WYBRZEŻE SUFFOLK, ANGLIA
No dalej, no dalej.
Tam! Leć do latarni, dzielny reniferze.
Witaj, święty!
Dzięki, Bill!
Haha! Udało się! Ostatnie miasto w Anglii. I do domu. O nie. Myślałem,
że trudy mamy za sobą, ale czeka nas tu cały wór problemów,
które da radę rozwiązać tylko brzuchacz z bujną brodą.
Tak, ten przystojniak w czerwonym stroju to ja, Święty Mikołaj.
Tej nocy zrobił się niezły bigos. Latałem z Fircykiem w najgorszą
zamieć w historii. Ale mnie nie powstrzymała.
Musiałem wziąć się do roboty, żeby święta w Wellington-on-Sea
odzyskały magię.
Łoł!
Opowiem wam dzisiaj o jednej z najtrudniejszych
nocy w mojej długiej karierze. Wydaje mi się,
że wszystko zaczęło się kiełbasić podczas szkolnych
jasełek, dwudziestego drugiego
grudnia o szesnastej.
Siądźcie wygodnie i przygotujcie się na: „Tamte święta”.
A to pechowi bohaterzy tej historii. Nowy dzieciak w mieście, Danny. Chce pozostać
niezauważony. Chyba, że przez miłość swojego życia, Nerwową Sam.
Widziałeś moją siostrę? Ma dzisiaj zagrać Józefa.
-Yyy… nie. -I na koniec nasza
buntowniczka, Bernadette.
Dobra, dzieci. Czas podzielić się talentem ze światem.
Innowatorka, wolna dusza i reżyserka przedstawienia.
Idealnie. Cudnie.
Uważaj.
Zaraz zaczynamy. Nie ważcie się mnie zawieść.
-Jej, Charlie, gdzie ty jesteś? -Luzik, Sam, na bank przyjdzie. Jest
mnóstwo czasu. A jeśli nie, zastąpisz ją. Masz, powtórz sobie kwestie.
-Oo nie. Nie, nie, nie, nie, nie, nie. -Znasz tekst, napisałaś go i jesteś jej
bliźniaczką. Więc z perspektywy DNA nie będzie żadnej różnicy.
Nie! Hej, Bernadette! Serio, Charlie i ja strasznie się od siebie różnimy. Bernie,
-ja… -Trzecia klasa na miejsca.
Dwie minuty i zaczynamy.
Jasne, proszę pani.
Psst, psst.
Danny!
Gdzie jest tata?
-Hej, nowy. Za kogo ty się przebrałeś? -Ta, co to za strój?
Emm… ciecierzyca.
To czemu wyglądasz, jak jakiś kartofel?
-Ee, bo… -Zostało trzydzieści sekund.
Okej. Teraz to już zaczynam się martwić. Czy ktoś widział Charlie? Ktoś widział?
Dobrze, że jesteś, Charlie. Akcja! Pora dać czadu.
Charlie, gdzie ty byłaś, co?
Uznałam, że moja postać ma wąsy i brodę.
-Czy to psia sierść? -Może. Spoko, siorka, ludziom się spodoba.
Samantha. Bernadette. Wchodzić. Boże, dopomóż nam.
-Totalnie uwielbiam jasełka. -Wiem to nie od dziś, skarbie.
Chcę obejrzeć jasełka!
Dzieci w strojach, w których plączą im się nogi i stroma scena. To się nie
-skończy dobrze. -Juhuuu!
Jezus to był spoko ziom. Broda, bujny fryz,
pasjonat drewna. To pierwszy hipster.
Nie chciałby,
żebyśmy co rok przynudzali tą samą
świąteczną sztuką, mam rację?
No właśnie! Chciałby zobaczyć jakiś super wege,
multi-kulti spektakl z czadowymi, popowymi piosenkami o
zmianie klimatu prosto od szkolnej geniuszki, Sam. Lecisz, młoda.
Ja pomyślałam, że byłoby fajnie, gdyby zmienić…
No w punkt, Sam. Dobra. Siadać i już nie gadać, bo zaraz, za chwilę… Trzy
Mędrczynie! Gdzie te akordy? Spadamy, Sam. Tak!
Harry.
Kurtyna!
Wybraliśmy pieszą wędrówkę, bo przez emisję CO2 nie wspieramy lotów, i
-dotarliśmy do Betlejem. -Nareszcie.
Musimy znaleźć nocleg, bo moja żona Maria jest w ciąży…
O nie!
Nie, nie, nie, nie, nie!
…I zbliża jej się termin.
-Charlie! -Genialne impro.
Tam! Chodźmy za gwiazdą!
Auć.
Niegdyś pasterze, a teraz farmerzy ze swoimi BIO warzywami. Przynieśliśmy
Jezusowi nasze organiczne brokuły, kukurydzę, bakłażany i ciecierzycę.
Hej, mamo.
I ciecierzycę!
Wchodzisz!
Która wygląda trochę jak kartofel.
Tatku nie pouczaj, ostatnio nie sypiam
Lecz podjęłam decyzję, zatrzymam moje dziecko
O matko.
O nie…
Ups.
-Nieźle, Teddy. -Cisza! Przebierzcie się i pójdźcie do
rodziców. Jutro zapanuje porządek i uczcimy koniec roku czterema
lekcjami algebry i kontrolą wszawicy.
O nie, tylko nie to.
Do domów!
-Spisałeś się. Fajny ziemniak. -Ee… ja… a nieważne.
Hej, mamo. Hej, tato.
-Hej. -Wsiadaj, wsiadaj.
Hejka, jak jasełka?
Były totalnie boskie.
Czad. Coś więcej?
Wiesz… no nie do końca podobały mi się niektóre wasze zmiany, Bernie.
Tak i część dialogów była zbyt… współczesna.
Właśnie o to chodziło! A żarty wam siadły?
Nie sądzę, żeby Jezus je pochwalał.
Czyli tak w skrócie: Podobało wam się wszystko, poza historią, dialogami i
-żartami? Więc zostaje sam tytuł. -A tak! Tytuł też był do kitu.
Wiem, przecież próbuję. Zaraz ruszy.
Ludzie nie są gotowi na powiew świeżości w jasełkach, Evie.
-Szalejesz, Bazyl. -Dalej, z życiem, żółwie.
Charlie się spóźniła. Jeszcze nigdy nie byłam tak przerażona.
Owszem, byłaś, ty wszystkiego się boisz.
Wcale nie.
Zmian klimatu, wymarcia pszczół, pszczół w ogóle, czwartków.
Że przeskrobię i mnie przyłapią. Że przeskrobię i mnie nie przyłapią.
Klaunów. Spinaczy. No i spin. Pominęłam coś?
Oj, wiele rzeczy. Jest tego tak dużo.
Sprawa zamknięta!
-Hej, uważaj, to duża… Charlie! -Charlie!
Wellington to naprawdę ładne miasto. Jedno z moich ulubionych w Anglii. Roi się
tu od rowerzystów, wyboistych mostów i złych kierowców.
-Taak! -A teraz ostry zakręt…
Są światełka i bez liku świątecznych tradycji utrzymywanych przez mojego
dobrego przyjaciela, latarnika Billa.
-Tak trzymać, chłopcy! -Wszyscy uwielbiali tutaj
-święta, mówię poważnie, wszyscy. -Czołem, McNutts!
Och, nareszcie.
Dobra, sąsiedzi, opuśćcie karocę.
Więcej nie wsiądę do tej przeklętej puszki sardynek.
Ciii, Harry.
Nie ma za co, dzieci. Jutro koniec semestru, później wesele mojej kochanej
siostry i wreszcie nasze rodzinne święta w stodole.
Łuuu!
Te święta rządzą!
-Widzimy się jutro! Pa! -Zawsze wieje nudą.
Hej, mamo. Mamo?
Hej, Danny, byłeś świetną cieciorką! Wybacz, że musiałam wyjść. Jak poszło?
Wiesz, byłoby fajniej, gdyby tata przyszedł. I gdyby najpiękniejsza,
najmądrzejsza dziewczyna na świecie zwróciła na mnie uwagę. Było okropnie.
Oo, to cudnie. Kończę o północy. Obiad w piekarniku…
Rozgotowana breja. Smacznego!
Dzięki, mamo.
Kocham cię, słonko. A kiedyś pokocha cię ona.
-Ostatnia na górze to zgniłe jajo! -Charlie, powoli.
Nie ścigam się. Tylko chcę się położyć do łóżka.
-A kto schowa rowery? Dziewczynki! -Nie złapiesz mnie. Bum!
Znów wygrałam!
-Jest coś, w czym nie jestem dobra? -Tak, w byciu dobrą.
-Mm… -Byłoby miło, gdybyś posprzątała,
zanim przyjdzie Mikołaj. O, mam go.
Trochę kleju tu…
-Łał. Nowe plakaty. -Tak. Podpowiedzi dla Mikołaja.
Ja też lubię błyszczące gitary. Tak bardzo chciałabym taką dostać.
-To idzie tutaj… -To nie są jakieś tam gitary.
To gitara rezofoniczna z jednym stożkiem. Tia.
No i gotowe.
„Mikołaju, daj mi ją, bo inaczej…” Inaczej co?
Inaczej złapię go w worek i zgolę mu brodę.
Nie możesz szantażować Mikołaja.
Oj, wrzuć na luz, Sammy. On jest święty, a nie spięty.
O, spójrz! Widziałaś, że pada śnieg?!
Łał, jak pięknie!
Ta. Pora na zabawę, co?
Z tobą Charlie zabawa zawsze oznacza kłopoty.
-O nie. -Co?
Nie mów mi, że zrobiłaś brodę z sierści Kolesia!
Chodź już! Jesteś cały mokry!
-Może. -Żartujesz? Jeśli przeskrobiesz jeszcze
raz, nie dostaniesz żadnego prezentu, Charlie. I to będą
najgorsze święta w życiu.
Dobra. Wiecie, co i jak. Święta w Wellington były tuż za rogiem, a niestety
wszystko miało się tylko bardziej skomplikować.
No chodź już.
Cholibka.
Śnieg potrafi nieźle namieszać.
23 GRUDNIA
Łał. Spadł śnieg?
-Szkoła zamknięta. -Tak!
Nara Trapper, wsadź se ten test! Ałć!
Ładnie.
-Nigdzie nie idę. -Dzień dobry, skarbie.
-Nie mów tego. -Totalnie uwielbiam śnieżek!
-No i powiedziałeś. -Śnieżek!
-Szykujmy się na śnieżko-kalipsę! -Taak!
Lodzio kurczę miodziooooo!
ZE WZGLĘDU NA ŚNIEG WSZYSTKIE ZAJĘCIA ODWOŁANE
Jego zeszłoroczny pokaz wszystkich powalił na kolana. Jeszcze nigdy czegoś
takiego nie widzieliśmy. Zobaczmy, czym zaskoczy nas dzisiaj.
Tak, zdecydowanie. Dzisiejsze występy zapowiadają się wyjątkowo. O rajuniu,
widziałeś…? Łał. Kto by się spodziewał, że jego występ tak się
skończy.
Nie, nie, nie, nie,
nie. Dzień dobry! Jak mogłam tak zaspać.
Powodzenia w szkole,
Danny. Nie spóźnij się!
Spokojnie.
SPÓŹNISZ SIĘ!
Łał. Ale śnieg. Ile spadło przez noc.
-Dziękuję za herbatę i tosty. -Spoczko. Późno wróciłaś. Miałaś randkę?
Tak, z taką uroczą staruszką z basenikiem. A co do randek,
jak ci tam idzie operacja Poderwij Sam?
Nie ma o czym gadać. Minęło dopiero pół roku. Wciąż jestem niewidzialnym chłopcem.
Dostrzega mnie tylko straszna pani Trapper.
Hej, miłość jest trudna, gdyby nie była, tata nie uciekłby z młodszą asystentką.
Mamo, ale proszę, nie mów tak jak przyjedzie, okej? Chcę mieć fajne święta.
Tak jak kiedyś.
Wiem, słoneczko. Ale wiesz, co? To tylko kwestia czasu, nim zwalisz Sam z nóg
i odjedziecie razem w siną dal na twoim monster trucku.
Ten twój plan ma sporo dziur. Wiesz, że nie jestem specem od flirtu.
No i nie mam monster trucka.
Oj tam, to tylko szczegóły.
Ja nieśmiały. Ona nerwowa. To nie ma szans.
NIE ZAPOMNIJ CZAPKI!
Ekipo, chodźcie na dwór!
Poczekajcie!
-Idę! -Ałć.
Spójrz, jaki ze mnie aniołek.
Łał. Mamy wolne.
Nie tak szybko, Williams.
Dzień dobry, pani Trapper.
Dzień dobry, Williams.
Jestem tylko ja?
Zgadza się.
-To… może pójdę. -No chyba, że nie.
Słucham?
Pewnie przyszedłeś, bo mama poszła do pracy wcześniej
i nie dostała wiadomości. Więc mógłbyś nadgonić dziś zaległości.
Cóż… może?
Pozwól, że przypomnę ci, jak plasujesz się w rankingu. Z chemii,
piętnasty z szesnastu. Z matmy, szesnasty z szesnastu. Mam mówić dalej?
-Nie trzeba. -I mądrze. Zapraszam do środka, chłopcze.
Załatwię was!
-Nie dam się! -Teddy, padnij!
-Teddy trafiony! -Uu! Prosto w jadaczkę.
-Zemsta! -Zemsta!
Zrób mi samolot! Tak!
Nie martwicie się, że zostawimy nasze potworki
biednej Bernie, gdy pojedziemy wszyscy na wesele?
Troszkę, choć… nie.
Ona jest już niemal dorosła
i potrafi być odpowiedzialna.
Czas ich dorwać!
Czasami.
Jak uważasz. A co jak się wciągnie w Netflixa
i młodziaki rozpalą ogień? W domu?
Więc. Dwa iks do kwadratu minus pięć igrek plus siedem igrek…
Piąta żona Henryka Tudora została stracona, bo…
…zmieszaj kwas z zasadą, a potem… sama opisała osobliwości w ojczystym
sanskrycie. Williams? Williams! Czy ty zasnąłeś, Williams?
Eee, chciałem się skupić.
I zamknąłeś oczy.
Cóż, bo tak właśnie wchodzę w najwyższy stan koncentracji.
Wyjdź na przerwę na dwór. Może potworny mróz kriogenicznie
reanimuje twój mózg.
-Charlie, co ty kombinujesz? -Ciii… Zbliża się. Zaraz zobaczysz.
Ruszaj się, Koleś. Ty durny psie. Poczekaj aż wejdziemy do środka. Właź tu.
No popatrz.
Ty uparty stary ośle. Nie wiem, dlaczego cię jeszcze trzymam.
Gdzie te klucze?
Nogi mi marzną.
-Nie! Koleś! Nie! -Ale ekstra! On nigdy
-nie dostał przysmaku. -Patrz dalej.
Zostaw to, ty paskudny pchlarzu!
Pomocy, to zamach!
Jest! Bombaa! Jest, jest, jest, jest!
Charlotte Beccles!
Hmm?
Gdybyś bardziej się koncentrował na lekcjach
fizyki, Williams, to wiedziałbyś,
że jak położysz obiekt o większej masie na obiekcie o mniejszej masie,
to go zmiażdżysz. Dolna kula bałwana musi być większa od
tej górnej. Prosta mechanika Newtona.
Była większa.
Ale niestety część odpadła.
Nonsens. Dzisiejsze dzieci nic nie potrafią.
Patrz i ucz się.
Iii… raz.
Iii… dwa.
Trzy. Cztery.
Pięć. Sześć.
Siedem. I tak właśnie lepi się bałwana.
Uważałeś na prezentacji?
-Eee, tak. -To zrób mu żonę.
Nieźle.
Na litość boską. Czas wracać do fizyki.
Tak, psze pani.
Albo, yyy…
zostaniesz przy praktycznej fizyce i zbudujemy temu panu i jego chwiejnej
żonie jakiś domek. Co myślisz, Williams?
Po prostu akurat znalazła się w złym miejscu i w złym czasie.
-To był zwykły przypadek. -Czy aby na pewno?
Tak… chociaż fartowny ten przypadek.
Charlie.
Dobra. Wystarczy zabawy na śniegu na dzisiaj.
Teraz przez godzinę poczytamy, dobrze?
Ja…
Robi listę Sprawdza ją dwa razy
Subtelnie, mamo.
Święty Mikołaj nadchodzi…
to town.
OPERACJA: POMÓŻ KOLESIOWI MISJA UKOŃCZONA!
Dostanie rózgę.
Dalej, Evie.
-Dzieci, ciastka są gotowe! -Chcę na barana!
-Oo, ciachaaa! -Chodźcie na ląd!
Gdybyśmy to my rządzili światem, byłoby o wiele fajniej. Zgodzisz się,
-Evie? -Tak! Byłoby fajniej!
Poczekajcie na mnie, hej!
Ałć! Rany!
Voila! Prosta mechanika Newtona.
Tak, prawda, nawet ładnie nam wyszło. Czyli nie jesteś takim matołkiem, jak
myślałam. No i koniec lekcji. Pakuj się i do domu, Williams.
Oo, tak wcześnie. Okej. Nigdy się tak dobrze nie bawiłem w szkole! Mogę zapytać,
skąd pani się tak dobrze zna na śniegu?
Nie, nie możesz. Do domu.
Ehh, biedny Danny. Ciężko jest nawiązywać przyjaźnie, prawda?
Zawsze mówię, że święta są trochę jak szkło
powiększające dla emocji. Jeśli w twoim życiu panuje radość,
w święta poczujesz się jeszcze szczęśliwszy
i kochany przez bliskich. Ale gdy jesteś smutny i samotny,
szkło łatwo nie odpuści, a złe rzeczy będą wydawały się
poważniejsze i gorsze. Ostatnie, czego brakuje to zamieci,
która bardziej wszystko zagmatwa.
24 GRUDNIA
Mówiłem, że przestanie padać do czasu wyjazdu.
Proszę, przejaśnia się.
-Niestety. -Dobrze, Bernadette, ty tu rządzisz.
-Mega. Super, będziemy dalej się bawić! -To było ekstra!
Po tym, jak zrobicie wszystkie rzeczy z listy obowiązków.
Do zobaczenia. Słuchaj się.
Oookej, czyli będziemy świętować tak, jak co rok?
Oczywiście! Wszystkie tradycje. Będzie indyk, stary świąteczny film i rodzinny
spacer.
Totalnie uwielbiam tradycję tradycyjnych tradycji.
Tak jak każdy.
-Dzieci też? Jesteś tego pewna, mamo? -No, sądzę, że tak. Od kiedy
chcesz inaczej spędzać święta, Bernie?
-Odkąd skończyłam sześć lat. -Okej, cóż, jak tam uważasz, ale
zrób, o co proszę. Zrozumiano?
-Zrób to proszę, Bernie. -A jak wrócimy, zaczną
-się magiczne święta. -Juhu!
Sorki bardzo. Nie robicie juhu?
O nie, to nie mój styl.
-Do zobaczenia, dzieciaki! -Pa!
-Miłego wieczoru! -Pa!
Pa, tato!
Fajnie, osiem godzin wolnych od starych.
-Jest! Osiem godzin bez dzieci! -A ja totalnie uwielbiam dzieci!
Ale niekiedy miło od nich odpocznąć.
Łoł.
Prawie ci się udało, Evie. Moja uciekinierka.
-Pa pa. -Pa. Papa. Do zobaczenia,
-dzieciaki! W razie czego dzwońcie. -Pa. Papa. Bawcie się dobrze.
Okej, współwięźniowie, odsiadka zaczyna się od długiej listy.
Ałć.
Totalnie uwielbiam promy. To jakby łódź wzięła auto na barana.
-Ty nawet spinacze kochasz. -O tak, uwielbiam spinacze.
Mercedes artykułów papierniczych.
Zdaje mi się, czy nadciągają do nas
bardzo ciemne chmury?
Hmm…
Z ostatniej chwili, myśleliście, że to koniec opadów? Mam złe wieści. Bo zbliża
się druga śnieżyca. Kieruje się na południe i z każdą chwilą robi się gorzej!
Ach tak, oczywiście. Okej, tak. Tak, wiem. No dobrze, powodzenia. Dziękuję,
Angie. Dobra, no cóż, mamy poważne kłopoty.
-A co się stało? -Śnieg odciął miasto i sklep mięsny nie
otrzymał dostawy, co oznacza, że świeżego indyka dostaniemy
tylko od Yirrella, więc…
Nie! Yirrell to potwór. Odrażający, okrutny oprawca indyków.
Wyzywał mnie, jak chodziliśmy do szkoły.
Niemniej jednak nie możemy mieć świąt bez indyka.
Bo co? Zasługują, by żyć.
Ale bez indyka nie ma prawdziwych świąt, zawsze jest indyk na święta.
Nie możemy świętować bez mięsa? Zastąpimy go bakłażanem i obtoczmy go w
panierce. Będzie dobry i chrupiący. Nawet nie lubię mięsa…
Charlie! Charlie kochanie. Wychodzimy. Schodzisz?
No dalej. Pospieszmy się.
Ehh szkoda. Co?
Hoho. Proszę, proszę, kogo tu niesie? Całe miasto, witam! Czas zmienić mięcho w
mamonę. Spokojnie, wystarczy indyków dla każdego. Ustawcie się w kolejkę i
-zacznijmy wymianę. -Ktoś powinien zrobić coś z tą ruderą.
Zdecydowanie.
A tak z ciekawości, panie Yirrell, ile za indyka?
Oj, po znajomości, okularniku.
-Normalna cena razy dwa. -Słucham?
Słucham?
To za te małe, ta. Razy trzy za tłuścioszki ze względu na okropną inflację
-i wahania na rynku. -Czy to legalne?
Proszę przestań, bo nam nie sprzeda.
Płatność gotówką. A cały datek ze sprzedaży
przekażę na siebie.
-Nie mów pan tak do mnie. -Charlie.
Ale czy my mamy tyle pieniędzy?
Czas na rozróbę.
Tyko spokojnie, bez walki, ludziska albo wyciągnę poganiacz.
Jest!
-O nie. -Oj Charlie, co ty wyprawiasz?
To może ja zaprezentuję mój towar, dobrze?
Proszę pana… ee nie chcę opóźniać, ale czy są z wolnego wybiegu?
No a jak, chodzą wolno po całej swojej… klatce. Tak.
Jedzą ee… kukurydzę?
Wiesz, nie, nie kukurydzę, one jedzą… błotko.
Ruchy. Ruchy, wy durne kluchy.
Dobra, koniec pytań od irytującego dziecka. Za tymi drzwiami kryje się
-porządny drób… -No dalej, dalej, chodźcie.
-Nie! -Proszę się nie pchać.
Tędy, tędy, tędy.
Panie i panowie, tłuste ptaszory na wasze stoły.
Pora na indora! He?
Gdzie wy? Co wy? Łapać, trzymaj!
-Nie mam. Uciekł. -Mam cię!
Dlaczego złe rzeczy przytrafiają się dobrym ludziom?
-Zepsułaś wszystkim świąteczny obiad! -Ale indyki się cieszą.
Myślę, że to ich najlepszy dzień.
No tak, miło dla indyków, ale Mikołaj już na pewno cię nie odwiedzi.
Nie rozumiesz, że mnie też to popsuje święta?
No bo popsuje je tobie.
No i gotowe. Świąteczny deser na przyjazd taty.
-Łał, biała breja. -No właśnie. Plus pyszny krem na dżem.
Dobra, synku, muszę już lecieć. Wiem, że jest wigilia,
ale będziesz się fantastycznie bawił z tatą. Przyjedzie za godzinę.
I da ci więcej prezentów niż Święty Mikołaj.
To pa. O, i nie zapomnij o zakupach.
Może kup prezent dla taty w sklepie Becclesów.
Tam gdzie mieszka Sam Beccles…
-Wieje mocniej, uważajcie na dole. -Nawet nie zwijaj tego, zejdź na dół.
No i tyle z kolęd.
Pogodnych świąt. Ee, nie. Udanych, radosnych świąt,
Sammy. Wesołych świąt, Sam.
-Sam? Podaj mi. Dziękuję. -O, hej, Danny.
Oo, tak. Danny… To ja. Hej, Sam. Co za spotkanie.
Mieszkam tu.
Aa, tak. Jasne. No przecież.
Wiem o tym.
Eee, przyszedłem tu coś jeszcze kupić. Oo… albo nie, bo zamknęliście.
-Sorki, ale nie ma ruchu przez tę… -Zamieć?
W sumie to chciałam powiedzieć o rychłej klęsce klimatycznej…
Tak. Klima-tastrofa.
Bo wiesz… tata przyjeżdża i chciałem mu kupić
jego ulubiony przysmak. Żelki.
Oo, ja też je lubię. Ee, czekaj… Proszę.
O, łał! Super. Dziękuję. Pomarańcz. Jego ulubiony. Poza żółtym. I zielonym…
Trzeba go troszeczkę obrać. Sorki. Żelki są smaczniejsze bez tych wszystkich
kłaczków i nitek.
Tak. Trochę nitek i kłaczków nie zaszkodzi.
Chcesz wejść do nas na chwilę i się rozgrzać,
umknąć przed klima-tastrofą?
O, tak!
O, nie. Muszę być w domu.
Wiesz, nie chcę przegapić przyjazdu mojego taty.
Och, okej. Ale fajnie. To pa, Danny. Wesołych świąt. Oby były.
No pa. Sam…
Och, ale dałeś ciała, ziom.
Jestem taką straszną gapą.
Wszystko u ciebie gra?
Ee, tak. Jest git. Dzięki.
Oj Charlie, przestań.
-Przepraszam. Możemy już wracać? -Ostatnia nuta!
Masz rację. Lepiej wracajmy do dzieci.
Musimy wracać na prom, migiem.
Powinien być gdzieś tutaj.
-Uważaj! Stop! -Stój! O nie.
-O nie! -O tak.
Tylko spokojnie. Ta apka mówi, że po drugiej stronie wyspy jest most do
-Sherringham. Trasa widokowa. -Totalnie uwielbiam
mosty. Są jak wiszące drogi.
-Jakie mądre ptaszki. -To dla mnie.
-Zaraz przyniesie. Zostaw. -A ty dokąd się wybierasz, Houdini?
Chodź tu. Jest co robić. Wkrótce wrócą.
Dalej, dasz radę.
Jak poczujesz, że tracisz przyczepność, zrób ostry zwrot.
Nie, bo spadniemy z mostu i będzie po nas!
-Ja nie patrzę! -Dalej, staruszko. Dasz sobie radę.
A nie mówiłem? Teraz już z górki.
Patrz na drogę!
Hamuj, hamuj, hamuj!
Stop, stop, stop.
Stop!
-Czy to… indyki? -Indyki?
Indyki?
Cóż, ewidentnie powinniśmy jechać w drugą stronę.
To zawrócę na trzy i git.
Ostrożnie, uważaj, bo wjedziesz w…
-W rów. -Szybko. Wsteczny.
O nie. Nie uda się. Włóż w to trochę serca.
Próbuję!
Dasz radę!
O! Mam pomysł! Pochylmy się wszyscy do tyłu.
A tak, to dobry pomysł, Harry.
Jeszcze tylko kawałek.
-Tak! -Hura!
-Nie, o nie! Stój! -Zatrzymaj się!
-Nie, Teddy. W tę stronę! -No odbierz!
Kto dzwoni?
-O, hej Bernadette. -To mama?
Hejka. Co tam?
No więc mamy mały problem, i jest pewne ryzyko, że my…
nie wrócimy dziś wieczorem do was.
-Nie wrócicie na święta? -Co?
Jak to? Ha?
Jak to? Tatuś i mamusia nie wrócą?
Jest to bardzo możliwe.
-Mamo, co ty masz na głowie? -O nie.
Ee nic, to taki styl.
A więc, Bernadette, musicie zostać razem w stodole, okej?
Tak, ale powiedzcie co z prezentami.
Oszczędniej z baterią, bo nie wezwiesz pomocy!
Improwizujcie. Zamknijcie drzwi i siedźcie razem. Niech nikt nie wychodzi na
-dwór. Okej? -Serio?
-Teddy, przekręć klucz. -Tak jest!
-Dam radę. Tak, bez wątpienia… -Proszę, tylko miej na oku
Evie. A my na pewno wrócimy z rana.
Albo nie, jak nie wezwiemy zaraz pomocy, to…
Ale…
-Czekaj, co? -Nie wrócą?
Poważnie?
Chce mi się teraz płakać.
Dobra, wciśnij, to wyjdzie.
Daj, pomogę ci.
Nie, twoja ręka jest na moim…
Nie.
Czy jesteście cali?
-A jak sądzisz? -Delikatnie, proszę.
Miało być delikatnie, Harry!
Oj, nie może być tak źle. O, jednak jest źle.
Yyy… może chodźmy pieszo?
A chcesz stracić palce u nóg i rąk i inne części ciała w wyniku odmrożenia? Nie!
Więc musimy zostać w vanie.
Nie wierzę, że nie wrócimy na świąteczny poranek.
-Oj, nie powinnaś się tym martwić. -Naprawdę?
Nie, lepiej martw się, że zamarzniesz tu na śmierć i już nigdy nie będziesz
-obchodzić świąt. -Rajuniu.
Nie dramatyzuj. Silnik Beyoncé będzie nas ogrzewał.
O nie.
Poważnie nazwałeś ten absurdalny, stary van na cześć Beyoncé?
Nie, nie. Znaczy nie tej Beyoncé.
Bóg mnie opuścił. To oczywiste.
Tato!
Hej Danny, przykro mi, ale drogi są zablokowane.
-Spadło za dużo śniegu. -Za dużo śniegu.
Tak, panuje potworna zamieć.
Jasne.
Spróbuję przyjechać na Sylwestra.
Jasne.
Nie smuć się za bardzo, okej?
Spoko.
Nadrobimy za rok, okej? Mówię ci, będzie super!
Za rok.
Wszystko gra?
Tak.
No dobra, wesołych świąt, młody. Kocham cię.
Wesołych świąt, tato.
ŚWIĘTA 1981
NIE PRZECHODZIĆ. UWAGA
BARDZO PROSZĘ?
A myślisz, że Mikołaj nas tu znajdzie?
No… pewnie, że tak.
Hej! No to co ten twój ptaszor
chciałby dostać na święta?
Tylko mamę i tatę.
No wiem, Evie. No wiem.
Dobranoc, kochani.
-Branoc. -Branoc.
Dobranoc.
Czyja stopa tu sterczy?
O, to moja.
Możesz ją zabrać?
Ale nie tu!
Tak, jak myślałam, najgorsze święta w historii.
Och, wiedziałam, że tak będzie.
Nie do wiary, że go nie ma.
Na pewno chciał przyjechać.
Przynajmniej mamy siebie. Będziemy mieć piękne święta.
Mamo, czy Mikołaj do mnie przyjdzie, jak tutaj ze mną zostaniesz?
Oczywiście, skarbie. Oczywiście.
Wiesz co, mamo? Gdybym mógł wybrać,
kto do mnie przyjdzie: tata czy Święty Mikołaj,
wolałbym, żeby przyszedł tata.
O choinka. Co za chaos. Pamiętacie, jak wam mówiłem,
że czeka nas tu cały wór problemów? Cóż, wtedy właśnie wkroczyłem ja.
Hop, hop!
Pędź dalej, Fircyk, mój ty dzielny reniferze.
Może nie zauważyłeś, ale wieje tutaj nieco porywczy wiatr.
Nonsens! To lekka bryza.
Hej! Czy nie możemy zawrócić? Odhaczyliśmy grzeczne kraje.
Nie! Nie pozwolimy słabiutkiej zamieci popsuć świąt! Tam! Kieruj się ku latarni!
Okej, już lecę!
To się skończy źle!
Łoł!
-Dzięki, Bill! -Witaj, Święty!
Łoł!
Łoł! Niech mnie jemioła!
Udało się. A nie mówiłem? O nie. Myślałem, że trudy mamy za sobą, ale
okazuje się, że to nie koniec problemów.
Kumple leżą w domu. Przez grypę mają czerwone nosy, a moje błyszczące kopytka
cierpią.
Problem numer jeden.
Danny Williams.
To lecę.
Jeśli się wywalisz, to zabieram cię do domu.
A czy ja kiedykolwiek upadłem?
Może ominiemy tę scenę, zgoda?
Hmm. Smutny i samotny. Co rano robi mamie herbatę i tosty. Że co?
Jego tata nie przyjechał. To straszne. Okropne.
Tutaj przyda się coś wyjątkowego.
Świetnie.
No hej, złociutka. Ee, może chcesz polecieć ze mną hen daleko?
Zrozumiałem aluzję.
Problem numer dwa.
W stodole jest piątka dzieci. Są całkiem same.
-Ciekawe wyzwanie. -Święty, przecież nie dasz rady
wziąć do komina wszystkich worków.
To nie moje pierwsze rodeo, panie gburku.
Hop!
Cicho bądź. Piśniesz choć słówko, a sprezentuję sobie samolatające sanie.
Hop! Miałem rację. To dwa słowa.
Dobra. Skarpety. To one?
Wspaniała wyobraźnia.
Będę musiał wykazać się superkreatywnością.
Tak. Bardzo dobrze. Mądrze.
Świetnie.
Pora na ciebie, dzielna Bernadette.
Dobra. Problem numer trzy, najtrudniejszy ze wszystkich: bliźniaczki.
Jedna była grzeczna, a za to druga…
Jest tą złą. Zawsze jedna jest zła.
Nie, nie jest zła, ale zdecydowanie była niegrzeczna.
Co zrobić?
No weź rzuć monetą. Została Finlandia, Szwecja i ten kraj, w którym
wszyscy jodłują.
Nie pospieszaj. To nie przelewki. Każdy zasługuje na szansę, żeby się poprawić.
Nie posprzątała pokoju. Ogoliła psa dla brody i choinka,
wypuściła indyki farmera Yirrella.
No uwijaj się, szefie.
Moje dzwoneczki zmieniają się
w kule śnieżne na mrozie.
Szkoda, szkoda, ale czasem tak trzeba.
Tyle się mówi o liście grzecznych i niegrzecznych, a jak przychodzi,
co do czego naprawdę trudno zostawić mi pustą
skarpetę na prezenty w świąteczną noc.
O rany, to było naprawdę potworne.
-Dobra, dokąd teraz? Jamajka? Barbados? -Nie. Islandia.
Hip, hip. Żegnaj, Wellington-on-Sea! Ho ho ho!
Wiedziałam, że da mi prezent.
Tak, tak, tak, tak!
Charlie Beccles jest gwiazdą rocka.
O nie.
Pomylił bliźniaczkę.
Hmm?
O nie, co to znaczy? Znowu zapomniałeś o Finlandii?
Nie, to cudowne wieści! Wybacz, kolego, czeka nas długa noc.
Długa noc? Mam dalej zasuwać? No stary! Ja i tak już kopytkuję po
godzinach!
Uzbrój się w cierpliwość. Będzie magicznie!
To dokąd lecieć, szefie?
Z powrotem do Wellington. Bo niegrzeczna bliźniaczka
przywdziała aureolę. To mój pierwszy Kod Czerwony
od pięćdziesięciu lat!
-Czerwony? Najs! -Czas odkurzyć te stare
cudeńka. Dobra, goni nas czas.
-Ruszaj żwawo z kopyta, rogaty. -Robi się! Mam jeszcze
tajne zapasy mocy. Obczaj to.
Kocham tę robotę!
BOŻE NARODZENIE
Och rajuniu! Charlie, Charlie! Spójrz, był Mikołaj. Jeju, zobacz!
Tak, masz gitarę!
Dlaczego nie sprawdzasz skarpety?
-Cóż, nie miałam tyle szczęścia. -Co ty mówisz?
Byłam jednak zbyt niegrzeczna. Mogłam mniej roz…
Charlie, weź popatrz!
Co?
-Sam ma atak histerii. -Szykuj się.
-Charlie ma pełną skarpetę! -Tak, mam pełną skarpetę!
O rety, o rety, o rety. Sam! Spójrz, ile mam prezentów!
-Już chciałem wezwać pogotowie. -Spójrzcie na ten!
-Jak to się stało? Czekolada! -Och, tak!
Ale się cieszę!
Nie mogę! Pałeczki!
Coś tam jeszcze jest, Charlie.
Serio?
Może zajrzyj do środka.
To już wszystko.
-Mamo, zawsze marzyłam o gitarze. -No tak, pamiętam!
Oficjalnie: grzeczna.
-Jednak coś było? -Nie. To nic takiego.
Ee, okej. Mamo, patrz, czego się nauczyłam.
-Dziękuję. -Nie ma za co.
Kochany Mikołaj.
Wesołych świąt, słoneczko.
Haha! Ha!
Jest!
Wyjrzyj przez okno.
Niech mnie śnieg.
Mamo? Tato? O nie, gdzie oni są?
-Rany. -Rany.
O rany.
Święta do niczego.
Czy na pewno? Sprawdźcie skarpety. Był Mikołaj.
-Co? -Serio?
I zostawił bardzo ciekawe prezenty.
Mega miotacz? Dziwne.
A ja mam myjkę? Dziwniejsze.
-To karaoke? Dla nas? -Hmm…
Bita śmietana!
-Ciekawe. -No co jest?
-Ja nie czaję. -No raczej.
Słuchajcie, są święta,
a po naszych rodzicach nie ma śladu. To może być problem,
tak, ale prezenty od Mikołaja nasuwają mi na myśl pewne intrygujące
pytanie. Czy my lubimy tradycyjne świąteczne plany?
A obiad pełen warzyw?
-Brukselka. -Brukselka.
-O nie. -Zmywanie po obiedzie?
Koniec.
Oj.
-Nie-e. -A długi, świąteczny spacer?
A wiesz, że jakoś nie mogę iść prosto.
-Nie! -Tak! Znaczy „Nie”!
Potem ten stary świąteczny film?
WESOŁYCH ŚWIĄT
Nie cierpię tego ckliwego filmu.
Tak właśnie myślałam. A może zorganizujemy sobie lepsze święta?
-Zdecydowanie. -Eee, tak?
Tak. Dobra, czas na wielki moment, dzieci. Taki moment definiuje nasz charakter.
Czy mamy wizję przyszłości, która jest lepsza,
ciekawsza i zabawniejsza?
-Tak! -Tak!
Dzieci z Wellington-on-Sea, na miejsca. Pora na nasze święta! -Tak! -Tak!
Tak!
Dlatego kocham swoją pracę. Spójrzcie na tę radość.
-Łał! Mamo! Mamo! Mamo. -Ciii.
Daj spokój, Jan. Posłuchaj, tata Danny'ego nie przyjechał,
a już i tak nie było mnie w domu na wigilię.
Tak i… rozumiem, że się źle czuje.
Okej… Okej! Okej.
Zrobię to.
-A niech to. -Wychodzisz znowu?
Drogi są nieprzejezdne i jestem jedyną osobą, która może pieszo dotrzeć do
-szpitala. -Znajdź zastępstwo. Może
kogoś, kto się nie rozwiódł?
Słuchaj, znasz naszego latarnika Billa?
Jego mama może dzisiaj umrzeć. To bardzo poważna sprawa. Lubi tylko mnie,
a innych nie darzy taką sympatią. Naprawdę strasznie jest umierać,
trzymając za rękę kogoś, kogo nie lubisz.
Okej, rozumiem. Pani Latarnik i jej przykry los
jest dużo ważniejszy od ciebie, mnie i naszych świąt.
Słonko, przecież nie jest. Taka jest moja praca. Może popytam i ktoś się tobą
-zajmie do mojego powrotu. -Nie musisz. Sam sobie
dam radę. Przywykłem już.
Jakoś ci to wynagrodzę. I zrobimy coś tylko… tylko we dwoje.
Urządzimy super uroczystą kolację, jak wrócę. Okej?
Tak? Z ekstra słodką czerwoną breją?
Muszę się powoli zbierać.
O raju. Tak to jest, że nieważne, jak dobrze się spiszę,
życie i tak wszystko skomplikuje. Gdy moja święta noc się kończy,
problemy znów wracają. I wtedy to wy musicie
sobie z nimi poradzić.
Świetnie sobie radzisz, kotku!
-W górę, Harry! Tobie też się uda! -Przecież idę w górę, skarbie.
Już prawie!
-Cholewka! -Uważaj!
-Zahamuj! Jadę na… -Oj, stop, stop, stop.
Kto by pomyślał, że tak to się skończy? O, a no tak, ja.
O nie. Biedne dzieci.
Co one poczną bez nas?
Gotowi?
-Tak. -Mhm.
Dzieci ze stodoły, świąteczny obiad po naszemu!
Pizza!
Dajesz.
Bita śmietana!
I gotowe. Zjadaj!
Święta lepsze o dwadzieścia siedem procent.
-Jest moc! -Tak!
Scarlett, czas na twój prezent.
Już po was, lamusy!
Taaak!
A masz! Jeszcze raz.
A masz!
Święta lepsze o czterdzieści osiem procent. Pora pozmywać. Twoja kolej,
-Tedwardo. -Mhm.
Oto potęga mycia pod ciśnieniem!
Teraz, Evie!
Dalej, Teddy, polewaj!
Łoł, niesamowite!
Święta lepsze o siedemdziesiąt trzy procent.
Prawie sto, zostało tylko jedno. Za mną, ekipo!
-Taak! -You're here, where you should be.
Snow is falling as the carolers sing.
It just wasn't the same. Alone on Christmas Day.
Pa pa para pa. Głośniej, Sammy!
Ups.
-Charlie! -Jak takie niegrzeczne
dziecko dostało tyle prezentów?
-Wiesz co? Gra mi czasami na nerwach. -To jest dobre pytanie.
Więc, gdy Sam głowiła się nad tajemnicą, biedny Danny zastanawiał się,
dlaczego tylko on spędza święta samotnie.
Chyba że…?
ŻADNYCH KOLĘDNIKÓW ŻADNYCH AKWIZYTORÓW
ŻADNYCH SPRZEDAWCÓW ANI CIEBIE!
Kolędnicy. Bójcie się mojej zwiniętej parasolki.
Williams.
Ee, sorki, że nachodzę. Chciałaby pani spędzić razem czas?
A co z twoją mamą?
Znowu pracuje. I pokłóciliśmy się.
A twój tata?
On… nie przyjechał. Jak mama wróci z pracy, zjemy kolację,
ale może ma pani ochotę na świąteczny deser? Przecież oboje jesteśmy sami.
Wiesz, eee… to bardzo miłe, ale… jestem zajęta.
Jasne. No to nieważne.
Życie nie zawsze jest proste, prawda, Williams?
Nie zawsze, tak.
Ale tak myślę, że teraz najtrudniej jest twojej mamie.
Mamo, chciałbym…
Nie.
PRZEPRASZAM, MAMO
BARDZO PRZEPRASZAM, MAMO
Zdaje mi się, że pora na interwencję.
Spójrzmy. Prosto i w górę. Tak.
Gdy martwi mnie sytuacja na świecie, myślę o hali przylotów
na lotnisku Heathrow. Ogólnie…
No i wystarczy nam.
-Ha? -Twoja kolej, Nisha.
Czas śpiewać!
-O tak! -Tak!
If you want to run away with me,
I know a galaxy and I can take you for a ride
I had a premonition that we fell into a rhythm
-Where the music don't stop for life -Where the music don't stop for life
-Vincero… -Całą piersią, Teddy!
-Boom-shakal-aka, it's a brand new style -Boom-shaka-laka, it's a brand new style
Lecimy! Łuhu!
-Niech żyją święta! -Niech żyją święta!
-Święta o sto procent lepsze. -A co ze spacerem, Bernie?
Hmm.
Muszę dopisać w swoim dzienniku: „módl się o reinkarnację gdzieś na tropikalnej
-plaży”. -Niech nam żyje…
Niech nam żyje…
Uuu, czas na prezenty, co powiesz?
-Co? -Prezenty?
-Wesołych świąt, skarbie. -Co to?
O, wziąłem w razie czego. Chciałem, żebyś dostała go na czas. Zauważyłem, że ekran
-w twoim już trochę popękał. -Co? Telefon? Naładowany?
-Zgadza się. Tak. Dane też skopiowałem. -Mogliśmy zadzwonić do dzieci?
Ee… no, ale wtedy nie byłoby niespodzianki,
czyż nie?
Niespodzianka!
-Ale ładnie zapakował, prawda? -Ten gość jest głupolem
i nie da się tego ukryć.
Dzieci nie odbierają. Coś musiało się stać.
A możemy, proszę, wezwać wreszcie pomoc?
Jesteś pięćset dwudziesty w kolejce. Prosimy poczekać.
-O nie. -Pewnie wszystkich zasypało.
Nie wydostaniemy się stąd.
Zadzwoń do Trapper, ona ma linię alarmową.
Ale ona jest straszna.
-Mm, ale szkoła trzyma poziom. -Naprawdę. Jakie z was dzieciaki.
Uważaj, Harry.
Dzień dobry, pani Trapper.
Tak, to ważne? Bo jestem zajęta.
Uuu, tak, przepraszam, że przeszkadzam. Oj. O tak, tu-tu Harry Forrest,
tata Scarlett i Teddy'ego.
-Harry, i co mówi? -Tak. Tak, miałem z panią matematykę.
Zgadza się. Osiemnasty z osiemnastu. Chałowy Harry. Tak, tak. Chciałem zapytać,
czy może nam pani jakoś pomóc? Utknęliśmy gdzieś.
Wiesz, teraz jestem czymś zajęta, ale jeśli jesteś pod ścianą…
Tak! Totalnie.
No dobrze, mam pewien pomysł.
Szybciej, Williams!
Nie cierpię indyków. Wrednych dziobów, piórek…
-Pani Trapper. -Witaj, Yirrell. Musisz uratować
kilka osób, które utknęły w zaspie.
-A dlaczego? -Bo tak powiedziałam.
-Chętnie, prze pani. -No, a teraz migusiem, podstępny kmiotku.
Tak jest. Dziękuję. Robi się.
Jak widzisz, czasami warto być przerażającą,
starą wiedźmą.
Tak, nada się. Oto lokalizacja vana McNuttów.
-Jedź i ich uratuj. Raz dwa. -Tak, prze pani.
Dobrze, Williams, do roboty.
Ale wie pani, że to niesprawiedliwe, że muszę pracować w święta.
No właśnie. Nikt nie powinien pracować w święta.
Również twoja mama.
Dobrze, chcesz na to spojrzeć?
-Co? Nigdy nie zdążymy na czas! -Oczywiście, że zdążymy, chłopcze.
Najwyższa pora na projekt „Pojednanie”.
Nie wierzę, że posprzątałaś moją stronę. Taki porządek jest niezdrowy.
Charlie Beccles: Operacja Szczęśliwa Sam. Taktyki i plany. Pomóc Kolesiowi.
Natłuścić arbuza Nishy. Operacja swatania? Przyszłość!
Rany.
-Robi to wszystko… dla mnie? -Co? A to, co tu robi?
Zaraz rzucę na ciebie okiem!
Co? Co? Sam, co ci się stało? Hmm. Nieważne.
Sam jest bardzo mądra. Byłem pewien, że rozwikła zagadkę.
Szybciej, Williams. Szybko!
-Totalnie uwielbiam rycerskość! -Co?
-No nareszcie. Ktoś przyjechał. -Och, pewnie pomoc drogowa!
-Uratowani. Tu jesteśmy! Halo! Halo! -Pomocy! Tutaj!
Tak! Alleluja.
-Rany, to chyba wysłannik niebios. -Och.
-Słyszałem, że zostaliście na lodzie! -Czy to Yirrell?
-Co? -Kto?
Jak się masz, Chałowy Harry, przybyłem wam na ratunek.
Za niewielką opłatą.
Czy on kpi?
-O nie. -O nie.
-O, już po nas! -Toniemy!
O Boże.
Hmm.
-Jakoś mało dramatycznie. -Dobra, adres?
-Dom! -Dom!
Wszyscy gotowi?
I marsz! Raz, dwa, trzy, cztery. Raz, dwa, trzy, cztery. I zwrot… raz, dwa,
-trzy, cztery. -Daj już spokój. Wracamy.
Co? O. Ale ja…
To było mega!
-Bernie to totalna geniuszka. -Ale nie poszliśmy do
uroczych chatek na plaży.
Będą za rok, młoda. Czas na epickiego świątecznego chowanego! Zwycięzca zgarnia
-ostatniego Marsa! -Jestem w tym najlepszy!
-Dalej! -Bosko! Szybko!
30, 29, 28, 27, 26, 25, 24, 23, 22, 21, 20, 19, 18, 17, 16, 15, 14, 13, 12…
Ciii…
TĘDY
Co?
Mamo, wróciłaś! Widzisz, co zrobiliśmy?
MAMA TO BOHATERKA
Och, Danny. Nie wiem, co powiedzieć.
Proszę nic nie mówić. Zapraszamy do środka pani Williams.
Na wyjątkową świąteczną kolację z pani cudownym synem.
Dołączy pani do nas?
Ee, może za rok. Od dawna coś odkładałam z moimi bliskimi.
Proszę pani, na pewno?
Wesołych świąt, Williams. Pora świętować sukcesy i wspominać straty.
PRZEPRASZAM MAMO
Chodź tu.
Sami sobie damy radę.
Też tak myślę.
Pani tron, madam.
SZWAJCARIA
Wesołych świąt, Jamie.
Wreszcie. Pierwsza do łazienki!
Totalnie cię uwielbiam, staruszko.
-Dzieci! Wróciliśmy! -Wróciliśmy!
-Co, na niebiosa, się tu wydarzyło? -O nie! Ktoś się tutaj włamał!
-Rodzice! -Juhu!
-Jesteście! -Tak!
-Oj, Nisha Beta, przepraszam. Wybacz mi. -Hej!
Już nigdy nie zostawię was na święta!
-Mamo! -Kocham cię, myszko.
I jak widzę, mieliście całkiem niezłą zabawę.
Tak. Bernie jest genialna.
-Była imprezka! -Ona jest moją bohaterką.
Ale nie ma to jak tradycyjne święta z rodziną, prawda?
Oczywiście, że tak.
-Chwila moment, gdzie Evie? -Właśnie, gdzie ta marcheweczka?
Evie!
-Evie! Wychodź! -Czemu drzwi są otwarte?
-Evie! -Evie! Evie!
O nie. Kiedy ostatni raz widzieliście Evie?
-Evie! -Evie!
Bawiliśmy się w chowanego. Nie wiem, kiedy znikła. Tak przepraszam!
Evie, wychodź, koniec zabawy!
Spokojnie, zaraz ją znajdziemy.
Nie ma jej w domu.
O matko.
Pisz do pani Trapper na WhatsAppie. Dzieci, a wy do znajomych.
Potrzebujemy każdej pomocy. Znajdźcie Evie. Proszę.
Znajdziemy. Jestem pewna na sto procent.
To wszystko moja wina. Za wiele wymagałam od Bernie.
Bernie!
Evie!
Bernie, czekaj! Proszę.
Evie!
-Nie martwcie się, damy radę. -Evie!
Znajdziemy ją.
-Idźcie razem! -Ostrożnie!
-Evie! -Evie!
Danny, potrzebujemy ciebie i twojego quada z piekła rodem. Evie McNutt zaginęła.
EVE MCNUTT ZAGINĘŁA!! W TĘ POGODĘ?? NIEDOBRZE…
ZBIERAMY LUDZI DO POMOCY! WEŹCIE LATARKI
Musimy pomóc w poszukiwaniach.
Idziemy z wami.
-Chodźmy. -Evie. Evie! Chodź do
Charlie! Mam dużo słodyczy!
-Ciii, Charlie. -Przestań, Charlie. Proszę, bądź
poważna, to nie jest czas na takie zachowanie.
-Stop. -Przyjechała.
Już jest.
Dobrze, na boki, stworzyć linię, co dwa metry przerwa. I wypatrywać.
Szybko!
Utrzymujcie dystans i idźcie w linii!
-Evie! Evie. -Evie! Evie-Weevie. Mam lody, mała!
-Charlie. -Evie!
Nie, wy przestańcie. Charlie wcale się nie wygłupia. Też szuka. Pomaga ludziom na
-swój sposób, taki… z wyobraźnią. -Tacie chodziło tylko o…
Czemu Mikołaj dał jej prezenty? Bo wie, że Charlie nie jest niegrzeczna.
Jest dobra. O… i… i ona ciągle stara się robić coś,
-żeby mi pomóc. -Serio?
-Nie udawaj. I robi to wszystko z
miłości do mnie. Dlaczego przydepnęła Nishy sukienkę? No bo Nisha jest
bardzo złośliwa i nazywa mnie…
-Nudziarą. -No właśnie. Dlaczego Charlie
zrzuciła śnieg na panią Horton?
-Słucham? -Bo uwielbiam jej psa,
Kolesia, a ona potwornie go traktuje.
Czy Sam mówi prawdę?
-Wiesz, motywacja to złożona sprawa. -I wypuściła indyki Yirrella, bo…
-Nie wierzę, że to to! -Charlie Beccles…
Zrobiła to! Dlatego,
że te biedne indyki musiałyby umrzeć w te święta, żebyśmy
je zjedli, mimo że i tak mamy dużo jedzenia.
-No tak… -No tak…
Więc moje postanowienie to być bardziej jak Charlie. Nie mniej. Możemy wreszcie
szukać dalej Evie i powstrzymać się od tego potwornego szufladkowania? Evie!
-Evie! -Hej! Hej, Sam! Poczekaj!
Evie! Evie!
Podwieźć was? Znaczy, o ile macie ochotę. No wiesz, może… chcecie podwózkę?
Oo, ee…
-Evie, wychodź, słońce! -Dzięki, że się za mną wstawiłaś.
Evie, halo, gdzie jesteś?
Jesteś moją najlepsza siostrą.
Dobra, wsiadaj na rumaka Romeo, Julio.
-Bliźniaczki Beccles pomogą! -Evie!
Evie! Evie!
Bez sensu. Nigdy nie znajdziemy jej w tym mroku.
Nie możemy się poddawać.
Ale niczego nie widzę.
No właśnie. Wiem, co zrobimy. Łapcie się.
-Proszę pana! Proszę pana! Halo! Proszę! -Panie Billu! Jest tam
-kto? Proszę Pana! Halo! -Pomocy! Otworzy pan?
-Łoł, już schodzi. -Jest!
Proszę pana!
-Evie McNutt zaginęła. -I jest za ciemno.
-Dzieci? -A pan ma mocne światło.
Oo, to wcho-wchodźcie.
W górę, szybko.
-Weź to. -Dziękuję.
Wybaczcie bałagan.
Dalej, Gertrudo, czas zabłysnąć.
-Evie! -Evie!
Chodźcie tędy.
Widzę Bernie.
Za nią, proszę pana.
Da pan radę. Szybko!
-Coś leży w śniegu. -Gdzie?
Na lewo! Bardziej na lewo!
-Patrz, tam! -Musimy jej pomóc i to szybko!
-Chodźmy! -Evie! Evie! Evie!
Ptaszor.
Evie!
O Boże.
Och, Evie.
Evie!
Widzę ją!
-Bernie! Bernie! -Bernie! Wszystko okej?
Evie? Gdzie jest Evie?
Będziemy szukać. Znajdzie się.
-To moja wina. -Jest gdzieś blisko.
Zobaczcie tam!
Patrzcie, co wskazuje światło. Tam coś się rusza.
Evie!
To z chatki.
Bernie, zobacz te indory! Spójrz!
Evie.
Evie!
Mama!
Evie, kochanie.
-Znaleziona! Znaleźliśmy ją w chatce! -Znaleźli ją!
Cała i zdrowa.
Jest tu.
I się najlepiej schowałam.
Tak, skarbie. Byłaś najlepsza.
No chodź do mnie, ty pierzasty ptasi bohaterze. Ał! Oł! Ał!
Totalnie uwielbiam indyki!
Mamo, przepraszam, że ją zgubiłam. Jestem taka głupia. Zapomniałam o tym, co
najważniejsze.
Nie. Nie. Liczy się tylko to, że ją znalazłaś. I urządziłaś dzieciakom
niezwykłe święta, Bernadette.
Jestem z ciebie taka dumna.
Też chcę się potulić!
-Ale cudownie, prawda? -Tak! Jest idealnie.
Danny Williams.
Tak?
Czy to ty wpadłeś na pomysł z latarnią?
-Dziękuję. -Nie ma za co.
Słuchajcie, przyjaciele, to jest Danny, najmądrzejsza osoba w naszym mieście.
Twoja kolej. Dajesz, młody.
Eee…
Sam, tak myślałem,
może chcesz kiedyś iść ze mną na wspólne testowanie kolorowych żelków?
Zła bliźniaczka, gościu.
Tu jestem. I tak, bardzo chętnie.
I takie były Tamte Święta. Myślę, że zapiszą się one w historii Wellington jako
cenna lekcja, że w świętach nie chodzi o prezenty i świetnego gościa zwanego
Świętym. Chodzi o bycie z ludźmi, których kochasz. W miejscu, które kochasz. To czas
prawdziwych bohaterów. Na przykład dobrej duszy, która podarowała Billowi ostatnie
-święta z mamą. -Hej, Bill.
Została jeszcze jedna sprawa. Tradycyjne morsowanie w drugi dzień świąt.
W tym roku, po raz pierwszy w historii, nikogo miało tu nie być. Cóż,
poza jednym nieustraszonym, chudym wilkiem morskim.
Nawet, jeśli miał robić to sam, nie odpuściłby tego.
No dalej, chodźcie!
-Hej, Bill. -Dzień dobry.
-Wesołych świąt, Bill. -Hej Bill, ty też wskakujesz?
-Dzięki za zaproszenie. -Ale super, że przyjechałeś.
Proszę, potworku. Koniec z ucieczkami, Evie.
A zżyta społeczność jest na całe życie. Nie tylko od święta.
Ale fajnie!
-No i jesteśmy. -Miły z ciebie młodzieniec.
Dalej, Danny. Zróbmy to. Tak!
Ooo, jest lodowata. Łoł.
Misja ukończona.
Jest cudownie!
No dalej, wchodzimy.
-Ostatni w wodzie gapa. -No to będziesz gapą!
-Uważajcie. -Dzieci, czekajcie!
-Nie chcę tego robić. Proszę, nie. -Nie tchórz i wchodzimy.
Mamo, potrzymaj mi.
Miłej hipotermii.
Pani Trapper, dziękuję za… za opiekę nad moim Dannym.
I wesołych świąt.
Tak. Takie właśnie są.
A teraz, jak sądzę, już czas na kąpiel. Z drogi śledzie!
Ma pani rację. Pokażmy, jak się morsuje!
Ja też wchodzę do wody!
Uwielbiam szczęśliwe zakończenia.
KOLEJNE ŚWIĘTA
TRZY MĘDRCZYNIE
ŚWIĄTECZNY JARMARK YIRRELLA MIKOŁAJ
KLIMATASTROFERKI
PTASIE SANKTUARIUM MCNUTTÓW
KU PAMIĘCI MAMY
SAMOLATAJĄCE SANIE
Wesołych świąt, kochani. A teraz najwyższa pora spać.
Do kogo mówisz? Gadasz do siebie, szefie.