BERDASARKAN NOVEL "INFLUENZA" OLEH HAN SANG-WOON
Boleh tak kita balik naik itu?
-Boleh tak? -Patutkah kita tanya?
-Ini Opera. Fish, awak dengar? -Ya, mari kita tanya.
-Helikopter memang bergoyang begitukah? -Ini Opera. Fish, awak dengar?
Saya tak pernah tengok, saya tak tahu.
Tapi memang agak bergoyang, tuan.
Mungkin sebab angin kuat sangat.
Ini Opera. Fish, dengar tak?
Ini Opera. Sila jawab, balas.
-Kyung-sik! -Prebet Hwang Kyung-sik!
-Mereka balas? -Tidak, tuan.
Juruterbang macam tiada pengalaman, waspadalah.
-Baik, tuan. -Tuan!
-Jangan. -Apa lagi?
Diam boleh?
Bodoh!
Hei, bedebah!
Dia buat apa?
Jangan melintasi helipad. Fokuslah!
Tak guna!
Tak boleh biar mereka mendarat! Tengok ini!
Celaka.
Apa?
Ini Opera. Fish, awak dengar?
Boleh tak awak jalan lurus?
Sekejap. Ada zombi di sini?
Mari masuk ke sini.
Masuk.
-Pergi arah awak sendirilah. -Beri saya masuk!
Berhenti ikut kami.
Celaka.
Tak ada zombi?
Sakitnya kepala saya.
Tengok sini. Ada teh kismis timur.
Mari kita minum lagi.
-Minumlah, Pengulang Empat. -Okey.
Minum, Kaki Botol.
-Aduhai, dua-dua gila. -Minum lagi.
-Apa yang berlaku? -Ada letupan!
-Zombi. -Ada zombi!
-Ada letupan! -Gilalah.
-Hei, itu Alex. -Mana?
-Hai, Alex. -Alex, saya di sini!
Ada letupan!
Alamak.
-Syabas! -Hebat sungguh.
-Mari ucap selamat. -Boleh ulang semula?
Merepek betul.
-Minum! -Minum!
Sudah-sudahlah minum, celaka!
Awak minum ini.
Jijik.
Celaka.
-Jin-wook! -Apa?
-Hei, buka pintu! -Mana bir saya?
-Alex. -Ingat saya apa? Hamba abdi?
-Celaka. -Saya datang. Sekejap.
Lekas!
-Cepat! -Alex, mari!
Alex!
Saya minum banyak sangat.
-Hebat awak tadi. -Semua okey?
Boleh awak buat lagi?
Tengok, ada zombi.
-Mereka pemain besbol. -Hentam.
Mereka lawan lagi.
Ayuh, Twins!
Tak, Giants yang terbaik.
Salah.
-Hentam, Giants! -Kiwoom Heroes boleh!
-Ayuh, Twins! -Ayuh, Giants!
Ayuh!
Semua angkat senapang!
Sasarkan dan tembak helikopter itu!
Skuad pertahanan udara, ambil posisi!
-Apa? -Apa?
Ambil posisi!
Sasaran menghampiri pada pukul empat!
Boleh pergi sejauh ini saja, tuan.
Sedia untuk tembak!
Serang ekor helikopter itu!
-Celaka. -Buat betul-betul!
Nak balik ke rumah dalam keranda?
Celaka.
Sasarkan dan tembak!
-Sasarkan dan tembak! -Sasarkan dan tembak!
Sasarkan dan tembak!
Sasarkan ekor!
-Baik, tuan! -Baik, tuan!
Prebet Ra In-ho, sasarkan ekor!
-Dah dalam lingkungan? -Hampir, tuan!
Tembak!
Sasaran dikunci! Satu, dua!
Memulakan tembakan!
Mualnya.
Hei, apa itu?
Kita tak ada masa. Cepat tunjuk arah.
Tak ada.
-Pimpin Young-joo. -Mari sini.
-Mualnya. -Hati-hati berjalan.
-Tengok itu. -Bertahan, okey?
Aduh, rasa nak muntah.
Mari kita cepat.
Siapa kisah berapa harga sebuah helikopter sekarang?
Awak tengking saya? Awak dah gila?
Tenangkan diri!
Maaf, tuan.
Komander Batalion, jika tuan tak boleh hantar bekalan,
sila benarkan kami berpindah ke kem pangkalan di Stesen Suseo.
Kalau tidak, kami akan kehabisan makanan dan air.
Boleh bertahan beberapa hari saja.
Kami akan cari cara untuk sertai pasukan di kem pangkalan Stesen Suseo…
Tak boleh. Jangan mengarut dan tunggu di lokasi awak.
Baik, tuan.
Saya akan pantau dan hubungi awak.
Tunggu panggilan saya.
Baik, tuan.
Tabik hormat.
Celaka jahanam.
Dia suruh mereput sampai mati di sini?
Baiklah, dengar sini.
Pendek kata,
kita akan beredar hari ini.
-Apa? -Tuan?
Untuk dapatkan bekalan daripada briged?
Malangnya, tiada bekalan semula.
Kita boleh tahan berminggu-minggu tanpa makanan, tuan.
Betul, tuan. Kita masih ada bekalan air mengalir.
Saya tahu air di dalam tangki hotel cukup.
Tapi kita akan putus bekalan elektrik.
Selepas itu, bekalan air pun akan terputus.
Kalau begitu, boleh tak kita pergi apabila air putus?
Tuan?
Awak fikir kita boleh lawan dengan minum air saja?
Aduhai.
Lebih baik kita bertindak sementara kita masih ada tenaga.
Memandangkan dah jadi begini,
kita cuma mampu lawan habis-habisan untuk keluar dari sini hidup-hidup.
Apa dia?
Boleh saya…
pegang pistol?
Memandangkan keadaan begini,
saya bersabar dengan awak tentang kejadian malam tadi.
Jadi, jangan melampau.
Tuan tak nampak saya tembak kelmarin?
Saya bertanding sebagai penembak dan masuk pasukan simpanan kebangsaan.
Saya lebih pandai menembak daripada kebanyakan askar di sini.
Tuan boleh uji saya kalau tuan nak.
Izinkan saya…
berjuang demi nyawa saya.
-Tak guna. -Celaka.
-Gilalah.
Apa jadah?
Kacau-bilau.
Saya tak percaya ini Gangnam.
Tak sangka begini keadaannya.
Kawasan ini pun dah musnah.
Gilalah, bukan main hebat lagi sambutan.
KECEMASAN 911
Nampaknya mereka hubungi ambulans.
Awak kata ada askar di sini?
Jae-yoon.
Hei, awak nak ke mana? Awak takkan masuk, bukan?
Awak dah gila? Awak tak nampak itu?
-Awak nak kena bunuh? -Hei.
Betul cakap dia.
Kita boleh mati kalau masuk sekarang.
Mari ke tempat selamat dan tunggu panggilan teman lelaki awak.
Okey? Saya pasti dia akan hubungi awak.
Mari kita turun ke tempat letak kereta.
Ya, jangan risau. Mari kita pergi dulu.
Marilah. Awak takkan boleh lepasi mereka.
Betul. Jom, Kaki Botol. Ayuh.
Mari cepat.
Mereka rempuh pintu tengah.
-Jae-yoon. -Dah macam konvensyen zombi, bukan?
Gilalah, teruknya.
-Ini saja jalan masuk? -Teruk betul.
Nampak macam tempat persembunyian zombi.
-Ada apa-apa dalam kereta? -Tengoklah darah ini.
Kosong.
-Awak pasti? -Hei, perlahan-lahanlah.
Sekejap.
Mari berpecah dan cari kereta saya. Hummer biru laut. Nombor plat 4574.
-Awak pasti dalam zon ini? -Tak tahu.
Hummer biru laut. Nombor plat 4574.
Kenapa awak tak ingat tempat letak kereta awak?
Saya guna valet sebab saya VVIP.
-Tadi itu… -Apa itu "VVIP"?
-"Very, Very Important Person." -Maaf marah.
Tapi awak pun tahu…
Awak salah. Awak akan mati kalau awak masuk.
-Hei, apa itu? -Awak faham, bukan?
-Young-joo! -Lari!
-Lari! Cepat! -Pergi dari situ!
-Zombi datang! -Celaka!
Lari!
Tidak!
Apa jadah?
Jauhi saya, celaka!
Pergi!
Ada letupan!
Young-joo!
Ada letupan!
-Alex! -Hei, jangan! Nanti awak mati!
Lepaskan, Jin-wook!
Tolonglah dengar cakap saya!
Tidak, Alex!
-Tidak. -Matilah!
Tidak! Alex!
Alex!
Tidak! Tolonglah!
Tidak!
Saya tahu kamu semua takut.
Tapi kita mesti harungi cabaran ini.
Kenapa, Hwang Kyung-sik?
Prebet Hwang Kyung-sik.
Sebab kita berkhidmat untuk Republik Korea.
Ayat itu cakap depan presiden sajalah.
Baik, tuan!
Tahu apa itu kemenangan sebenar?
Bertahan hidup. Bertahan hidup adalah kemenangan mutlak.
"Untuk hidup, mesti sanggup mati. Takut maut hanya menjaminnya."
Apa maksudnya?
Kita perlu berjuang untuk bertahan hidup. Kalau kita takut, kita akan mati.
Betul.
Kita berjuang sampai mati supaya boleh pulang ke rumah.
-Baik, tuan! -Baik, tuan!
Itu baru betul!
Kita akan naik tangga ke ruang VIP.
Dari sana, kita boleh naik lif.
Okey, mari kita pergi.
Kim Young-man, Kwak Gye-young. Buka pintu.
-Baik, tuan. -Baik, tuan.
Jangan tembak sehingga diberitahu. Faham?
-Ya, tuan. -Ya, tuan.
-Tukar suis ke separa. -Tukar ke separa.
Pada kiraan tiga.
Satu.
Dua.
Tiga.
Celaka, bau apa ini?
Apa semua ini?
Hei!
Saya tak rasa kereta ada di sana! Pergi cari di zon lain!
Dia buat apa?
Penakut.
Apa masalah kau, keparat tak guna?
Dapat kau nanti, siap kau aku bunuh!
Dasar sampah celaka tak guna!
Jadi, awak nak saya buat apa?
Budak celaka…
Pergi cari kereta. Apabila awak jumpa, bawa ke sini.
Saya tak tahu memandu.
Kenapa awak tak ambil lesen?
Sibuk belajar nak masuk universiti!
Kalau awak terus begini, saya keluar.
Okey, saya minta maaf. Sekejap.
Tak guna!
Telefon awak tak mati, bukan?
-Beri saya nombor awak. -Apa?
Nombor telefon.
-Jaga-jaga. -Hati-hati, tuan.
Mereka dah mati?
Laju sikit.
RUANG VIP
Teruk betul.
Kita berdepan situasi genting, tapi dia fikir kos helikopter?
Kenapa dengan kos helikopter, tuan?
Dia nak kita bayar kos helikopter yang kita tembak.
Helikopter bekalan itu?
Kamu semua rakan subahat, jadi kita bahagi kos.
-Tapi… -Saya kena bayar?
Berapa harga helikopter?
-Saya tak tahu, tuan. -Habislah kita.
-Celaka. -Saya kena bayar?
Saya bergurau saja.
Sebelum kita ke lobi, kita kosongkan ruang secara berpasangan.
Kalau laluan selamat, teruskan penyelenggaraan senjata.
Keadaan senjata api kamu akan tentukan bagaimana pertempuran seterusnya.
Selepas siap, kita akan ke lobi.
-Faham? -Ya, tuan.
Baiklah, mulakan pengosongan.
-Baik, tuan. -Baik, tuan.
Awak ikut saya.
Macam mana saya nak cari?
Ini…
Apa jadah?
304NO 4574
Itu dia. Itu keretanya.
Nombor plat 4574. Dah jumpa!
Oh, Tuhan.
Maaf, zombi sekalian. Boleh ke tepi?
Maaf, ya.
Tepilah. Tak ada apa-apa di sini.
KAKI BOTOL
Saya langsung tak tahu memandu.
PANGGILAN VIDEO KAKI BOTOL
-Helo? -Awak di dalam kereta?
-Ya. -Boleh hidupkan enjin?
Tak boleh. Dah kata, saya cuma kerja dan belajar.
Biar betul? Tekan butang "hidupkan enjin".
Butang "hidupkan enjin"?
Saya tak nampak.
Kalau Hummer, kena guna kunci. Masukkan dan pusing.
Okey.
Enjin dah hidup?
Tak, belum lagi. Tak boleh pun.
-Kenapa tak boleh? -Kenapa tak boleh?
-Tekan brek. -Awak tak pijak brek?
Tadi tak cakap awal-awal.
Brek yang mana? Ada dua pedal.
Yang kiri, bodoh!
Saya akan ambil lesen selepas habis semua ini.
Okey, selepas itu?
Masukkan gear ke D dan pijak pedal kanan.
Saya tak boleh pegang telefon sambil pegang stereng. Sekejap.
Okey.
-Kena pakai tali pinggang? -Suka hatilah.
-Pakai. -Okey.
Berlagak betul mentang-mentang dia tahu memandu.
Jahat betul.
Nanti saya datang.
Celaka! Kereta ini nak meletup?
Kenapa?
Alihkan kaki awak dari brek!
Pijak pedal minyak perlahan-lahan.
Tak guna.
Celaka! Saya memandu.
Maaf, semua! Maafkan saya!
Celaka.
Ini terlalu laju!
Selamatkan saya!
Tolong buat sesuatu!
-Jangan pusing stereng begitu! -Saya rasa saya akan terbabas!
-Diam. -Ini terlalu laju!
-Jangan pusing begitu. -Sekejap!
Hei, awak dengar tak?
-Hei! -Perlahankan suara awak.
Jangan laju dan guna brek.
Prebet Lee, kalau kita jumpa zombi di sini…
Tutup mulut awak.
Baik, tuan.
In-ho.
Beritahu pegawai bekalan pentadbiran tandas kosong.
Saya ada masalah lebih besar, tuan.
-Tuan. -Apa?
Ada bekalan makanan di sini dan di hujung sana.
Okey.
Kita tak tahu berapa lama kita akan terkurung.
Ambil makanan yang ringan dan padat kalori.
Suruh semua siapkan alatan sebelum kita turun.
-Baik, tuan. -Baik, tuan.
-Bagus. Saya nak ambil kacang ini. -Pisang…
-Prebet Lee. -Apa?
Tuan.
Ini untuk tuan.
Awak memang pandai sebab ambil ekstrak ginseng merah ini.
Awak memang pandai bab begini.
ISTERIKU
-Prebet Lee. -Apa?
Ada Wi-Fi.
-Apa? -Ada Wi-Fi.
Ada Wi-Fi?
Wi-Fi boleh diguna. Sekejap.
SAYANGKU YOUNG-JOO
-Ya, perlahan-lahan. -Perlahan-lahan.
JAE-YOON SAYANG
Apa…
Young-joo!
Jae-yoon!
Awak okey? Awak tak cedera?
Ya, saya okey.
-Syukurlah. -Awak okey?
-Tak cedera, bukan? -Saya okey.
Saya langsung tak cedera. Tengok.
-Leganya saya. -Awak di mana?
Saya di bawah tanah Menara A. Awak masih di atas?
Apa?
Awak di tingkat berapa? Biar saya naik.
-Sekejap. -Beritahu saya, saya akan cari awak.
Kenapa awak datang sini?
Saya risaukan awak.
Awak tak patut datang ke sini, Young-joo.
Beritahu saya awak di tingkat mana.
Di sini sangat berbahaya, awak perlu ke tempat selamat.
Hei, saya tak boleh tinggalkan awak.
-Tunggu sajalah. Saya naik. -Tak boleh.
Tak boleh begitu. Bahaya di sini!
Awak tak tahu apa yang saya dah lalui.
Saya kuatlah. Saya kuat daripada awak.
Saya akan lindungi awak.
-Tolonglah. -Saya datang.
Beritahu saya, awak di mana.
-Sekejap, Young-joo. -Apa?
Saya betul-betul minta maaf,
tapi saya lupa nak beritahu awak saya bukan di Menara A sekarang.
-Apa? -Jangan duduk di sini…
-Maksud saya, jangan duduk di sana… -Stesen Suseo.
Komando Pertahanan Ibu Kota buat kem di sana.
Sarjan mejar sebut ketika bercakap dengan HQ.
-Jae-yoon? -Pergi ke Stesen Suseo.
Stesen Suseo?
Kawasan itu penuh askar, itu tempat paling selamat.
Awak ke sana, nanti saya datang.
-Okey? Saya jumpa awak di sana. -Jae-yoon.
-Young-joo, Suseo… -Suseo…
Celaka!
Jae-yoon.
Apa jadah?
-Prebet Lee… -Sekejap.
YOUNG-JOO, PANGGILAN TERPUTUS…
Leganya tiada perkara buruk berlaku pada dia.
Kalau dia selamat sejauh ini,
bukankah bermakna peluang dia untuk terus hidup tinggi?
Betul cakap awak, In-ho. Itu beri saya harapan.
Saya kena keluar cepat dari sini dan cari Young-joo.
-Apa itu? -Prebet Lee.
Apa itu?
Apa jadah? Kenapa tak bersambung?
Kenapa panggilan terputus?
Helo? Hei!
Celaka.
Saya terlalu laju.
Saya kena perlahankan, kalau tak nanti terbabas.
Saya nak turun. Saya tak boleh teruskan lagi.
Itu bunyi apa?
-Bangun, tuan! -Apa itu, Sarjan Kim?
-Apa dah jadi? -Hei.
Saya dan Kyung-sik bunuh empat zombi.
Awak yang terbaik, Sarjan Kim.
Sentiasa berwaspada. Mereka ada di mana-mana.
-Baik, tuan. -Mereka muncul tiba-tiba.
-Ingat, sasarkan pada kepala. -Baik, tuan.
Zombi datang dari atas, saya dan Kyung-sik bunuh.
-Berapa ramai awak bunuh? -Itu tak penting.
-Apa jadah? -Kita kena keluar.
Celaka, mesti tergelincir tadi.
-Kita patut pergi, tuan. -Okey.
-Saya patut ambil ini sekali. -Makanan yang ringan…
-Betik. -Ini nampak sedap.
-Ada roti. -Berhenti.
-Berhenti! -Apa?
Hei, tunggu. Soo-jeong!
-Tunggu. -Berhenti, Paolo!
Awak buat apa? Awak tak tahu askar tak boleh masuk ke sini?
-Paolo. -Apa?
-Paolo? -Gye-young.
-Jangan bergerak! -Tuan.
Jangan tembak saya.
Paolo.
Awak okey? Awak digigit?
Digigit?
Apa?
Awak digigit?
-Tak. -Tak? Tak.
-Beritahu kita kena periksa kesan gigitan. -Okey.
Paolo, boleh saya periksa badan awak?
Boleh.
-Gye-young. -Baik, tuan. Paolo.
Dia nampak okey.
Awak di sini seorang diri?
Ya, saya keseorangan.
Orang ramai bergaduh macam orang gila.
Bahaya betul.
Macam mana awak tidur dengan bunyi bising?
Pil.
Awak ambil dadah?
Cef buat benda begini?
Ini bukan dadah. Ini pil tidur.
Pil tidur?
Hei, sarjan mejar. Saya takut.
Saya nak ke kedutaan. Boleh bawa saya ke sana?
Kita takkan ke sana.
Kalau selamatkan warga AS, kena bawa ke kedutaan AS.
Kami bukan nak selamatkan awak, Paolo.
Ini cara kamu layan warga AS? Jeokbanhajang!
JEOKBANHAJANG: SALAHKAN MANGSA
Ini bukan misi menyelamat. Kedutaan?
Awak tak tahu apa berlaku?
-Tak apa. -Berhenti!
Tuan, saya rasa dia tidur sepanjang kejadian.
Dia macam tak tahu apa yang berlaku, tuan.
Paolo, apa yang berlaku?
Saya nak turun. Turunkan saya.
Hei, ke tepi! Bahaya!
Hei! Ke tepi!
Kamu semua patut lebih berhati-hati!
Lepaskan saya.
Saya rasa nak muntah.
Duduk di belakang. Biar saya pandu.
Ke tepilah, celaka!
Matilah!
Matilah, celaka!
-Berhenti! -Dasar zombi bedebah!
Saya nak muntah.
-Matilah! -Saya pening!
Dia kata dia pening!
Saya merayu. Hentikan kereta!
-Matilah semua! -Berhenti!
Berhentilah! Awak macam orang gila!
Bukankah lebih baik hidup macam orang gila?
Saya tetap nak hidup walau macam mana pun.
Berhentilah, dia dah pening.
Awak nak saya berterima kasih sebab awak jumpa kereta ini?
Awak dah lupa kami selamatkan awak?
Sedar diri, Pengulang Empat.
Ibu bapa awak tahu awak mabuk?
Sebab itu awak belum masuk universiti.
Saya kasihankan ibu bapa awak. Memikirkan mereka besarkan awak.
Apa budak gila ini buat? Awak nak mati? Lepas.
Awaklah yang nak mati. Nak saya gigit awak?
-Ya, gigitlah dia. Gigit saja. -Apa awak…
Fikir baik-baik saya dalam keadaan macam mana sekarang.
Okey, baiklah. Lepaskan saya.
Baiklah.
Saya patut gigit awak.
Saya bersyukur awak selamatkan saya biar saya tak rasa sunyi.
-Tapi jaga mulut, okey? -Okey.
Kaya tak bermakna awak boleh layan orang dengan buruk.
Betul tak, Kaki Botol?
-Celaka. -Tunggu apa? Pandulah.
Ya.
Makanlah. Tak tahu bila pula kita akan dapat makan lagi.
-Baik, tuan! -Baik, tuan!
JUNG TAE-HWA 4 MEI 2025
Nanti saya minta bayaran. Tak ada yang percuma di sini.
Saya harap saya dapat bayar nanti.
Tuan.
Tak boleh merokok di hotel ini, tuan.
Dia boleh denda saya.
Kamu semua hisaplah juga.
-Beri saya satu, Jae-yoon. -Hei.
Berhenti! Tak boleh merokok!
Tak boleh merokok di restoran bintang Michelin.
Apa kamu semua buat di sini?
Gila betul.
Celaka!
Kamu semua dah gila, merokok di restoran saya?
Awak merokok juga? Bukankah awak kakitangan hotel?
Celaka betul.
Awak hisap rokok elektronik?
Celaka.
-Celaka! -Tuan nak ke mana?
Saya nak ambil minuman.
-Biar saya ambilkan, tuan. -Tak apa, saya boleh ambil.
Ini dah semakin teruk! Celaka!
Paolo.
Saya risaukan masa depan Korea.
-Apa itu? -Itu bunyi apa?
Sarjan Kim.
Tunggu, tuan.
Tuan?
Tuan tak apa-apa?
Tuan, kalau tak apa-apa, kami masuk.
Jesus Christ!
Kaki dia…
Celaka.
-Tuan. -Apa?
Celaka.
Hidung dia.
Semakin dekat gigitan dengan kepala, semakin cepat jangkitan berlaku.
Kita pergi ke Hospital Seoul dulu, selepas itu Stesen Suseo.
Hospital Seoul?
Mak saya di sana.
Begitu. Dia tak sihat?
Awak tak tahu?
Hospital itu dia punya.
Saya perlu ke Stesen Suseo. Jae-yoon suruh saya…
Awak rasa dia tak perlu diperiksa?
Apa?
Kita akan dapatkan bantuan untuk awak di hospital. Jangan risau.
Awak pun cedera.
Hospital itu dekat dengan Stesen Suseo.
Saya hantar awak ke Stesen Suseo selepas awak dirawat, okey?
Okey.
Hei, muntah di luar tingkap.
Saya nak ke tandas. Berhenti.
Saya nak berhenti di mana, bodoh?
-Hentikan kereta sebelum saya gigit awak! -Okey!
Saya berhenti. Celaka betul.
-Dia ini gilalah, celaka betul. -Hei.
Ada tandas berdekatan?
Pentingkah? Saya boleh muntah di mana-mana.
Menjijikkan. Kita bukan kawan lagi.
Saya nak balik makan ramyeon letak lada hitam banyak-banyak.
Awak pun makan begitu? Sangat berkesan untuk hilangkan mabuk.
Mestilah saya tahu! Awak pun tahu, Kaki Botol.
Jangan panggil saya Kaki Botol. Saya dah tak mabuk.
Saya pun dah mula hilang mabuk.
-Saya nak balik. -Apa?
Awak patut ikut kami dan periksa kaki awak.
-Stesen Suseo… -Tak nak. Saya takut hospital.
Saya benci hospital.
Saya lebih rela balik belajar.
Awak nak belajar? Awak memang gila.
Dunia mungkin akan pulih dengan cepat daripada wabak ini.
Kalau saya belajar ketika mereka kalut, saya boleh mendahului mereka.
Pergi sebelum lebih bahaya. Pandailah saya cari jalan.
Okey, jaga diri. Mari kita ke hospital.
Awak pasti awak boleh cari jalan sendiri?
Alahai, Kaki Botol.
-Tidak risau. -"Tidak risau"?
"Jangan risau". Bodoh.
Pergi balik cepat. Banyak lagi awak kena belajar.
Yalah. Pergilah cepat, keparat!
Apa? Keparat?
Tekan minyaklah, bodoh.
Sekejap.
-Hei, hati-hati. -Ya.
Awak mesti hati-hati.
Tidak! Jangan kacau mereka!
Dia akan okey, bukan?
Oh, ya. Siapa nama dia?
Saya patut tanya nama dia.
Dia dah nak bertukar jadi zombi.
Dia memang tak boleh kekal lama dengan kita.
Dah tiba masa kita berpisah dengan dia.
"Tidak risau."
Bodoh betul.
Dah tiba masa kita berpisah.
Tidak risau.
Hei, sudahlah. Jangan pergilah, celaka!
Bedebah!
Celaka, ini lebih senang daripada belajar.
Terjemahan sari kata oleh Hazleen Hamdan