.
- Trzymaj się. - Zostań.
Nie mogę zostać w szarej strefie.
A raczej
nie chcę.
PORADNIA MEDYCYNY KOREAŃSKIEJ ONSAEM
O matko kochana.
Czemu stoisz tu jak duch i straszysz ludzi?
Jestem głodny. Zrób kolację.
Czemu się tak wleczesz?
Ruchy, dawaj na górę!
Litości. Nie czekaj na mnie.
Niespodziewane spotkanie.
Zgadza się.
Byłeś u Noh Ki-juna?
Tak. A ty?
Przyszłam, żeby zamknąć pewien rozdział.
I jak? Udało się?
Tak.
To dobrze.
Napijemy się?
Pewnie nie, bo nie uprzedziłam cię 24 godziny wcześniej.
Nie.
Jesteś mile widziana całą dobę.
Ulżyło mi, że to powiedziałeś.
Idziemy?
Czemu zupa jest taka słona?
Dlaczego nie ma smaku?
Słyszysz, co mówię?
Tak.
Więc odpowiedz!
Nie jesteśmy już małżeństwem.
Od teraz sam sobie doprawiaj jedzenie
i dokładnie je przeżuwaj.
A ta znowu swoje.
Fartuchy.
Jeden fartuch.
Dwa fartuchy.
Trzy fartuchy.
Cztery fartuchy.
Pięć fartuchów.
Sześć fartuchów.
Siedem fartuchów.
AKTUARIUSZ NOH KI-JUN ŚPISZ?
JESZCZE NIE, WŁAŚNIE SIĘ POŁOŻYŁAM.
AN JEON-MAN BYŁ…
AKTUARIUSZ NOH KI-JUN
Halo?
Nie obudziłem cię, prawda?
No co ty.
O co chodzi?
Chcę tylko zapytać, czy łóżko jest wygodne.
Bardzo.
Posłuchaj…
Ty pierwsza.
Gdy rozmawialiśmy o sprawie pani Woo, zapytałeś, czy jesteś tchórzem.
Jeśli tak, to ja jestem jeszcze większym.
Dlaczego tak myślisz?
Zmierzenie się z prawdą jest zbyt trudne,
więc zawsze staram się tego unikać.
Ze sprawą pani Woo jest tak samo.
Nie chciałam stawić czoła prawdzie,
żeby się o nią nie martwić.
To naturalne.
Ale jeśli uczucia są szczere,
tylko to się liczy.
Powiedziałeś…
że nie chcesz zostać w szarej strefie.
Mogę uznać, że nasza relacja jest teraz bliższa czwórki niż trójki?
Bardzo bym tego chciała.
Ja też.
Postaram się zminimalizować margines błędu.
„Margines błędu”? Jak?
Muszę zebrać więcej danych
na twój temat.
Kang Han-deul?
To odpowiedź godna wprawnego aktuariusza.
Tak.
Z czym chcesz jutro tosty?
Z czymkolwiek.
Niech już zostaną parą.
Zachowują się jak dzieciaki.
Są ostrożni właśnie dlatego, że nie są już dziećmi.
Mówisz?
W sumie to byłam skołowana.
Chciałam się upewnić.
Więc zadawałam sobie pytania.
Jakie?
„Czym jest to uczucie, które we mnie pozostało?”
Okazało się, że to złość.
Nie żal ani tląca się miłość.
Rozumiem.
Mówię serio.
Czyżbyś był dla mnie miły, bo jestem twoją szefową?
Czyżbyś sądziła, że mam świetne kompetencje społeczne?
Nie.
Skąd.
Weź to.
Kiedyś wypijemy razem.
- Idziemy? - Najpierw posłuchamy piosenki.
Ki-jun i Jeon-man będą śledzić męża.
- Dobrze. - A wy ponownie spotkacie się z panią Woo.
Może da wam jakąś wskazówkę.
- Dobrze. - Chwila.
Mam spotkanie z firmą partnerską.
Naprawdę?
Sama się spotkam z panią Woo.
Dobrze.
Pamiętajcie, że robimy to, by opracować dobry produkt.
Uwierzcie w siebie
i powiedzcie: „Dam radę!”.
I can do it!
Jestem silny!
I am strong!
Jestem cenny, bo po prostu istnieję.
I am…
Kurde.
- Rozdzielmy się. - Dobra.
- Powodzenia. - Trzymam kciuki.
- Han-deul. - No?
Pan Park musi mieć kochankę, żebyśmy wypełnili naszą misję, prawda?
Nie sądzisz, że to dziwne?
Sądzę.
Ale nie wrabiamy go w romans dla własnych korzyści.
Jeśli naprawdę ją zdradził, powinni się rozwieść.
A jeśli nie?
To spełnił podstawowy obowiązek męża,
a my musimy przekonać panią Woo.
W jej wieku nie jest łatwo się rozwieść
i zacząć od nowa.
W małżeństwie nie chodzi tylko o spełnianie podstawowych obowiązków.
To prawda.
Ale wiele par nie potrafi zrobić nawet tego.
Jeśli naprawdę miał romans,
to pomóżmy im się rozwieść,
bez względu na misję.
Dobra.
- A teraz się uspokój i chodź. - Okej.
Do zobaczenia później.
Okej, pa.
Pani Woo?
Proszę pani?
Proszę pani!
Spotkałyśmy się kiedyś w sprawie pani polisy.
Młoda dama od ubezpieczeń!
Tak.
Jak miło panią widzieć!
Co panią tu sprowadza?
Cóż…
Chcę panią prosić o przysługę.
WICEPREZES JEONG JEONG-CHI
- Gdzie jesteś? - Jak to gdzie? Mam spotkanie.
A o co chodzi?
O zgodę z Chin.
Coś długo im schodzi.
Brak wiadomości to dobra wiadomość.
Powinniśmy to sprawdzić.
Porozmawiamy po lunchu, dobra?
Dobrze. Do zobaczenia.
Okej, smacznego.
Dokończymy naszą rozmowę?
To panią rozgrzeje.
Dziękuję, młoda damo od ubezpieczeń.
Jadła pani już?
Tak, jadłam.
Mogła pani do mnie zadzwonić.
Podjechałabym po panią.
Śpieszyło mi się.
Bałam się, że znowu zapomnę.
Wtajemniczy mnie pani, o co chodzi?
Prawdę mówiąc…
chcę rozwodu, ponieważ…
Facet naprawdę ma romans?
Zdrada jest główną przyczyną rozwodów wśród seniorów.
Pan Na coś wywęszył. My też.
Dr Park serio jest w niezłej formie.
Chodźmy tam.
Ej!
- Dobra. - Szlag!
Czemu tam włazisz?
Niech to szlag.
Ej, on gdzieś jedzie.
Nie powinien pracować?
Racja. Ostatnio zrobił to samo.
Coś mi tu śmierdzi.
- Czemu za nim nie jedziesz? - Przez ciebie!
- Suń się. - Racja.
- Mięciutkie siedzenie. - Super, co?
A jeśli go przyłapiemy?
Co mu powiemy? Że tak nie wolno?
Nie wiem. Wymyślimy coś na miejscu.
Ej.
Przestań. Ja to zrobię.
Nic to nie dało.
Kupże wreszcie nowe auto!
Czemu zachciało mu się romansu?
Czyżby…?
SO-JEONG, KSIĘŻNICZKA, PROSZĘ PANI
Mogłem się domyślić.
Tak mnie ta kobieta stresuje, że przeczesuję jej konto.
UMOWA Z FIRMĄ PARTNERSKĄ
Tak.
Nie wiadomo, czy jestem bezpieczny.
SO-JEONG POJEDZIEMY NA WYCIECZKĘ W CZASIE URLOPU?
MASZ JAKIEŚ WYMARZONE MIEJSCE?
Zobaczmy.
Czedżu…
TRZYDNIOWY POBYT LECZNICZY NA CZEDŻU
CO PRZESKROBAŁEŚ? JESTEM ZAJĘTA. PRZYZNAJ SIĘ.
NIC NIE ZROBIŁEM. MOŻE CZEDŻU?
POROZMAWIAMY NA SZLAKU OLLE TRAIL.
WŁAŚNIE JESTEM NA CZEDŻU.
Niech to szlag.
SKARBIE, WYBACZ. WYPADŁO MI Z GŁOWY.
JESTEŚ W DRODZE?
Czemu?
Czemu nie odczytuje?
Jestem idiotą.
Kompletnym imbecylem.
Myślałam, że umiem tańczyć, ale to jednak trudne.
Ile lat mają te pary?
Najważniejsza jest po siedemdziesiątce.
Więc walc będzie idealny.
- Walc? - Tak.
Osoby starsze szybko się go uczą.
Raz, dwa, trzy.
W rytmie na trzy jest coś, co uszczęśliwia ludzi.
Chcesz zobaczyć?
Nie chcę.
Podłoga jest twarda.
Zamiast mózgu mam kamienie, więc pewnie ci ciężko.
Ty na swoich barkach nosisz większy ciężar.
Nie umiem rozkminić, czym jest szczęście.
Mówią, że ślub je podwaja.
Ale dzięki mojej pracy
zrozumiałam, że wcale tak nie jest.
A w ogóle…
Tak?
Gdy mówię, że nie chcę wyjść za mąż,
od razu słyszę, że będę nieszczęśliwa.
I że zostanę zupełnie sama.
To niegrzeczne.
Ale czasami ranią mnie te słowa.
Boję się, że będę nieszczęśliwa.
Czy szczęście jest niezbędne?
Myślałem, że taniec mnie uszczęśliwi.
Ale wiesz co? To nieprawda.
Zbieranie kapusty, bycie sołtysem
i poznanie ciebie
pomogło mi zrozumieć, że inne uczucia też są ważne.
Chcesz mieć kogoś, komu mogłabyś ponarzekać na pracę?
Albo kto przytaknie, jak będziesz objeżdżać szefa?
I kto jako pierwszy wezwie karetkę, jak będziesz chora?
Co ty na to?
- Ty flirciarzu. - Co?
Czarujesz bez mrugnięcia okiem.
Uwiódłbyś każdą babcię na ulicy.
Nie zakochuj się we mnie.
Jak mam to zrobić?
Jeśli wiesz, to mi powiedz.
Co to za szczeniacki tekst?
O co ci chodzi?
Żeby kochać…
trzeba mieć w sobie coś z dziecka.
Dokąd pan jedzie?
- Daleko jeszcze? - Nie zgub go.
NAKAZ SKRĘTU W LEWO
Co on robi?
- Ej! - Zatrzymaj się!
Czemu?
Rany, czemu on…?
Ej!
- Ruszył. - Jedzie.
Za nim.
- Dzień dobry, pani Choi. - Witam.
- Ej. - Co?
Szybko pan dojechał.
Nie mogłem się doczekać.
- Zapraszam. - Dziękuję.
O ja cię.
Chyba serio ma kochankę.
Czemu nie wychodzi?
Chodźmy tam.
Co ty wyprawiasz?
Kurde.
Nie możemy wejść. Co robić?
- Ojej. - Co jest?
Dr. Park, jak pana plecy?
Dam radę. To nic takiego.
- Ostrożnie. - Raz…
- Widzisz go? - Nie.
- Moje plecy… - Co się stało?
- Chodźmy tam. - Moje plecy.
- O rany! - W porządku?
Nic panu nie jest?
Maszyna do szycia. Okej, jest cała.
Bardzo dziękuję.
A w ogóle,
kim panowie są?
- Proszę, herbata. - Dziękujemy.
Dziękuję.
Pani Choi, przepraszam za kłopot.
Ależ nie. Przyjechał pan dokonać zakupu.
Fatygował się pan kilka razy, bo przysłano złą maszynę.
- Zostawię panów. - Dziękujemy.
- Mówiłeś, że ma romans. - Kto by pomyślał?
Powtórzcie. Jesteście z firmy ubezpieczeniowej?
Tak. Pani Woo Seon-hee wykupiła u nas ubezpieczenie.
Ten babsztyl wykupił kolejną polisę?
Więc powiedzcie,
czego chce ode mnie firma ubezpieczeniowa mojej żony.
Coś jej się stało?
Nie, nic z tych rzeczy.
Nie?
Jest cała i zdrowa?
Oczywiście. Jesteśmy tu z innego powodu.
Chcecie mnie przyprawić o zawał serca?
Przepraszamy.
Mniejsza z tym. O jakie ubezpieczenie chodzi?
- Powiedz panu. - Nie, ty mu powiedz.
- Jesteś twórcą. - Piję herba… Ja?
Jako pomysłodawca…
Co to za ubezpieczenie?
Od rozwodu.
Słucham? Nie dosłyszałem. Głośniej.
Ubezpieczenie od rozwodu.
Od rozwodu?
Moja przeklęta żona…
Czy ona kompletnie oczadziała?
Nie wierzę, że kupiła ubezpieczenie od rozwodu!
Nie do wiary.
Nie wytrzymam.
Mówiłem, że taka polisa to zły pomysł, dr. An.
Po co wymyśliłeś coś takiego?
Przecież ty mnie na to namówiłeś.
Dlatego chce pani rozwodu?
Nie do wiary. Jak mogła pani tak pomyśleć?
Nie chcę być ciężarem dla męża.
Ale mimo wszystko…
Widziała go pani, więc już pani wie,
że ma jeszcze mnóstwo energii. Nie to, co ja.
Proszę pani.
Teraz jest poważany,
ale urodził się w biednej rodzinie, całe życie utrzymywał rodzeństwo
i opiekował się chorymi rodzicami.
Wiele przeszedł.
Teraz nie ma tego brzemienia i może odetchnąć.
Nie mogę skazać go na kolejne trudności.
Nawet jeśli…
Jest pani jeszcze młoda,
więc zapewne mnie pani nie rozumie.
Rozwód nie zawsze oznacza, że miłość przeminęła.
Chcę uporządkować swoje sprawy, dopóki mam jasny umysł.
Młoda damo od ubezpieczeń,
nie zapomnij, proszę,
przekazać mojemu mężowi odszkodowania,
które otrzymam za 90 dni.
Nie, proszę pani.
To wszystko bez sensu,
ale pieniądze należą się pani.
Czemu mam mu je przekazać? Nie mogę.
Proszę zrobić przysługę starszej kobiecie.
Proszę pani, jeśli się rozwiedziecie,
przestaniecie być rodziną.
Nie tylko zamieszkacie osobno,
ale staniecie się sobie zupełnie obcy.
Gdy któreś trafi do szpitala, nie będziecie swoimi opiekunami.
Jeśli zdarzy się wypadek,
druga osoba nie zostanie powiadomiona.
Chce pani odejść dla dobra członka rodziny,
ale wtedy ta rodzina przestanie istnieć.
Rozumie pani?
Moja Seon-hee ma demencję.
Aha. Rozumiem.
Jestem lekarzem.
Miałbym nie wiedzieć?
Oczywiście, że pan wie.
Gdy Seon-hee zaczęła mieć objawy odpowiadające dezorientacji,
szukała swojej maszyny do szycia.
Mogłem szybciej ją znaleźć.
Minęło…
całe 50 lat…
odkąd obiecałem, że ją znajdę, gdy zostanę lekarzem.
Sprzedała pamiątkę po matce, żebym kontynuował studia.
Mam u niej dług.
Sądzicie, że za późno…
żebym go spłacił?
- Nie. - Ależ skąd.
Staram się dobrze ją traktować.
Wszystko zapisałem.
OPCJE DOTYCZĄCE NOWEGO MIESZKANIA
RZECZY DO ZROBIENIA DLA SEON-HEE
Wcale nie jest za późno.
Znalazł pan jej maszynę do szycia.
W moim wieku jak nie urok, to przemarsz wojsk.
Damy radę się przeprowadzić?
Znalazłem pewne miejsce,
ale przez pracę w poradni na nic nie mam czasu.
A wasze dzieci?
Mieszkają w Stanach.
O nie.
Rany.
W naszym domu jest więcej bibelotów niż w sklepie z antykami.
W tym wieku niełatwo się przeprowadzić.
Nie mogę się zebrać.
Są firmy od przeprowadzek.
Specjaliści wiedzą, co robią.
- No właśnie. - Tak.
- Ty też powinieneś. - Okej.
Jedyne, co jej dałem, to wycisk.
Niech pan nie płacze. Proszę.
A wy nie możecie mi pomóc?
Jesteście młodzi.
Słucham?
O co mu chodzi?
Przy przeprowadzce?
Ależ oczywiście.
Nie ma problemu. Pomożemy.
Serio?
Czy on jest…?
Nie, to jest dr An, specjalista od przeprowadzek.
- Prawdziwy zawodowiec. - Tak.
Mam doktorat z przeprowadzek.
Zadbam, żeby wszystko gładko poszło.
Pani Woo ma demencję?
Tak. Objawy zaczęły się jakiś czas temu.
Dlatego chciała się rozwieść.
Żeby nie być ciężarem.
O rany.
Wykupiła ubezpieczenie i wystąpiła o rozwód,
kiedy miała jasny umysł.
W stanie dezorientacji chodziła tam i z powrotem.
Jej mąż nie miał romansu.
Po prostu chciał znaleźć jej własność.
Co? Jej własność?
Miała kiedyś maszynę do szycia,
ale sprzedała ją, by opłacić mu czesne.
Szuka jej, odkąd ma demencję.
O rany.
Co za smutna historia.
Gorsza niż Mirra, kadzidło i złoto O. Henry’ego.
O rety.
Czyli jesteście pewni, że nie miał romansu?
Tak.
Co więcej, nie chciał rozwodu.
Zgodził się i złożył dokumenty,
bo pani Woo nalegała.
Gdybyśmy spotkali się najpierw z nim, nie byłoby problemu.
Co?
Chwileczkę.
Nam Chang-hee, ten pacan. Już ja go…
Puszczaj!
- Przytrzymaj go. - Puść mnie!
- Trzymaj. - Spokojnie.
- Puszczaj! - Bez nerwów, szefie.
Czy w takim razie
wykonaliśmy naszą misję?
Chodzi o to, że…
Jeszcze nie.
- Nie? - Nie.
Czemu? Przecież się nie rozwodzą.
Przed nami teraz prawdziwa misja.
Misja?
Nie wierzę, że mamy być specami od przeprowadzek.
Robimy to, żeby opracować dobry produkt.
Co?
No dobrze. Do dzieła!
Ten pokój to…
Rany, ile kurzu.
Dr. Park, co z tą pralką?
- Wyrzucić. - Okej.
Jestem taki wdzięczny.
Ależ nie ma sprawy. Może pan jechać do pracy.
A potem już do nowego mieszkania.
Dziękuję.
Pani Woo, pani zadanie na dziś
to śpiewać na lekcji pełną piersią.
Dziękuję, młoda damo od ubezpieczeń.
Może pani iść.
Żegnaj.
Nie wpuszczaj tu kurzu!
- To do wyrzucenia? - Tak jest.
Mogę skorzystać z akupunktury na plecy?
Proszę wpaść, zastosujemy mocniejszą.
Naprawdę mogę?
Miłego dnia.
Przyda nam się pomoc. Zadzwoniłam po Woong-sika.
Woong-sik do usług!
Odłóż to i pomóż nam.
Stary pryku, co jest? Wszyscy jesteśmy…
Nie nazywaj go tak, durniu.
- Przepraszam. - Starego pryka bolą plecy.
Momencik. Jak mam to podnieść?
- Pomogę ci. - Dzięki.
- Uwaga na plecy. - Okej.
Pomogę ci.
Poradzę sobie. Pozamiataj podłogę.
Pomogę.
- Masz. - Dasz radę!
Czemu to takie ciężkie?
Można zjeżdżać.
Pościel jak z hotelu.
Nówka sztuka.
Racja. Z górnej półki.
Nie pasuje do tego mieszkania,
bo pełno tu staroci.
W starych mieszkaniach zawsze tak jest.
Racja, u mojej mamy też.
Chociaż twierdzi, że największym starociem jestem ja.
I że odetchnie z ulgą, jak wyjdę za mąż i się wyniosę.
Niepoważna.
Han-deul, to też mamy wyrzucić?
Co to jest?
Co to?
Znalazłyśmy to, opróżniając pokój pani Woo.
Proszę zerknąć.
JAK UGOTOWAĆ RYŻ
RYŻ I GULASZ Z KIMCHI
KIEŁKI FASOLI W PRZYPRAWACH
DUSZONA CZARNA FASOLA
ZUPA NA OGONACH WOŁOWYCH
Co to wszystko…?
ROCZNICA ŚLUBU PIENIĄDZE OD MŁODSZEGO SYNA
40. ROCZNICA ŚLUBU PIENIĄDZE OD MĘŻA
OD STARSZEGO SYNA, GDY PRZYSZEDŁ Z SYNOWĄ
OD MŁODSZEGO SYNA, GDY DOSTAŁ PRACĘ
OD SYNA I SYNOWEJ Z WAKACJI W STANACH
OD MĘŻA NA 60. URODZINY ZAPŁAĆCIE TYM ZA DOM OPIEKI
Czemu nic z tego nie wydała?
Czemu była taka głupia?
Co to za miejsce?
A jak myślisz?
Nasz dom.
Nasz?
Zaczekaj.
Jest na parterze.
- Na parterze? - Tak.
Ciężko było wchodzić po schodach, co?
Teraz będzie łatwiej.
Na wózku inwalidzkim też.
Oczywiście, bo ja będę go pchał.
No jasne.
Chodźmy do środka. Śmiało.
To tutaj.
Wejdźmy.
WOO SEON-HEE PARK YOUNG-KYU
Podoba ci się?
Będzie łatwe do sprzątania.
- Gdzie kuchnia? - Kuchnia? Tutaj.
Zobacz.
Jaka nowoczesna.
I otwarta na salon.
Coś wspaniałego.
Tylko nie wiem, jak korzystać z takich rzeczy.
Ty głuptasie. Nauczysz się.
Chodź tu.
Podejdź.
- Nie wierzę. - Szukałaś jej.
Oczywiście.
Tak się martwiłam. Myślałam, że przepadła.
Chcę ją wypróbować.
OWOCE WYTRWAŁOŚCI SĄ SŁODKIE!
Skup się na nauce.
O nic się nie martw.
Ciężko ci, co?
Studia też nie są łatwe.
Obserwowanie, jak się uczysz, dodaje mi sił.
Czuję, jakbym już była żoną lekarza medycyny koreańskiej.
Skarbie.
Jestem pewna, że mama zrozumie.
Więc nie zapomnij mi zwrócić, gdy odniesiesz sukces.
I to z odsetkami.
Obiecuję, że już niedługo to zrobię.
I że niczego ci nie zabraknie.
Obiecujesz?
Uważaj na dłonie.
Mogłabym to robić z zamkniętymi oczami.
Widzisz? Uszyłam to raz-dwa.
- Pokaż. - Po co ci fartuch?
Daj spokój, mężczyzna nie powinien zakładać fartucha!
Mówią, że ten, kto się zmieni, umrze.
Dlatego ciebie czeka długie życie.
Liczysz się tylko ty, więc nigdzie się nie wybieraj.
Zostań tu i bądź ze mną.
Dwoje obcych sobie ludzi, którzy są ze sobą na dobre i na złe.
To właśnie jest rodzina.
Bądźmy nią.
Ktokolwiek pierwszy zasłabnie
ma zadzwonić po karetkę, jasne?
Nie ignoruj mnie.
Nie waż się mnie zostawić.
Zaczekaj chwilę.
Co ty znowu knujesz?
O rety.
RYŻ I GULASZ Z KIMCHI
WOO SEON-HEE PARK YOUNG-KYU
ZATWIERDZONE
UMOWA
W tej sprawie tyle się wydarzyło.
Śledzenie, przeprowadzka.
To jeszcze nic. Ktoś spotkał tygrysa.
- Racja. Ja i Kang Han-deul. - Wierzę ci.
No dobrze! Zróbmy sobie ucztę przy grillu.
- Z Woong-sikiem! - Serio?
- Polędwiczki! - Wołowina!
Byle tylko była wołowina.
Hurra! Nareszcie!
- Serio go widziałem. - Serio ci wierzę.
KOREAŃSKIE DANIA Z GRILLA WITAMY
Wygląda smakowicie.
- Rety. - Umieram z głodu!
Wreszcie rozwiązaliśmy tę sprawę.
Wypijmy za naszą prześwietną przyszłość!
Za prześwietną przyszłość!
Za komunikację i szczęście.
- I za świetne rezultaty! - Za rezultaty!
Jeszcze raz!
Za ojczyznę, za rodzinę.
- I za nas! - Za nas!
Za dżinsy na naszych młodych tyłkach!
Udało nam się! Zdrówko, kochani!
- Na zdrowie! - Zdrówko!
- Zdrowie. - Do dna.
Noh Ki-jun, znowu ci się udało.
Mordo ty moja.
Naleję panu, panie Na.
Czekaj, ta szklanka jest za mała.
Dajcie wiadro, to pomieszam alko.
Niech pan zwolni.
A gdzie dyrektor Jeon?
Dyrektor Jeon? Pewnie już jedzie.
- Musiała coś załatwić. - Rozumiem.
Bez pana by się to nie udało.
Doskonale zgrillowane.
Gotowe. Wcinaj.
Jakie dobre. Jedzcie.
Grilluj się.
Jesz tylko polędwiczki.
Żeberka też.
Więc może zamówimy kolejną porcję żeberek
i jeszcze jedną porcję wołowiny?
Zamawiaj, co chcesz.
Tylko jedną? Zamów więcej.
- Dobra! - Jedzcie bez pośpiechu.
Daj mi to.
Nie możesz znieść, gdy biorę coś z grilla…
Nieważne. Smacznego.
Zgrilluj coś. Nie można tylko jeść.
Ja to zrobię.
Wybacz. Mogłem to zrobić od razu.
- Zna się na tym. - Racja.
Dzięki.
Słuchajcie! Nasz drugi przystanek
to bar karaoke!
- Jestem za! - Ja też!
Muszę się dziś wykrzyczeć. Co mam zaśpiewać?
- „Shintobuli”! - Właśnie!
Ostatnio zdobyłem 100 punktów.
Chodźmy od razu.
- Ruchy. - A może kręgle?
Nie macie nic do roboty?
- Ojej! - Dyrektor Jeon!
Moje uszanowanie! Proszę usiąść.
- Dostawcie krzesło! - Usiądź tutaj.
Możesz usiąść tutaj, a ja…
Musimy zakończyć kolację firmową.
Wracajcie do domu.
Co?
Jeśli to dlatego, że zamówiliśmy za dużo żeberek,
to zapłacimy.
- Ściepa. - Po 20 000.
Nie.
Z dniem dzisiejszym zespół zadaniowy
zostaje rozwiązany.
DZIĘKUJEMY PARK YOUNG-KYU I CHA MI-KYEONG ZA WYSTĘP
Jestem z zespołu ds. audytu.
Z komputera Kang Han-deul wyciekły dane.
- Co? - Han-deul ujawniała dane?
To jakiś absurd.
Nie marnujcie czasu i wracajcie do swoich zespołów.
Mamy siedzieć bezczynnie?
Ważą się losy polisy i naszego zespołu.
Szlag!
Ciekawe, czy zespół wie,
co wspaniała Jeon Na-rae wyprawia za kulisami.
Mam nadzieję, że twoja decyzja nie pogorszy sytuacji.
Napisy: Joanna Kuboń