POSTACI, MIEJSCA I ORGANIZACJE SĄ FIKCYJNE
DZIECI FILMOWANO ZGODNIE Z WYTYCZNYMI
Chyba wchodzimy w głąb góry.
GPS naprawdę tu nie działa?
Prawdę mówiąc,
bateria mi padła.
Twój telefon działa?
Gdyby się nie rozładował, zadzwoniłabym do Ah-young.
Nie używam go, bo padł.
No tak, oczywiście.
Nie martw się. Wrócimy.
Wszystkie ścieżki są połączone.
- Nie zgrywaj chojraka. - Ziemia jest okrągła.
Boję się, że spotka nas coś strasznego.
Po co mówisz takie rzeczy?
Nie ruszaj się.
Nie patrz mu w oczy.
Nie odwracaj się.
Kotku.
„Kotku”?
Nie ruszajcie się.
Dobry kotek. Grzeczna kicia.
Raz…
Dwa…
Uśmiech.
A niech to!
W nogi!
Dokąd biegniemy?
Mamusiu!
Kang Han-deul.
Nic ci nie jest?
Tygrys!
Nie wierzę, że cyknąłem takie dzieło!
Uchwyciłem tygrysa!
Przepraszam, nic panu nie jest?
Sfotografowałem go.
Rozumiem.
Ta broda…
Proszę pana.
Czy nazywa się pan Shin Hyeon-jae?
Znamy się?
Cały dzień próbowaliśmy pana znaleźć.
Naprawdę?
Szukałem nowych miejsc, żeby się zaczaić.
Nie do wiary, że się pojawił.
To cud.
Dziękujemy. Gdyby nie pan, pożarłby nas żywcem.
To ja powinienem wam dziękować.
Tak naprawdę dostałem od kogoś cynk.
Tygrys w prowincji Gangwon?
Gdybym był tu sam,
nie przeżyłbym ani nie zrobiłbym zdjęcia.
Dzięki wam spełniło się moje marzenie. Jak mam wam dziękować?
Chcemy pana prosić o przysługę.
Co tylko chcecie.
Proszę się spotkać z panią Gu!
Coś się stało Mi-rae?
Chyba nic pan nie wie.
Dziękuję za kawę.
Dajcie znać, jeśli będziecie czegoś potrzebować.
- Dobrze. - Lecę.
To dlatego tu był.
Dziękuję.
Ja również.
Pani Gu też zrobiła nam coś ciepłego.
To prawda.
W zasadzie są państwo do siebie podobni.
Tak, cóż…
Nie jesteśmy zwyczajnym małżeństwem.
Nietypowo wyglądamy
i oboje gonimy za czymś nieuchwytnym.
Chyba dlatego
natychmiast się w sobie zakochaliśmy.
Rozumiem.
Ale wyszło, jak wyszło.
Żona wierzy w to, co mówią karty, ale nie w istnienie tygrysów.
Zabawne, prawda?
Wierzy w coś, czego nie da się udowodnić,
ale nie w moje słowa,
bo nie mogę przedstawić dowodów.
Teraz już pan może.
Gdy zobaczy to zdjęcie, być może zmieni zdanie.
Nie.
Myślę, że już za późno.
Jeśli się z nią spotkam…
rozwiedziemy się.
Jeśli do zamkniętego pojemnika
włożymy kota i flakon z trucizną, który może w każdej chwili pęknąć,
to kot przeżyje czy umrze?
Cóż…
Nie jestem pewien. Nie wiem.
Prawda?
Nie wiadomo.
Dopóki nie otworzy się pojemnika.
Rozumiem.
Nie dowiem się, co przyniesie przyszłość…
póki nie spotkam się z Mi-rae.
Boję się…
ale spotkam się…
z Mi-rae.
Dobrze.
Mam wrażenie, że to był sen.
Tak. Uwierzyłbym, gdybyś tak powiedziała.
„Sen”?
Kazałeś mi natychmiast tu przyjechać.
Co wam się śniło, że dopiero teraz was widzę?
Racja. Zapomniałem, że dzwoniłem.
Zapomniałeś?
Bo spotkaliśmy tygrysa.
Tygrysa?
Ach, spotkaliście tygrysa.
Wysil się trochę, jak już kłamiesz.
Za kogo mnie masz?
Tygrys?
To prawda.
Znaleźliśmy też pana Shin Hyeon-jae.
To ma być praca?
Bez planu, bez strategii. Pełen spontan.
To był mój pomysł.
Uznaliśmy, że spotkanie na żywo pomoże zapobiec rozwodowi.
Szanowna szefowo.
Jakim prawem kazałeś zespołowi tu przyjechać?
Do ciebie nie dzwoniłem.
Padam z nóg. Zaraz umrę.
- Szukaliśmy wszędzie. Nie ma go. - Zgadza się.
Co tu robi dyrektor Jeon?
Czyżbym była nieproszonym gościem?
Ja ją ściągnąłem.
W końcu jest częścią zespołu.
Wracamy?
Będziesz zmęczony. Wrócimy jutro.
Dobrze.
Dwoje.
I dwoje.
- Ah-young. To przeznaczenie. - Nieprawda.
Kimnę się w aucie. Miałaś ciężki dzień, wypocznij.
Oddaję. Dzięki.
Niech dziewczyny wyśpią się w domu.
Chodźmy.
- Co? - Idziemy.
- Dokąd? - Po prostu chodź.
Padam z nóg.
Gotowe.
Co ty wyprawiasz?
Kazałeś przyjechać, to zapewnij nocleg.
Wracaj do Seulu.
Jechaliśmy tu pięć godzin. Po pięciu minutach mam spadać?
Lubisz mnie czy coś?
Chcę się z tobą przespać.
Dzięki, durniu.
- Dokąd to? - Śpij!
Co za gość.
Co się ze mną dzieje?
Jak chcesz się wyspowiadać, idź do księdza.
Jeszcze nie popełniłem grzechu.
Więc o co chodzi?
Potrzebuję rady.
- Wybierz tryb. - Co?
Jeden: przyjaciel.
Dwa: człowiek rozumny. Trzy: AI.
Cztery…
były mąż.
- Idę spać. - Cztery.
Co robisz?
Jeszcze nie śpisz?
Nie umiem zasnąć wśród ludzi.
Szczególnie kobiet.
Przepraszam, że musiałaś przyjechać.
Podoba ci się?
Popatrzymy razem? Tam jest…
Nie o to chodzi.
Dobrze się bawisz z Ki-junem?
Po prostu szukaliśmy razem pana Shin Hyeon-jae.
No tak, tygrys.
Zapomniałam o tym przez historyjkę o tygrysie.
Nie chciałam cię urazić.
Szybko przepraszasz.
We wszystkim jestem szybka.
Szybko wyszłam za mąż, szybko się rozwiodłam.
Pracę też wykonuję szybko.
Mam wrażenie, że wszystko przychodzi ci z łatwością.
Naprawdę?
To nie znaczy, że nie wkładam w nic wysiłku.
Wybacz. Nie to miałam na myśli.
Mnie wszystko przychodzi z trudem.
Może dlatego
nie pasujemy do siebie.
Druty i ja.
Naprawdę?
To zbyt wolne, chropowate i nierówne.
Po prostu męczące i frustrujące.
Wolę chodzić do markowych sklepów
i kupować, co chcę.
A ty?
Będę dziergać do końca.
Naprawdę?
Zajmie to sporo czasu.
Możliwe, ale z czasem będzie coraz lepiej.
Rozumiem, że rezygnujesz,
więc ja wezmę zielony.
Zaczęło się, gdy kwiaty więdły, a nim liście pożółkły, było po wszystkim.
Nie przetrwaliśmy nawet pory roku.
Czas to nie wszystko.
Może i nie, ale jest ważny.
Uczucie było intensywne,
ale kruche.
Nie przetrwało.
Smutne.
Tak. Nic przyjemnego.
To na pewno przeszłość?
Tak.
Ona też tak myśli?
Dla mnie sprawa jest zamknięta.
Wydajesz się pewny.
Nie przyszło to łatwo.
Mnie też nie jest łatwo.
Wiem.
Dlatego się boję.
Znowu mam wspomnieć o kocie Schrödingera?
Nie zawsze trzeba otwierać pojemnik.
Jeśli pora roku się zmieni, a ty nadal tego nie zrobisz,
przyjdź po kolejną radę.
Wybiorę wtedy tryb numer jeden.
Cały czas z nim rozmawiasz.
An Jeon-man.
Co, Noh Ki-jun?
To mój tryb domyślny.
O rany, już ta godzina.
UBEZPIECZENIA PLUS
HASŁO
K… H…
NOWA WIADOMOŚĆ
Darujmy sobie grzeczności.
- Dobrze. - Okej.
Dzieńdoberek!
Jesteście po śniadaniu?
Pytam jako twoja pierwsza była żona.
Co was łączy?
Nas?
Przyjaźń od podstawówki.
- Szanowna szefowo. - Racja.
Oto sfermentowana flądra, proso,
ryż i kapusta pekińska do zawijania.
Specjalność prowincji Gangwon.
Spróbuj, Ah-young.
Nie, dziękuję.
No weź!
I jak?
Naprawdę smaczne.
Dobre, co?
- Pycha. - Tak.
- Jest więcej? - W domu.
- Przynieś. - Już idę.
Dziękuję za przybycie.
- Znaleźliście go? - Tak.
Gdzie jest?
Czeka na ławce obok sosny.
Tutaj.
Pozostaje nam tylko czekać.
Z nadzieją, że pojemnik się otworzy.
A jak po otwarciu okaże się, że będzie rozwód?
Cóż…
Damy im sfermentowaną flądrę zawiniętą w kapustę.
- Serio? - Racja.
Genialne.
Że co?
- Zjadłabym to. - Zgłodniałem.
- Ja też. - Zjemy sobie?
Ja…
Bo wiesz…
Widziałem tygrysa.
Co?
Mam po dziurki w nosie tych tygrysów.
Przejechałam kawał drogi, a liczy się tygrys?
Czego ja oczekiwałam?
Mam tego dość.
Wraca.
Kurczę. Czemu nie idą razem?
Kiepsko poszło?
Porozmawiali państwo?
Chcę ceremonii rozwodowej.
Tygrysy są ważniejsze niż ja.
Dziękuję, że mogłam się upewnić.
Nie, chwileczkę.
Niech pan z nią porozmawia.
Nie, proszę.
- Co pani robi? - Chwila.
Przepraszam.
Proszę spróbować jeszcze raz.
- Przepraszam. - Co pani wyprawia?
- Czemu pani to robi? - Przepraszam.
- Proszę wybaczyć. - Chwila.
Przepraszam.
Proszę wyrzucić z siebie wszystko, co państwu leży na sercu.
Jak inne małżeństwa.
Przepraszam.
- Co jest? Mamy iść? - Co się dzieje?
- Biegiem! - Dyrektor Jeon!
Mi-rae.
Co?
Chcesz pogadać o tygrysie?
Tak, chodzi o tygrysa.
Ale…
chciałem dać ci dowód.
Udowodnić, że to, w co nie wierzyłaś, naprawdę istnieje.
Nigdy cię o to nie prosiłam.
Ja tylko…
nie chciałam być sama.
Wiecznie czegoś szukałeś,
nie widząc, że jestem tuż obok.
Chciałem ci to pokazać, żebyś była ze mnie dumna.
Myślałem, że jeśli świat doceni moje zdjęcia,
to zdobędę także twoje uznanie.
Uznanie?
Gdy chciałam się poddać na Drodze św. Jakuba,
pomogłeś mi, choć mnie nie znałeś.
Chwyciłam cię za rękę,
bo zdobyłeś moje uznanie.
Uwierzyłam, że nie będę sama
i będziemy razem kroczyć przez życie.
O rany.
Przepraszam.
Wybacz, że przeze mnie czułaś się samotna.
Nie miałem o tym pojęcia.
Dlaczego nigdy mi nie powiedziałaś?
Bo nie chciałam się przyznać do błędu.
Wiesz, że mam swoją dumę.
Oto sfermentowana flądra, proso,
ryż i kapusta pekińska do zawijania.
Proszę spróbować.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
To specjalność prowincji Gangwon.
Oczywiście. Nie wątpię.
Śmiało, proszę skosztować.
- No już. - Dobrze.
Jedzą?
Smaczne, prawda?
Pyszne, co nie?
Proszę dać znać, to przyniosę więcej.
- Kurczę. - Ej.
Zastanawiałem się,
czy chciałabyś zobaczyć moje zdjęcie tygrysa.
Pokaż.
Chwileczkę.
Widzisz? Mówi o tygrysie.
- Widzieliśmy go. - Serio?
Zobacz.
Do niczego, co?
Dobrze, że wiesz.
Ale to tygrys.
Gratulacje.
Więc czy my…?
Będę się zbierać.
Momencik.
Smakuje państwu…?
Bardzo dużo zostało.
Wypada docenić wysiłek osoby, która to przygotowała.
Może państwo dokończą?
Przygotowaliśmy też coś, czego jeszcze państwo nie widzieli.
Za chwilę będzie gotowe. Bez pośpiechu.
- Muszę iść. - Nie.
Nie, proszę się delektować.
- Nie, my… - Proszę się nie śpieszyć.
- Co robisz? - Chodźmy.
- Idziemy. - Posłuchaj.
Możesz jeszcze trochę zostać?
- O co chodzi? - Co jest?
Musimy coś zrobić.
A nie mówiłam? Pełen spontan.
Mamy im pozwolić na rozwód?
A co jeszcze możemy zrobić?
Niech to szlag.
Ceremonia kontynuacji.
Kontynuacji?
Nie rozwodowa, tylko kontynuacji.
Zachęta do dalszego trwania w związku małżeńskim.
Coś jak odnowienie przysięgi.
Jak by to miało wyglądać?
Załatwimy to w jeden dzień?
Za mniej niż 30 000 wonów?
Ciężka sprawa.
Sołtysie.
Tak?
Pani Gu i pan Shin się zgodzili.
- Czy kiedykolwiek miałam takie dni? - Jasne.
Chciałabym znów nieść bukiet i wyjść za mąż.
Możesz ułożyć je tak.
Dobra robota.
Ślicznie.
Zróbmy jeszcze jeden.
Ja to wezmę.
- Nie trzeba. - Daj.
Wychowałam tu dziewięcioro dzieci.
Może ciężko w to uwierzyć, ale miałam nowoczesny ślub.
Jaka ładna.
Przypomina mi się mój mąż.
Pewnie jesteście małżeństwem.
Co?
- Nie. - Ależ skąd.
„To nie twoja wina. Nic nie dzieje się bez przyczyny”.
Trzeba w to wierzyć, by razem żyć.
Wiecie, kto jest najbardziej nieszczęśliwy na świecie?
Ten, kogo nie ma kto podnieść, gdy upadnie.
Dlatego pary mieszkają razem.
Żeby mieć kogoś, kto doda ci otuchy w dołku.
To prawda.
Tak.
Dziękuję.
Trafiłem do Niemiec jako górnik.
Żona była pielęgniarką.
To garnitur, który zamówiłem na nasz ślub.
„Glück Auf”.
„Powodzenia i bezpiecznego powrotu na górę”.
Żona sama to wyszyła, żebym wracał żywy.
Nie wiem, czemu tak źle ją traktowałem.
Miłe słowa nic by mnie nie kosztowały.
Bądźcie dla siebie dobrzy, dopóki możecie,
żebyście nie żałowali jak ja.
Dobrze.
Powitajmy pannę młodą!
Panie i panowie,
dziękuję za przybycie na ceremonię kontynuacji.
Nie wiem, czy wypada, ale jako sołtys chciałbym powiedzieć kilka słów.
Nasza wioska żyje w objęciach wiatru.
Nie jest łatwo uprawiać te pola
i zbierać plony na zboczach gór,
gdzie bywa zimno.
Nasze zbiory nie robią wrażenia w porównaniu z uprawami na równinach.
Jednakże
wyróżnia je bogactwo smaku.
To nagroda za trudne warunki uprawy.
Gdy zacząłem pracować na roli,
to zrozumiałem, że nawet mgła i mróz mają znaczenie.
Mam nadzieję, że będziecie niewzruszeni jak kapusta pekińska,
która przedziera się przez twardą i skalistą ziemię.
- Gratulacje! - Dużo szczęścia!
Gratulujemy!
- Jesteście piękni! - Gratulacje!
- Gratulujemy! - Gratki!
Pięknie wyglądacie!
- Szczęścia! - Gratulacje!
Będą kontynuować wspólną podróż, trzymając się za ręce, prawda?
Myślę, że to dobrze.
Ale co? Że są razem?
Że nie wszystko wiadomo.
Człowiek jest wolny i pewny.
Towarzysz, który podtrzyma cię na duchu, gdy czujesz się zagubiony…
to luksus, którego doświadczają tylko szczęśliwcy, prawda?
Zróbmy sobie pamiątkowe zdjęcie.
Raz, dwa, trzy.
- Chodź. - Nie, dziękuję.
No chodź.
Nie mówiłem ci tego,
ale gdy wyciągnąłem do ciebie rękę,
sam miałem ochotę się poddać, bo było mi za ciężko.
Ruszyłem na szlak z odwagą na pół gwizdka.
Ukończyłem go tylko dzięki temu, że cię spotkałem.
A to nowość.
Szukałeś tygrysów, więc sądziłam, że jesteś żądny przygód.
Po prostu…
prawdę mówiąc…
jestem…
cykorem.
Udawałem.
Pamiętasz kamień milowy z muszlami przegrzebków?
Oczywiście.
Właśnie tam płakałam na ziemi.
Bezpiecznej drogi.
Na drzewie eukaliptusowym wisiały buty.
Zastanawialiśmy się, kto tam sięgnął.
„Witamy”.
- Napis po koreańsku. - Tak. Pamiętasz?
Jasne, że tak.
Na murze były słowa w wielu językach,
ale ty zauważyłaś akurat to.
Jak mógłbym zapomnieć?
To nasze wspólne wspomnienia.
Racja. Nasze tajne kody.
Ten moment…
też zapamiętamy, prawda?
Już pamiętamy.
Obiecaj mi tylko jedno.
Nie zapuszczaj brody.
Patrzę na wygląd.
Dzięki.
Chyba chcesz stąd uciec.
Pomożesz mi w tym?
Oczywiście.
Jedźmy do hotelu oddalonego o maksymalnie dziesięć minut.
Co? Proszę?
Muszę się przespać.
Jesteś pewien, że ceremonia kontynuacji kosztowała mniej niż 30 000?
Tak. Mieszkańcy wioski pomogli.
Papier na konfetti to 2700 wonów.
Przekąski dla dzieci – 7800.
A dodatkowe napoje – 16 200.
W sumie wydaliśmy 26 700 wonów.
Czyli zostało 3300.
Dobrze.
Chcesz resztę?
A co ja za to kupię?
Jak się uda, to posiłek w spożywczaku.
Kawę i dwa trójkątne kimbapy w cenie jednego.
Zatrzymaj tę resztę. Zjemy kiedyś razem.
Teraz ja będę za kółkiem.
Prowadziłaś w tę stronę.
To rozsądne.
Raz, dwa i do góry.
- Nie róbcie tego. - Zostawcie to nam.
My wszystko domkniemy, więc możecie iść.
Racja, Han-deul. Jesteście wolni.
- Co z dyrektor Jeon? - Pojechała z Jeon-manem.
Zajmiemy się wszystkim.
Zwijajmy się, bo chyba przeszkadzamy.
Racja. No to będziemy się zbierać.
- Zdajemy się na was. - Pa.
Dokończcie pracę i kupcie coś mieszkańcom wioski.
Twoja karta? Najwyższa wypłata to fajna sprawa.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
- Dziękujemy. - Chodźmy.
Dobrze.
Ile ma gwiazdek?
Trzy.
Trzy?
Albo dziesięć minut, albo gwiazdki.
O rany.
Hotel 4-gwiazdkowy jest 45 minut stąd.
Mam jechać do Seulu?
Mogą być trzy gwiazdki.
Świetnie.
Karty mówiły prawdę.
Przepowiedziały, że ci się uda.
Prawdę mówiąc,
nie tego dotyczyło moje pytanie.
Co?
Nie tego?
Więc czego?
Nie powiem.
No weź.
Dam znać, jak poznam rezultat.
No weź.
Albo nie. Powiem ci, jak mi się uda.
Dobra.
Co to za wielka sprawa?
Ciekawe, czy ci się uda.
Może zrelaksujemy się wspólnie po ciężkim dniu?
Dobranoc.
Dobry wieczór, słuchacze. Tu wasza prowadząca, Park Ji-yoon.
- Proszę. - Dzięki.
SKLEP WIELOBRANŻOWY HASONG
Ciepły wieczór.
To prawda.
Trochę mnie dziś rozczarowałeś.
Pytam jako twoja pierwsza była żona.
Co was łączy?
Nas?
Przyjaźń od podstawówki.
- Szanowna szefowo. - Racja.
Nieważne.
Rozczula mnie to.
Gwiazdy świecą.
Przypominają choinkę.
Jak wyglądały twoje święta, gdy byłaś mała?
Były nieco puste.
Puste?
Nasza rodzina nie świętowała ich tak, jak się powinno.
Nie było błyszczących ozdób.
Tylko cisza.
Rodzice nie mieli udanego związku.
Wtedy było mi smutno,
ale teraz jest okej.
W tym roku ubierz choinkę w świecidełka.
W mojej sytuacji nie powinnam.
Budka telefoniczna.
Faktycznie. I to bardzo stara.
No właśnie. Ciekawe, czy jeszcze działa.
Nie działa.
Halo?
Do kogo dzwonisz?
Han-deul z przyszłości.
Okej. Rób swoje i nie zwracaj na mnie uwagi.
Halo?
Cześć, tu Han-deul z teraźniejszości.
No więc…
udało ci się?
Zadzwoń do Ki-juna z przyszłości.
Dobra.
Przejdę za tobą.
Ponowne wybieranie.
Halo?
Noh Ki-jun.
Zapamiętaj ten dzień.
Nie było nic lepszego?
Zdjęcia były gorsze.
Pójdę po klucze.
- Proszę. - Dziękuję.
Wystawi pani opinię?
Darujmy sobie grzeczności.
- Dobrze. Czekam na zewnątrz. - Dobra.
Oto pańska karta.
- To wszystko. - Dziękuję.
KARTA OPINII GOŚCIA
UWAGA: WIDZIANO TU TYGRYSA
PROSZĘ NIE PODCHODZIĆ DO ZWIERZĘCIA
MOŻNA OSTROŻNIE ROBIĆ ZDJĘCIA
- Pewnie jesteś śpiący. - Tak.
Odpręż się.
N równa się
Rs razy fp razy ne razy
fl razy fi razy fc razy L.
Co to za wzór?
Równanie Drake’a.
Pozwala oszacować prawdopodobieństwo spotkania z kosmitami.
- Jest na to wzór? - Na wszystko jest.
Ach, ci naukowcy.
Co ciekawe, pewien naukowiec
za pomocą wzoru wyliczył szansę na spotkanie bratniej duszy.
No co ty.
Ile wynosi prawdopodobieństwo?
Dokładnie 0,00034%.
Czyli bratnie dusze nie istnieją.
Nieprawda.
Szansa nie wynosi zero.
Więc tak sobie myślałem…
Mam pewien pomysł.
Tutaj szansa też nie jest zerowa, więc…
NAKAZ SKRĘTU W LEWO ŚWIATŁA DLA PIESZYCH
Chcesz u mnie zamieszkać?
Wprowadź się do mnie.
DZIĘKUJEMY HAN SEON-HWA I KWAK SI-YANGOWI ZA GOŚCINNY WYSTĘP
Przychodzicie razem do biura?
To oznacza, że łączy ich coś więcej niż praca.
- Jak sądzisz? - Skąd wiedziałaś, że to ja?
Wiesz, że jesteś naprawdę uroczy?
Mówią, że to wystarczy.
Nie znoszę takich skomplikowanych sytuacji.
Złożyła wniosek o odszkodowanie.
- Co? - Podpisali papiery rozwodowe.
Właśnie są w sądzie!
Mamy cztery tygodnie, by ich przekonać.
Może terapia dla par?
Chcę się rozwieść.
Najpierw wybadajmy sytuację.
Skąd u pana tyle siły?
Halo? O rety, pani Choi.
- Nie mam pewności, ale myślę, że ma inną. - Inną?
Jak nie powstrzymamy tego rozwodu…
Zakres ubezpieczenia.
„Ubezpieczony musi być osobą dorosłą nieuwikłaną w romans”.
Możemy unieważnić tę umowę.
Naprawdę musimy to robić?
Chce rozwodu, więc już jest jej ciężko.
Nie mamy wyjścia.
Chodzi o powodzenie projektu.
Napisy: Joanna Kuboń