POPRZEDNIO
- Nocna Akcja grozi cywilom? - Powstrzymujemy takich dupków jak ty.
Potwierdziłeś istnienie Nocnej Akcji.
Co robisz z Amerykanami?
Zaoferowałam im informacje wywiadowcze.
Gdy poinformuję o tym Abbasa, wrócisz pierwszym lotem.
A jeśli przekażę ci go?
Petera. Tego Amerykanina.
Ktoś chce stworzyć jeden z rodzajów broni z „Naparstnicy”.
O który może chodzić?
Mają kolejny związek.
Mają już wszystko?
Naprawdę myślisz, że mogą sami stworzyć broń chemiczną?
Potrzebują do tego kogoś.
Nie! Mamo!
- Zostaw ją! - Tato!
- A ty kim jesteś? - Pracuję z doktorem Cole’em.
Możesz temu zapobiec. Wystarczy, że pogadasz z nim sam na sam.
Catherine? Noor nadal nie ma.
Mamy większy problem.
SIEDEMNAŚCIE LAT WCZEŚNIEJ
Nie dojadasz w tej szkole z internatem, Tomás?
- Mają kiepskie żarcie. - Tęskni za smakiem domu.
Brytyjczycy to nie kucharze. Wyślij im swojego.
Może karmiliby go lepiej, znając jego ojca.
O czym mówisz?
Pieniądze na twoją elegancką szkołę zapewniło nazwisko Bala.
Mięso na twoim widelcu, które beztrosko sobie wsysasz,
zapewniło nazwisko Bala.
A ty ze wstydu o nim nie wspominasz?
Tyle dla ciebie poświęciłem,
a ty w podzięce przedstawiasz się tam jako Tomás Dargin?
- Panieńskim nazwiskiem matki? - Uznałem, że tak będzie łatwiej.
Nazwisko Bala należy do ciebie.
Walczyłem o nie.
To za nie ginęli nasi rodacy.
To temu nazwisku wszyscy tutaj poświęcili swoje życie.
Poszedłeś do szkoły i zapomniałeś o historii swojej rodziny?
Skoro zrezygnowałeś z mojego nazwiska, odpuścisz też moją kolację.
Znam twoje przemowy.
Wysłałeś mnie do Anglii, żebym sam o siebie zadbał.
Udowodnił, że oprócz siły liczy się wiedza.
Nikt nie przyjmie na studia dziedzica podżegaczy wojennych.
- Tomás. - Nie teraz, Markus.
Nie teraz!
Wróć do stołu i przeproś.
Nie chcę go oglądać.
Że też nie widziałeś, jak rozczarowała go twoja nieobecność na polowaniu.
Przez cały tydzień mówił o tym,
że zabierze syna na polowanie jak za dawnych lat.
Ale ty się nie zjawiłeś.
Tak ci mówił?
Poluję z wami, odkąd skończyłeś osiem lat. Było po nim widać.
Ty zawsze tego chciałeś. Mnie nie dał wyboru.
Dał ci o wiele więcej.
Gdy mój ojciec zginął, walcząc za niego, on traktował mnie jak syna.
Ale to nie powstrzymało całej tej reszty
przed przypominaniem mi, że nie jestem jednym z was.
Nie pojmujesz, jakie masz szczęście? Oddałbym wszystko, by nosić to nazwisko.
A ty ot tak je odrzucasz.
Wujek Viktor załamał się na wieść o tym, że w szkole używasz nazwiska Dargin.
To byłeś ty.
- Ty mu powiedziałeś. - By przypomnieć ci o hierarchii.
Ty też o niej pamiętaj.
Nie nazywasz się Bala.
I to się nie zmieni.
Jestem lepszy od tej rodziny. Obaj mnie za to nienawidzicie.
Śmiało. Bądź sobie jego pieskiem.
Wylizuj resztki po nim.
Inni nie tykają cię nie ze strachu przed tobą.
Nie.
Chroni cię nazwisko.
NOCNY AGENT
Dawać ich.
Ustawcie ich.
Rodzina do chłodni.
Przygotujcie chemika i asystentkę.
- Tato? - Wszystko będzie dobrze.
- Róbcie, co każą. - Tato?
Wtedy nic wam nie będzie!
- Nie rób tego! - Zajmę się nią, Wil.
Opuściliśmy miasto. Dokąd teraz?
Dokąd teraz?
Przemoc fizyczna to nieskuteczna technika przesłuchania.
Ale to fajne uczucie, a ty mnie wkurzasz.
Nadal nie wiesz, jak to działa.
- Czego chcesz? - Daj mi telefon.
Zadzwonię i umówię spotkanie.
Zabiorę cię do niego.
To aż tak proste.
Wykonaj choćby jeden podejrzany ruch,
a wszystko odwołuję, jasne?
Czas ucieka.
Alice Leeds.
Tak się nazywała twoja zabita partnerka, prawda?
A wiesz, kogo ty zabiłeś w Tajlandii?
No właśnie.
Dzwoń do szefa.
Tak, jestem z Sutherlandem.
Przyjadę z nim.
- I jak? - Nadal ma wyłączony telefon.
Porzucił auto przy magazynie na przedmieściach
i odjechał innym pojazdem w drugą stronę.
Kamera uliczna wyłapała szarego vana, którym mogli się poruszać,
ale nie udało się wychwycić blach.
Chryste.
Nieznani sprawcy przejęli broń chemiczną, nie żyje agentka francuskiego wywiadu,
agenci uganiają się po całym mieście, a do tego porwano cywilów.
A teraz twój agent zniknął z jedyną osobą z wiedzą na ten temat?
Albo spytam inaczej. Sutherland jest podejrzanym?
- Nie bez szerszego info. - No to go znajdź.
Nocna Akcja ma zostawić „Naparstnicę” i skupić się na Sutherlandzie.
Tak jest.
Nie powinniśmy być w kombinezonach?
To laboratorium jest jak kombinezon.
Ma własne źródło czystego powietrza
i pozwala trzymać składniki chemiczne w szczelnych pojemnikach.
A wszystko to chronione przez antykorozyjną warstwę stopu niklu.
Zważywszy na to, jakie badania zlecało CIA,
nic nie mogło się stąd wydostać.
A co z nami?
Nie dotykaj niczego, chyba że ci każę. Inaczej kombinezon i tak by nie pomógł.
Zapoznajcie się z laboratorium. Sprawdźcie, czy macie wszystko.
Naprawdę chcecie stworzyć K.X. Ale to niemożliwe.
Twoje badania mówią inaczej.
Że niby to? To tylko teoria.
Podczas badań nie wyprodukowano niczego takiego.
Chcesz, żebym...
Uratował swoją rodzinę.
Jeśli odmówisz współpracy,
przywlokę ich do ciebie i zafunduję im kulki między oczy.
- Zegar tyka. - Ale przecież sam sobie nie poradzę.
Potrzebuję więcej czasu i całego zespołu badawczego.
Czyli jest zbędna?
- Czekaj! - Nie!
Nie rozumiesz.
Jeśli cokolwiek pójdzie nie tak albo jeśli popełnię błąd...
No to nie spierdol tego.
Do roboty.
Co robimy?
Materiały w takich ilościach...
Mogą żądać niemożliwego.
Na pewno zauważą, że nic nie robimy.
Udawajmy, że pracujemy.
Nawet najdrobniejszy błąd...
Czego pan potrzebuje, aby mieć pewność, że idzie dobrze?
- Pilotażowej partii. - Czego?
Testu do ustalenia parametrów potrzebnych do większej skali.
No dobrze.
Bierzmy się do roboty i pracujmy jak najwolniej.
- A później? - Spróbujemy stąd uciec.
Wyłaź.
Z bronią odpada.
To tobie się śpieszy.
No to chodźmy.
I to był Caleb. Ten, którego zabiłeś w Bangkoku.
Jego dwaj starsi bracia, rodzice,
babcia, wujkowie, kuzyni i ich rodziny,
bratanice i bratankowie, przyjaciele, w tym ja...
Wszyscy byliśmy na pogrzebie.
Czterdzieści dwie osoby, które go kochały.
Już go nie zobaczymy, bo wykonywałeś swoją pracę.
Takie życie, co nie, Peter?
Miłej rozmowy.
Jestem. Czego chcesz?
Niczego.
To ty czegoś szukasz, prawda?
Przejdźmy się.
W tej branży nauczyłem się jednego.
Każdy człowiek i każda rzecz mają swoją cenę.
Cokolwiek ode mnie chcesz,
musisz wiedzieć, ile chcesz zapłacić.
Czyli jesteś tylko pośrednikiem udającym kogoś ważniejszego?
Handlujesz informacjami za procent?
Sprzedałeś broń chemiczną temu, kto dał najwięcej.
Wnikliwe, ale nieprawdziwe.
Temu, kto był najbardziej zdeterminowany i miał największe szanse powodzenia.
Powodzenia z czym?
O to zapytaj ich.
O ile zdążysz ich znaleźć.
Powiesz, gdzie są?
To zapewne zależy od tego, ile warta jest dla ciebie taka informacja.
Już rozumiesz?
Nie dbasz o tych wszystkich ludzi,
którzy zginą po użyciu „Naparstnicy”?
Gdybym miał to wycenić,
powiedziałbym, że znaczą dla mnie mniej niż dla ciebie życie Rose Larkin.
Teraz w pełni rozumiesz?
Czego chcesz?
Sekretarz generalny ONZ ma coś, czego poszukuję.
Akta sprawy.
IUN0134–
201808713.
Cyfry po myślniku oznaczają datę, która może pomóc ci w poszukiwaniach.
Powtórzę ten numer jeszcze raz.
Słuchaj uważnie i zapamiętaj go dla dobra Rose.
Jasne?
IUN0134–
20180713.
- Zapamiętałeś? - Tak.
Jego komputer jako jedyny lub jeden z niewielu zawiera ten plik.
Załatw mi te akta, a ja powiem ci, gdzie powstaje broń z „Naparstnicy”,
a także gdzie więziona jest panna Larkin.
I to wszystko? Akta sprawy?
Sam to powiedziałeś.
Handluję informacjami, prawda?
I zdradzisz klienta?
Jak może to być cenniejsze niż „Naparstnica”?
Powiem ci coś o wartości.
Nie znałem za dobrze mojego dziadka.
Zmarł, gdy byłem mały.
Ale widziałem, jak kochała go moja matka i jak wpłynął na jej życie.
Po jego śmierci w moje ręce wpadł jego stary płyn po goleniu.
Butelka ta nie miała wartości pieniężnej, ale była dla mnie bezcenna.
Ciężko to wyjaśnić, ale... było to coś, czego dotykał.
Była nim.
A raczej tym, co reprezentował.
Szczęściem mojej matki.
Na tym polega wartość.
Nie tobie decydować, co jest dla mnie cenne.
Tak samo kobieta, która jest dla ciebie wszystkim,
dla mnie jest bezwartościowa.
No i proszę, rozmawiasz teraz ze mną.
Gotowy poświęcić dla niej całe swoje życie.
Rozumiem to, Peter.
I dlatego...
ja je przejmę.
Nie chodzi o jakiś plik z aktami.
- Jeśli to zrobię... - Stanę się twoim panem.
Oto cena, mój nowy przyjacielu.
Twoje życie za jej życie.
Jak mam się tam dostać?
Dzięki determinacji.
A teraz podaj mi ten numer.
IUN...
0134...
–2018...
0713.
Widzisz? Największe szanse powodzenia.
Wiem, o czym myślisz.
To oczywiste.
Ale decyzje Petera Sutherlanda seniora
nie mają wpływu na to, co jest dla ciebie teraz ważne.
Co jest teraz dla ciebie cenne.
To twoja decyzja.
I to na ciebie spadną jej konsekwencje.
Jak potem się z tobą skontaktuję?
Gdy zdobędziesz akta, zadzwoń pod ten numer.
Niech dzwoni.
Otrzymasz SMS-a z instrukcjami.
Powodzenia.
Miej go na oku.
Dopilnuj, by trzymał się planu.
Peter?
Cześć. Przepraszam, że przeszkadzam.
Wiem, że jestem ostatnią osobą, z którą chcesz gadać,
nie mówiąc już o wyświadczeniu przysługi, ale...
O co chodzi?
O wejście do siedziby ONZ.
Możesz mi w tym pomóc?
- ONZ? - Tak.
Muszę tam wejść, nie alarmując nikogo.
Albo wiesz co?
Przepraszam. Mogłem nie dzwonić. To w sumie niemożliwe.
Poczekaj.
Wprowadzę cię tam.
Ale musimy się spotkać i to teraz.
Myślałem, że wyjechałaś z Samim. Co się stało?
Nie pojechałam.
Jak mogłam po tych kłamstwach?
Przepraszam, Noor.
Mogę ci pomóc.
Ale rozmawiam z tobą tylko dlatego, że sama czegoś od ciebie potrzebuję.
Jasne.
Ale musimy się spotkać.
Dobrze.
Spotkajmy się w tej samej piwnicy.
Już tam jadę.
No dobrze.
Odkręć zawór zbiornika z azotem.
Już. Co teraz?
Odczekamy chwilę.
Zapewni to pompom ciśnienie i usunie resztki tlenu z przewodów.
A my stworzymy stabilizator do wyhamowania utleniania.
Może ester fosforanowy z trichlorku fosforu?
Niestety nie miałam tego na chemii w liceum.
Nie szkodzi.
K.X. przy wystawieniu na powietrze
szybko się utlenia i rozszerza przy parowaniu.
Dlatego nawet parę mililitrów może zabić.
A stabilizator zapobiega tej reakcji?
Nie zapobiega, ale spowalnia ją na potrzeby pracy w laboratorium.
Bez niego K.X. jest zbyt niestabilny.
Łagodzi to skutki takiej reakcji. A przynajmniej taką mam nadzieję.
- Rozumiesz? - Tak.
Nie.
Dzięki temu możemy to wyskalować i się nie zabić.
Powinniśmy załatwić mu tę pomoc.
- Ma asystentkę. Da radę. - Tę, którą prawie zabiłeś?
Sowicie zapłacimy za twoją lekkomyślność.
Jeśli chemik nie może pracować...
Będę przynosił mu rodzinę w kawałkach, aż zacznie pracować.
Każdego motywują terminy.
Zawsze brakowało ci jaj, by ubrudzić sobie rączki.
- Wolałeś, bym ja to robił. - A ty nie widzisz szerszej perspektywy.
Mamy jedną szansę.
Rodzina chemika to nasz jedyny środek nacisku.
- Ogarnij się. - Albo co?
Fajnie, że w końcu zmężniałeś, ale pamiętaj, kto najwięcej tu zrobił.
Chcesz pomóc?
Znajdź haka na dziewczynę, na której tak ci zależy.
Mamy doktorka w garści.
Pora na nią.
- Jesteś sam? - Tak.
Wiem, że nic, co powiem, nie zwróci ci brata.
Nie zasłużyłaś na to, by cię okłamywać.
Przepraszam za wszystko.
Nie mam prawa o cokolwiek cię prosić.
Nie będę nawet prosił o przebaczenie.
Ale proszę...
pomóż mi uratować Rose.
Chcemy zapobiec zamachowi z użyciem broni chemicznej.
Ci ludzie porwali Rose.
I jeśli zawiodę,
zabiją ją wraz z tysiącami innych ludzi.
Ale jeśli nie zawiodę, a muszę spróbować,
będzie to coś warte.
Muszę dostać się do ONZ.
Pomóż mi,
a jeszcze dziś zabiorę cię do matki.
Przysięgam.
Nie wierzę, że znów mnie okłamujesz.
- Wcale nie. - Wiem, że została w Iranie!
Uwięzili ją i kto wie, co jej robią. Nasze życie się dla ciebie nie liczy!
- Jest tutaj. - Łżesz!
Tak?
- To ja. - No to mnie zaskoczyłeś.
Jestem z Noor.
Nie przyszła przeze mnie.
Wmawiają jej, że matka została w Iranie. Daj Azitę do telefonu.
Potem pogadamy.
Trzymaj.
Mamo?
Graj na zwłokę.
- Mamo? - Noor?
To ty?
Tak.
To ja.
Gdzie jesteś?
W Nowym Jorku.
Wydostałam się z Iranu.
Ale...
Farhad...
Wiem.
Powiedzieli mi.
Przepraszam.
To moja wina.
To przeze mnie.
Nie, nie mów tak.
Gdzie jesteś?
- Kiedy się zobaczymy? - Wkrótce.
Naprawdę wkrótce.
Kocham cię, mamo.
A ja ciebie, azizam.
Zachowaj go i zadzwoń po wszystkim. Sami przyjedzie po ciebie.
O ile sam cię nie znajdzie.
Pewnie już nas namierza.
Noor?
Pomożesz mi?
Proszę.
Jeśli dasz mi zdjęcie, wyrobię ci plakietkę gościa.
Wystarczyłaby, by wejść, ale...
To mi wystarczy.
To bez znaczenia.
Jest tu Javad.
Czeka na ciebie na zewnątrz.
Przejrzeli mnie i chcieli odesłać do Iranu.
Przepraszam. Nie miałam wyboru.
Gdy tylko wyjdziesz, Javad i jego ludzie zabiorą cię do misji.
Ilu ich jest?
Czterech.
- Z bronią? - Tak sądzę. Znów spodziewają się walki.
A co z tobą?
Zabiorą mnie do misji.
Co zamierzasz zrobić?
Umiesz się nim posługiwać?
Jeśli stabilizator zadziała, K.X. powinien przybrać fioletowy odcień.
Skąd pan wie?
Fosfor czerwony w stabilizatorze i resztki cyjanowodoru w dwucyjanie
powinny przybrać ten odcień w stanie ciekłym.
O ile doszło do wiązania.
- Czego chce? - Nie wiem.
Tutaj.
Kim jesteś?
Nie kłam.
Pracuję w zespole doktora Cole’a.
- Nie jesteś chemikiem. - Stresuję się.
Nie pracowałam nigdy z bronią przy skroni.
Kłamiesz.
Miałaś je w torbie.
Tajne dokumenty CIA o „Naparstnicy”.
Widać...
Widać zabrałam je z domu doktora Cole’a.
- Przeglądaliśmy jego archiwa. - Nie jesteś aż tak dobra w ściemnianiu.
Zapytam ostatni raz.
Kim jesteś? Dla kogo pracujesz?
Kto wie, że tu jesteś?
Wszyscy.
Za godzinę zaroi się tu od glin.
Poczekaj! Błagam!
Moja rodzina latami próbowała wymusić na twoim rządzie przyznanie się do tego.
A ty ot tak pojawiasz się z takimi dokumentami.
Zacznij gadać.
Dobrze.
Przejrzałeś mnie. A skąd według ciebie mam te dokumenty?
Mój zespół was tropi.
Są już w drodze.
Zabij mnie, a dowalą ci jeszcze zamordowanie agenta FBI.
Nie wierzę ci. Gdyby o tobie wiedzieli, już by tu byli.
Skąd je masz? O czym mi nie mówisz?
Chcesz się z tego wymiksować.
Widziałam, że nie chcesz nikogo skrzywdzić.
Reszta cię do tego zmusza, tak?
- Pracują dla mnie i robią, co im każę. - Na pewno?
Kłóciłeś się z tym drugim. Nie wyglądał na podwładnego.
A ty w laboratorium wyglądałaś na taką, co nigdy w żadnym nie była.
- Jak długo chcesz udawać? - Pomóż mi temu zapobiec.
Za późno! A Zachód zapłaci za to, co zrobił mojej rodzinie.
To jakaś głupia zemsta?
Naprawdę chcesz użyć tego na ludziach?
Wiem o „Naparstnicy” i o tym, jak groźna to broń.
Wcześniej nie chciałeś mnie zabić.
Nie chcesz zabić tysięcy ludzi, a właśnie to się stanie.
- I nie musisz. - Milcz.
- Możesz być bohaterem. - Wystarczy!
Za późno, by to powstrzymać.
Chyba że mnie wypuścisz.
Wiesz, skąd mam te dokumenty?
Naprawdę współpracuję z FBI.
A związki, które wykradliście?
Byliśmy ciągle krok za wami.
I tak, nikt tu nie jedzie.
Ale możesz nam pomóc.
Wypuść mnie, a wezwę FBI, CIA i całą resztę.
- Zakończymy to tu i teraz. - Jeśli Markus nas złapie...
Musimy zaryzykować!
Widzę, że nie jesteś potworem.
Są ludzie, którzy cię kochają.
Którzy wiążą z tobą przyszłość, prawda? Co by sobie o tym pomyśleli?
Sloane.
Uważa, że jestem lepszy niż ta rodzina.
Zapytaj doktora Cole’a, jak śmiercionośny jest to środek.
A potem zastanów się,
czy możesz żyć z tą krwią na swoich rękach?
Ty albo Sloane?
I kim chcesz dla niej być?
Zaczekaj tutaj.
Poczekaj.
Stój.
Noor, co się dzieje?
Jest wasz. A ja chcę wrócić do domu.
Zabierz ją do misji.
Noor.
Noor!
Aresztuję cię za szpiegostwo wymierzone w Islamską Republikę.
- Aresztujesz mnie w Nowym Jorku? - Ludzie ciągle tu znikają.
- A jeśli z wami nie pójdę? - Możemy załatwić to inaczej.
Nikt cię nie uratuje.
I dobrze.
Zapłacisz za to, co zrobiłeś.
Chwila prawdy.
Musimy porozmawiać.
- Gotowe? - To próbka.
K.X. w stabilnej postaci.
Niech pan powie prawdę.
Jeśli użyjemy tej broni, da się nad nią zapanować?
- Zapanować? - Słyszał pan.
Nie rozumiesz.
Nie tworzy się takiej broni, martwiąc się o takie rzeczy.
Wiesz w ogóle, jak ten środek działa?
Zastosowanie jest takie samo jak każdej amunicji binarnej.
Ale w przypadku K.X. drugim składnikiem jest tlen.
Gdy K.X. wchodzi w kontakt z powietrzem,
stężenie molowe wzrasta wykładniczo.
W sali pełnej ludzi będzie tak wysokie, że od razu zaczną wdychać środek.
Czyli uduszą się?
Tylko szczęściarze.
Ale raczej odczują jego parzące działanie.
Powietrze w ich płucach zacznie się rozszerzać.
K.X. wypala cię od środka przy wdychaniu
i parzy twoją skórę, gdy para wejdzie z nią w kontakt.
Im więcej wdychasz powietrza, próbując złapać oddech przy takim bólu,
tym mocniej i szybciej działa ten środek.
I módl się, żebyś się udusił.
Tak że nie.
Nad K.X. nie da się zapanować.
Ta fiolka? To morderstwo.
A to?
To masakra.
Proszę uważnie posłuchać.
Nie może pan dokończyć tej pracy.
To trzeba było nie grozić mojej rodzinie i nie zamykać mnie tutaj.
- Jestem obserwowany. - No to niech pan gra na zwłokę.
Proszę dać mi czas, a wyciągnę was stąd.
Nie zostawię rodziny.
Rozumiem.
DRUKOWANIE ANULUJ
DRUKOWANIE POWŁOKI
Noor?
Co tu robisz?
Proszę...
Zapytałem, co tu robisz.
Czekam na wyjaśnienia.
Czyli to prawda.
Szpiegujesz dla Amerykanów.
Co im powiedziałaś?
Nic.
Chciałam tylko...
- To ten francuski raport... - To nie twoja sprawa.
Jest tam pana córka.
Wspomnij o tym komukolwiek,
a twoja sytuacja tylko się pogorszy.
Próbuje pan ją ochronić.
Tacy zdrajcy jak wy zasługują na każdą karę.
Na odesłanie do Iranu, by tam odpowiedzieć na swoje czyny.
Pana córka nie popełniła przestępstwa.
Prawda?
Słyszałam o tym.
Uciekła do Paryża z chłopakiem.
To jej adres?
Czyli wiedzą, gdzie jest.
A pan musi przekazać listę przełożonym.
A gdybym panu pomogła?
Jedyne, co dla mnie zrobisz, to dobrowolne oddanie się w nasze ręce.
Proszę mnie wypuścić.
Udam się do francuskiej delegacji przy ONZ i przekażę im te dokumenty.
Możemy ostrzec tych ludzi.
W tym pańską córkę.
Będzie mogła żyć na własnych zasadach.
Jak miałbym zaufać zdrajczyni?
Nadal może pan to na mnie zrzucić.
Ma pan dowody.
Wie pan, że próbowałam uciec.
I wydostać z Iranu rodzinę.
I że dlatego zginął mój brat.
Żadne wasze kary i więzienia nie sprawią,
że poczuję się gorzej niż teraz.
Teraz, gdy spojrzy na mnie matka...
będzie widzieć tylko osobę,
przez którą straciła jedynego syna.
Nic gorszego mi nie zrobicie.
Proszę pozwolić mi dalej być zdrajczynią. Niech pan powie wszystko Javadowi.
Włamałam się, wykradłam dokumenty i zdołałam z nimi uciec.
Więcej mówić nie trzeba.
Proszę dać szansę córce.
Masz dziesięć minut.
Potem wzywam ochronę.
Namierzyłem Noor wychodzącą z misji. Nigdzie nie widać Petera.
Zabrać ją do matki?
Jeszcze nie. Ale pilnuj jej.
Może doprowadzi nas do Petera, zanim ją ewakuujemy.
- Zobaczę, czy coś jeszcze wymyślę. - Dobra.
Gdzie on jest?
Powoli.
Mogłem ci nie mówić o tym miejscu.
Gdzie jest Solomon?
Co stało się w kryjówce?
Musisz mi zaufać.
Zaufać?
Czy ty... po prostu go uwolniłeś?
Dzięki temu poznałem jego szefa. Tego kupca.
Powie mi, komu sprzedał „Naparstnicę”. Wtedy od razu dzwonię do ciebie.
Ale musisz pozwolić mi wyjść.
Peter...
Ci ludzie mają Rose.
- Wiem i staramy się ją odnaleźć. - Bezskutecznie, prawda?
Nie macie tropów ani dowodów.
- Niczego. - To pomóż nam we właściwy sposób.
Nie ma takiego! Jest tylko ten.
Rób tak dalej, a będziesz skończony.
Tym razem cel nie uświęca środków.
Catherine, musisz...
Nie pozostanę bezczynny.
Ja też nie.
Ale przez twoje działania muszę cię aresztować.
I naprawdę nie chcę używać siły.
Jeśli mam spędzić resztę życia w celi,
bo postanowiłem uratować tysiące ludzi, to niech tak będzie.
Chodzi o tysiące ludzi czy o Rose?
Albo mnie zastrzel, albo zejdź mi z drogi.
Nie! Peter!
Peter!
Co się dzieje?
Siedzi tam od wielu godzin, a jak na razie mamy to.
To nie do przyjęcia.
Ostrożnie. To może nas wszystkich zabić.
- Co z tym robisz? - Co tak długo?
Musiałem to przetestować, a to zajmuje trochę czasu.
- Nie mamy go. - Posłuchaj go.
Po to tu jest.
Może nie rozumiesz swojej sytuacji i trzeba ci o niej przypomnieć.
- Dawać rodzinę! - Nie! Poczekajcie!
- Nie! - Markus!
Koniec z robieniem tego po twojemu.
Jestem przy tobie.
Nie!
Proszę! Zrobiłem, co mi kazaliście.
Nie! Proszę, nie rób tego.
- Proszę! - Czekaj!
- Mamo! - Teraz powiesz mi prawdę?
Mówię ci prawdę!
Teraz możemy zrobić większy zapas. Testy się udały.
- To dlaczego tak się z tym ociągasz? - Nie! Wcale nie!
- Nie ociągam się! - Dlaczego ciągle patrzysz na niego?
- Co mu powiedziałeś? - Idź.
- Markus... - Dlaczego ją zabrałeś?
To już za wiele.
Ja decyduję o tym, co robi ta rodzina, nie ty.
Kończę to.
Zamknijcie go w chłodni.
Co? Zwariowaliście? Pracujecie dla mnie!
- A ich w biurze. - Markus, przestań!
- Spokojnie. - Nie!
Jestem Tomás Bala!
Róbcie, co każą.
Nie!
A wy wracajcie do laboratorium
i nie wychodźcie, zanim nie skończycie.
Proszę po raz ostatni.
Co tak długo?
- Masz plakietkę? - Tak. I zmiana planów.
- To znaczy? - Idę z tobą.
Zostawcie nas.
Nie ma tu miejsca dla niewierzących.
Kiedy straciłeś swoją wiarę?
Markus.
- Kuzynie... - Nie.
Nie jesteśmy już rodziną.
Ten czas przeminął.
Mieliśmy ujawnić kłamstwa Zachodu.
Kłamstwa USA.
A nie powielać głupie błędy mojego ojca.
Dopuścił się potwornych rzeczy.
I teraz za to płaci.
Markus.
On już nie uniknie sprawiedliwości.
Taka jest prawda.
Nie stawajmy się potworami, próbując to zmienić.
Dopilnuję, by nasza rodzina odzyskała szacunek i władzę.
Teraz ja nią kieruję i będziesz to szanować.
Będziesz mnie słuchał.
I razem zapewnimy naszym rodakom pokój i dobrobyt.
- Naszym rodakom? - Tak.
Kiedy nas ostatnio za takich uważałeś?
Na początku wujek Viktor był smutny,
gdy przestałeś wracać do domu ze szkoły.
Udawał przed innymi.
„Mój Tomás podbija zachodni świat. Pokona ich w ich własnej grze”.
Ale ja znałem prawdę.
Porzuciłeś go.
I nas.
Swoich rodaków.
Wiedziałem to wcześniej. Ale on to zaakceptował.
Markus, dość tego, do cholery. Wypuść mnie.
Nigdy nie byłeś godzien, by nazywano cię Balą.
Wiedziałem o tym, a i on w końcu to zrozumiał.
Ty pieprzony bydlaku.
Nie wybaczę ci tego!
„Pana w utrapieniu wołałem, a On mnie wysłuchał”.
Co?
„Panie, uwolnij moją duszę od warg kłamliwych i podstępnego języka!”
Co tam mamroczesz?
„Cóż dla ciebie Bóg zdecyduje?
Albo cóż ci uczyni, patrząc na twój kłamliwy język?
Ostre strzały Jego potęgi”.
Nie! Proszę!
Błagam!
Napisy: Krzysiek Igielski