NETFLIX PRZEDSTAWIA
Szybciej, Gus.
- Już biegnę! - Szybko!
- Nie pędź tak. - Dzień dobry, Copi!
Dzień dobry, panie Manuelu i pani Cuca!
Dzień dobry!
Uważajcie, dzieci.
Ostrożnie, Copi.
- Ta dziewczyna ma tyle energii! - Przepraszam.
Komu balony?
Przepraszam.
- Przepraszam! - Uważaj, mała!
Dzień dobry, Don Dziaduño!
Hej, nie wolno śmiecić!
Uważaj, Copi! Ucieka ci!
Uciekł.
Ostrożnie, smarkulo!
Bardzo pana przepraszam.
Nie panuję nad nim!
- Rany boskie. - Moje majtki.
Przetnij sznurek.
No przetnij, Gus!
- Słuchaj, mała… - Xico!
Brawo, Xico!
Jejciu!
Auć!
Babcia Petra.
Raczysz mi wyjaśnić, dlaczego majtki don Rodolfa
fruwają po całym mieście?
To tylko…
Żadnych wymówek!
Jak zamierzasz posprzątać ten bałagan?
Już wiem!
Zrobimy challenge.
Jak ty się wyrażasz, Copi?
„Challenge” znaczy wyzwanie.
Dzięki Bogu.
Nie za bardzo lubię, kiedy używacie angielskich słów.
Niektóre brzmią okropnie.
Jakie to będzie wyzwanie?
Pozbieramy śmieci wszyscy razem!
Idę nakarmić krowę.
Zostaliśmy tylko ty i ja.
Nie tylko, głuptasie.
Więc kto tu jest oprócz ciebie i mnie?
Xico!
Hej!
Co za spokojne miasteczko! Jak pragnę zdrowia.
Jak już napomknąłem, moi drodzy potencjalni inwestorzy,
projekt ten to kopalnia złota.
Co za niespodzianka!
Ogromna niespodzianka.
Wspominał pan, że w grę wchodzi nie tylko o złoto.
Mówił pan, że są tam…
Minerały, gaz ziemny, a nawet diamenty.
A jak dostaniemy się do tych cudów, jeśli mogę zapytać?
Wysadzimy górę za pomocą ton prochu i dynamitu,
a potem dobierzemy się do gazu dzięki szczelinowaniu.
Szczelinowanie? Słyszałem o tym, ale…
Nie wiesz, co to jest?
Nie, on nic nie wie.
Szczelinowanie, drogi panie Wang,
to przyszłość!
To bardzo prosta metoda.
Wwiercamy się na głębokość 5000 metrów.
Wstrzykujemy do ziemi kilka milionów litrów wody
nasyconej metanolem, benzenem, etylobenzenem, a nawet toluenem!
Następnie usuwamy wszystkie przeszkody.
Pozbędziemy się wszystkiego, co nie będzie nam potrzebne!
I tak wyrwiemy zachłannej Matce Naturze to,
co ukrywa w swoich głębinach!
A gdzie znajduje się miejsce,
w które mamy zainwestować?
Ta niepozorna górka
znajduje się dokładnie tutaj.
RZADKIE MINERAŁY WYSOKOŚĆ: 4745 METRÓW
O co chodzi, droga matko?
Kto cię rozzłościł?
Co to? Czemu dzwony dzwonią?
Don Manuel wzywa mieszkańców na spotkanie.
- Teraz? - Tak. To dziwne.
Copi, podaj mi szal.
Xico…
Xico!
Szybko, zanim zacznie padać!
Drodzy mieszkańcy San Jaime de las Jaibas,
wezwałem was,
aby przekazać wspaniałą wiadomość.
Postęp w końcu zawitał
do naszego ukochanego miasta.
Co za chwila.
Ponieważ wybraliście mnie na burmistrza San Jaime de las Jaibas,
moi drodzy Sanjaimeczycy z Miasta Krabów,
pracuję bez wytchnienia dla dobra
naszego ukochanego… wielce ukochanego miasta.
Proszę pani?
Dlaczego w nazwie naszego miasta jest „jaibas”?
Bo „jaibas” oznacza „kraby”,
a wiele lat temu cały ten teren znajdował się pod wodą.
Ile lat temu? Dwadzieścia?
Co za niewychowane dziecko!
To było miliony lat temu.
Miliony?
Ile miała pani wtedy lat?
Dlatego nadeszła pora,
aby bogactwo tak długo ukryte w tej górze…
stało się nasze.
Co?
Co ty wygadujesz, Manuelu?
Góra już jest nasza.
To nasze największe bogactwo.
Tak, babciu Petro.
Ale chodzi o to, że góra jest…
pełna złota!
To by się mogło przydać.
A ci dystyngowani dżentelmeni
przybyli, żeby pomóc nam wykorzystać bogactwo góry.
Pamiętajcie, ono jest nasze, ale teraz może być jeszcze bardziej nasze.
Co wy na to?
Nie pogardziłbym odrobiną złota.
Ja też nie.
Mógłbym postawić tyrolkę, o której zawsze marzyłem.
Co się z wami dzieje?
Jak śmiecie w ogóle o tym myśleć?
Słuchaj, babciu,
jeśli chcesz reprezentować opozycję,
idź do Kongresu.
A ty pocałuj mnie w…
Babciu!
Ile czasu zajmie wydobycie złota?
To kwestia kilku tygodni,
moi drodzy i szanowni Jamajczycy.
Sanjaimeczycy.
Nie widzę różnicy.
Ile byśmy dostali na głowę?
Musielibyśmy przeprowadzić obliczenia,
zwiększyć zmienne, zmniejszyć elementy ważone,
dodać procent ryzyka
i podzielić przez liczbę, o której myślałeś.
Ależ będę mogła się wystroić, Policarpo!
I jak zamierzacie to wszystko wydobyć z naszej góry?
To proste, droga siwowłosa kobieto.
Zastosujemy szczelinowanie!
Chwileczkę.
Dużo czytałam o szczelinowaniu. To nic dobrego.
Nie martw się. To także nic złego, mała.
Metoda jest bardzo przyjazna środowisku.
Jedynym zagrożeniem jest to, że zniszczeniu ulegną wasze plony,
otrute zostanie bydło
i dojdzie do paru trzęsień ziemi.
Nic nie pojmuję.
Bardzo łagodnych trzęsień.
Pamiętajcie, Sanjeczymcy…
Sanjaimeczycy.
Pamiętajcie, że na świecie są dwa rodzaje ludzi.
Ci, którzy dostają wszystko, czego chcą,
i ci, którzy nie mają odwagi spróbować.
Ja wiem, czego chcę.
Ale pamiętajcie, moi drodzy Sanjaimeczycy,
to ja wpadłem na ten świetny pomysł.
Kiedy więc będę kandydować na gubernatora stanu,
nie zapomnijcie o waszym ukochanym,
najdroższym Manuelu.
Niech żyje don Manuel!
Jesteś najlepszy!
Niech żyje rock and roll!
Zadbaj o nasze interesy,
a my zadbamy o twoje, tak jakby były naszymi.
Zaczekajcie!
Zaczekajcie! Nie wiecie, co…
Don Dziaduño!
Musimy pogadać.
Moja droga Petro, nie teraz.
Nie widzisz, że jestem sztywny, szary i pordzewiały?
Lepiej pójdę do domu i trochę odsapnę,
bo pracowałem przez cały dzionek.
Cuca, pomóż mi.
Błagam cię.
Mam pozbawić swojego syna szansy na fotel gubernatora stanu
przez jakąś górę?
Och, Petro, ty i te twoje ideały.
Chodź. Mamy ścieżki, które musimy otworzyć.
Prawda, Xico?
Ścieżki? Otworzyć?
Rusz się. Czekam na ciebie!
Powiedz mi, mój drogi Manuelu,
co to za szaleństwo, które knujesz?
A o czym tu mówić, mamo? Moja kochana mamo.
Powiedz, że nie zamierzasz wysadzić góry, tak jak mówili tamci ludzie.
Nigdy w życiu, mamo!
Ledwo ją zadrasną,
trochę tu, trochę tam.
Nikt nie zauważy.
Dasz mi słowo jak grzeczny chłopczyk?
Czy cię kiedykolwiek okłamałem, mamo?
Ja? Przecież mnie znasz.
W takim razie mogę spać spokojnie.
Dobranoc, mamo, odpoczywaj…
w spokoju.
Babciu, o jakich ścieżkach mówiłaś?
Dlaczego musimy otworzyć ścieżki?
I jeszcze jedno.
Czemu rozmawiasz z górą, tak jakby to była osoba?
Wiele razy widziałam, jak to robisz.
Jestem stara i zmęczona.
Możemy iść spać?
Widzisz, Xico?
Kolejne pytanie bez odpowiedzi.
Co ty wygadujesz?
Że kiedy ci pasuje, ukrywasz przede mną różne rzeczy.
Przysięgam ci, że pewnego dnia zrozumiesz.
Oczywiście.
Tak jak pewnego dnia zrozumiem,
że mama odeszła i nigdy po mnie nie wróciła.
Daj jej czas, Xico.
Daj jej czas.
Copi!
Gus, co tu robisz?
Wstałem wcześnie do szkoły.
Daj spokój. Mamy wakacje.
Usłyszałem hałas i wyjrzałem przez okno.
- Zobaczyłem babcię Petrę. - Babcia!
- Przez ciebie straciłam ją z oczu. - Czemu przeze mnie?
Chodź.
Don Dziaduño.
Hasło?
To ja, Petra. Otwórz, proszę.
Patrzcie tylko!
Ale z ciebie ślicznotka.
Przestań, don Dziaduño.
Nie mam nastroju na twoje bzdury.
Góra jest w niebezpieczeństwie.
Nasza droga matka?
Zawsze znajdzie się ktoś zły i chciwy.
Ostatnio była w niebezpieczeństwie, gdy twoja…
Musimy znów otworzyć ścieżki, połączyć trzy kamienie
i odszukać posłańca.
Niby mamy tyle lat, na ile się czujemy,
ale na to jesteśmy za starzy.
Jesteśmy strażnikami kamieni.
- O czym oni mówią? - Kamienie to pestka.
Jasne.
O ile ona zechce zjednoczyć swój kamień z naszymi.
Ścieżki, moja kochana, możesz otworzyć ty.
Ale jeżeli chodzi o znalezienie posłańca,
ja się na to nie piszę.
Jeśli to będzie konieczne,
pójdę na górę, żeby go odnaleźć.
Wiesz, co to oznacza, prawda, moja słodka Petro?
Skończysz jak twoja córka, Lupita.
Góra ją zabrała
i góra
ją ma.
Musimy coś zrobić.
Jestem za,
ale nie umiem powiedzieć, czy ona też będzie.
Czemu mówili, że twoja mama…
Copi!
Xico, szybciej!
Zaraz zaczynamy wykopaliska na wielką skalę.
Musimy jedynie dotrzeć do naszego centrum operacyjnego.
A gdzie ono będzie?
W miejscu, na którym nikomu nie zależy.
Petro.
Cuco.
Co robisz w moim domu?
Być może zgubiłem drogę
i wylądowałem w piekle.
Czemu nigdy się nie myjesz?
A ty czemu nie prasujesz…
Dość tego!
…swojej twarzy.
Jesteśmy strażnikami kamieni.
Co mi do tego?
Między nami musi panować zgoda, żeby połączyć kamienie.
Nie chcę mieć z nim nic do czynienia.
Góra jest w niebezpieczeństwie.
Przecież wiesz.
I nie muszę ci przypominać,
czyja to wina.
Daj swój.
Mówiłam ci,
polityczne aspiracje mojego Manuelka są znacznie ważniejsze niż…
Copi zniknęła!
Poszła na górę!
Po co?
Szukać mamy!
Co widzisz, piesku?
Co ty wygadujesz, chłopcze?
Podsłuchaliśmy waszą rozmowę.
Don Dziaduño powiedział, że pani córka jest uwięziona na górze.
Zanim się zorientowałem, Copi uciekła z Xico.
Cuca, twój kamień!
Straciłam już córkę. Nie zamierzam stracić też wnuczki.
Dawaj swój kamień. Szybko.
W końcu.
Jednak nie jesteś taka twarda, co?
Czy to jest trylobit?
Owszem.
Z czasów gdy San Jaime de las Jaibas
było pod wodą.
I co?
Tylko posłaniec może je wzbudzić tak, aby mogły zrobić to, co muszą.
Poszukam go.
Petro…
dobrze wiesz, że żywa nie dotrzesz do centrum góry.
Jesteś za stara.
Ale ktoś musi tam zanieść kamienie.
Ja pójdę.
Copi i Xico są moimi przyjaciółmi.
Nie, Gus.
To zbyt niebezpieczne.
Ale bez kamieni nie odnajdą drogi, prawda?
Wpierw musimy zanieść kamienie do posłańca.
Nie martw się, babciu Petro.
Ja to załatwię.
Gus, zaczekaj!
Nie zamartwiaj się, droga Petro.
Te dzieciaki są silne.
Wiesz, jak możesz im pomóc.
Musisz im otworzyć ścieżki.
Historia się powtarza.
Matko, góro moja,
błagam, byś otworzyła swoje ścieżki
i pozwoliła tym dzieciom poszukać posłańca w swoim wnętrzu.
Przychodzą do ciebie z miłością
i szacunkiem.
Czuwaj nad nimi, tak jak my czuwamy nad tobą.
Wejście do góry musi być gdzieś tutaj.
To jedyna ścieżka.
Co to?
Xico, jest ci zimno, piesku?
Zrobiłeś się niebieski.
Do Góry w odwietki przybieżeli, ale drogi zapomnieli?
Znam was i wiem, kto kim jest. Ona jest Copi, a on – Xico, jej pies.
Pozwolą, że się opowiem.
Jam królik Tochtli – tak się zowię.
Zapytać o coś ktoś chce? Pyta śmiało – Tochtli dużo wie.
Jesteś królikiem, który mówi?
Do tego rymuje.
Ty też mówisz, Xico?
Umiem mówić? Owszem, umiem.
Tak jak ty. I nie robię z tego afery.
Dobrze cię słyszeć, piesku.
Niech nie myślą, że to czary.
To ciekawość, nie złe mary prowadziły ich do ścieżek.
Ten je znajdzie, kto uwierzy.
Nie rozumiem ani słowa z tego, co mówi.
Przyszłam szukać mamy. Jest uwięziona na tej górze.
Chodźmy! Góra w wielkim gniewie krzyczy, swoje ścieżki dla nas tyczy.
Dobry dzień, to powiem, by los wziął w ręce człowiek.
Chwileczkę. Ja też idę.
Co tu robisz?
Babcia Petra prosiła, żebym ci to dał.
Nadjeżdżają maszyny i tylko posłaniec może nam pomóc.
Na pewno nam powie, gdzie jest moja mama.
To są…
Kamienie.
Tak! Kamienie!
Królik, który gada!
- Do tego rymuje. - Ty też umiesz mówić?
Szybko! Szybko!
Biec dla nich czas. Ścieżka jedna tylko jest!
Dalej, kto jest chwat! Szansa druga za sto lat!
Nie idziesz, Tochtli?
Nie, nie, jam królikiem jest, a nie wężem.
Chyżo skaczę, uszy prężę.
Niechaj sprzyja wam fortuna i otula blaskiem luna!
- Zamyka się. - Biegnijmy!
Ojejku!
Gdzie my jesteśmy?
W środku góry.
Wiem, Xico.
Wciąż nie przywykłem, że mówisz.
Xico, jesteś zielony!
Spokojnie, to pewnie przez światło.
Trochę to dziwne.
Ani kroku dalej.
Kto idzie?
- Kto to mówi? - Drzewo.
- Drzewo? - Drzewo?
Zacznijcie się przyzwyczajać do tego wszystkiego.
Nie jesteś z kamienia jak inne drzewa.
Właściwie to jako jedyny nie przemieniłem się w kamień.
To spotkało pozostałych?
Powoli umierają.
Wszystkie drzewa zmieniają się w kamień.
Im bliżej są maszyny, które mają zniszczyć las,
tym bardziej czują się zagrożone.
Co za mądry pies.
Panie Drzewo, szukam swojej mamy.
- I posłańca. - Przynieśliśmy te kamienie.
Rozumiem.
Coś takiego.
Nie przypuszczałem,
że ktoś wróci tak prędko.
Witajcie, przybysze z kamieniami.
- Co się stało? - Czy ty płaczesz?
Jest czas na łzy
i czas na śmiech.
Teraz płaczemy,
ale może dzięki waszemu przybyciu
znowu będziemy się śmiać.
Proszę.
Kiedy znajdziecie posłańca,
on powie wam, co z nimi zrobić.
Aby odnaleźć…
O nie!
Są tutaj.
O nie. Znowu to samo.
Uciekajmy!
Nie marnujecie czasu.
Są trzy rzeczy, których marnować nie wolno.
- Czasu. - Władzy.
Oraz pieniędzy.
Witaj w przyszłości,
mój drogi i szanowny tłuściutki przyjacielu.
Babciu Petro.
Nie mogę znaleźć Gusa.
Myślałam, że może jest z Copi.
Carmen, musimy porozmawiać.
Porządnie zatrzęsło, bracia.
Co słychać?
Co się tak gapicie? Brzydki jestem?
Ohydny.
Przymknij się.
Wygląda jak szczur.
Przymknij się, mówię!
To opos.
Jestem Tlacuache i się tym szczycę!
Drodzy panowie, miła pani.
Przedstawiam się i prezentuję…
Jam Tlacuache,
jedyny meksykański torbacz.
Nie jakaś kopia, żadna podróba.
Zestaw kompletny z łysym ogonem
i torbą na brzuchu,
która zawsze się przyda.
Patrzcie i kupujcie własnego Tlacuache’a!
I pamiętajcie! Jeśli jest zrobiony w Meksyku, jest zrobiony dobrze.
Wybaczcie mi, dusza sprzedawcy zawsze da o sobie znać.
Mówcie, dzieciaki, co was tu sprowadza?
Szukamy posłańca.
I mojej mamy.
- Mamy kamienie. - I łzy z drzewa.
Rany!
Świetnie przygotowani jesteście.
Słynne kamienie, które umieją się nawzajem odnaleźć.
Łzy z drzewa Ahuehuete.
Zwalczają zły urok.
I pies rasy xolo.
- Fioletowy. - Fioletowy?
Teraz jestem fioletowy?
Wiecie co, ziomki?
Lepiej wejdźcie do środka.
Za chwilę zrobi się tu niezły dym.
Poza tym coś mi się zdaje, że tutaj ściany mają uszy.
Wskakujcie, dzieciaki.
Jak mogłaś do tego dopuścić?
Nie miałam wyjścia.
Jak to nie miałaś wyjścia?
To są dzieci.
I w ogóle co za bzdury wygadujesz?
Nie proszę, żebyś zrozumiała.
Proszę, żebyś mi zaufała.
Wysłałaś tam mojego syna i swoją wnuczkę!
Wierzyć się nie chce!
Zwłaszcza po tym, co się stało z twoim zięciem Juanem
i Lupitą!
Okaż odrobinę współczucia,
na litość boską, droga Carmen.
Bardzo mi przykro.
Myślicie, że ta firma się zawaha, zanim wszystko zniszczy?
Zburzą wszystko, byle zarobić.
Niszczą całe osiedla.
Zabijają ludzi.
Ale już z nimi zwyciężaliśmy.
Zawsze, przez te wszystkie lata.
Babciu Petro, ci ludzie są uzbrojeni
i gotowi na wszystko!
Czy muszę ci przypominać?
Juan i Lupita nie żyją.
Dokąd idziesz?
Możecie tu zostać i gadać o tych swoich bzdurach.
Posłańcach, strażnikach, magicznych kamieniach.
Ja poszukam swojego syna i Copi.
I co teraz zrobimy?
Jak to co?
Ruszymy za nią. Nie może iść sama.
Odważni ruszają do natarcia i giną.
Tchórze zostają i cieszą się życiem.
A nie zostało nas już wielu.
Rusz się. Nie zamierzam czekać, aż przestaniesz paplać.
Wejdźcie i się rozgośćcie, kochani.
Pokazać wam swoje skarby?
Rozejrzyjcie się.
Przepraszam za bałagan. Rzadko sprzątam.
Jako szaman nie zarabia się wiele.
Ten but przeszedł przez całą pustynię.
A ten kapelusz przyleciał z Afryki.
Pamiętnik leniwego chłopca.
Tu mam majtki…
Gdyby tylko potrafiły mówić!
Jaki poważny zrobił się ten nasz mały xolo!
Daj spokój, brachu. Nie patrz tak na mnie.
Rozumiem, że jestem brzydki jak noc,
ale czy wiesz, kim jestem?
Meksykańskim Prometeuszem.
To ja wykradłem ogień bogom i przekazałem go człowiekowi.
Serio! Ukradłem ogień ogonem.
Dlatego jest taki spalony. Patrzcie.
I dlatego wciąż zbieram różne rzeczy.
Złych nawyków trudno się pozbyć.
A ty, kolego? Wiesz, kim jesteś, prawda?
- Tak, jestem Xico. - Jasne.
Pies rasy xolo.
Nie masz bladego pojęcia, kim jesteś, co nie?
Będę z tobą szczery, stary.
Powiem ci, kim jesteś.
Patrz, młody.
To jesteś ty.
Należysz do starożytnej rasy, przyjacielu.
To Xólotl,
bóg mroku,
pan wieczornej gwiazdy i podziemnego świata, cię stworzył.
Twój prapraprapradziadek
Xólotl stworzył cię z odprysku kości życia.
Dlatego jesteś taki chudy.
Hej!
Twój prapraprapradziadek
To nic wielkiego.
Jesteś psem magicznym. Uzdrowicielem.
Pod słońcem towarzyszysz żywym,
a w ciemności umarłym.
Twój prapraprapradziadek
Ja?
Twój prapraprapradziadek
I tak pojawiłeś się na Ziemi,
aby wypełnić wielką misję!
Jesteś moim magicznym opiekunem, piesku.
Chwilunia.
Jak to „piesku”?
To nie francuski pudel, moja droga.
To pies rasy xolo.
Okaż szacunek temu, który pomoże ci przebyć Mictlán,
kiedy wykorkujesz.
Co, naturalnie,
nieprędko się zdarzy.
Dzięki, że mnie wziąłeś w obronę, ale się śpieszymy.
Wskaż, którędy mamy iść.
To zależy, brachu.
Wchodzicie czy wychodzicie?
Idziecie w górę?
Czy w dół?
Szukamy posłańca.
Szukamy mojej mamy.
A może poszukajmy obojga?
Słuchajcie, smarkacze.
Czy posłaniec istnieje?
Tak.
Ale by go znaleźć, trzeba przebyć długą drogę.
Bardzo długą.
Do serca góry.
To jak wyprawa do centrum wszechświata.
Jest też kobieta.
Tak!
Ale czy to twoja mama – nie wiem.
Ostrzegam cię.
Jak się tam dostać?
Trzeba przebyć długą drogę.
Bardzo długą.
Do serca góry.
To jak wyprawa do centrum wszechświata.
W to samo miejsce?
Ma się rozumieć.
Więc skąd ta tajemnica?
Żeby fajniej brzmiało.
Żeby był czad, żeby zażarło.
Kapujecie?
Co to było?
Ludzie wysadzają górę.
- Skąd wiesz? - Bo to pies magiczny.
Tlacuache!
- Nie żyje? - Nie, oposy tak robią.
Gdy są w niebezpieczeństwie, udają martwe.
Sio!
Jasny gwint! Dokąd teraz, ziomki?
Nie mów tak.
Gadasz jak Tlacuache.
A ty mówisz jak pani Cuca, sztywna niczym kij.
- Hej! - Słuchajcie, droga prowadzi tam.
Panowie, drodzy wspólnicy,
najdrożsi partnerzy, mamy kłopot.
Co za durna staruszka.
Wiedziałem, że tak będzie.
Proszę pana, w tym mieście ja stanowię prawo.
Jeśli będzie robić zamieszanie, każę ją aresztować.
Tak po prostu.
Proszę mi powiedzieć, o co chodzi tym razem?
Nie zrozumieliście,
że naszej świętej górze należy się szacunek?
Ponegocjujmy, dobra kobieto.
Podaj swoją cenę
i przestań nam przeszkadzać w wydobywaniu górskich bogactw.
Moją cenę? Nie jestem miotłą.
Droga pani, mój wspólnik miał na myśli,
że w tym mieście jest pani influencerką.
Nie obrażaj tej kobiety.
Darzę ją wielkim szacunkiem.
Chodzi mi o to, że ma pani wpływ na ludzi.
Jeśli pani ustąpi, nikt się nam nie sprzeciwi.
Panie Manuelu, pan ma władzę.
Nie może pan na to pozwolić.
Obawiam się, że wasza władza
już podpisała pozwolenie.
Powiadomimy o tym wszystkich mieszkańców.
A pana pozwiemy
za zniszczenie naszej przyrody.
Przygotować sprzęt do szczelinowania i dynamit.
Na górze jest dwoje dzieci!
To kłamstwo.
Przysięgam.
- Kłamstwo. - Nie.
- Chcę znać prawdę! - To prawda!
- Nie wierzę. - To prawda.
Proszę mnie przekonać.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Prawdę!
Jest tam dwoje dzieci, w tym mój syn!
Manuelu, Gus i Copi są we wnętrzu góry.
Gus i Copi?
I Xico.
Zrobię, co się da, żeby opóźnić wiercenie.
Co mówiłeś? Głośniej!
Przekonuję ich, żeby odłożyli pozew.
Tchórz!
Przykro mi, ale dziś posunęła się pani za daleko.
Powiedziałem „za daleko”? O wiele za daleko.
Zawsze umiałeś dobierać słowa, Manuelu.
Zobaczymy, czy dalej będziesz taki wygadany,
jeśli Copi i Gus się nie odnajdą.
To całkiem inna sprawa.
To, czego się dopuściliście, to przejaw braku szacunku dla władzy.
A bezpieczeństwo dzieci jest w moich rękach.
Teren przeczesuje ekipa ratunkowa.
Szukają bardzo dokładnie.
Nic nie rozumiesz, Manuelu.
Nigdy niczego nie rozumiałeś.
Gus, chodź!
Już dalej nie mogę. Jest za gorąco.
Jesteśmy na pustyni.
Tak, ale w środku góry?
Uważajcie! Za wami!
Kim jesteś? Dlaczego nas śledzisz?
Jestem Xappan.
Dokąd się wybieracie?
Mówcie, zanim was zabiję.
Szukamy mojej mamy!
Mamy misję.
Dzięki kamieniom uratujemy górę!
Kamienie!
Tę górę stworzyli bogowie.
Musi zostać zniszczona.
Bogowie zapłacą za swoją zdradę.
Uciekajcie!
Byłeś taki dzielny.
Rety!
Spójrz. Teraz jest pomarańczowy.
Wiem.
Twój pies jest radioaktywny.
Mówiłam ci, Xico jest magiczny.
Wiecie, że was słyszę, prawda?
Musimy się napić wody, żeby iść dalej.
Jestem taka zmęczona.
Coś mi tutaj…
się nie podoba.
Copi!
Zemsta!
Babciu Petro.
Moja droga Petro.
Moja wnuczka.
Nie, Copi!
Nic już nie zrobicie.
Boli mnie klatka piersiowa.
I w głowie mi się kręci.
Xico, ona ma bardzo wysoką gorączkę.
Wszystko będzie dobrze. Obiecuję.
Musimy coś zrobić, tylko co?
Zajmij się nią. Ja znajdę posłańca.
On pomoże wyleczyć Copi.
Babciu Petro.
Carmen…
Czułam, jakby…
Petra Padilla, Espiridión García, Carmen López.
Jesteście wolni.
Ktoś wpłacił kaucję.
Kto?
Petro.
Cuca!
Dlaczego zmieniłaś zdanie?
Jeśli w naszym wieku nie potrafimy odróżnić dobra od zła…
Jest sporo do zrobienia. Pośpieszcie się!
Szybko! Musimy ostrzec mieszkańców
przed prawdziwymi zamiarami tych złoczyńców!
Chodźmy!
Dobrze!
WRACAM ZA 10 MINUT
Xico…
Wszystko gotowe do szczelinowania!
Oto chwila, na którą wszyscy czekaliśmy.
Chwila, w której miliony litrów metanolu i etylobenzenu
roztopią skałę tej góry,
tak żeby świdry mogły w nią wejść
jak rozgrzany nóż w masło.
Panie inżynierze, nie mówił pan, że użyje tyle dynamitu.
Szczerze mówiąc, drogi przyjacielu, nic mnie to nie obchodzi.
Odejdźcie stąd! Nie chcemy was!
Duchy nadprzyrodzone!
Duchy nie istnieją!
Proszę pana!
Protestujemy!
Inżynierze, jest pan pewien?
Przygotować się do wtrysku!
Pompować!
Copi…
Zawiodłam cię, moje dziecko.
Xico…
Obudź się, Xico.
Twoja podróż dobiegła końca.
Ojej, znam ten głos.
To ja cię wzywałam.
Ja prosiłam, żebyś tu przybył.
A Copi? Muszę jej pomóc.
Najpierw musisz pomóc nam.
Widziałem cię już kiedyś.
Jesteś…
Tak, Copi to moja córka.
Lupita!
Lupita.
Tak dawno nie słyszałam swojego imienia.
Co tutaj robisz? Czemu odeszłaś?
Nie odeszłam.
Nigdy nie odeszłam.
Byłam tu, dla pewności,
ale ludzie zawsze wracają.
Mają maszyny, broń i chore ambicje.
Niosą śmierć i zniszczenie.
Wynoście się stąd!
Nie chcemy was tu!
Precz!
Juan!
Nie!
Juan!
Lupito…
opiekuj się naszą małą Copi.
To nie może się powtórzyć.
Ludzie znów będą usiłować zniszczyć górę.
Muszę iść.
Dla niej i dla wszystkich.
Zostanę z tobą, żeby chronić górę.
Tata Copi został zabity?
Tak, bo bronił góry.
A teraz…
Doszło do tego, bo nie mogłem znaleźć posłańca?
Nie, Xico.
To, co widzisz, to przyszłość.
To, co czeka świat, jeśli nie wypełnisz swojej misji.
Ale jestem tylko psem rasy xolo.
Do tego chudym i małym.
Jest w tobie znacznie więcej.
Ja?
Musisz szybko wracać do Copi i Gusa.
Ale nie wiem, jak ją uratować.
Łzy, Xico.
A przede wszystkim rozwiązanie znajdziesz…
w swoim wnętrzu.
Ale jak mam dotrzeć tam na górę?
Proszę, pomóż mi ocalić Copi.
- Nie idziesz ze mną? - Decyzja nie należy do mnie.
Opiekuj się Copi.
Zawsze o nią dbaj, Xico.
Trzeba się spieszyć, zanim będzie za późno.
Mam przyjaciela, który nam pomoże.
Nie, stary. Przestań, stary…
Tlacuache, musisz nam pomóc!
Xico! Przestraszyłeś mnie, brachu!
Jasna sprawa, że wam pomogę.
Wytrzymaj, Copi.
Napij się wody.
Dynamit gotowy!
Przesuńcie te maszyny. Szybciej!
Jazda!
Szybciej!
Na co czekasz? W prawo!
Teraz dobrze.
Właśnie tak.
- Tak trzymaj! - Dawaj!
Nie trać wiary.
Wciąż może zdarzyć się cud.
Dlaczego tak długo ich nie ma?
Jesteś moim największym rozczarowaniem.
Chcę, żebyś to wiedział.
Za naszą górę!
Tak!
Już my wam pokażemy!
Copi cię potrzebuje.
Xappan ją otruł.
Mamy łzy od Ahuehuete.
Spójrz, góra umiera.
Xico.
Szybko, dawaj łzy!
Tu są.
Co teraz?
Czekajcie. Jeszcze najważniejszy składnik.
Xico?
Copi, wyzdrowiałaś!
Tak!
Więcej kwasu!
A więc przeżyłaś.
Teraz wykończę was wszystkich!
Xico!
Nie!
Niebieski Jeleń!
Już za późno, tak, bracie?
Nie.
Jeszcze nie jest za późno.
Wciąż możemy znaleźć posłańca.
Robiliśmy wszystko, żeby go odszukać.
Mojej mamy też nie znaleźliśmy.
Nic nam się nie udało.
Waszą misją
nie było znalezienie posłańca,
lecz towarzyszenie mu,
żeby odnalazł się sam.
Ja?
Zajmij należne ci miejsce w tej historii, Xico,
i wypełnij misję.
Teraz kamienie! Już czas!
Udało im się!
Don Dziaduño, udało im się!
Przyroda się broni!
Góra…
Zgładzić ich!
Uciekać!
Nie ważcie się uciekać! Wracajcie!
Stójcie! Dokąd to?
Dobrze zapłacę.
Natychmiast wracajcie!
Co to jest?
Co się dzieje?
Puszczaj! Jestem ważnym człowiekiem!
Bardzo ważnym.
Owadzie!
Wy owady!
Jestem milionerem…
Giń, przeklęta góro!
Nie pokonasz mnie.
TROTYL
Wstrętni wieśniacy!
Nie znam strachu,
dzięki czemu jestem potężny!
Kryć się!
Nie!
Dziś człowiek znów zagroził naszej delikatnej równowadze.
Tylko czyny najmężniejszych
nas ocaliły.
Oddajmy cześć odwadze tych młodych.
Babcia Petra!
Copi!
Ci, którzy postąpili źle, zostali ukarani.
Ci, którzy wykazali się męstwem,
otrzymali nagrodę.
I wszyscy czegoś się nauczyliśmy.
Tylko jedna osoba nie zapłaciła za swoje przewiny.
Zdradziłeś swoich ludzi i ziemię, która cię karmiła i dawała schronienie.
Twój syn zasługuje na karę.
Proszę, nie.
Zdradził cię.
Ciebie, strażniczkę kamieni.
To ja zawiniłam,
bo nie nauczyłem syna, jak powinien postępować.
Lupita?
Mama?
Mamusiu!
Xico…
Chodź. Miejsce dla cię mamy.
To z księżycem i gwiazdami.
Chodź.
Xico!
Chodź tu, piesku.
Próbę przeszedł wierny puszek
z dumą wielką przyznać muszę.
Najcenniejsza wierność szczera cechą psiego przyjaciela.
Udało się!
Kto słucha głosu natury,
ten uczy się widzieć w ciemności.
A jedynie ten, kto widzi w ciemności,
znajdzie ścieżkę do światła.
Xolo, Xolo, Xoloitzcuintle
Xico, Xico, Meksyk
Dzielimy tę ziemię ty i ja
Xolo, Xolo, Xoloitzcuintle
Xico, Xico, Meksyk
Wszędzie, gdzie idziesz Niesiesz ziarno pokoju
Opowiem wam magiczną historię
O psie z czasów Azteków
Od tamtej pory jest wiernym Nieodłącznym przyjacielem
Prowadził nas poza tym życiem
I z czasem jego duch
Towarzyszył naszemu narodowi
Dlatego jest tu dla was
Aby się bawić Uciekać w wyobraźnię
Xolo, Xolo, Xoloitzcuintle
Xico, Xico, Meksyk
Lubi przekraczać granice Radować nasze serca
Xolo, Xolo, Xoloitzcuintle
Xico, Xico, Meksyk
Roznosi nasze pomysły Po całym świecie
Xolo, Xolo, Xoloitzcuintle
Xico, Xico, Meksyk
Dzielimy tę ziemię ty i ja
Xolo, Xolo, Xoloitzcuintle
Xico, Xico, Meksyk
Wszędzie, gdzie idziesz Niesiesz ziarno pokoju
Opowiem wam magiczną historię
O psie z czasów Azteków
I z czasem jego duch
Towarzyszył naszemu narodowi
Dlatego jest tu dla was
Aby się bawić Uciekać w wyobraźnię
Dziękujemy Matce Ziemi za inspirację, której dostarcza,
a także naszym przodkom, rodzicom i dziadkom za to,
że dali nam szansę patrzeć na świat oczami serca.
Napisy: Przemysław Rak