NA PODSTAWIE POWIEŚCI SANG-WOONA HANA
Nie możemy wrócić nim do domu?
- Możemy? - Zapytamy?
- Mówi Opera. Słyszycie mnie? - Zapytajmy.
- To normalne, że tak się chwieje? - Opera. Słyszycie mnie?
Pierwszy raz widzę helikopter.
Ale bardzo nim buja.
Może to przez wiatr.
Mówi Opera. Słyszycie mnie?
Mówi Opera. Odpowiedzcie.
- Kyung-sik! - Szeregowy Kyung-sik Hwang!
- Odpowiadają? - Nie.
Pilot chyba nie ma doświadczenia. Uważajcie.
- Tak jest. - Oficerze!
- Nie teraz. - Co jest?
Ucisz się.
Ty idioto!
Hej, ty!
Co on robi?
Nie przez lądowisko!
Ty gamoniu!
Nie mogą wylądować. Proszę spojrzeć!
Cholera.
Co?
Mówi Opera. Słyszycie mnie?
Możesz iść prosto?
Czekaj. Są tu zombie?
Wejdźmy do środka.
Wchodź.
- Zajmij się sobą. - Wpuśćcie mnie!
Nie łaź za nami.
Cholera.
Nie ma zombie?
Głowa mi pęka.
No proszę. Herbata z rodzynek.
Napijmy się.
- Do dna, Threepeater. - Dobra.
Zdrowie, Alkusie.
- Zwariowali. - Pij.
- Co jest? - Uwaga!
- Zombie. - To zombie!
- Uwaga! - Ale czad.
- To Alex. - Gdzie?
- Cześć. - Tutaj, Alex!
Uwaga!
O nie.
- Dobra robota! - Ale super.
- Wypijmy za to. - Jeszcze raz!
Co za absurd.
Zdrowie!
Przestańcie już chlać!
Wypij to.
Ohyda.
Niech mnie.
- Jin-wook! - Co?
- Otwórz drzwi! - Gdzie moje piwo?
- To Alex. - Co ja, odźwierny?
- Cholera. - Idę. Chwila.
Pospiesz się!
- Szybko! - Chodź, Alex!
Alex!
Chyba za dużo wypiłem.
- Ale czad. - Nic wam nie jest?
Powtórzysz to?
Patrzcie, zombie.
- To bejsboliści. - Tak!
Znowu walczą.
Do boju, Twinsi!
Giantsi są najlepsi.
Nieprawda.
- Dalej, Giantsi! - Kiwoom Heroes górą.
- Do boju, Twinsi! - Dalej, Giantsi!
Dalej!
Przygotować broń.
Wymierzyć w helikopter!
Na pozycje!
- Co? - Co?
Na pozycje!
Cel na godzinie czwartej!
Cel na czwartej!
Dalej nie da rady.
Przygotować się!
Celujemy w ogon!
- Szlag. - Ogarnij się!
Chcesz wrócić w trumnie?
Cholera.
Cel, pal!
W ogon!
- Tak jest! - Tak jest!
Szeregowy In-ho Ra, w ogon!
- Jest w zasięgu? - Prawie.
Zestrzel go!
Cel namierzony. Raz, dwa!
Rozpoczynam ostrzał!
Czuję się okropnie.
Co to?
Nie ma czasu. Prowadź.
Zniknęli.
- Weź Young-joo. - Chodź.
- Źle się czuję. - Uważaj.
- Patrz. - Trzymaj się.
Będę wymiotować.
Szybko.
Kogo obchodzi, ile kosztuje helikopter?
Krzyczysz na mnie? Oszalałeś?
Weź się w garść!
Przepraszam.
Dowódco batalionu, jeśli nie dostaniemy zapasów,
musimy przenieść się na stację Suseo.
Tutaj skończy nam się żywność i woda.
Wytrzymamy tylko kilka dni.
Dołączymy do bazy na stacji Suseo…
Nie. Zostańcie na miejscu.
Tak jest.
Będę monitorował sytuację.
Bądźcie w gotowości.
Rozumiem.
Czołem.
Pieprzony drań.
Mamy tu zostać i umrzeć?
Posłuchajcie.
Oto sytuacja.
Dziś stąd wychodzimy.
- Co? - Proszę?
Żeby zdobyć zapasy?
Nie wyślą zapasów.
Bez jedzenia wytrzymamy kilka tygodni.
Tak. Wciąż mamy wodę.
W zbiorniku jest jej wystarczająco.
Ale wkrótce stracimy zasilanie.
Wtedy stracimy też źródło wody.
To może wyruszymy, gdy skończy się woda?
Panie oficerze?
Myślisz, że damy radę walczyć o samej wodzie?
Cholera.
Lepiej wyruszyć, póki wciąż mamy siłę.
W obecnej sytuacji
musimy walczyć, by wyjść z tego cało.
O co chodzi?
Mogę…
dostać broń?
Zważywszy na sytuację,
staram się traktować cię pobłażliwie.
Nie przeginaj.
Widział pan, jak strzelam.
W liceum brałam udział w zawodach i byłam w rezerwie kadry narodowej.
Pewnie strzelam lepiej niż większość z nich.
Może pan to sprawdzić.
Proszę pozwolić mi…
walczyć o swoje życie.
- Szlag. - Cholera.
- Kurde. - Nie do wiary.
Co to ma być?
Co za bałagan.
To naprawdę Gangnam?
Nie tego się spodziewałem.
Jakby przeszło tędy tornado.
Co za miłe przywitanie.
AMBULANS
Chyba wezwali karetkę.
Na pewno tu są żołnierze?
Jae-yoon.
Co robisz? Chyba tam nie wejdziesz?
Oszalałaś? Nie widzisz ich?
- Chcesz umrzeć? - Hej.
On ma rację.
Nie możemy tam teraz wejść.
Ukryjmy się i poczekajmy na wieści od twojego chłopaka.
Na pewno zadzwoni.
Chodźmy na parking.
Nie martw się. Chodźmy.
Właśnie. Nie przedrzesz się.
On ma rację. Chodź, Alkusie.
No chodź.
Wjechali w sam środek.
- Jae-yoon. - To wygląda jak zjazd zombie.
Co za bałagan.
- To jedyna droga? - Ale masakra.
Wygląda jak kryjówka zombie.
- Jest coś w aucie? - Ile krwi…
Pusto.
- Jesteś pewny? - Powoli.
Czekajcie.
Rozdzielmy się i poszukajmy mojego auta. Granatowy hummer. 4574.
- Na pewno jest tutaj? - Nie wiem.
Granatowy hummer. 4574.
Nie pamiętasz, gdzie zaparkowałeś auto?
Parkingowy je zabrał. Jestem BWVIP-em.
- Co do wcześniej… - Kto to „BWVIP”?
- Bardzo ważny VIP. - Przepraszam.
Ale wiesz…
Myliłaś się. Zginęłabyś, gdybyś tam weszła.
- Co to? - Wiesz o tym, prawda?
- Young-joo! - Uwaga!
- W nogi! - Uciekajcie!
- Zombie nadchodzą! - Kurwa!
Biegnij!
Nie.
Co jest?
Zostaw mnie, ty gnojku!
Idź sobie!
Uwaga!
Young-joo!
Uwaga!
- Alex! - To samobójstwo!
Puszczaj!
Posłuchaj mnie!
Nie, Alex!
- Nie. - Giń!
Nie! Alex!
Alex!
Proszę!
Nie!
Wiem, że się boicie.
Ale musimy przezwyciężyć strach.
Dlaczego, Hwang?
Szeregowy Kyung-sik Hwang.
Bo służymy Republice Korei.
Zachowaj to dla prezydenta.
Tak jest!
Wiecie, czym jest zwycięstwo?
Przetrwaniem. Przetrwanie to ostateczne zwycięstwo.
„By żyć, musisz być gotów umrzeć. Strach gwarantuje śmierć”.
Co to znaczy?
Że musimy walczyć o przetrwanie. Jeśli strach wygra, zginiemy.
Zgadza się.
Walczymy, by móc wrócić do domów.
- Tak jest! - Tak jest!
O to chodzi.
Zejdziemy schodami do sekcji VIP.
Dalej pojedziemy windą.
Ruszajmy.
Kim, Kwak. Otwórzcie drzwi.
- Tak jest. - Tak jest.
Strzelacie tylko na rozkaz. Zrozumiano?
Tak jest.
- Ogień pojedynczy. - Przełączono.
Na trzy.
Raz.
Dwa.
Trzy.
Co to za zapach?
Co to jest?
Hej!
Auta tu nie ma. Sprawdź kolejną strefę!
Co on robi?
Frajer.
Co jest z tobą nie tak?
Zabiję cię, gdy cię dorwę!
Ty pieprzony chujku!
Co mam zrobić?
Dlaczego…
Poszukaj auta. Jak je znajdziesz, przyjedź tu.
Nie umiem prowadzić.
Dlaczego nie zrobiłeś prawka?
Próbowałem dostać się na studia!
Zaraz sobie pójdę.
Przepraszam.
Zaczekaj!
Masz baterię w telefonie?
- Daj mi swój numer. - Co?
Numer telefonu.
- Uważajcie. - Ostrożnie.
Nie żyją?
Szybciej.
STREFA VIP
To porąbane.
Siedzimy po uszy w gównie, a on myśli o cenie helikoptera?
O co chodzi?
Chce, żebyśmy za niego zapłacili.
Za helikopter z zapasami?
Podzielimy się kosztami.
- Ale… - Ja też?
Ile kosztuje helikopter?
- Nie wiem. - Mamy przewalone.
- Cholera. - Serio muszę płacić?
To był żart.
Zanim zejdziemy na dół, przeszukajmy piętro.
Jeśli będzie czysto, sprawdzimy broń.
Od jej stanu zależy, jak pójdzie walka.
Potem udamy się na dół.
- Zrozumiano? - Tak.
Zaczynajcie przeszukanie.
- Tak jest. - Tak jest.
Chodź ze mną.
Jak mam je znaleźć?
To…
Co jest?
To ono.
Z rejestracją 4574. Tak!
Boże.
Wybaczcie, zombie. Z drogi.
Przepraszam.
Idźcie sobie. Nic tu nie ma.
ALKUS
Jak to działa?
WIDEOROZMOWA
- Halo? - Jesteś w aucie?
- Tak. - Włącz silnik.
Nie umiem. Pracowałem i studiowałem.
Serio? Wciśnij przycisk „start”.
Przycisk „start”?
Nie widzę.
Pewnie ma stacyjkę. Włóż kluczyk i przekręć.
Dobra.
Silnik działa?
Jeszcze nie.
- Dlaczego? - Czemu nie działa?
- Wciśnij hamulec. - Nie wcisnąłeś?
Nie kazaliście mi.
Który to hamulec? Są dwa pedały.
Po lewej!
Po wszystkim zrobię to prawko.
Co dalej?
Ustaw drążek na D i wciśnij prawy pedał.
Nie mogę trzymać telefonu i kierować jednocześnie.
Dobra.
- Zapiąć pasy? - Rób, co chcesz.
- Zapnij. - Dobra.
Wywyższa się, bo umie prowadzić.
Co za dupek.
Zaraz będę.
Cholera! Czy wybuchnie?
Co się stało?
Zdejmij nogę z hamulca, cymbale!
I powoli wciśnij gaz.
Kurwa.
Jasna cholera! Prowadzę auto.
Przepraszam!
Szlag.
Za szybko!
Pomocy!
Zróbcie coś!
- Nie szarp kierownicą! - Rozbiję się!
- Cicho. - Jadę za szybko!
- Nie szarp. - Czekaj!
Słuchasz mnie?
- Hej! - Ciszej.
Jedź powoli i używaj hamulca.
Jeśli natrafimy na zombie…
Cicho bądź.
Tak jest.
In-ho.
Przekaż oficerowi, że toalety są czyste.
Mam ważniejszą sprawę.
- Szeregowy. - Co?
Tu są zapasy jedzenia.
Dobra.
Nie wiemy, jak długo będziemy odcięci.
Bierzcie to, co jest lekkie i kaloryczne.
Niech każdy coś spakuje.
- Tak jest. - Tak jest.
- Biorę orzechy. - Banany…
- Szeregowy Lee. - Co?
Szeregowy.
To dla ciebie.
Dobrze, że wziąłeś ten żeń-szeń.
Masz głowę do takich rzeczy.
ŻONA
- Szeregowy Lee. - Co?
Mamy Wi-Fi.
- Co? - Mamy Wi-Fi.
Mamy Wi-Fi?
Wi-Fi działa. Zaczekaj.
MOJA DROGA YOUNG-JOO
- Dobrze. Powoli. - Nie spiesz się.
UKOCHANY JAE-YOON
Co…
Young-joo!
Jae-yoon!
Nic ci nie jest?
Nie.
- Dzięki Bogu! - A tobie?
- Jesteś cały? - Tak.
Nic mi nie jest. Patrz.
- Co za ulga. - Gdzie jesteś?
Pod wieżą A. Ciągle jesteś na górze?
Co?
Na którym piętrze? Przyjdę do ciebie.
- Co… - Powiedz, to przyjdę.
Nie przychodź.
Martwię się o ciebie.
Nie powinnaś była tu przychodzić.
Na którym jesteś piętrze?
Tu nie jest bezpiecznie. Ukryj się gdzieś.
Nie zostawię cię.
- Zaraz będę. - Proszę, nie.
Nie rób tego. To niebezpieczne!
Nie wiesz, przez co przeszłam.
Jestem silna. Silniejsza niż ty.
Ochronię cię.
- Przestań. - Znajdę cię.
Powiedz, gdzie jesteś.
- Zaczekaj. Young-joo. - Tak?
Przepraszam,
ale zapomniałem powiedzieć, że nie jestem już w wieży A.
- Co? - Nie siedź tu.
- Nie zostawaj… - Stacja Suseo.
Dowództwo obrony ustanawia tam bazę.
Podsłuchałem sierżanta sztabowego.
- Jae-yoon? - Idź na stację Suseo.
Suseo?
Pełno tam żołnierzy. Będziesz bezpieczna.
Wkrótce do ciebie dołączę.
- Do zobaczenia. - Jae-yoon.
- Young-joo, Suseo… - Suseo.
Cholera!
Jae-yoon.
Co jest?
- Szeregowy Lee… - Zaczekaj.
ROZŁĄCZYŁO NAS…
Dobrze, że nic jej nie jest.
Skoro dotarła aż tutaj,
ma duże szanse na przetrwanie.
Masz rację. Muszę się tego trzymać.
Muszę się stąd wydostać i znaleźć Young-joo.
- Co to było? - Szeregowy Lee.
Co się stało?
Czemu się nie łączy?
Zerwało połączenie?
Halo!
Cholera.
Jadę za szybko.
Muszę zwolnić albo się rozbiję.
Chcę wysiąść. Nie zniosę tego.
Co to za hałas?
- Wstawaj! - Co to było, sierżancie?
- Co się stało? - Hej.
Zabiliśmy cztery zombie.
Jesteś najlepszy.
Bądźcie skupieni. Wyskakują znienacka.
- Tak jest. - Pojawiły się nagle.
- Celujcie w głowę. - Tak jest.
Przyszły stamtąd, ale zabiliśmy je.
- Ile trafiłeś? - Nieważne!
- Co jest? - Zabierajmy się stąd.
Poślizgnąłem się.
- Chodźmy stąd. - Dobra.
- Wezmę też to. - Coś lekkiego…
- Papaje. - Wygląda smacznie.
- Chleb. - Przestań.
- Stój! - Co?
Czekaj. Soo-jeong!
- Czekaj. - Stój, Paolo!
Co tu robisz? Żołnierzom nie wolno tu wchodzić.
- Paolo. - Co?
- Paolo? - Gye-young.
- Stać! - Szeregowy.
Nie strzelaj.
Paolo.
W porządku? Ugryzły cię?
Ugryzły?
Co?
Zostałeś ugryziony?
- Nie. - Nie?
- Muszę sprawdzić. - Dobra.
Paolo, możemy cię obejrzeć?
Tak.
- Gye-young. - Tak jest. Paolo.
Wygląda w porządku.
Jesteś tu sam?
Tak.
Ludzie zwariowali.
Nie jest bezpiecznie.
Jak udało ci się spać przy tym hałasie?
Mam pigułki.
Ćpasz?
Jak szef kuchni może robić takie rzeczy?
To nie narkotyki, a tabletki na sen.
Na sen?
Sierżancie, boję się.
Zabierzecie mnie do ambasady?
Nie zmierzamy tam.
Skoro mnie uratowaliście, musicie.
Nie przybyliśmy ci na ratunek.
Tak traktujecie obywatela USA? Jeokbanhajang!
JEOKBANHAJANG WINIENIE OFIARY
To nie misja ratunkowa. Ambasada?
Nie wiesz, co się dzieje?
- W porządku. - Stać!
Chyba wszystko przespał.
Nie wie, co się dzieje.
Paolo, co się dzieje?
Chcę wysiąść. Zabierzcie mnie stąd.
Z drogi! To niebezpieczne!
Z drogi.
Musicie bardziej uważać.
Puszczaj.
Będę rzygać.
Usiądź z tyłu. Ja poprowadzę.
Z drogi, dranie!
Umierajcie!
Gińcie, wy dranie!
- Stój! - Pieprzone zombie!
Będę rzygał.
- Gińcie! - Kręci mi się w głowie.
Kręci jej się w głowie.
Błagam. Zatrzymaj auto!
- Pieprzcie się! - Przestań!
Zachowujesz się jak psychopata.
Bycie psychopatą ma teraz sens.
Chcę przeżyć, nieważne jak.
Ale przestań. Kręci jej się w głowie.
Chcesz dostać pochwałę za znalezienie auta?
Nie pamiętasz, że cię uratowaliśmy?
Nie wychylaj się, Threepeater.
Twoi rodzice wiedzą, że pijesz?
Dlatego nie dostałeś się na studia.
Współczuję twoim rodzicom.
Zabiję cię, jeśli nie puścisz.
To ty chcesz umrzeć. Ugryźć cię?
- Zrób to. - Dlaczego…
Zastanów się, w jakim jestem stanie.
Rozumiem. Puść, proszę.
Zajmę się tym.
Powinienem cię ugryźć.
Cieszę się, że mnie przyjęliście i nie czułem się samotny.
- Ale uważaj, co mówisz. - Dobra.
Pieniądze nie usprawiedliwiają bycia dupkiem.
Prawda, Alkusie?
- Cholera. - Ruszajmy.
Jasne.
Jedzcie. Nie wiecie, kiedy znów będzie okazja.
- Tak jest! - Tak jest!
TAE-HWA JUNG 4 MAJA 2025 R.
Doliczę wam to do rachunku. Nie ma nic za darmo.
Mam nadzieję, że mi zapłacą.
Panie oficerze.
Tu nie można palić.
Niech doliczy karę.
Zapalcie.
- Podaj jednego. - Hej.
Przestańcie!
Nie palcie w restauracji z gwiazdką Michelin.
Co tu robicie?
Na litość boską.
Cholera!
Oszaleliście?
Też palisz? Pracujesz tu.
Niech to szlag.
A ty vapujesz?
Kurwa.
- Cholera! - Dokąd pan idzie?
Napić się.
- Przyniosę. - Sam pójdę.
Jest coraz gorzej.
Paolo.
Martwię się o przyszłość Korei.
- Co to? - Co to za hałas?
Sierżancie Kimie.
Stój.
Panie oficerze?
Nic panu nie jest?
Musimy ruszać.
Jezu Chryste!
Jego nogi…
Kurwa.
- Sierżancie. - Co?
Cholera.
Jego nos.
Im bliżej głowy ugryzą, tym szybciej postępuje infekcja.
Najpierw pojedziemy do szpitala, a potem na stację.
Do szpitala?
Moja mama tam jest.
Rozumiem. Jest chora?
Nie wiesz?
Jest jego właścicielką.
Muszę jechać na stację Suseo. Jae-yoon mówił…
Nie trzeba go zbadać?
Co?
W szpitalu uzyskasz pomoc.
Też jesteś poobijana.
To blisko stacji.
Podrzucę cię, jak was opatrzymy.
Dobra.
Za okno.
Zatrzymaj się.
Gdzie, idioto?
- Bo cię ugryzę! - Dobra.
Już staję.
- To wariat. - Hej.
Jest tu gdzieś łazienka?
Czy to ważne? Mogę wymiotować wszędzie.
Ohyda. Nie przyjaźnimy się już.
Chcę do domu. Zjem zupkę z pieprzem.
Też taką jesz? Najlepsza na kaca.
Wiadomo! Znasz się, Alkusie.
Nie mów tak na mnie. Wytrzeźwiałam.
Ja też zaczynam.
- Wracam do domu. - Co?
Lepiej zbadać tę nogę.
- A stacja… - Boję się szpitali.
Nienawidzę ich.
Wolę pójść się uczyć.
Uczyć? Zwariowałeś.
Świat może wrócić do normalności.
Jeśli zacznę teraz, wyprzedzę resztę.
Jedźcie. Znajdę drogę.
Trzymaj się. Jedźmy do szpitala.
Na pewno sobie poradzisz?
Daj spokój, Alkusie.
- Nie bój się nic. - „Nie bój się nic”?
Chyba „nie bój nic”, idioto.
Ucz się pilnie. Przyda ci się.
Jedź już, durniu!
Co?
Gaz do dechy.
Czekaj.
- Uważaj na siebie. - Dobrze.
Bądź ostrożny.
Zostawcie ich!
Poradzi sobie?
W ogóle to jak miał na imię?
Powinnam była zapytać.
Zmieniał się w zombie.
Nie mógł z nami zostać.
Musieliśmy się rozejść.
„Nie bój się nic”.
Co za idiota.
Czas się rozstać.
Nie bój się nic.
Stój! Nie zbliżaj się!
Sukinsyny!
To łatwiejsze niż nauka.
Napisy: Kinga Stańdo