ANTERIORMENTE
Alice!
A Acción Nocturna fai isto? Ameazar civís?
Paramos os mamóns coma ti.
Confirmácheslle que a Acción Nocturna existe.
Que fas cos americanos?
Ofrecinlles información confidencial de Irán.
Cando informe a Abbas, colles o primeiro avión á casa.
E se cho entrego?
A Peter, o americano.
Intentan sintetizar unha das armas da lista do Dedaleira.
Axúdenos a saber cal delas.
- Teñen outro composto químico. - Téñeno todo?
Cres que esa xente sabe producir unha arma química sen axuda?
Necesitarán alguén que llela faga.
- Non! Mamá! - Soltádea!
Papá!
- Quen es? - Fago o posdoutoramento co Dr. Cole.
Podes parar todo isto. Fala co meu xefe de ti a ti.
Catherine? Noor non aparece.
Temos outro problema.
DEZASETE ANOS ANTES
Non che dan de comer no internado?
- A comida é horrible. - Estraña o sabor da casa.
Os ingleses non saben cociñar. Mándalles un chef.
Comería mellor se soubesen quen é o pai.
De que falas?
Os cartos que pagan o teu luxoso internado existen grazas ao apelido Bala.
A carne do teu garfo, que engoles sen a máis mínima preocupación,
existe grazas ao apelido Bala.
E dáche tanta vergonza que nin o dás dito?
Co que levo sacrificado por ti,
dásme as grazas presentándote como Tomás Dargin no instituto?
- Usando o apelido de túa nai? - Pareceume máis fácil.
O apelido Bala perténceche por dereito.
Eu loitei por el, os nosos compatriotas morreron por el,
as persoas sentadas a esta mesa dedicáronlle as súas vidas.
Esqueceuche a historia da túa familia nese instituto?
Se o meu apelido non che vale, a miña cea tampouco.
Oín os teus discursos.
Mandáchesme a Inglaterra para que chegue a ser alguén.
Para sermos máis listos, non só máis fortes.
Non vou entrar na universidade vindo dunha familia belicista.
Oe! Oe, Tomás.
Agora non, Markus.
- Oe! - Dixen que agora non.
- Volve para a mesa, pide perdón. - Non quero ter o cabrón diante.
Tiñas que ver o desgusto que tiña hoxe porque non viñeches á cacería.
Levaba toda a semana con iso.
Levar o fillo a cazar, coma cando eramos pequenos.
Pero nin te molestaches.
Díxocho el?
Vou de caza con el desde que ti tiñas oito anos. Vinllo na cara.
Sempre quixeches estar aí. A min non me deu a opción.
Deuche moito máis.
Cando meu pai morreu loitando por el, acolleume coma se fose familia,
pero iso non lles impide ao resto
lembrarme que non son un de vós.
Non ves a sorte que tes?
Daría o que fose por levar o apelido Bala e ti desprézalo.
Cando o tío Viktor soubo que te presentabas como Tomás Dargin,
quedou desolado.
Fuches ti.
Dixéchesllo ti.
Alguén che tiña que lembrar o teu sitio.
Non esquezas ti o teu.
Bala non é o teu apelido.
E nunca o será.
Son mellor ca esta familia. Meu pai detéstame por iso. Ti tamén.
Vaille facer de canciño faldreiro.
Vai lamber as sobras.
A labazada non te libra do acoso doutros rapaces.
Non.
É o teu apelido.
Traédeos.
En fila.
Metede a familia nunha cámara e preparade o químico e a asistenta.
- Papá? - Vai ir todo ben.
- Facede o que din. - Papá?
Facede o que din. Vai ir ben.
- Non o fagas! - Cóidoa eu, Wil.
Vale, saímos da cidade. A onde imos?
A onde imos?
A violencia non é unha técnica de interrogatorio efectiva.
Xa, pero fíxeno por gusto. Estasme fodendo.
Aínda non sabes como vai isto.
- Que queres? - Ponme un móbil na man.
Chamo, organizo a reunión e lévote onda el.
Así de fácil.
Como fagas un movemento, só un, que non me guste,
volvemos ao principio. Entendido?
O tempo pasa.
Alice Leeds.
Chamábase así, non?
A compañeira morta?
Sabes os nomes dos homes que mataches en Tailandia?
Xa imaxinaba.
Chama o teu xefe.
Si, teño a Sutherland comigo. Lévocho agora.
- Dáme novas. - O móbil segue apagado.
Deixou o Tahoe onda un almacén ás aforas da cidade
e unhas marcas de roda diferentes no sentido oposto.
Sae unha furgoneta gris nunha cámara de tráfico
que encaixaría co momento e a dirección, pero non se vía a matrícula.
Cristo bendito.
Unha arma química en mans de descoñecidos, unha funcionaria francesa morta,
axentes dando paus de cego pola cidade e varios civís secuestrados.
E a única pista en firme que tiñas desapareceu co teu axente?
Reformulo: Sutherland é sospeitoso?
- Ata que saiba máis, non. - Vai buscalo.
O Programa Dedaleira xa non é cousa da Acción Nocturna.
Sutherland si.
Entendido.
- Non debiamos levar fundas de protección? - O laboratorio fai de protección.
Proporciona unha fonte de aire limpo
e mantén os compoñentes en recipientes revestidos de vidro, selados e inertes,
dentro dunha boa capa dunha aliaxe de níquel resistente á corrosión.
Pola natureza do que a CIA investigaba neste laboratorio,
non querían que puidese saír nada para fóra.
E cando entremos?
Non toques nada sen permiso ou o traxe será a menor das túas preocupacións.
Parádevos a revisar o laboratorio e mirade de ter o necesario.
De verdade queredes producir KX. Non vai saír ben.
A túa investigación di que si.
Iso? Iso era todo teoría.
Durante o estudo nunca se produciu nada desta magnitude.
O que pedides é...
Que salves a túa familia.
Fai o que che mandan
ou arrástroas aquí diante e métolles unha bala en cada ollo.
Tic, tic, tic.
Non chega comigo.
Necesito tempo, persoal investigador...
Esta non vale?
- Para! - Non!
Non o entendes.
Se algunha parte do proceso sae mal, se cometo un erro, sería...
Pois non a cagues.
A choiar.
Que facemos?
Estes materiais nestas cantidades...
Poida que o que piden non sexa posible sequera.
Vanse decatar se non facemos nada.
Temos que finxir.
Se algo sae remotamente mal...
Que hai que facer para que sexa seguro? Para facelo ben?
- Un lote piloto. - Un que?
Para calcular parámetros e logo replicalos a maior escala.
Vale.
O máis lento que poidamos, hai que poñerse a traballar.
- E logo que? - Buscamos unha saída.
Veña.
Coa arma non vas.
O que ten présa es ti.
Vale, vamos.
Era Caleb.
O que mataches en Bangkok.
Os irmáns máis vellos, os pais,
a avoa, tíos, primos, as familias deles,
sobriñas, sobriños, amigos, eu incluído...
fómoslle ao funeral.
Corenta e dúas persoas que lle querían ben.
Non o veremos máis por ti faceres o teu traballo.
A boa vida é así, non, Peter?
Que vaia ben.
Aquí estou. Que queres?
Nada.
O que busca algo es ti, non?
Vamos dar un paseo.
Se algo aprendín neste negocio,
é que todo e todos teñen un prezo.
Sexa o que sexa que queiras, tes que fixar canto estás disposto a pagar.
Así que resulta que non es máis ca un intermediario con ínfulas?
Compras e vendes a cambio dunha porcentaxe?
Vendícheslle unha arma química a quen poxou máis alto.
Agudo, pero incorrecto.
Foi a quen poxou con máis convicción e ten máis posibilidades de éxito.
Éxito con que?
Terás que preguntárllelo ti, se dás con eles a tempo.
Vasme dicir onde están?
Supoño que depende de canto valla iso para ti.
Valo pillando?
Todas as vidas que se van perder cando usen o Dedaleira
non che din nada?
Se lles tivese que asignar un valor, diría que valen menos para min
do que vale a vida de Rose Larkin para ti.
Aí está. Ves?
Que queres?
O secretario xeral das Nacións Unidas ten algo que busco.
Un expediente.
IUN0134...
...-20180713.
Os números que van despois do guión son unha data que che pode ser de axuda.
Vouche dicir o código outra vez.
Escoita ben e memorízao por Rose, si?
IUN0134...
...-20180713.
- Telo? - Si.
O ordenador del será dos poucos que terán acceso,
se non o único.
Tráeme o expediente
e douche a localización onde se está fabricando a arma
e onde teñen retida a Larkin.
E xa está? Un expediente?
Dixéchelo ti mesmo.
O meu negocio é comprar e vender información, non?
E vendes un cliente así? Ese expediente vale máis que o Dedaleira?
Vouche contar algo sobre o valor.
Non coñecín moi ben o meu avó. Morreu sendo eu un neno.
Vía o moito que lle quería miña nai, a influencia que tiña na súa vida.
Cando morreu, chegoume ás mans un bote vello da súa loción de afeitado.
Non tiña valor económico.
Para min, o seu valor era inestimable.
É difícil de explicar, pero é que o tocara el.
Era el.
Ou, máis ben, o que representaba:
a felicidade de miña nai.
O valor funciona así. Non decides ti o que é valioso para min.
A vida dunha muller que significa todo para ti
non significa nada para min.
E aquí estás,
disposto a botar a perder a vida enteira pola vida dela.
Iso tamén o entendo, Peter,
e dígoche unha cousa:
cómprocha eu.
Isto non é por un expediente.
Se cho fago...
Serás meu.
E ese, meu novo amigo, é o prezo.
A túa vida pola dela.
E como entro aí?
Con convicción.
Repíteme o código do expediente.
IUN0134-...
...2018...
...0713.
Ves? Alta probabilidade de éxito.
Sei o que estás a pensar. O que ninguén quere mencionar.
Pero asegúroche que as decisións de Peter Sutherland pai
non inflúen no que é importante para ti neste momento,
o que é valioso neste momento.
A decisión tómala ti.
As repercusións asúmelas ti.
Cando estea, como contactamos?
Cando teñas o que che pido, chama a este número.
Déixao soar.
Recibirás unha mensaxe con instrucións.
Sorte.
Vixíao.
Que non se desvíe do seu camiño.
Peter?
Ola. Perdoa que te moleste.
Sei que son a última persoa coa que queres falar agora mesmo,
a ultimísima á que lle farías un favor, pero...
Que queres?
Necesito entrar na ONU.
- Algún consello que me poidas dar? - A ONU?
Si, necesito entrar sen que salte ningunha...
Ai, mira...
Perdoa, non te debín chamar. É imposible.
Espera.
Axúdoche a entrar,
pero temos que quedar en persoa. Agora.
Non saíras da cidade con Sami? Non te recolleu?
Non fun.
Como ía ir despois das mentiras?
Ai...
Síntoo, Noor.
Pódoche axudar,
pero só estou falando contigo
porque necesito algo a cambio.
Si.
E só cho podo pedir en persoa.
Vale.
Quedamos no soto de sempre.
Vale? Vou para alá.
Vale. Ábresme a válvula do tanque de nitróxeno?
- Vale. Agora que? - Esperamos.
Iso debería presurizar as bombas e purgar os restos de osíxeno das tubaxes.
Mentres, traballamos nun estabilizador para inhibir a oxidación.
O éster fosfato do tricloruro de fósforo.
A Química do instituto non chegaba aí.
Normal. Este composto, KX,
exposto ao aire, oxídase rápido e expándese ao volatilizarse.
Por iso a exposición a uns mililitros é letal.
E o estabilizador impide que pase iso.
Impedilo non, pero minora a oxidación mentres traballamos con el.
Sen iso, o KX é inestable de máis.
Mitiga a reacción se algo vai mal.
Ou iso espero. Entendes?
Si.
Non.
Para producilo a grande escala sen morrer no intento.
- Se necesita máis axuda, hai que darlla. - Xa ten a asistenta.
Esa que non mataches por pouco? A túa imprudencia sairanos cara.
Se o químico non dá feito...
Tráiolle a muller e a filla por partes ata que dea.
Poñer un prazo vai ben.
Ese sempre foi o teu fallo. Non tes collóns para o traballo sucio.
Prefires que manche eu as uñas.
E ti pérdeste nos detalles. Só temos unha oportunidade
e esa familia é o único que temos para que o químico obedeza.
- Deixa de pensar co cu. - Ou que?
Alégrome de verte botarlle collóns, pero non esquezas quen fixo isto posible.
Queres axudar? Busca con que presionala, xa que tanto a queres manter viva.
Temos unha soga ao pescozo do doutor. Necesitamos outra para o dela.
- Estás só? - Si. Só eu.
Non podo dicir nada para compensar o de teu irmán.
Non merecías que che mentísemos así e síntoo moito, todo.
Non teño dereito a pedirche nada.
Nin sequera che vou pedir perdón.
Pero, por favor,
axúdame a salvar a Rose.
Intentamos impedir un ataque con armas químicas.
Quen está detrás diso levou a Rose.
Se non o dou impedido,
vana matar, a ela e a milleiros de persoas máis.
Se o dou impedido, e teño que intentalo,
todo isto valerá para algo.
Necesito entrar na ONU.
Se me axudas, lévote onda túa nai hoxe á noite.
Xúrocho.
Non podo crer que aínda me volvas mentir.
- Non minto. - Sei que a deixastes en Irán.
Téñena baixo custodia facéndolle a saber o que.
Non vos importamos nada!
- Está aquí. - Mentira!
Si?
- Son Peter. - Que sorpresa.
Estou con Noor. Non foi á recollida por culpa miña.
Os iranianos dixéronlle que a nai segue alá. Pásame con Azita.
E logo falamos.
Toma.
Mamá?
Deixa que falen.
- Mamá? - Noor?
Noor? Es ti?
Si... Si, son eu. Estás ben? Onde estás?
En Nova York.
Conseguín saír.
Pero...
Farhad...
Xa o sei.
Xa me deron a noticia.
Síntoo moito.
É culpa miña.
É culpa miña que pasase isto.
Non digas iso.
Onde estás?
- Cando te vou ver? - Pronto.
Voute ver moi pronto.
Quéroche, mamá.
Eu tamén, miña nena. Quéroche moito.
Peter?
Queda con el. Logo dáslle a rechamada e vén Sami buscarte.
Se non te atopa el primeiro. Xa o estará rastrexando.
Noor, axúdasme?
Por favor.
Coa foto, pódoche facer unha acreditación de invitado na misión.
Así entras no edificio, pero...
Iso chega.
Tanto dá.
Javad está aquí.
Esperando fóra para collerte.
Descubriron o que estaba facendo e detivéronme para mandarme a Irán.
Síntoo, non me quedou outra.
En canto saiamos, Javad e os gardas levarante para a misión.
- Cantos hai? - Catro.
- Armados? - Supoño. Esperan que te volvas resistir.
- Que che vai pasar? - Acompañaranme de volta á misión.
Que estás pensando?
Sabes usar isto?
Se o estabilizador funciona con esa proporción,
- o KX mesturado adquirirá un ton morado. - Como o sabe?
O fósforo vermello do estabilizador e o cianuro de hidróxeno do cianóxeno,
condensados en forma líquida, tornarán morados.
Se conseguimos o enlace.
- Que quere? - Non sei.
Aquí.
Quen es?
A verdade.
A asistenta do doutor Cole.
- Non es química. - É que estou nerviosa.
Nunca fixera isto cunha pistola na cabeza.
Mentira.
Isto estaba no teu bolso. Expedientes da CIA sobre o Dedaleira.
Pois... colleríaos na casa do doutor Cole sen darme conta.
Revisabamos documentación.
Mentir non se che dá tan ben como cres.
Última vez. Quen es? Para quen traballas? Quen máis sabe que estás aquí?
Todo o mundo.
Dentro dunha hora, isto énchese de policía.
Espera, por favor!
A miña familia intentou anos
que o teu goberno admitise que isto existía.
E agora apareces ti co expediente no bolso coma se nada.
Empeza a falar xa.
Vale. Tes razón.
Como o ía conseguir?
Estou no equipo que vos segue.
O resto veñen de camiño.
Vas engadir o asasinato dunha axente do FBI ao teu historial.
Non te creo.
Se soubesen onde estás, estarían aquí. De onde o sacaches? Por que non mo dis?
Estás buscando unha saída.
Vinte na casa, non queres mancar a ninguén.
Os outros estante obrigando?
- Traballan para min. Aquí mando eu. - Seguro?
Vinte discutir co outro. Non parecía estar ás túas ordes.
Eu vinte a ti a tombos no laboratorio coma se nunca pisases un.
Canto cres que podes seguir así?
Axúdame a paralo.
Non se pode. Occidente pagará o que lle fixo á miña familia.
Isto é parte dun plan de vinganza?
Planeades usar isto con xente.
Sei o que é o Dedaleira, sei o perigoso que é
e sei que non me querías matar.
Así que non quererás matar milleiros de persoas, que é o que vai pasar.
- Non tes por que. - Cala.
- Poderías ser o heroe. - Que xa basta!
É tarde para parar o que vén aí.
Se me soltas, non.
Queres saber como conseguín o expediente? Traballo co FBI.
Cando roubastes os químicos,
iamos atrás de vós en cada paso.
Tes razón, non vén ninguén.
Pero podes axudarnos. Sóltame e traio eu o FBI, a CIA, a todos.
Acabamos con isto aquí e agora.
- Se Markus nos pilla... - Hai que arriscar!
Nótase que non es un monstro.
Hai xente que se preocupa por ti, que che quere
e quere un futuro contigo.
Que pensarían de todo isto?
Sloane.
Sloane di que son mellor cá miña familia.
Fala co doutor Cole, pregúntalle o que pode facer isto
e pregúntate a ti mesmo:
podes vivir con todo ese sangue nas mans?
E Sloane?
Que tipo de persoa queres ser para ela?
Espera aquí.
Espera.
Quieto aí.
Noor, que pasa?
Todo teu. Quero ir para a casa.
Levádea á misión.
Noor.
Noor!
Quedas detido polo delito de espionaxe contra a República Islámica.
- En Nova York? - É unha cidade perigosa.
- Desaparece xente seguido. - E se non o acato?
Facémolo doutro xeito.
Non vén ninguén salvarte.
Mellor.
Vas pagar polos teus delitos.
O momento da verdade.
Temos que falar.
- É iso? - É a mostra de control.
Unha mostra estable do axente químico KX.
Quero a súa opinión sincera.
Se se usase esta arma,
poderíase conter?
- Conter? - Iso dixen.
Non o entendes.
Non se crea algo así se che preocupa a contención.
O composto que me pediches producir... sabes como funciona?
En aplicación, é coma calquera outra munición química binaria.
Pero, no caso do KX, o elemento secundario é o osíxeno.
Cando se expón ao aire,
o incremento da molaridade é exponencial.
Sóltalo onde hai xente
e expándese tan rápido que o inspiran antes de tocar o chan.
- Afogarán. - Os que teñan sorte.
O máis probable é que noten os efectos abrasivos
así que o aire do seu interior reaccione e se lles expanda nos pulmóns.
Quéimate desde dentro a medida que o respiras
e desde fóra a medida que o vapor se pon en contacto coa túa pel.
Canto máis inhalas,
máis osíxeno aspiras loitando por respirar coa dor
e máis queima e máis rápido se expande.
Rezarías para afogar.
Non.
Non se pode conter.
Ese tubiño que tes na man é asasinato.
Isto?
Isto é masacre.
Quero que me escoite moi ben.
Non acabe, baixo ningunha circunstancia.
E para iso ameazaches a miña familia e me metiches nunha gaiola transparente?
- Vixíannos. - Estíreo tanto como humanamente poida.
Estíreo e eu sácoos a vostede e a moza de aquí.
Eu non marcho sen a miña familia.
Entendo.
IMPRIMINDO MAXENTA
IMPRIMINDO MODELO
Noor?
Que fas aquí?
Por favor...
Pregunteiche que fas aquí.
Explícate.
É certo...
Espías para os americanos.
Que lles contaches?
Non, nada...
O informe francés...
- Non é cousa túa. - A súa filla sae na lista.
Como digas unha palabra disto, a túa situación só vai ir a peor.
Está intentando protexela.
As traidoras coma ti merecen todos os castigos.
Que as prendan e as manden á casa a pagar polos delitos.
Pero a súa filla non cometeu delito ningún. Ou si?
Oín o que pasou.
Fuxiu cun mozo a París.
É o enderezo dela?
Saben onde está...
e ten que entregárllelo aos seus superiores.
E se eu lle axudo?
O único que vas facer por min é entregarte.
Déixeme ir.
Vou dereita á ONU e entrégoo na delegación francesa.
Podemos avisar esa xente.
Avisar a súa filla.
Darlle unha oportunidade de vivir a súa vida.
Como vou confiar en que unha traidora faga algo nobre?
Pódeme culpar a min de todo.
Ten as probas necesarias.
Sabe que eu intentaba desertar...
e sacar a miña familia de alí.
E sabe que mataron o meu irmán por iso.
Non hai nada que vostedes nin os seus cárceres me poidan facer
que me faga sentir peor do que xa me sinto.
Cando miña nai mire para min,
o único que verá é que perdín o seu único fillo varón.
Non me poden facer nada peor.
Déixeme seguir sendo a traidora.
Cóntelle todo a Javad.
Entrei aquí, collín os documentos e fuxín sen que puidese impedirmo.
Ninguén ten que saber máis.
Déalle a oportunidade á súa filla.
Douche dez minutos de vantaxe.
Logo aviso os gardas.
Teño a Noor á porta da misión. Seguín o sinal do móbil. Peter non está.
- Lévoa onda a nai? - Aínda non, pero síguea.
Temos que ver se nos leva a Peter antes de sacala.
- A ver que se me ocorre. - Entendido.
Onde está?
Amodo.
Non che debín dar este enderezo.
Onde vai Solomon? Que pasou no piso franco?
- Confía en min. - Confiar?
Pero...
Soltáchelo?
Solomon levoume onda o xefe, o comprador.
Vaime contar a quen lle vendeu o Dedaleira e, en canto mo conte, chámote.
Pero déixame saír por esa porta xa.
- Peter... - Teñen a Rose.
Xa o sei. Facemos o que podemos para atopala.
E non tedes nada.
Nin pistas nin probas nin posibilidades. Non tedes nada.
- Axúdanos como é debido. - O único xeito é este.
Se segues por este camiño, estás acabado.
Non hai fin que xustifique os medios desta vez.
Catherine, tes que...
- Non vou facer nada. - Eu tampouco.
Pero, polas túas accións, teño que entregarte,
e non quero usar a forza. De verdade que non.
Se teño que pasar o resto da vida nunha cela
porque escollín salvar milleiros de vidas,
que así sexa.
Isto é polos milleiros de vidas ou por Rose?
Dispárame
ou sáeme do medio.
Non! Peter!
Peter!
Que pasa?
Leva horas traballando e só sacou en limpo isto.
É inaceptable.
Ten coidado. Iso pode matarnos a todos.
- Que fas? - Por que tardas tanto?
Hai que testalo a pequena escala e leva tempo.
- Non hai tempo. - Escóitao. Para iso o trouxemos.
Igual non entendes a situación e necesitas un recordatorio.
- Traede a familia! - Non! Espera!
- Non... - Markus!
Acabouse facelo ao teu xeito.
Estou contigo.
Non!
Por favor, fixen o que me pedistes.
Non! Por favor, non o fagas.
- Non. - Espera.
- Mamá. - Vasme dicir a verdade?
É a verdade!
Fago xa o lote grande. A proba demostra a teoría.
- Por que tardas tanto? - Non tardo!
Non tardo! Non!
Non estou tardando!
Por que o miras?
- Que lle dixeches? - Vaite.
- Markus, estás... - Por que a sacaches a ela?
Estás indo moi lonxe.
Eu decido que fai ou non fai esta familia, non ti.
Vou acabar con isto.
Pechádeo na cámara.
O que? Toleastes? Traballades para min!
- Pechádeas na oficina. - Markus, para!
- Vai ir ben. - Non!
Son Tomás Bala!
- Vai ir todo ben. Obedecede. - Non!
Ti e mais ti, volvede ao laboratorio
e non saiades ata que estea feito. Última vez que o pido polas boas.
- Tardaches. - Tes a acreditación?
Si. Pero hai cambio de plans.
- Que? - Entro contigo.
Deixádenos.
Non temos sitio para quen non cre na causa.
Cando perdiches a fe, Tomás?
Markus, primo...
Non. Xa non tes dereito a tratarme como da familia. Acabouse.
Ti e eu iamos desvelar as mentiras de Occidente,
dos Estados Unidos,
non cometer os mesmos erros parvos de meu pai.
Fixo unhas cousas horribles, atroces,
e agora está pagando por elas.
Markus, non hai quen o salve da xustiza.
Esa é a verdade.
É de parvos converternos en monstros intentándoo.
Dirixirei a familia Bala de volta á respectabilidade, ao poder.
Agora son o cabeza de familia e ti vas respectar iso.
Vasme seguir.
Xuntos, ti e mais eu
levaremos paz e prosperidade ao noso pobo.
- Ao noso pobo? - Si.
Cando foi a última vez que nos consideraches o teu pobo?
Ao tío Viktor doeulle ao principio
cando deixaches de volver á casa do internado,
pero fixo o teatriño polos demais.
"O meu neno, Tomás, a conquistar o mundo occidental."
"A vencelos no seu xogo."
Pero eu sabía a verdade.
Abandonáchelo.
Abandonáchesnos.
A túa xente.
Sóubeno antes ca teu pai, pero acabou aceptándoo.
Markus, para xa, hostia. Déixame saír agora mesmo.
Nunca fuches digno do apelido Bala.
Eu sabíao e el acabou por sabelo tamén.
Es un puto animal.
Non serás perdoado!
Angustiado, chamei o Señor a berros e oíume.
O que?
Salva a miña alma dos beizos mentireiros, da lingua falaz.
Que murmuras?
Que recibirás ti?
Ou que che farán a ti?
O da lingua falsa?
As afiadas frechas dos poderosos.
Non! Non, por favor!
Por favor!
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández