[wycie wiatru]
WYBRZEŻE SUFFOLK, ANGLIA
[pełna napięcia muzyka]
[stęka]
[wzdycha]
[muzyka narasta]
[alarm]
[latarnik wzdycha]
[stęka]
No dalej.
[muzyka narasta]
[magiczny brzęk]
[renifer dyszy]
[dźwięk alarmów]
Tam! Leć do latarni, dzielny reniferze.
Witaj, święty!
Dzięki, Bill!
[Mikołaj stęka]
[stęka]
[jęczy]
[dyszy]
Ha, ha! Udało się!
Ostatnie miasto w Anglii.
I do domu.
[zaskoczenie] O nie.
Myślałem, że trudy mamy za sobą, ale czeka nas tu cały wór problemów,
które da radę rozwiązać tylko brzuchacz z bujną brodą.
[stęka]
[Mikołaj] Tak, ten przystojniak w czerwonym stroju to ja,
Święty Mikołaj.
Tej nocy zrobił się niezły bigos.
Latałem z Fircykiem w najgorszą zamieć w historii.
Ale mnie nie powstrzymała.
Hop!
Musiałem wziąć się do roboty,
żeby święta w Wellington-on-Sea odzyskały magię.
[jęczy] Oj!
[stęka]
[stęka z bólu]
[jęczy]
[stęka]
Opowiem wam dziś o jednej z najtrudniejszych nocy
w mojej długiej karierze.
Wydaje mi się,
że wszystko zaczęło się kiełbasić podczas szkolnych jasełek,
22 grudnia o 16.
[stęka]
[intrygująca muzyka]
Siądźcie wygodnie i przygotujcie się na
Tamte święta.
A to pechowi bohaterzy tej historii.
[gwar]
Nowy dzieciak w mieście, Danny.
Chce pozostać niezauważony.
[dyszy]
Chyba że przez miłość swojego życia,
nerwową Sam.
Widziałeś moją siostrę? Ma dzisiaj zagrać Józefa.
No… nie.
I na koniec nasza buntowniczka, Bernadette.
Dobra, dzieci. Czas podzielić się talentem ze światem.
Innowatorka, wolna dusza i reżyserka przedstawienia.
Cudnie.
Zaraz zaczynamy. Nie ważcie się mnie zawieść.
Jej, Charlie, gdzie ty jesteś?
Luzik, na bank przyjdzie. Jest mnóstwo czasu.
Jeśli nie, zastąpisz ją. Powtórz kwestie.
O nie.
Sama napisałaś tekst i jesteś jej bliźniaczką.
Więc z perspektywy DNA nie będzie żadnej różnicy.
Nie! Hej, Bernadette! Serio, Charlie i ja strasznie się od siebie różnimy.
- Bernie… - Dwie minuty i kurtyna.
Jasne, proszę pani.
Psst.
Danny!
Gdzie jest tata?
[chłopiec] Hej, nowy.
Za kogo ty się przebrałeś?
Ta, co to za strój?
No… ciecierzyca.
To czemu wyglądasz, jak jakiś kartofel?
- Bo… - Trzydzieści sekund.
Okej. Teraz już zaczynam się martwić.
Czy ktoś widział Charlie? Ktoś widział?
[westchnięcie]
Dobrze, że jesteś.
Akcja! Pora dać czadu.
[gwar]
[wzdycha ]
Charlie, gdzie ty byłaś, co?
Uznałam, że moja postać ma wąsy i brodę.
Czy to psia sierść?
Może. Spoko, siorka, ludziom się spodoba.
[śmiech]
Samantha. Bernadette. Wchodzić. Boże, dopomóż nam.
[gwar]
- Totalnie uwielbiam jasełka. - Wiem to nie od dziś, skarbie.
Chcę obejrzeć jasełka!
[wiwaty]
Juhu!
Dzieci w strojach, o które się potykają,
i stroma scena. To się nie skończy dobrze.
- [krzyczy] Jezus! - O Boże.
To był spoko ziom.
Broda, bujny fryz, pasjonat drewna.
To pierwszy hipster.
Nie chciałby, żebyśmy co rok przynudzali tą samą świąteczną sztuką, mam rację?
[zdziwienie]
No właśnie!
Chciałby zobaczyć jakiś superwege, multi-kulti spektakl
z czadowymi, popowymi piosenkami o zmianie klimatu
prosto od szkolnej geniuszki, Sam.
Lecisz, młoda.
[szepcze i jąka się] Ja pomyślałam, że byłoby fajnie, gdyby zmienić…
[okrzyk]
No w punkt, Sam.
Dobra. Siadać i już nie gadać, bo zaraz, za chwilę…
Trzy Mędrczynie!
[wiwatuje]
Gdzie te akordy?
Spadamy, Sam. Tak!
Harry.
Kurtyna!
[kobieta gra na pianinie]
Wybraliśmy pieszą wędrówkę,
bo przez emisję CO2 nie wspieramy lotów.
I dotarliśmy do Betlejem.
Nareszcie.
Musimy znaleźć nocleg, bo moja żona Maria jest w ciąży…
O nie!
[zaniepokojone westchnięcia]
Nie!
- [wzdycha] - [jęczy]
…i zbliża jej się termin.
- Charlie! - Genialne impro.
♪ Niech nam żyje Jezus ♪
[śmiech]
♪ Niech nam żyje Niech nam żyje Jezus ♪
Tam! Chodźmy za gwiazdą!
[śmiech]
[zaniepokojony jęk] Auć.
- [wzdycha] - [chrapie]
Niegdyś pasterze, a teraz farmerzy ze swoimi biowarzywami.
Przynieśliśmy Jezusowi nasze organiczne brokuły,
kukurydzę.
- Bakłażany. - Hej, mamo.
[farmer] I ciecierzycę.
I ciecierzycę!
- [wzdycha] - Wchodzisz!
[jęczy]
Która wygląda trochę jak kartofel.
♪ Tato, nie truj, nie mogę spać ♪
♪ Ale podjęłam decyzję Zatrzymam moje dziecko ♪
O matko.
♪ Zatrzyma dziecko ♪
O nie…
[gwiazda] Ups.
[śmiech]
- [Charlie] Nieźle, Teddy. - Cisza!
- Przebierzcie się i do rodziców. - Tak, proszę pani.
Jutro zapanuje porządek
i uczcimy koniec roku czterema lekcjami algebry
i kontrolą wszawicy.
[niezadowolone jęki]
Do domów!
[gwary]
- [wzdycha] - Spisałeś się. Fajny ziemniak.
- Nieważne. - Hej, mamo. Hej, tato.
- Wsiadaj. - Hejka, jak jasełka?
Były totalnie boskie.
Czad. Coś więcej?
Nie do końca podobały mi się niektóre wasze zmiany, Bernie.
A.
Tak. I część dialogów była zbyt… współczesna.
Właśnie o to chodziło! A żarty wam siadły?
Jezus by ich nie pochwalał.
Czyli, tak w skrócie,
podobało wam się wszystko, poza historią, dialogami i żartami?
Więc zostaje sam tytuł.
A tak! Tytuł też był do kitu.
[wzdycha]
Ludzie nie są gotowi na powiew świeżości w jasełkach, Evie.
Och. Szalejesz, Bazyl.
Dalej, z życiem, żółwie.
Charlie się spóźniła. Nigdy nie byłam tak przerażona.
Byłaś. Ty wszystkiego się boisz.
Wcale nie.
Zmian klimatu, wymarcia pszczół, pszczół w ogóle, czwartków.
Że przeskrobię i mnie przyłapią albo mnie nie przyłapią.
Klaunów. Spinaczy. No i spin. [nabiera powietrza] Pominęłam coś?
Oj, wiele rzeczy. Jest tego tak dużo.
Sprawa zamknięta!
Hej, uważaj, to duża…
Charlie!
[Mikołaj] Wellington to naprawdę ładne miasto.
Jedno z moich ulubionych w Anglii.
Roi się tu od rowerzystów, wyboistych mostów i złych kierowców.
Ostry zakręt…
Są światełka
i bez liku świątecznych tradycji
utrzymywanych przez mojego dobrego przyjaciela, latarnika Billa.
Tak trzymać, chłopcy!
Wszyscy uwielbiali tutaj święta.
- Czołem, McNutt! - Mówię poważnie, wszyscy.
- [śmiech pana McNutta] - [pani McNutt] Nareszcie.
Dobra, sąsiedzi, opuśćcie karocę.
[jęczy]
- Więcej nie wsiądę do tej puszki. - Ciii, Harry.
Bardzo dziękujemy!
Nie ma za co.
Jutro koniec semestru, później wesele mojej kochanej siostry
i wreszcie nasze rodzinne święta w stodole.
Te święta rządzą!
[śmiechy]
- Do jutra! Pa! - Zawsze wieje nudą.
Hej, mamo.
Mamo?
[mama] Danny, byłeś świetną cieciorką!
Wybacz, że musiałam wyjść. Jak poszło?
Wiesz, byłoby fajniej, gdyby tata przyszedł.
I gdyby najpiękniejsza, najmądrzejsza dziewczyna na świecie
zwróciła na mnie uwagę.
Było okropnie.
[mama] O, to cudnie.
Kończę o północy. Obiad w piekarniku…
Rozgotowana breja. Smacznego!
Dzięki, mamo.
Kocham cię, słonko.
A kiedyś pokocha cię ona.
[wzdycha]
[łagodna muzyka]
- Ostatnia na górze to zgniłe jajo! - Charlie, powoli.
- Nie ścigam się. Tylko chcę się położyć. - A rowery?
[Charlie] Nie złapiesz mnie. Bum!
- Znów wygrałam! - [dyszy]
- Jest coś, w czym nie jestem dobra? - Tak, w byciu dobrą.
Miło byłoby posprzątać, nim przyjdzie Mikołaj.
O, mam go.
Trochę kleju tu…
- Wow. Nowe plakaty. - Tak. Podpowiedzi dla Mikołaja.
Ja też lubię błyszczące gitary.
- Bardzo chciałabym taką dostać. - To nie są jakieś tam gitary.
To gitara rezofoniczna z jednym stożkiem. Tak.
No i gotowe.
[Sam] „Mikołaju, daj mi ją, bo inaczej…”
Inaczej co?
Inaczej złapię go w worek i zgolę mu brodę.
Nie szantażuj Mikołaja.
Oj, wrzuć na luz, Sammy.
On jest święty, a nie spięty.
O, spójrz!
Widziałaś, że pada śnieg?!
[wzdycha]
Wow, jak pięknie!
Tak. Pora na zabawę, co?
[wzdycha] Z tobą, Charlie, zabawa zawsze oznacza kłopoty.
- [wzdycha] O nie. - Co?
[Sam] Zrobiłaś brodę z sierści Kolesia?
Chodź już! Jesteś cały mokry!
Może.
Jeśli przeskrobiesz jeszcze raz, nie dostaniesz żadnego prezentu, Charlie.
I to będą najgorsze święta w życiu.
[Mikołaj] Dobra. Wiecie, co i jak.
Święta w Wellington były tuż za rogiem,
a niestety wszystko miało się tylko bardziej skomplikować.
Cholibka.
[Mikołaj] Śnieg potrafi nieźle namieszać.
23 GRUDNIA
Wow.
Spadł śnieg?
[powiadomienie]
Szkoła zamknięta.
- Tak! - Nara, Trapper, wsadź se ten test! Auć!
- Ładnie. - Nigdzie nie idę.
- Dzień dobry. - Nie mów tego.
Totalnie uwielbiam śnieżek!
- No i powiedziałeś. - Śnieżek!
- Szykujmy się na śnieżko-kalipsę! - Tak!
Lodzio, kurczę, miodzio!
[dziecko] Zajęcia odwołane!
[dziecko] Śnieżek!
[podekscytowane głosy]
[dzieci] Lepiej być nie mogło!
[powiadomienia]
[zaspane jęki]
[syk bólu]
[szmer telewizji]
- [telewizja] O rajuniu, widziałeś…? - Oj.
Nie. Dzień dobry! Jak mogłam tak zaspać?
Powodzenia w szkole, Danny. Nie spóźnij się!
Spokojnie.
DO SZKOŁY!
SERIO, JUŻ!
SPÓŹNIONY!
[przestraszony krzyk]
Wow. Ale śnieg.
Ile spadło przez noc.
[dzwonek połączenia]
Dziękuję za herbatę i tosty.
Spoczko. Późno wróciłaś. Miałaś randkę?
Tak, z taką uroczą staruszką z basenikiem.
A co do randek, jak ci idzie operacja Poderwij Sam?
Nie ma o czym gadać. Minęło dopiero pół roku.
Wciąż jestem niewidzialny. Dostrzega mnie tylko pani Trapper.
Hej, miłość jest trudna.
Gdyby nie była, tata nie uciekłby z asystentką.
Mamo, proszę, nie mów tak, jak przyjedzie, okej?
Chcę mieć fajne święta. Tak jak kiedyś.
Wiem, słoneczko. Wiesz co?
Niedługo zwalisz Sam z nóg
i odjedziecie na twoim monster trucku.
Ten twój plan ma sporo dziur.
Wiesz, że nie jestem specem od flirtu. No i nie mam monster trucka.
Oj tam, to tylko szczegóły.
Ja nieśmiały. Ona nerwowa. To nie ma szans.
NIE ZAPOMNIJ CZAPKI!
[wzdycha]
Ekipo, chodźcie na dwór!
Poczekajcie!
[śmiech]
Idę!
Auć! [wzdycha]
Rany, ile śniegu!
[śmiech]
Spójrz, jaki ze mnie aniołek.
[ciężko dyszy]
[chrzęst śniegu]
[zaskoczony wdech]
Wow. Mamy wolne.
[śmiech]
[pani Trapper] Nie tak szybko, Williams.
- Dzień dobry, pani Trapper. - Dzień dobry, Williams.
Jestem tylko ja?
Zgadza się.
To… może pójdę.
- No chyba że nie. - Słucham?
Pewnie jesteś, bo mama poszła do pracy wcześniej
i nie dostała wiadomości.
Więc mógłbyś nadgonić dziś zaległości.
Cóż… może?
Przypomnę ci, jak plasujesz się w rankingu.
Z chemii piętnasty z szesnastu.
Z matmy szesnasty z szesnastu.
Mam mówić dalej?
Nie trzeba.
I mądrze. Zapraszam do środka, chłopcze.
- [śmiech] - Załatwię was!
Nie dam się!
[okrzyk bólu]
Prosto w jadaczkę!
[dzieci razem] Zemsta!
- Zrób samolot! - [śmiech]
Nie boicie się zostawiać naszych potworków biednej Bernie,
gdy pojedziemy na wesele?
Troszkę, choć… nie.
Jest niemal dorosła i potrafi być odpowiedzialna.
- [okrzyk zdziwienia] - Czas ich dorwać!
- Czasami. - [śmiech]
Hm. Jak uważasz.
A jak się wciągnie w Netflixa
i młodziaki rozpalą ogień?
- W domu? - [zdziwienie]
Więc 2x do kwadratu minus 5y plus 7y…
Piąta żona Henryka Tudora została stracona, bo…
…zmieszaj kwas z zasadą…
A potem sama opisała osobliwości w ojczystym sanskrycie.
- Williams? - [chrapie]
Williams!
Czy ty zasnąłeś, Williams?
Chciałem się skupić.
I zamknąłeś oczy.
Cóż, bo tak właśnie wchodzę w najwyższy stan koncentracji.
[pani Trapper wzdycha]
- [dzwonek] - Wyjdź na przerwę na dwór.
Może potworny mróz kriogenicznie reanimuje twój mózg.
[intrygująca muzyka]
Charlie, co ty kombinujesz?
Ciii… Zbliża się. Zaraz zobaczysz.
Ruszaj się, Koleś. Ty durny psie. Właź tu.
No popatrz.
[kobieta] Ty uparty ośle. Czemu cię jeszcze trzymam?
[śmiech zabawki]
- [skowyt] - Gdzie klucze?
[śmiech zabawki]
Nogi mi marzną.
Koleś! Nie!
Ekstra! On nigdy nie dostał przysmaku.
Patrz dalej.
Zostaw to, ty paskudny pchlarzu!
Pomocy, to zamach!
- Jest! Bomba! Jest! - [śmiech]
[kobieta] Charlotte Beccles!
[stęka]
Hm?
[groźny ton]
[stęka]
[wzdycha]
Gdybyś bardziej koncentrował się na fizyce, Williams,
wiedziałbyś, że jak położysz obiekt o większej masie
na obiekcie o mniejszej, to go zmiażdżysz.
Dolna kula bałwana musi być większa od tej górnej.
Prosta mechanika Newtona.
Była większa.
Ale niestety część odpadła.
Nonsens.
Dzisiejsze dzieci nic nie potrafią.
- Patrz i ucz się. - [zaskoczenie]
[pani Trapper stęka]
I raz.
[stęka] I…
dwa.
[stęka]
Trzy.
Cztery.
- [śmiech] - Pięć. Sześć.
Siedem.
I tak właśnie lepi się bałwana.
[chichot] Och.
Uważałeś na prezentacji?
Tak.
To zrób mu żonę.
[stęka]
[jęk, śmiech]
Nieźle.
[jęk]
Na litość boską. Czas wracać do fizyki.
Tak, psze pani.
Albo zostaniesz przy praktycznej fizyce
i zbudujemy temu panu i jego chwiejnej żonie
jakiś domek.
Co myślisz, Williams?
Po prostu akurat znalazła się w złym miejscu i w złym czasie.
To był zwykły przypadek.
Czy aby na pewno?
Tak… chociaż fartowny ten przypadek.
Charlie. [wzdycha]
Dobra. Wystarczy zabawy na śniegu na dzisiaj.
Teraz przez godzinę poczytamy, dobrze?
[wzdycha]
- [pierdnięcie] - Oj!
- [pierdnięcie] - [wzdycha]
- Ja… [wzdycha] - [chichot]
[chrząka]
♪ Robi listę Sprawdza dwa razy ♪
♪ Dowie się, kto jest grzeczny lub nie ♪
Subtelnie, mamo.
♪ Święty Mikołaj nadchodzi ♪
♪ Do miasta ♪
[pani Beccles gra dalej]
OPERACJA: POMÓŻ KOLESIOWI MISJA UKOŃCZONA!
[zdziwienie]
Dostanie rózgę.
Dalej, Evie.
- Dzieci, ciastka gotowe! - Chcę na barana!
O, ciacha!
Chodźcie na ląd!
Gdybyśmy to my rządzili światem, byłoby o wiele fajniej, co, Evie?
- Tak! Fajniej! - Poczekajcie!
Auć! Rany!
[stęka]
[łagodna muzyka]
[wzdycha] Voilà! Prosta mechanika Newtona.
Tak, prawda. Nawet ładnie nam wyszło.
Czyli nie jesteś takim matołkiem, jak myślałam.
- [szkolny dzwonek] - No i koniec lekcji.
Pakuj się i do domu, Williams.
O, tak wcześnie. Okej.
Nigdy się tak dobrze nie bawiłem w szkole!
Mogę zapytać, skąd pani się tak dobrze zna na śniegu?
Nie, nie możesz. Do domu.
[wzdycha]
[Mikołaj] Biedny Danny.
Ciężko jest nawiązywać przyjaźnie, prawda?
[głosy dzieci w oddali]
Zawsze mówię, że święta są trochę jak szkło powiększające dla emocji.
Jeśli w twoim życiu panuje radość, w święta poczujesz się
jeszcze szczęśliwszy i kochany przez bliskich.
Ale gdy jesteś smutny i samotny, szkło łatwo nie odpuści,
a złe rzeczy będą wydawały się poważniejsze i gorsze.
Ostatnie, czego brakuje, to zamieci, która bardziej wszystko zagmatwa.
24 GRUDNIA
[delikatne chrapanie]
Mówiłem, że przestanie padać do wyjazdu. Proszę, przejaśnia się.
Niestety.
Dobrze, Bernadette, ty tu rządzisz.
Mega. Super, będziemy dalej się bawić!
Po tym, jak zrobicie wszystkie rzeczy z listy obowiązków.
ZAJMIJ SIĘ EVIE!! #1
Okej, czyli będziemy świętować tak, jak co rok?
Oczywiście! Wszystkie tradycje.
Będzie indyk, stary świąteczny film i rodzinny spacer.
Totalnie uwielbiam tradycję tradycyjnych tradycji.
[śmieje się] Tak jak każdy.
Dzieci też? Jesteś tego pewna?
No, sądzę, że tak.
Od kiedy chcesz inaczej spędzać święta?
Odkąd skończyłam sześć lat.
Okej, cóż, jak tam uważasz, ale zrób, o co proszę. Zrozumiano?
Zrób to, proszę, Bernie.
- Jak wrócimy, zaczną się magiczne święta. - Juhu!
Oj.
Sorki bardzo. Nie robicie „juhu”?
O nie, to nie mój styl.
- Pa! Do zobaczenia! - Do zobaczenia, dzieciaki!
- Pa, tato! - Miłego wieczoru!
Osiem godzin wolnych od starych.
Jest! Osiem godzin bez dzieci!
Totalnie uwielbiam dzieci!
Ale niekiedy miło od nich odpocząć.
- Co? - [pan McNutt] Oj.
Oj.
Prawie ci się udało, Evie. Moja uciekinierka.
Pa. Bawcie się dobrze.
Do zobaczenia! Dzwońcie.
Okej, współwięźniowie, odsiadka zaczyna się od długiej listy.
- [jęczą] - Auć.
[pogodna muzyka]
Totalnie uwielbiam promy. To jakby łódź wzięła auto na barana.
- Ty nawet spinacze kochasz. - Tak, uwielbiam spinacze.
Mercedes artykułów papierniczych.
Zdaje mi się czy nadciągają do nas bardzo ciemne chmury?
Hmm.
Z ostatniej chwili. Myśleliście, że to koniec opadów? Mam złe wieści.
Bo zbliża się druga śnieżyca.
Kieruje się na południe i z każdą chwilą robi się gorzej! [krzyczy]
[pani Beccles] Tak, oczywiście. Okej, tak. Wiem.
No dobrze, powodzenia. Dziękuję, Angie.
Dobra, no cóż, mamy poważne kłopoty.
Co się stało?
Śnieg odciął miasto i sklep mięsny nie ma dostawy.
Świeżego indyka dostaniemy tylko od Yirrella, więc…
Nie! Yirrell to potwór. Odrażający, okrutny oprawca indyków.
Wyzywał mnie w szkole.
Ale nie możemy mieć świąt bez indyka.
Bo co? Zasługują, by żyć.
[pani Beccles] Bez indyka nie ma świąt. Zawsze jest.
[Sam] Nie możemy świętować bez mięsa? Zrobimy bakłażana…
[pan Beccles] Charlie, kochanie. Wychodzimy. Schodzisz?
- [gwary] - Och.
No dalej. Pośpieszmy się.
Szkoda. Co?
Ho, ho. Proszę, kogo tu niesie?
Całe miasto, witam!
Czas zmienić mięcho w mamonę.
Spokojnie, wystarczy indyków dla każdego.
Ktoś powinien zrobić coś z tą ruderą.
Zdecydowanie.
A tak z ciekawości, panie Yirrell, ile za indyka?
Oj, po znajomości, okularniku. [śmiech]
Normalna cena razy dwa.
- Słucham? - To za te małe, tak.
Razy trzy za tłuścioszki
ze względu na okropną inflację i wahania na rynku.
- [pan Beccles] To legalne? - Proszę, przestań.
Płatność gotówką.
- [Charlie gwiżdże] - Cały zysk przekażę na siebie.
[nabiera powietrza]
[zaskoczenie]
- [Yirrell] Nie mów pan tak. - Charlie.
[mężczyzna] Mamy tyle?
[śmiech]
Czas na rozróbę.
[Yirrell] Tylko spokojnie, bez walki, albo wyciągnę poganiacz.
- [śmiech Yirrella] - Jest!
- [Charlie] O nie. - Charlie, co ty wyprawiasz?
[śmiech Yirrella]
To może ja zaprezentuję mój towar, dobrze?
[Sam] Proszę pana…
Nie chcę opóźniać, ale czy są z wolnego wybiegu?
No a jak! Chodzą wolno po całej swojej… klatce. Tak.
- Jedzą kukurydzę? - Co?
Wiesz, nie kukurydzę, one jedzą… błotko.
Ruchy, wy durne kluchy.
[jęczy]
Dobra, koniec pytań od irytującego dziecka.
Za tymi drzwiami kryje się porządny drób…
No dalej, dalej, chodźcie.
- [Yirrell] Proszę się nie pchać. - Tędy.
Panie i panowie, tłuste ptaszory na wasze stoły.
Pora na indora!
Hę? Oj!
Co wy? Łapać, trzymaj!
[okrzyki]
Mam cię!
[jęczy]
[szlocha]
Dlaczego złe rzeczy przytrafiają się dobrym ludziom?
[pogwizduje]
Zepsułaś wszystkim świąteczny obiad!
Indyki się cieszą. To ich najlepszy dzień.
No tak, miło dla indyków, ale Mikołaj już na pewno cię nie odwiedzi.
Nie rozumiesz, że mnie też to popsuje święta?
No bo popsuje je tobie.
[wzdycha] No i gotowe. Świąteczny deser na przyjazd taty.
Wow, biała breja.
No właśnie. Plus pyszny krem na dżem.
Dobra, synku, muszę już lecieć.
Wiem, że jest Wigilia, ale będziesz się bawił z tatą.
Przyjedzie za godzinę.
I da ci więcej prezentów niż Święty Mikołaj. To pa!
O, i nie zapomnij o zakupach.
Hm?
ŻELKI TATY
[mama] Może kup prezent dla taty w sklepie Becclesów.
Tam, gdzie mieszka Sam Beccles…
[chichocze]
Wieje mocniej, uważajcie na dole.
Nawet nie zwijaj, zejdź na dół.
[wzdycha] No i tyle z kolęd.
Pogodnych świąt.
Nie. Udanych, radosnych świąt, Sammy.
Wesołych świąt, Sam. [wzdycha]
[pan Beccles] Sam? Podaj mi.
- Dziękuję. - Hej, Danny.
O, tak. Danny… To ja.
Hej, Sam. Co za spotkanie. [chichocze]
Mieszkam tu.
A, tak. Jasne. No przecież.
Wiem o tym.
[zaskoczenie] Oj…
Przyszedłem coś jeszcze kupić.
O…
albo nie, bo zamknęliście.
- Sorki, ale nie ma ruchu przez tę… - Zamieć?
W sumie to chciałam powiedzieć o rychłej klęsce klimatycznej…
Tak. Klima-tastrofa. [chichocze]
[chichocze]
No…
Wiesz, tata przyjeżdża i chciałem mu kupić jego ulubiony przysmak. Żelki.
Ja też je lubię. Czekaj…
Proszę.
O, wow! Super. Dziękuję.
Pomarańcz. Jego ulubiony.
Poza żółtym. I zielonym…
Trzeba go troszeczkę obrać. Sorki.
Żelki są smaczniejsze bez kłaczków i nitek.
[chichocze] Tak. Bez nitek i kłaczków nie zaszkodzi.
[oboje chichoczą]
Chcesz wejść na chwilę i się rozgrzać? Umknąć przed klima-tastrofą?
O tak!
O nie. Muszę być w domu.
Oj.
Nie chcę przegapić przyjazdu mojego taty.
Okej. Ale fajnie.
To pa, Danny.
Wesołych świąt. Oby były.
No pa… Sam.
Ale dałeś ciała, ziom.
Jestem taką straszną gapą.
Wszystko u ciebie gra?
Tak. Jest git. Dzięki.
[pukanie]
- Oj, Charlie, przestań. - [chichocze]
♪ Boom, shaka, laka ♪
Przepraszam. Możemy już wracać?
Ostatnia nuta!
Racja. Lepiej wracajmy do dzieci.
[śmiechy]
[zaskoczenie]
Musimy wracać na prom, migiem.
[pisk wycieraczek]
[stęka] Powinien być gdzieś tutaj.
[pełna napięcia muzyka]
[wszyscy krzyczą]
[skrzypienie]
[wszyscy dyszą]
NIECZYNNE
- [pani McNutt] O nie. - Nie!
[kobieta] O tak.
Tylko spokojnie.
Według apki po drugiej stronie wyspy jest most do Sherringham. Trasa widokowa.
Totalnie uwielbiam mosty. Są jak wiszące drogi.
- [intrygująca muzyka] - [lis węszy]
[gulgot]
[przełykają ślinę]
[niespokojny gulgot]
- Jakie mądre ptaszki. - [Teddy] To dla mnie.
A ty dokąd, Houdini?
Chodź tu. Jest co robić. Wkrótce wrócą.
[żywiołowa muzyka]
Dasz radę.
Jak poczujesz, że tracisz przyczepność, zrób ostry zwrot.
Nie, bo spadniemy z mostu i będzie po nas!
[krzyki]
Ja nie patrzę!
Dalej, staruszko. Dasz sobie radę.
[westchnienia ulgi]
Nie mówiłem? Teraz już z górki.
Patrz na drogę!
[pan McNutt] Hamuj!
- Stop. - [krzyczą]
[pisk poduszki]
- [krzyki] - [gulgot]
[żona Harry’ego] Stop!
[wzdychają]
Czy to…
[wszyscy] Indyki?
Cóż, ewidentnie powinniśmy jechać w drugą stronę.
To zawrócę na trzy i git.
[pani McNutt] Uważaj, bo wjedziesz w…
W rów.
Szybko. Wsteczny.
O nie. Nie uda się. Włóż w to trochę serca.
Próbuję!
[pani McNutt] Dasz radę!
O! Mam pomysł! Pochylmy się wszyscy do tyłu.
- Dobry pomysł, Harry. - Jeszcze tylko kawałek.
[jęki z wysiłku]
[wszyscy krzyczą]
[uderzenie auta]
Nie, Teddy. Tutaj.
No odbierz!
[wzdycha]
[dziewczynka] To mama?
Hej, Bernadette.
Hejka. Co tam?
No więc mamy mały problem.
I jest pewne ryzyko, że my nie wrócimy dziś wieczorem do was.
Nie wrócicie na święta?
- Co? - Jak to? Tatuś i mamusia nie wrócą?
Jest to bardzo możliwe.
Mamo, co ty masz na głowie?
Nic, to taki styl.
A więc, Bernadette,
musicie zostać razem w stodole, okej?
Tak, ale powiedzcie, co z prezentami.
Oszczędzaj baterię na wezwanie pomocy!
Improwizujcie. Zamknijcie drzwi i siedźcie razem.
Niech nikt nie wychodzi na dwór.
Serio?
- Teddy, przekręć klucz. - Tak jest!
[wzdycha] Dam radę. Tak, bez wątpienia…
Proszę, tylko miej na oku Evie. A my na pewno wrócimy z rana.
Albo nie. Jak nie wezwiemy zaraz pomocy, to…
[dzieci] Co?
- Ale… - Czekaj, co?
- Nie wrócą? - Poważnie?
Chce mi się teraz płakać.
[pan McNutt] Dobra, wciśnij, to wyjdzie.
[jęczy]
Daj, pomogę ci.
Twoja ręka jest na moim…
- Nie. - Oj…
Czy jesteście cali?
A jak sądzisz?
Delikatnie, proszę.
Miało być delikatnie, Harry!
Oj, nie może być tak źle.
O, jednak jest źle.
Może chodźmy pieszo?
A chcesz stracić palce u nóg i rąk i inne części ciała w wyniku odmrożenia?
Nie! Więc musimy zostać w vanie.
Nie wierzę, że nie wrócimy na świąteczny poranek.
- Nie powinnaś się tym martwić. - Nie?
Lepiej martw się, że zamarzniesz tu i już nigdy nie będziesz obchodzić świąt.
- Rajuniu. - [śmiech]
Nie dramatyzuj. Silnik Beyoncé będzie nas ogrzewał.
[silnik gaśnie]
[jęczą]
O nie.
Poważnie nazwałeś ten absurdalny, stary van na cześć Beyoncé?
Nie. Znaczy nie tej Beyoncé.
Co?
[Harry] Bóg mnie opuścił. To oczywiste.
[wibracja]
Tato!
[tata niewyraźnie przez tablet]
Oj.
Za dużo śniegu.
Jasne.
Spoko.
Za rok.
Tak.
Wesołych świąt, tato.
[smutna piosenka]
GWIAZDKA 1981
Och.
BARDZO PROSZĘ?
A myślisz, że Mikołaj nas tu znajdzie?
Co?
[jąka się] No pewnie, że tak.
Hej! No to co ten twój ptaszor chciałby dostać na święta?
Tylko mamę i tatę.
Oj…
No wiem, Evie.
[wszyscy] Dobranoc.
Czyja stopa tu sterczy?
[pan McNutt] Moja.
- Możesz ją zabrać? - [żona Harry’ego] Nie tu!
Tak jak myślałam. Najgorsze święta w historii.
[ta sama smutna piosenka]
[wibracja telefonu]
NIE ODBIERZESZ?
Och, wiedziałam, że tak będzie.
Nie do wiary, że go nie ma.
Na pewno chciał przyjechać.
Przynajmniej mamy siebie. Będziemy mieć piękne święta.
[wzdycha]
Czy Mikołaj do mnie przyjdzie, jak tutaj ze mną zostaniesz?
Oczywiście, skarbie. Oczywiście.
[wzdycha]
Wiesz co, mamo?
Gdybym mógł wybrać, kto do mnie przyjdzie, tata czy Święty Mikołaj,
wolałbym, żeby przyszedł tata.
[ta sama smutna piosenka]
[piosenka cichnie]
[Mikołaj] Choinka, co za chaos.
Pamiętacie, jak wam mówiłem, że czeka nas tu cały wór problemów?
Cóż, wtedy właśnie wkroczyłem ja.
[muzyka pełna nadziei]
[śmiech]
[Mikołaj] Hop, hop!
[Fircyk dyszy]
- [alarm] - [dyszenie]
Pędź dalej, Fircyk, mój ty dzielny reniferze.
[dyszy] Może nie zauważyłeś, ale wieje tutaj nieco porywczy wiatr.
Nonsens! To lekka bryza.
- Oj! - Oj!
Hej! Czy nie możemy zawrócić? Odhaczyliśmy grzeczne kraje.
Nie! Nie pozwolimy słabiutkiej zamieci popsuć świąt!
Tam! Kieruj się ku latarni!
Okej, już lecę!
[obaj krzyczą]
To się skończy źle!
- [Fircyk krzyczy] - [Mikołaj] Oj!
[śmiech]
Wow! Dzięki, Bill!
- Witaj, Święty! - [śmiech]
[krzyczy]
Wow! Niech mnie jemioła!
[krzyczy]
[dzwonienie w zwolnionym tempie]
[dźwięk przyspiesza] Wow!
[krzyczą]
[śmiech Mikołaja]
[Fircyk krzyczy]
Wow!
- [parska] - Udało się. A nie mówiłem?
- [alarm] - O nie.
Myślałem, że trudy mamy za sobą,
ale okazuje się, że to nie koniec problemów.
Kumple leżą w domu. Przez grypę mają czerwone nosy,
a moje błyszczące kopytka cierpią.
Problem numer jeden.
[stęka]
Danny Williams.
[stęka] To lecę.
Jeśli się wywalisz, to zabieram cię do domu.
A czy ja kiedykolwiek upadłem?
[śmiech]
[krzyk]
[Mikołaj] A może ominiemy tę scenę, zgoda?
[stęka] Wow!
[stęka]
Oj!
[stęka] Aj.
[skrzypienie]
Smutny i samotny. Co rano robi mamie herbatę i tosty.
Że co?
Jego tata nie przyjechał!
To straszne. Okropne.
Tutaj przyda się coś wyjątkowego.
[magiczny brzęk]
[wycie wiatru]
[stęka]
- [magiczny brzęk] - [głośny huk]
Świetnie.
[parska]
- No hej, złociutka. - [skrzypi]
Może chcesz polecieć ze mną hen daleko?
Zrozumiałem aluzję.
Problem numer dwa. [stęka]
W stodole jest piątka dzieci. Są całkiem same.
Ciekawe wyzwanie.
Nie dasz rady wziąć do komina wszystkich worków.
To nie moje pierwsze rodeo, panie gburku.
[stęka]
Hop!
Oj!
[warczy]
[stęka]
Cicho bądź.
Piśniesz choć słówko, a sprezentuję sobie samolatające sanie.
- [imituje dźwięk suwaka] - Hop!
Miałem rację.
To dwa słowa.
[Mikołaj stęka]
Dobra. Skarpety. To one?
[śmiech]
Wspaniała wyobraźnia.
Będę musiał wykazać się superkreatywnością.
[nuci]
[brzęk]
Tak. Bardzo dobrze.
Mądrze.
[śmiech] Świetnie.
[wzdycha] Pora na ciebie, dzielna Bernadette.
[alarm w oddali]
Dobra. Problem numer trzy, najtrudniejszy ze wszystkich.
Bliźniaczki. Jedna była grzeczna, a za to druga…
Jest tą złą. Zawsze jedna jest zła.
Nie, nie jest zła, ale zdecydowanie była niegrzeczna.
Co zrobić?
No weź rzuć monetą.
Została Finlandia, Szwecja i ten kraj, w którym wszyscy jodłują.
Nie pośpieszaj. To nie przelewki.
Każdy zasługuje na szansę, żeby się poprawić.
[chrapie]
[skrzypienie]
[chrapanie]
Dobra, co my tu mamy?
Nie posprzątała pokoju.
Ogoliła psa dla brody i, choinka,
wypuściła indyki farmera Yirrella.
[chrapanie]
[pukanie]
No uwijaj się, szefie.
Moje dzwoneczki zmieniają się w kule śnieżne.
[wzdycha] Szkoda, ale czasem tak trzeba.
[Mikołaj] Tyle się mówi o grzecznych i niegrzecznych,
a jak przychodzi co do czego,
naprawdę trudno zostawić mi
pustą skarpetę na prezenty w świąteczną noc.
O rany, to było naprawdę potworne.
Dobra, dokąd teraz? Jamajka? Barbados?
Nie. Islandia.
- [parska] - Hip, hip.
Żegnaj, Wellington-on-Sea! Ho, ho, ho!
[ciche dzwonki]
[wzdycha]
[zachwyt] Wiedziałam, że da mi prezent.
- [wzdycha, chichocze] - [dzwonki]
Tak! [piszczy]
Charlie Beccles jest gwiazdą rocka.
[zaskoczenie]
O nie.
[smutna melodia]
Pomylił bliźniaczkę.
[wzdycha]
[skrzypienie]
[Mikołaj] Ach…
[alarm]
O nie, co to znaczy? Znowu zapomniałeś o Finlandii?
[wzdycha] Nie, to cudowne wieści!
Wybacz, kolego, czeka nas długa noc.
Długa noc?
Mam dalej zasuwać? No stary! Ja i tak już kopytkuję po godzinach!
Uzbrój się w cierpliwość. Będzie magicznie!
[wzdycha] To dokąd lecieć, szefie?
Z powrotem do Wellington.
Bo niegrzeczna bliźniaczka przywdziała aureolę.
Ha! To mój pierwszy Kod Czerwony od pięćdziesięciu lat!
Czerwony? Nice!
Czas odkurzyć te stare cudeńka.
Dobra, goni nas czas. [śmiech]
Ruszaj żwawo z kopyta, rogaty.
Robi się!
Mam jeszcze tajne zapasy mocy. Obczaj to.
Wow!
Kocham tę robotę!
[porywająca muzyka]
BOŻE NARODZENIE
[Sam krzyczy]
O rajuniu!
Charlie! Spójrz, był Mikołaj. Jeju, zobacz!
- Tak, masz gitarę! - Dlaczego nie sprawdzasz skarpety?
Cóż, nie miałam tyle szczęścia. [śmiech]
Co ty mówisz?
Byłam jednak zbyt niegrzeczna. Mogłam mniej roz…
Charlie, weź popatrz!
Co? [zachwyt]
- [krzyk bliźniaczek] - Oj!
Sam ma atak histerii.
Szykuj się.
[szybkie kroki]
Charlie ma pełną skarpetę!
Tak, mam pełną skarpetę!
- [piszczą] - O rety. Sam! Spójrz, ile mam prezentów!
[śmiech] Już chciałem wezwać pogotowie.
Spójrzcie na ten!
Jak to się stało? Czekolada!
Tak!
Ale się cieszę!
[śmiech]
Nie mogę! Pałeczki!
Coś tam jeszcze jest, Charlie.
- Serio? - Może zajrzyj do środka.
[jąka się]
To wszystko.
Mamo, zawsze marzyłam o gitarze.
No tak, pamiętam!
[Mikołaj] Oficjalnie grzeczna.
Jednak coś było?
Nie. To nic takiego.
Okej. Mamo, patrz, czego się nauczyłam.
- Dziękuję. - [Mikołaj] Nie ma za co.
[pani Beccles] Kochany Mikołaj.
Wesołych świąt, słoneczko.
[jęczy]
[stęka]
[wzdycha, śmieje się] Jest!
[wzdycha]
[Mikołaj] Spójrz przez okno.
[wzdycha]
Niech mnie śnieg.
[stęka]
Mamo? Tato?
O nie, gdzie oni są?
[obie] Rany.
- [stuk] - O rany.
Święta do niczego.
[Bernadette] Czy na pewno?
Sprawdźcie skarpety. Był Mikołaj.
- Co? - Serio?
I zostawił bardzo ciekawe prezenty.
Megamiotacz? Dziwne.
A ja mam myjkę? Dziwniejsze.
To karaoke? Dla nas?
Hm…
Bita śmietana!
Ciekawe.
[Evie] No co jest?
[dziewczynka] Nie czaję.
Słuchajcie, są święta, a po naszych rodzicach nie ma śladu.
To może być problem, tak,
ale prezenty od Mikołaja nasuwają mi na myśl pewne intrygujące pytanie.
Czy lubimy tradycyjne świąteczne plany?
Hm.
A obiad pełen warzyw?
Ble. Brukselka.
O nie.
Zmywanie po obiedzie?
Koniec.
- Oj… - [warczy]
Nie.
A długi, świąteczny spacer?
[śmiech]
A wiesz, że jakoś nie mogę iść prosto.
- Nie! - [Evie] Tak!
Znaczy nie.
Potem ten stary świąteczny film?
[kolęda Silent Night]
[bezgłośne]
Nie cierpię tego ckliwego filmu.
Tak właśnie myślałam. Może zorganizujemy lepsze święta?
Zdecydowanie.
Tak. Dobra, czas na wielki moment, dzieci.
Taki moment definiuje nasz charakter.
Czy mamy wizję przyszłości, która jest lepsza, ciekawsza i zabawniejsza?
Tak!
Dzieci z Wellington-on-Sea, na miejsca.
- Pora na nasze święta! - [wiwaty]
Tak!
[Mikołaj] Dlatego kocham swoją pracę. Spójrzcie na tę radość.
Wow!
Mamo!
- Mamo? - Cii.
Daj spokój, Jan.
Tata Danny’ego nie przyjechał, a i tak nie było mnie w domu na Wigilię.
Tak. I…
Rozumiem, że się źle czuje.
Okej.
Zrobię to.
[jęczy] A niech to.
Wychodzisz znowu?
Drogi są nieprzejezdne i tylko ja mogę pieszo dotrzeć do szpitala.
Znajdź zastępstwo.
Może kogoś, kto się nie rozwiódł?
Słuchaj, znasz naszego latarnika Billa?
Jego mama może dzisiaj umrzeć.
To bardzo poważna sprawa.
Lubi tylko mnie, a innych nie darzy taką sympatią.
Strasznie jest umierać, trzymając za rękę kogoś, kogo nie lubisz.
Okej, rozumiem.
Pani Latarnik i jej przykry los
są dużo ważniejsze od ciebie, mnie i naszych świąt.
Słonko, przecież nie.
Taka jest moja praca.
Popytam i ktoś się tobą zajmie do mojego powrotu.
Nie musisz. Sam sobie dam radę. Przywykłem już.
Jakoś ci to wynagrodzę.
I zrobimy coś tylko we dwoje.
Urządzimy superuroczystą kolację, jak wrócę. Okej?
Tak? Z ekstra słodką czerwoną breją?
Muszę się powoli zbierać.
[Mikołaj] O raju.
Tak to jest, że nieważne, jak dobrze się spiszę,
życie i tak wszystko skomplikuje.
Gdy moja święta noc się kończy, problemy znów wracają.
I wtedy to wy musicie sobie z nimi poradzić.
[jęczy z wysiłkiem]
[pani McNutt] Świetnie, kotku!
W górę, Harry! Tobie też się uda!
Przecież idę w górę, skarbie.
[stękają]
Już prawie!
[jodłuje]
O nie! [krzyczy]
Cholewka!
[krzyczą]
- [wzdychają] - Uważaj!
- Zahamuj! Jadę na… - Stop.
- [pan McNutt jęczy] - [wszyscy krzyczą]
[wszyscy krzyczą]
[wszyscy dyszą]
Kto by pomyślał, że tak to się skończy?
O, a no tak, ja.
O nie. Biedne dzieci.
Oj, co one poczną bez nas?
Gotowi?
Tak.
Dzieci ze stodoły, świąteczny obiad po naszemu!
Pizza!
[radosna muzyka świąteczna]
[śmiech]
[beka]
- Dajesz. - Bita śmietana!
[śmiech]
I gotowe. Zjadaj!
Święta lepsze o 27%.
- Jest moc! - Tak!
Scarlett, czas na twój prezent.
[zaskoczenie]
Wow…
[śmiech]
Już po was, lamusy!
Tak!
[śmiech]
A masz! Jeszcze raz. [chichot]
A masz!
Święta lepsze o 48%.
Pora pozmywać.
Twoja kolej, Tedwardo.
[śmiech]
Oto potęga mycia pod ciśnieniem!
Teraz, Evie!
- Tak! - [dziewczynka] Dalej, Teddy, polewaj!
[chichocze]
[krzyczy]
[stękają]
[Teddy] Wow, niesamowite!
Święta lepsze o 73%.
Prawie 100. Zostało tylko jedno. Za mną, ekipo!
Tak!
[Sam śpiewa Underneath the Tree autorstwa Kelly Clarkson]
[Charlie wokalizuje]
Głośniej, Sammy! [chichocze]
- [brzęk] - [jęk]
- Ups. - Charlie!
Skąd takie niegrzeczne dziecko ma tyle prezentów?
To jest dobre pytanie.
[Mikołaj] Więc gdy Sam głowiła się nad tajemnicą,
biedny Danny zastanawiał się, dlaczego tylko on spędza święta samotnie.
Chyba że…?
[tajemnicza muzyka]
[wydycha]
ŻADNYCH KOLĘDNIKÓW I SPRZEDAWCÓW. I CIEBIE!
[przestraszone sapnięcie]
[wzdycha]
Kolędnicy.
Bójcie się mojej zwiniętej parasolki.
Williams.
[nerwowy chichot]
Sorki, że nachodzę. Chciałaby pani spędzić razem czas?
A co z twoją mamą?
Znowu pracuje. I pokłóciliśmy się.
A twój tata?
On… nie przyjechał.
Jak mama wróci z pracy, zjemy kolację,
ale może ma pani ochotę na świąteczny deser?
Przecież oboje jesteśmy sami.
Wiesz…
no…
to bardzo miłe, ale jestem zajęta.
Jasne. No to nieważne.
[wzdycha]
Życie nie zawsze jest proste, prawda, Williams?
Nie zawsze, tak.
Ale tak myślę, że teraz najtrudniej jest twojej mamie.
[nuci]
Mamo, chciałbym…
[wzdycha]
Nie.
Mmm…
PRZEPRASZAM, MAMO
BARDZO PRZEPRASZAM, MAMO
[jęczy]
Zdaje mi się, że pora na interwencję.
Hmm.
Spójrzmy. Prosto i w górę. Tak.
[telewizor] Gdy martwi mnie sytuacja na świecie,
myślę o hali przylotów na lotnisku Heathrow. Ogólnie…
- No i wystarczy nam. - Co?
Twoja kolej, Nisha.
Czas śpiewać!
- O tak! - Tak!
[piosenka Levitating autorstwa Dui Lipy]
[śpiewa arię Nessun Dorma Giacomo Pucciniego]
- Całą piersią, Teddy! - [śmiech]
[piosenka Boom Shack-A-Lak autorstwa Apache Indian]
Lecimy! Juhu!
[śmiech i uderzenia]
Niech żyją święta!
Święta o 100% lepsze.
A co ze spacerem, Bernie?
Hmm.
♪ Niech nam żyje Jezus ♪
Muszę dopisać w swoim dzienniku:
„módl się o reinkarnację gdzieś na tropikalnej plaży”.
- ♪ Niech nam żyje… ♪ - Czas na prezenty. Co powiesz?
Co? Prezenty?
[stęka]
- Co? - Wesołych świąt, skarbie.
[śmiech] Co to?
Wziąłem w razie czego. Żebyś dostała na czas.
Zauważyłem, że ekran w twoim już trochę popękał.
Co? Telefon? Naładowany?
Zgadza się. Tak. Dane też skopiowałem.
Mogliśmy zadzwonić do dzieci?
Ale wtedy nie byłoby niespodzianki, czyż nie?
- [wzdycha] - Niespodzianka!
Ale ładnie zapakował, co?
[szeptem] Ten gość jest głupolem.
Dzieci nie odbierają. Coś się stało.
Możemy, proszę, wezwać wreszcie pomoc?
- [automat] Jesteś 520. w kolejce. - O nie.
- Proszę czekać. - Pewnie wszystkich zasypało.
Nie wydostaniemy się stąd.
Zadzwoń do Trapper, ma linię alarmową.
- [wzdryga się] Ona jest straszna. - Ale szkoła trzyma poziom.
Naprawdę. Jakie z was dzieciaki.
Uważaj, Harry.
Dzień dobry, pani Trapper.
Tak, to ważne? Bo jestem zajęta.
Tak, przepraszam, że przeszkadzam. Oj. [nerwowy śmiech]
O tak, tu Harry Forrest, tata Scarlett i Teddy’ego.
Harry, i co mówi?
Tak, miałem z panią matematykę. Zgadza się.
Osiemnasty z 18.
[szeptem] Chałowy Harry. Tak.
Chciałem zapytać, czy może nam pani jakoś pomóc.
Utknęliśmy gdzieś.
Teraz jestem czymś zajęta, ale jeśli jesteś pod ścianą…
[Harry] Tak! Totalnie.
No dobrze, mam pewien pomysł.
Szybciej, Williams!
[Yirrell] Nie cierpię indyków.
Wrednych dziobów, piórek… [przestrach]
- Pani Trapper. - Witaj, Yirrell.
Uratuj kilka osób, które utknęły w zaspie.
A dlaczego?
Bo tak powiedziałam.
[przełyka ślinę] Chętnie.
No, a teraz migusiem, podstępny kmiotku.
[śmiech]
Tak jest. Dziękuję. Robi się.
Jak widzisz, czasami warto być przerażającą, starą wiedźmą.
[odpalanie silnika]
Tak, nada się.
Oto lokalizacja vana McNuttów.
Jedź i ich uratuj. Raz, dwa.
Tak, psze pani. [jęczy]
Dobrze, Williams, do roboty.
Ale to niesprawiedliwe, że muszę pracować w święta.
Nikt nie powinien pracować w święta.
Również twoja mama.
Dobrze, chcesz na to spojrzeć?
Co? Nigdy nie zdążymy!
Oczywiście, że zdążymy, chłopcze.
Najwyższa pora na projekt „Pojednanie”.
[żywiołowa muzyka]
[Charlie gwiżdże]
Nie wierzę, że posprzątałaś moją stronę.
Taki porządek jest niezdrowy.
[gwiżdże dalej]
[Sam] Charlie Beccles: Operacja Szczęśliwa Sam.
Taktyki i plany.
Pomóc Kolesiowi.
Natłuścić arbuza Nishy.
Operacja swatania? Przyszłość!
[wzdycha] Rany.
[łoskot]
Robi to wszystko… dla mnie?
[Charlie] A to co tu robi?
[strasznym głosem] Rzucę na ciebie okiem!
[śmiech]
[normalnym głosem] Co?
Sam, co ci się stało?
Hm. Nieważne.
[gwiżdże]
[zaskoczenie]
[Mikołaj] Sam jest bardzo mądra.
Byłem pewien, że rozwikła zagadkę.
[stęka]
[piłowanie]
[pani Trapper] Szybko, Williams.
[głośnie piłowanie]
[szczękając zębami] Totalnie uwielbiam rycerskość!
[huk]
Co?
[pan McNutt] Ktoś przyjechał.
[żona Harry’ego] Pomoc drogowa!
- Cudnie! - Uratowani!
- Tu jesteśmy! - Pomocy! Tutaj! Halo!
[pan McNutt] Tak! Alleluja.
Rany, to chyba wysłannik niebios.
Słyszałem, że zostaliście na lodzie!
- Czy to Yirrell? - Co?
Jak się masz, Chałowy Harry? Przybyłem wam na ratunek.
Za niewielką opłatą.
Czy on kpi?
O nie.
[wszyscy krzyczą]
- O, już po nas! - O nie!
[krzyczą]
O Boże.
[dyszą]
- Jakoś mało dramatycznie. - Dobra, adres?
Dom!
- Wszyscy gotowi? - [jęczą]
- I marsz! Raz, dwa, trzy… - Świetnie.
Raz, dwa, trzy, cztery.
- I zwrot. - Mega.
Wracamy.
Wymiatasz.
Co? Ale ja…
[śmiech] To było mega!
Bernie to totalna geniuszka.
Ale nie poszliśmy do uroczych chatek na plaży.
Będą za rok, młoda.
Czas na epickiego świątecznego chowanego!
Zwycięzca zgarnia ostatniego marsa!
- Jestem w tym najlepszy! - Dalej!
Wow!
30.
- 29. 28. - Cii.
- 27. 26. - Sorki, zajęte.
- 25. - Gdzie indziej, Evie.
- 24. 23. - [wzdycha]
- 22. - O.
21. 20.
- [wzdycha] - 19.
- 18. 17. - [gulgot]
16.
- 15. - [śmiech]
- 14. 13. - [nuci]
12.
[wzdycha]
TĘDY
[spokojna muzyka]
[wzdycha] Co?
[wzdycha]
Oj…
Mamo, wróciłaś!
Widzisz, co zrobiliśmy?
[zachwyt]
[śmiech]
MAMA MOJA BOHATERKA
[śmiech]
Och, Danny.
[śmiech] Nie wiem, co powiedzieć.
Proszę nic nie mówić.
Prosimy do środka, pani Williams.
Na wyjątkową świąteczną kolację z pani cudownym synem.
[wzdycha]
Dołączy pani do nas?
Może za rok.
Od dawna coś odkładałam z moimi bliskimi.
Proszę pani, na pewno?
Wesołych świąt, Williams.
Pora świętować sukcesy i wspominać straty.
[śmiech]
ŚWIĄTECZNE BREJOWISKO
[wzdycha]
[śmiech]
Chodź tu.
Sami sobie damy radę. [pociąga nosem]
Też tak myślę.
Pani tron, madame.
- [śmiech] - [piszczą]
[śmiech]
[śmiech w oddali]
[posępna muzyka]
GWIAZDKA 1981
Och…
Wesołych świąt, Jamie.
Wreszcie. Pierwsza do łazienki!
Totalnie cię uwielbiam, staruszko.
[pani McNutt] Dzieci, jesteśmy!
- [zaskoczenie] - Co się tu wydarzyło?
O nie! Ktoś się tutaj włamał!
Rodzice!
- Jesteście! - [okrzyki radości]
Oj, Nisha Beta, przepraszam. Wybacz mi.
Już nigdy nie zostawię was na święta!
- Mamo! - Kocham cię, myszko.
I jak widzę, mieliście całkiem niezłą zabawę.
- Bernie jest genialna. - Była imprezka!
Ona jest moją bohaterką.
Nie ma to jak tradycyjne święta z rodziną, prawda?
Oczywiście, że tak.
[śmiech]
Chwila moment, gdzie Evie?
- Gdzie moja marcheweczka? - Evie?
- Evie! Wychodź! - Czemu drzwi są otwarte?
- Evie! - Evie!
[wycie wiatru]
Nie. Kiedy ostatni raz widzieliście Evie?
[przerażenie]
Evie!
- Evie! - Evie!
Bawiliśmy się w chowanego.
Nie wiem, kiedy znikła. Przepraszam!
Zaraz ją znajdziemy.
Nie ma jej w domu.
O matko.
Pisz do pani Trapper na WhatsAppie.
Dzieci, a wy do znajomych.
Potrzebujemy każdej pomocy.
Znajdźcie Evie. Proszę.
Znajdziemy. Jestem pewna na 100%.
To wszystko moja wina. Za wiele wymagałam od Bernie.
[płacze]
- [pani McNutt] Bernie! - Evie!
Bernie, czekaj! Proszę.
[Bernadette] Evie!
Nie martwcie się, damy radę.
- Ale razem! - Ostrożnie!
[nawoływania]
Danny, potrzebujemy ciebie i twojego quada z piekła rodem.
Evie McNutt zaginęła.
[pełna napięcia muzyka]
EVIE MCNUTT ZAGINĘŁA!
W TAKĄ POGODĘ? GDZIE?
SZUKAMY JEJ!
WEŹCIE LATARKI
[dziewczynka] Musimy pomóc w poszukiwaniach.
[chłopiec] Idziemy z wami.
- Chodźmy. - Evie.
Evie! Chodź do Charlie!
Mam dużo słodyczy!
- Charlie. - Przestań.
Bądź poważna. Nie czas na takie zachowanie.
- Stop. - Przyjechała.
Już jest.
Dobrze, na boki, stworzyć linię, co dwa metry przerwa.
I wypatrywać.
Utrzymujcie dystans i idźcie w linii!
Evie!
Evie, Weevie. Mam lody, mała!
- Charlie, przestań. - [Charlie] Evie!
Nie, wy przestańcie.
Charlie się nie wygłupia. Też szuka.
Pomaga ludziom na swój sposób, taki z wyobraźnią.
Tata chciał tylko…
Czemu Mikołaj dał jej prezenty?
Bo wie, że nie jest niegrzeczna. Jest dobra.
I ona ciągle stara się robić coś, żeby mi pomóc.
- Serio? - Serio?
Nie udawaj. I robi to wszystko z miłości do mnie.
Dlaczego przydepnęła Nishy sukienkę?
No bo Nisha jest bardzo złośliwa i nazywa mnie…
Nudziarą.
No właśnie. Czemu zrzuciła śnieg na panią Horton?
- Co? - Bo uwielbiam jej psa.
A ona potwornie go traktuje.
Czy Sam mówi prawdę?
Wiesz, motywacja to złożona sprawa.
I wypuściła indyki Yirrella, bo…
- Nie wierzę, że to ty! - Charlie Beccles…
Zrobiła to!
Bo te biedne indyki musiałyby umrzeć w te święta,
żebyśmy je zjedli, mimo że i tak mamy dużo jedzenia.
No tak…
Więc moje postanowienie to być bardziej jak Charlie. Nie mniej.
Możemy wreszcie szukać dalej Evie
i powstrzymać się od tego potwornego szufladkowania?
Evie!
- Sam, poczekaj! - Evie!
Evie!
[silnik]
Podwieźć was?
Znaczy, o ile macie ochotę.
No wiesz, może… chcecie podwózkę?
O…
Dzięki, że się za mną wstawiłaś.
[głosy w oddali] Evie, gdzie jesteś?
Jesteś moją najlepszą siostrą.
Dobra, wsiadaj na rumaka Romeo, Julio.
[muzyka narasta]
Bliźniaczki Beccles pomogą!
Juhu!
- Evie! - Evie!
[wszyscy] Evie!
Bez sensu.
Nie znajdziemy jej w tym mroku.
Nie możemy się poddawać.
Ale niczego nie widzę.
No właśnie.
Wiem, co zrobimy. Łapcie się.
[dyszą]
[razem] Proszę pana! Halo!
Pomocy! Otworzy pan?
- [Bill] Idę. Spokojnie! - [Danny] Schodzi.
- [Bill] Spokojnie. - Proszę pana!
Evie McNutt zaginęła.
I jest za ciemno.
- Dzieci? - A pan ma mocne światło.
To wcho…
Wchodźcie.
W górę, szybko.
Weź to.
Dziękuję.
Wybaczcie bałagan.
Dalej, Gertrudo, czas zabłysnąć.
[dźwięk przekładni]
[wszyscy] Evie!
- Co? - [Teddy] Chodźcie tędy.
Widzę Bernie.
- Evie! - Evie!
Za nią, proszę pana.
[stęka]
Da pan radę. Szybko.
[stęka]
[wycie wiatru]
- Coś leży w śniegu. - Gdzie?
Bardziej na lewo!
[dźwięk przekładni]
Patrz, tam!
- Musimy jej pomóc! - Chodźmy!
Evie!
[dyszy]
[dyszy coraz szybciej]
Ptaszor.
Evie!
[jęczy]
[kwili]
O Boże.
[szlocha]
Och, Evie.
Evie!
[szlocha]
- [Charlie] Widzę ją! - Bernie!
Bernie! Wszystko okej?
[szlocha] Gdzie jest Evie?
Znajdzie się.
- [Bernie] To moja wina. - [Sam] Jest blisko.
Zobaczcie tam!
[wzdycha]
Patrzcie, co wskazuje światło. Tam coś się rusza.
Evie!
[dyszy]
[pisk lisa]
- [wzdycha] - [szczeka]
[szlocha]
Evie!
[gulgot]
[wzdycha] To z chatki.
[gulgoty]
Bernie, zobacz te indory! Spójrz!
[wzruszone łkanie]
[śmiech]
Evie.
[wzdycha] Evie.
Mama!
Evie, kochanie.
[śmiech]
Znaleziona! Znaleźliśmy ją w chatce!
Znaleźli ją!
- Cała i zdrowa. - Jest tu.
[szczęśliwe okrzyki]
I się najlepiej schowałam.
- [śmiech] - Tak, skarbie.
Byłaś najlepsza.
No chodź do mnie, ty pierzasty ptasi bohaterze.
- [krzyczy] - [gulgocze]
Totalnie uwielbiam indyki!
[śmiech]
Mamo, przepraszam, że ją zgubiłam. Jestem taka głupia.
Zapomniałam o tym, co najważniejsze.
Nie.
Liczy się tylko to, że ją znalazłaś.
I urządziłaś dzieciakom niezwykłe święta, Bernadette.
Jestem z ciebie taka dumna!
Też chcę się potulić!
[chichoczą]
Ale cudownie, prawda?
- Tak! Jest idealnie. - [dzieci jęczą i się śmieją]
- Danny Williams. - Tak?
To ty wpadłeś na pomysł z latarnią?
No…
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Słuchajcie, przyjaciele,
to jest Danny, najmądrzejsza osoba w naszym mieście.
Twoja kolej. Dajesz, młody.
No…
Bo…
Sam, tak myślałem,
może chcesz kiedyś iść ze mną na wspólne testowanie kolorowych żelków?
Zła bliźniaczka, gościu.
Tu jestem. I tak, bardzo chętnie.
[śmiech]
[Mikołaj] I takie były Tamte Święta.
Myślę, że zapiszą się one w historii Wellington jako cenna lekcja,
że w świętach nie chodzi o prezenty
i świetnego gościa zwanego Świętym.
Chodzi o bycie z ludźmi, których kochasz. W miejscu, które kochasz.
To czas prawdziwych bohaterów.
Na przykład dobrej duszy, która podarowała Billowi
ostatnie święta z mamą.
Została jeszcze jedna sprawa.
Tradycyjne morsowanie w drugi dzień świąt.
W tym roku, po raz pierwszy w historii, nikogo miało tu nie być.
Cóż, poza jednym nieustraszonym, chudym wilkiem morskim.
Nawet jeśli miał robić to sam, nie odpuściłby tego.
No dalej, chodźcie!
- Hej, Bill. - Dzień dobry.
Wesołych świąt, Bill.
Bill, ty też wskakujesz?
[Mikołaj] Kto by pomyślał?
Sądziłem, że Wellington było zwyczajnym miasteczkiem,
do którego wpadam co rok.
Ogromnie się myliłem.
Okazało się, że to niesamowita zgrana ferajna.
Na święta tak naprawdę potrzebowali jedynie siebie nawzajem.
Proszę, potworku. Koniec z ucieczkami.
[Mikołaj] Zżyta społeczność jest na całe życie.
Nie tylko od święta.
- [pan Beccles] Fajnie! - [dziecko] Trzeba wchodzić!
No i jesteśmy.
Miły z ciebie młodzieniec.
[śmiech]
Dalej, Danny. Zróbmy to.
Tak!
[śmiech]
- Jest lodowata. - [śmiech]
Wow!
Misja ukończona.
[krzyczą]
- [piszczą] - Jest cudownie!
[śmiech]
[pogodna piosenka świąteczna]
[śmiech] Dalej, wchodzimy.
Ostatni w wodzie to gapa.
- No to będziesz gapą! - [żona Harry’ego] Czekajcie!
- Nie chcę. - Wow!
- Nie tchórz. - Ojej!
[okrzyki]
Mamo, potrzymaj mi.
- Wow! - Miłej hipotermii.
[okrzyki]
Oj!
[śmiech]
[gwar]
Pani Trapper, dziękuję za opiekę nad moim Dannym.
I wesołych świąt.
Tak. Takie właśnie są.
A teraz, jak sądzę, już czas na kąpiel.
Z drogi, śledzie!
Ma pani rację. Pokażmy, jak się morsuje!
[śmiech]
- [okrzyki] - Ja też wchodzę do wody!
[wiwat]
[wzdycha]
Uwielbiam szczęśliwe zakończenia.
[wiwat]
[radosne okrzyki]
NASTĘPNYCH ŚWIĄT
TRZY MĘDRCZYNIE
ŚWIĄTECZNY JARMARK YIRRELLA MIKOŁAJ
KLIMATASTROFERKI
PTASIE SANKTUARIUM MCNUTTÓW
KU PAMIĘCI MAMY
SAMOLATAJĄCE SANIE
Wesołych świąt, kochani.
A teraz najwyższa pora spać.
Do kogo mówisz?
- Gadasz do siebie, szefie. - [śmiech]
[pogodna muzyka]