NA PODSTAWIE POWIEŚCI SANG-WOONA HANA „INFLUENZA”
Co ty wyprawiasz, szeregowy?
- Szeregowy Park… - Szeregowy!
- Gadaj! - Szeregowy!
- Szeregowy Park!
Stresujesz się, nowy?
Widzisz go? Wraca do domu.
Spędził tu półtora roku
i w końcu wraca.
Zazdrosny?
- Nie. - Mów szczerze.
Tak, jestem zazdrosny.
Ja, kurczę, też.
Współczuję ci.
Nigdy nie zaznasz zwolnienia ze służby.
Bo do tego czasu świat się skończy.
Prawda, sierżancie Lee?
Niech mnie!
Co za cywilny uśmiech.
Ale ci zazdroszczę.
Czołem!
Czołem.
Dziś, 18 czerwca 2026 roku,
ja, sierżant Jae-yoon Lee, oficjalnie zostaję zwolniony ze służby.
Czołem!
Czołem.
- Spisałeś się. - Dziękuję, kapitanie!
Powodzenia w życiu.
Dziękuję!
Do widzenia.
Na razie.
Co za wariat.
Young-joo!
PIERWSZY PLUTON JAE-YOON LEE
Czołem.
- Cicho. Obudzisz resztę. - Tak jest.
- Przygotuj się do warty. - Tak jest.
Nadchodzi.
Zmierza na nas.
In-ho.
Pobudka. Mamy wartę.
Wygląda jak amerykański F-100.
Lekko ścięte skrzydła.
- Obły przód, jak kiełbaska… - In-ho.
Okrągły dziób. Okrągły silnik.
Uwaga na okrągłą łysinę.
Co takiego?
Lecą na nas tysiące bombowców.
Chyba nas słyszy.
Tak.
Jak blisko są?
Pod naszymi nosami.
Uwaga. Rozbiją się.
Lecą prosto na nas!
Kapral In-ho Ra!
Kiedy zostałeś kapralem?
Nie rozumiem.
No tak. Nie jestem kapralem.
Szeregowy In-ho Ra!
On się do niczego nie nadaje.
Przygotujcie się do warty.
- Tak jest! - Tak jest!
MOJA DROGA YOUNG-JOO
UKOCHANY JAE-YOON
Co?
Odbierz.
Powiedz, że jak będzie dzwonił o tej porze,
to go rzucisz.
Halo?
- Halo? - Co się dzieje?
Cześć, Jae-yoon. Co tam?
„Co tam?”
- Tyle masz do powiedzenia? - Tak.
Young-joo.
Upicie się to jedno.
Ale nie mogłem się do ciebie dodzwonić,
aż w końcu odebrał jakiś obcy facet.
Co się dzieje?
To był mój menadżer.
Odwiózł mnie, bo się upiłam.
- Facet odwiózł cię do domu? - Tak.
Upiłaś się i pojechałaś z jakimś gościem…
Young-joo Kang, zapomniałaś o mnie?
Skąd. Ciągle o tobie myślę.
Przepraszam.
Ale…
Jest trzecia nad ranem.
Nawet jeśli popełniłam błąd,
budzenie mnie o takiej porze też nie jest w porządku.
Nie mogłem spać, bo się martwiłem.
Dobra.
Przepraszam, że nie odbierałam ani nie odpisywałam.
Jutro wszystko wyjaśnię…
Halo?
Co się stało?
Halo? Young-joo.
Halo?
Young-joo?
Co jest grane?
Tym razem nie odpuszczę.
Co ona sobie myśli?
No właśnie.
- Czołem. - Też nie mogę tego odpuścić.
Spójrz na niego.
Co ja mam z wami zrobić?
Skończyłem jeść, dowódco.
Czołem.
Drugi maja 2025 roku.
Poranny apel plutonu.
Dwóch członków jest na warcie.
Pozostała siódemka jest obecna.
Raport ukończony.
- Spocznij. - Spocznij.
Spocznij.
Dowódca odwołał dzisiejsze ślubowanie i trening.
Przez to zimno możecie naderwać mięśnie.
Nie siedźcie cały dzień przed telewizorem.
Ćwiczcie, żeby utrzymać formę. To wszystko.
- Czołem. - Czołem!
Czołem.
Kto tam śpi?
Tylko na tyle was stać?
- Nie! - Nie!
Jesteście w kwiecie wieku. Okażcie to!
- Dowódco oddziału. - Tak jest.
Niech zrobią 50 kółek wokół lądowiska.
Narzekacie?
Idioci.
Chcecie 80 kółek?
- Nie! - Nie!
W porządku.
Niech będzie 67 kółek.
Do roboty.
- Tak. - Tak jest!
Tak was mało, a nie umiecie się zgrać?
Wyrównać krok!
Lewa.
- Raz, dwa… - Jeszcze 65 okrążeń!
Trzy, cztery.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Równo!
W rytmie!
- Raz, dwa, trzy… - Raz, dwa, trzy…
UKOCHANY JAE-YOON
Young-joo Kang. Zaczekaj.
Cześć. Spóźnimy się.
- Young-joo. - Dzień dobry.
- Dopiero przyszłaś? - Tak.
- Dzień dobry. - Kopę lat, Seul-gi.
Jak praca?
Szybko się zaaklimatyzowałam dzięki panu.
Mam u pana dług.
Mówisz tak,
odkąd do nas dołączyłaś.
Nie rzucaj słów na wiatr i postaw mi chociaż tteokbokki.
Mogę postawić panu ich nawet sto.
Serio? To może dzisiaj?
Dzisiaj?
Dzisiaj…
Rozumiem, jeśli nie możesz.
Może być za tydzień.
Drzwi się zamykają.
UKOCHANY JAE-YOON
MOJA DROGA YOUNG-JOO
Abonent jest czasowo niedostępny.
Proszę zadzwonić później.
Poważnie?
Alarm powietrzny.
Zbiórka za pięć minut.
Tak wcześnie?
Dlaczego?
Czołem!
Tędy.
Zaczniemy.
Proszę.
Jeden Mi-4 na godzinie ósmej, siedem kilometrów od bazy.
Mamy pozwolenie na strzał.
Mi-4 na ósmej, siedem kilometrów od bazy.
Mamy pozwolenie na strzał.
Powiadomić jednostkę.
Czerwony przycisk. Czekaj.
Alarm powietrzny.
Mi-4 na godzinie ósmej.
Mamy pozwolenie na strzał.
Alarm powietrzny.
Mi-4 na godzinie ósmej.
Mamy pozwolenie na strzał.
Generator włączony.
Połączenie bezpieczne.
Dowodzi Hyung-bae Jeon!
Celowniki otwarte!
- Zdjąć blokadę. - Zdjąć blokadę.
- Uruchomić. - Uruchomić.
- Prędkość 30. - Prędkość 30.
- Wystrzelić pociski treningowe. - Pociski treningowe.
Cel na ósmej, siedem kilometrów. Rozproszenie.
Cel na ósmej. Rozproszenie.
- Cel namierzony. - Cel namierzony.
Sześć kilometrów.
- Pięć kilometrów. - Pięć.
- Cztery. - Cztery!
- Trzy. - Trzy!
Raz, dwa, cel, pal!
Zasilanie wyłączone.
- Raport z ataku. - Raport!
Cel zneutralizowany.
Wystrzelono 30 pocisków. Zero strat.
Przyjąłem.
Skład pierwszy otwarty!
Drugi też!
- Sto pocisków! - 100!
- Dwieście! - 200!
- Trzysta! - 300!
- Uzbrojeni i gotowi! - Uzbrojeni i gotowi!
Oto rozkazy!
Kierunek to…
Baza…
Na pierwszej, pięć kilometrów stąd. An-2, spadochroniarze.
Godzina pierwsza, pięć kilometrów. Spadochroniarze.
Przygotować artylerię.
I raport.
Raport z ostrzału.
- Przyjąłem. - Przyjąłem!
- Przyjąłem. - Biegnij!
- Zasilanie. - Zasilanie.
Cel na pierwszej. Rozproszenie.
- Namierzanie ręczne. - Namierzanie.
- Powolny ostrzał. - Powolny ostrzał.
- Cel nieruchomy. - Cel nieruchomy.
- Odległość 2000. - Odległość 2000.
- Cel namierzony. - Cel namierzony.
- Włącznik. - Potwierdzam.
Raz, dwa, cel, pal!
- Raz, dwa, cel, pal! - Raz, dwa, cel, pal!
- Cel namierzony! - Cel namierzony.
- Włącznik. - Potwierdzam.
- Raz, dwa, cel, pal! - Raz, dwa, cel, pal!
- Bam! - Bam!
Zasilanie wyłączone.
Spadochroniarze zdjęci. 90 pocisków.
- Zero strat. - Przyjąłem.
To nasi najlepsi ludzie.
A szeregowy Kyung-sik Hwang
był pierwszy w zawodach strzeleckich dywizji.
To jeden z tych, których szkolimy.
Porucznik Sung-wook Park.
KP-SAM jest tam.
Mamy pocisk kierowany!
Bum!
Wszyscy zginęliśmy!
Ci dwaj
są starsi niż reszta.
Mają 26 i 30 lat.
Nie jest więc im łatwo
przywyknąć do wojska…
„Wszyscy zginęliśmy”.
- Dowódco plutonu. - Tak.
Jaką mamy misję?
Obronić się przed atakiem,
osłaniając broń przeciwlotniczą
na wieży 77A, najwyższym punkcie w Seulu,
ochronić miasto i mieszkańców
oraz zabezpieczyć przestrzeń powietrzną.
Naprzód marsz.
Stać.
W tył zwrot.
Zawiedliście mnie dziś.
Wszyscy powinniście dostać dyscyplinarkę.
Cieszcie się, że do tego nie doszło.
Budynek ma 77 pięter.
Wchodząc na górę, przemyślcie, co zrobiliście źle.
Czołem.
Niech to.
Wolałbym dyscyplinarkę.
Siedemdziesiąt siedem…
Zamknijcie się!
W tył zwrot.
Naprzód marsz.
Uwaga.
Trzymajmy się harmonogramu.
Cholera!
Mamo, jestem głodna.
- Nadal? Zjadłyśmy śniadanie. - Tak.
Restauracja jest tam. Zapraszam.
Tędy proszę.
Szeregowy Lee.
Już po mnie.
- Idź dalej. - Zostaw mnie.
Idź, głupku.
Young-man Kim.
Obijasz się jako sierżant.
Jeśli ich nie ogarniesz,
ludzie pomyślą, że się lenisz.
Poprawię się.
Patrz na nich.
Deska.
Hej!
Deska!
In-ho i Jae-yoon, wy dranie.
Wczoraj w nocy
jeden z was używał telefonu na warcie.
A drugi spał.
A do tego podczas treningu
upuściliście pocisk
na oczach dowódcy batalionu.
Wtedy zrozumiałem,
że nasz pluton jest w fatalnej formie.
Gdybym był dowódcą batalionu,
wysłałbym was do paki!
Słyszycie?
Od tej chwili
nie wolno wam używać telefonów.
Jeśli kogoś na tym przyłapię,
zabiję go i sam pójdę do paki.
- Hyung-bae. - Tak.
- Zbierz telefony. - Tak.
A wy dwaj.
Starszy szeregowy Jae-yoon Lee.
Szeregowy In-ho Ra.
Nie chciałem wam tego mówić.
Ale jesteście starsi,
więc zachowujcie się.
Dranie.
Nie odebrałam, bo zaspałam do pracy.
Przepraszam za wczoraj.
Za dużo wypiłam na kolacji powitalnej.
Menadżer i kierownik mnie odwieźli, bo mieszkają niedaleko.
Wiem, co sobie pomyślałeś.
Ale Jae-yoon…
Szeregowy Chul-woo Choi.
Szeregowy Hwang.
Ruchy.
Szeregowy In-ho Ra.
- Idź. - Tak jest.
Głupku.
Szeregowy Jae-yoon Lee.
Dawaj.
- Chwila. - No daj.
- Sekundę… - Hej.
To bardzo ważny SMS.
Niech cię, Jae-yoon.
Puszczaj.
Ogarnij się. To twoja wina.
Przepraszam.
- Czołem. - Czołem.
Co to za atmosfera?
Boję się odezwać.
Co robicie?
Szeregowy Chul-woo Choi.
Masz jeszcze siłę po tych schodach?
Czemu masz takie łapy?
Po nogach trzeba ćwiczyć górę.
Od samego patrzenia się męczę.
Dam wam pierś z kurczaka. Przyjdźcie do kantyny.
Tak jest, kapralu.
Dziękujemy!
- Daj mi telefon, Kwak. - Co?
Jasne.
I tak nigdy nie dzwoni.
Ale w zamian
ktoś musi pomóc przy gotowaniu.
Muszę coś zanieść. Ile jeszcze to będzie trwało?
Czemu tylko on ma energię?
Ten idiota.
- Wezmę Jae-yoona. - Do usług!
- Pomożesz. - Tak jest!
Szybciej.
Nie do wiary.
Jung i Park
zawsze gadają, że trzeba naprawić system.
Ale każą mi nosić sobie jedzenie,
żeby nie musieli jeść tej brei, co my.
Podwójne standardy. Poczekaj tylko.
Przed odejściem ich zgłoszę.
Nie bawi cię to?
Ty durniu.
Mówię do siebie?
Powiedz coś.
Przepraszam.
Ty i In-ho sprawiacie problemy.
Nawet dziś…
In-ho robi więcej błędów…
Czemu nie możecie się nauczyć?
In-ho nie jest najbystrzejszy
i jest starszy, więc to rozumiem.
Ale ty studiujesz i wyglądasz mądrze…
Co jest?
Jakiś problem?
Ci ludzie…
Co z nimi?
Nic, kapralu.
Sprawiasz problemy.
Pospieszmy się.
- Na co patrzysz? - Po prostu…
- Chodź. - Przepraszam.
- Jesteś In-ho Ra? - Nie.
Teraz.
Uwaga.
Witaj, Soo-jeong.
Przecież macie własną windę.
Wasza obecność zaniepokoi gości VIP.
O rany.
Nie słyszałaś.
Winda nie działa.
Trzeba było to zgłosić.
Zabrali nam telefony. Dasz wiarę?
Wracając.
Postępujcie zgodnie z instrukcjami.
- Proszę. - Przepraszamy.
Gdyby to się powtórzyło,
powinniśmy mieć do ciebie kontakt.
Dasz nam wizytówkę?
Soo-jeong?
Co ty wyprawiasz?
Po co mi moja wizytówka?
- O rany. - Co?
Dla każdego jesteś tak zimna?
Zwariowałeś.
Rób swoje i spadaj.
Zostaw mnie w spokoju.
- Nie mogę. - Co?
Pamiętasz, jak się nazywam?
Po co mam to pamiętać?
Tu jest. Gye-young Kwak.
Chyba nie rozumiesz.
- Nie pierwszy raz… - Wybacz.
Jae-yoon.
- Tak? - To Arron Park.
- Odwrót. - Hej.
- To legenda. - Hej!
Małe gnojki.
Arron Park…
Prawie nas przyłapał.
- Szło dobrze. - Co za szkoda.
- Zostawmy to i uciekajmy. - Tak jest.
- Cześć, Paolo! - Paolo!
O wilku mowa.
Dobrze wyglądacie.
Trzeba pokroić mięso.
Nie mogę doczekać się bankietu.
- Bankietu? - Cześć.
Serio?
Zjem kolację tutaj.
Ja też.
Koreańskie tradycyjne hangari. Czad.
Nie. To…
- Ttukbaegi. - „Ttukbaegi”?
Lokalne jest najlepsze
Kapralu. Muszę porozmawiać z kucharzem.
- Byle szybko. - Tak jest.
Jeśli się spóźnimy…
- Wiem! - Dureń.
Ongojishin.
ZNAJ STARE, BY POZNAĆ NOWE
Proszę.
Korzystaj do woli.
Zapamiętam ten dzień.
Dziękuję.
Young-joo, telefon ci dzwoni.
Zjadłaś już krewetki?
Halo?
Young-joo Kang!
Mówiłaś, że wyjaśnisz rano, ale nie odebrałaś!
Cześć, Jae-yoon.
Czyj to telefon?
Nieważne. Jestem wściekły.
Będziesz unikać tematu?
Pewnie nawet nie pamiętasz naszej rozmowy.
- Prawda? - Hej.
Wyjaśniłam wszystko w SMS-ie.
Myślisz, że jeden SMS załatwi sprawę?
Nie widzisz problemu?
Dobra.
Wczoraj…
Sierżant mnie woła. Muszę kończyć,
- bo wyląduję w kiciu. - Tak jest!
Oddzwonię. Wtedy wyjaśnisz. Jasne?
Jae-yoon.
To twój chłopak z wojska?
- Tak. - Rozumiem.
Jaki ma stopień?
- Jest szeregowym. - Rany.
Zostały mu wieki.
Będziesz czekać?
Czemu pytasz?
Nie jest głupia.
Po co czekać na kogoś, kogo nie poślubi?
Prawda?
To strata czasu?
- Jasne. - Co z tobą?
Może kocha go tak bardzo, że wezmą ślub po jego służbie.
Prawda, Young-joo?
Myślisz o ślubie z nim, prawda?
Nie zastanawiałam się nad tym.
Stop.
Zacznij o tym myśleć.
Masz już swoje lata.
Czemu tak mówisz?
O co ci chodzi?
Mam na myśli,
że w tym wieku trzeba mieć to na uwadze.
Żartuję.
Racja. Powinnaś to przemyśleć.
Mam to pod kontrolą.
Jedzcie.
Ja źle się czuję.
Smacznego.
Halo?
Czy mogę rozmawiać z szeregowym Lee?
Niestety wrócił do jednostki.
- W porządku. - Do widzenia.
In-ho Ra.
Szeregowy In-ho Ra.
Gdzie byłeś? Mamy sortować śmieci.
Szeregowy Lee.
Proszę.
Nie oddałeś go?
Co z tobą?
To mój.
Powiedziałem, że go potrzebuję, bo mam chore dziecko.
Masz chore dziecko?
Nie.
Wziąłem twój zamiast mojego,
bo chyba go potrzebujesz.
A gdyby cię przyłapali?
Sprytna bestia z ciebie.
Dzięki.
In-ho Ra!
- Szeregowy Ra! - Wycofaj się.
- Chodź! - Tak jest!
In-ho Ra!
Idź pogadać z dziewczyną.
- Skończę to z Hwangiem. - Dobra.
Dzięki.
- Wycofaj się! - Nie daj się złapać.
Bo nie uciekniesz.
Tego chcesz?
Ty durniu.
Oto kolejny raport.
W Seulu trzy kolejne przypadki
agresji ze strony ludzi doświadczających konwulsji.
Ministerstwo Zdrowia monitoruje sytuację
i poddało napastników kwarantannie,
- by ich zbadać. - Jestem.
Późno wróciłaś.
Możliwa jest epidemia,
- więc do Korei wysłano badaczy… - Nie piłaś.
- …by wszcząć śledztwo. - Nie.
- Pracowałam. - Za chwilę…
Umieram z głodu.
Powiedziałaś Jae-yoonowi,
że go zabiję, jeśli znów tak późno zadzwoni?
Mniejsza o to. Nic nie pamiętam.
Nikt rozsądny nie dzwoni o takiej porze.
Musisz uważać.
Jeśli wyjdziesz za samoluba,
będziesz cierpieć do końca życia.
Czemu wszyscy o tym gadają?
Przeprowadzono ankietę
wśród 2509 osób powyżej 18. roku życia.
W porównaniu z zeszłym tygodniem liczba osób,
które pozytywnie oceniają prezydenta…
UKOCHANY JAE-YOON
Nigdy nie możemy się złapać.
Wiem.
Young-joo.
Przeczytałem twojego SMS-a.
Rozumiem sytuację.
Ale ciężko mi tu siedzieć, kiedy nie mogę nic zrobić.
Mogłabyś to zrozumieć?
Martwię się o ciebie.
Halo?
Young-joo?
Halo?
- Jae-yoon. - Tak?
Może zróbmy sobie przerwę.
Co…
O czym ty mówisz?
To przez to, że naciskam?
Nie.
Nie dlatego o tym mówię.
To dlaczego?
Odkąd jesteś w wojsku,
dużo myślę o tym, czy powinnam na ciebie czekać.
Powiedzmy, że wytrzymam 18 miesięcy.
Co będzie dalej?
Dokąd zmierza ten związek?
Jae-yoon.
Kiedy wstąpiłeś do wojska,
nie powiedziałeś nic, co by mnie uspokoiło.
Nawet teraz nie odpowiadasz.
- Starszy szeregowy Lee. - Tak?
Sierżant Kim cię prosi.
Zaraz będę.
- Dobrze. - Za chwilę.
Jae-yoon.
Nie tylko tobie jest ciężko.
Zrobię, o co prosisz.
- Chodź jeść. - Mamo!
Możesz pukać?
Czemu płaczesz?
Nie płaczę.
- Mogę coś powiedzieć? - Nie.
Przyjąłem.
No dobra. Co?
Wszystko w porządku?
Young-joo chce
zrobić sobie przerwę.
Czyli chce się rozstać, prawda?
Mogę znów coś powiedzieć?
Gdy jesteśmy sami, nie musisz pytać.
Po prostu mów.
Tak jest.
W takim razie zapytam.
Ożenisz się z nią, gdy skończysz służbę?
No…
A zgodzi się?
Nie skończyłem jeszcze studiów.
Ile ma na ciebie czekać?
Osiemnaście miesięcy to dużo.
Moja żona powiedziała,
że gdyby nie nasz syn Ha-yul,
dawno by odeszła.
Nasz uroczy Young-man.
Przynieść ci coś?
Nie.
Mówili, że będę mógł przyjść.
I zjeść coś dobrego.
Czołem.
Znów się dąsasz.
- Przyniosę ci burgera. - Sześć.
- Na razie. - Siedem.
Do widzenia.
Osiem.
Dziewięć.
Dziesięć.
Przestań. Rozpraszasz nas.
Jeszcze jedna seria.
Jae-yoon i In-ho znów namieszali w raportach.
Gdy zostanę dowódcą,
rozliczę ich z tego.
Dranie.
Czyli uchodzi im to na sucho,
bo jestem złym dowódcą?
Czemu tak sądzisz?
Uwielbiam cię.
I podziwiam.
Masz gadane.
Co zrobimy z Jae-yoonem i In-ho?
Nie wiem.
Są starsi od nas.
Czemu nic nie potrafią?
Gdyby radzili sobie w połowie tak dobrze jak nasz prymus,
nie martwiłbym się.
Prawda, Kyung-sik?
Tak jest.
Czyli co?
Jae-yoon jest starszy.
- Kyung-sik. - Tak?
Nie myśl sobie. Szanuj starszych.
Nie mogę pójść do fryzjera?
- Zrobi to lepiej. - Nie.
Zawsze chciałam ogolić głowę chłopakowi.
Będziesz ładniejszy niż inni żołnierze.
Zaczynamy.
O nie.
Bawi cię to?
- Ładnie ci. - Śmiejesz się?
Jesteś uroczy.
Nie rób tak.
Wyglądasz głupio.
Ten brzydal to twój chłopak.
Nie pokazuj tego nikomu.
Dobra?
Kontynuuj.
Płaczesz?
Poważnie?
Nie chcę tego.
Hej.
Nie możesz mnie tak zostawić.
Hej…
Wyglądasz głupio.
Ten brzydal to twój chłopak.
Nie pokazuj tego nikomu.
JIN-WOOK SEO
Halo?
Jesteś smutna?
Mam taki głos z rana.
Czemu dzwoni pan w weekend?
Musiałem coś załatwić na mieście dla ojca.
Właśnie skończyłem
i zauważyłem,
że mieszkasz w okolicy.
W zasadzie to…
jestem przed twoim domem.
Co?
Jest pan przed domem?
Dobra.
Young-joo.
- Długo pan czekał? - Nie.
Zaskoczyłem cię,
więc miło mi, że przyszłaś.
Chodź. W międzyczasie zrobiłem rezerwację.
Mój kumpel jest współwłaścicielem.
Ale kolacje mają lepsze niż lunche.
Ładnie tu.
Jedzenie jest niesamowite.
Zamówię.
Jasne.
A więc…
Bardzo mi pan pomógł zdobyć pracę.
Muszę się odwdzięczyć.
Jestem bardzo wdzięczna.
Zrobisz to kiedy indziej.
Dziś ja stawiam.
Nie trzeba, naprawdę.
Spokojnie. Kupisz mi tteokbokki.
Znamy się od lat.
Czemu mówisz mi per „pan”?
Gdy jesteśmy poza biurem,
mów mi po imieniu.
Potrafię być zuchwała.
Jeszcze mnie poniesie.
Więc nie mogę.
W końcu się śmiejesz.
W aucie milczałaś.
Coś nie tak?
Chodzi o twojego chłopaka?
Tak.
MOJA DROGA YOUNG-JOO
Po spotkaniu wydziału,
kiedy już wyszłaś, Jun-ho się upił
i kopnął dziekana w brzuch.
Dziekan miał 60 lat, więc…
Nie musisz odebrać?
To mój chłopak. To trochę zajmie.
Oddzwonię w domu.
Dobrze.
Nie sądziłem, że będziesz pracować w biurze.
Rzadko tak piękne dziewczyny naprawiają maszyny.
Byłam słynną Boginią Inżynierii.
Ale mamie nie podobało się, że brudzę sobie ręce.
I chciałam zwykłego życia.
Dlatego jestem panu wdzięczna za pomoc.
Jin-wook Seo. Powiedz to.
Nie powinnam.
Powiedz. Jin-wook.
Proszę pana.
- To nie takie trudne. - Nie mogę.
Oddaj go.
Cały dzień go maglował.
Wkurzył się na dzieciaka młodszego od niego.
Ten team leader to prostak.
- Proszę pana. - Tak?
Muszę do toalety.
Śmiało.
Masz jedną wiadomość.
To ja, Jae-yoon.
Przede wszystkim…
przepraszam.
Spojrzałem na to z twojej perspektywy.
Jest źle.
Mamy 26 lat.
Gdy wrócę, będziemy mieć 27.
Wciąż muszę skończyć studia i znaleźć pracę.
Koniec służby do jedno,
ale nie możesz wiecznie na mnie czekać,
także po powrocie.
Nawet nie wiem,
co mnie czeka.
To byłoby samolubne.
Próbowałem sobie wmówić,
że miłość wystarczy.
Ale to nie fair.
Wobec ciebie.
I wobec nas.
Young-joo.
Rozstańmy się.
Dziękuję za wszystko.
I bardzo przepraszam.
Dbaj o siebie.
Telefon jest wyłączony.
Po sygnale zostaw…
Jak się tam dostaniesz?
Taksówką.
Do zobaczenia w poniedziałek.
Young-joo.
Zawiozę cię do koszar.
Kogo wezwać w sprawie windy?
Zadzwoniłem do maszynowni.
Rozumiem.
Rozmawialiśmy tydzień temu.
Dobra.
Mają to gdzieś, bo to nie ich winda.
Poradzą sobie?
Zwłaszcza on.
Tak! Dam radę!
- Mam złe przeczucia. - Sierżanci Ahn i Yoo
wrócą wieczorem.
Reszta ma zadania.
Tylko oni mogą pojechać po benzynę.
Jeśli coś pójdzie nie tak, masz ich sprowadzić.
Tak jest.
Słyszeliście.
Nie odwalcie nic.
Przywieźcie benzynę ze stacji
i wracajcie. Jasne?
- Tak jest! - Tak jest!
Starszy szeregowy Lee.
Wszystko gra?
Kto nosi beret w ten sposób?
- Hej. - Szeregowy In-ho Ra!
Spokojnie. Nic mi nie jest.
No to…
kupimy sobie pączka?
Coś na poprawę humoru.
Podoba mi się to.
Kiedy to przemyciłeś?
Dobra, kupimy pączki.
Jedzenie zawsze pomaga.
Jesteśmy w centrum Gangnam.
- Dużo tu firm… - Panowie?
Cześć, Soo-jeong.
Cześć.
- Jakiś problem? - Co?
Kolega chyba ostatnio wyjaśnił.
Nasza winda nie działa.
Wiem.
Ale jeśli będziecie tu przychodzić…
Mówiłam twojemu przełożonemu.
Kaczce… Kwakowi.
Gye-young Kwak, tak?
Wiesz, jak się nazywa.
W czym mogę…
Rozdanie nagród zaczyna się o 16.00.
Kiedy przyjedzie prezes firmy sponsorskiej?
A co? Masz jakąś sprawę?
Znam go. Chcę się przywitać
- i zapytać o zmiany w branży… - Co ty gadasz?
W porządku?
Nie znasz Alex Entertainment?
Znam.
Mówiłem ci.
- Mówiłem… - Przepraszam!
Żołnierze!
JEŚLI MOŻESZ WYJŚĆ, POROZMAWIAJMY…
Pytam z ciekawości.
Jedziesz tam,
żeby z nim zerwać?
Daleko jeszcze?
Już prawie.
Tak…
Young-joo.
Cokolwiek się wydarzy,
pamiętaj, że jestem przy tobie.
Jak zawsze, będę obok.
Będę czekał
jak wielkie drzewo,
które daje oparcie.
Jasne.
Dobrze.
Dlaczego
musicie robić to na mojej zmianie?
Ja…
Przepraszam.
Przepraszam. Już idę!
Spadajcie.
Mogę coś powiedzieć?
Co takiego?
Nie mamy czasu.
- Jeśli nie kupimy pączków… - Hej.
Co to?
Co to jest?
- Zbliża się. - Widzę!
- In-ho! - Tak?
- Lecą prosto na nas! - Szeregowy!
Nadlatują!
Napisy: Kinga Stańdo