POPRZEDNIO
Pana godność?
- Peter Sutherland. - Wiedział pan wtedy, że to obcy agenci?
Nie, wtedy nie.
- Ktoś cię śledził? - Nie.
Ale po wczoraj wszyscy są czujni.
Złamałeś obojczyk ochroniarzowi.
Leżał na poręczy.
To koleżanki z pracy.
Przekażę jej go.
Ma pani zdjęcia?
- Nie. - Musimy poznać treść dokumentów.
Skoro są tak ważne, to wyciągnijcie moją rodzinę z Iranu.
Cofnąć się.
Szybko!
Farhad.
Wracam.
Odłóż broń, Farhad.
Farhad!
Zabiłeś mi syna!
- Tak? - Sprawy się posypały.
Brat strzelił do mnie. No i... też musiałem strzelać.
Nie żyje.
Rozumiem.
Są bezpieczni?
Tak. Są już bezpieczni.
TRZYNAŚCIE LAT WCZEŚNIEJ
Catherine?
Catherine.
Cat.
- Coś się działo? - Nie.
Może wymknął się przy zmianie warty i porzucił samochód?
Anton Sidorow to agent SWR
z dekadą doświadczenia w unikaniu inwigilacji.
Chce, żebyś w siebie wątpiła. To walka na cierpliwość.
A ty przegrywasz, młoda.
Jeśli modlisz się do Boga, to ewidentnie nie słucha.
Może spróbujesz?
Śmiało.
Noah, wstawaj.
Widzę Antona.
Odjeżdża.
Zbieraj się.
Wchodzimy.
Noah?
Dwa niezasłane łóżka. Anton chyba nie jest sam.
Nocna Akcja!
- Wzywał mnie pan? - Tak.
Wejdź.
To Jurij Abramow.
Przyznaje się?
- Do czego? - Mówi, gdzie jest wasz cel, czyli Anton.
Zeznaje o przecieku w Pentagonie i spotkaniach z ich wtyką.
- I o płatnościach. - Jak złamaliśmy go w dwa dni?
Jego matka ma nie tylko gnoja za syna, ale także rzadkiego raka krwi.
Obiecaliśmy leczenie dla niej i szklane oko dla niego w więzieniu.
Chciałem, żebyś wiedziała, że Noah...
nie zginął na darmo.
Przygotuj akta kreta Jurija w FBI.
Chyba nie powinnam.
To nie była twoja wina.
Powinien pan to przekazać innemu agentowi, który nie przetrwał dzięki szczęściu.
W 99% sytuacji ten dryblas zmiażdżyłby cię jak karalucha.
Natomiast ty przetrwałaś,
schwytałaś go i posunęłaś sprawę do przodu.
To żaden fart.
Straciłem już jednego dobrego agenta.
Nie chcę stracić kolejnego.
A ten kret Jurija w FBI?
Jak się nazywa?
Peter Sutherland.
NOCNY AGENT
Co dalej?
Twoja matka i brat będą mieć przesiadki w Stambule i Paryżu.
- Jutro wieczorem będą w Nowym Jorku. - A ja? Co mam robić do tego czasu?
Gdy przekażesz nam zdjęcia,
przeniesiemy cię do kryjówki poza terenem irańskiej misji.
Mam uciec już teraz?
Chyba że... to jakiś problem?
Nie, po prostu wszystko dzieje się tak szybko.
Już prawie koniec.
Wszystko gra?
To z pracy. Pewnie Haleh mnie szuka.
Miałam wrócić od lekarza 20 minut temu.
Oddzwonię.
- Jasne. - Dziękuję.
Co jest? Co się stało?
Był problem.
Chodzi o jej brata.
- Gdzie jesteś? - Nadal u lekarza.
Ma opóźnienie.
Natychmiast wracaj!
Co się stało?
Javad i jego ludzie przesłuchiwali mnie przez dwie godziny.
Pytali o tę kobietę od twojej komórki.
Javad ma to na nagraniu.
I co mu powiedziałaś?
Prawdę. Że to był twój telefon.
Chce z tobą porozmawiać.
Uważa też, że Bijan i ja mamy z tym coś wspólnego.
Nadal go przesłuchują.
Cokolwiek by się nie działo,
proszę, musisz powiedzieć o tym Javadowi.
To zwykłe nieporozumienie.
- Obiecuję, że to naprostuję. - Dobrze.
- Powiedz prawdę. - Nie wiemy, jak zareaguje.
Może uciec albo się przyznać.
Może usunąć zdjęcia i skończymy z niczym.
Nie mówiłabyś tak, wiedząc o „Naparstnicy”.
To czemu mi nie powiecie?
To w sumie bez znaczenia. Sami i tak jej powie.
- Tak ją ochronimy. - A ty nie będziesz musiał jej powiedzieć.
Peter ma rację. Tylko tak ochronimy śledztwo i Noor.
- Peter. - Nie mamy wyboru.
W porządku?
- Muszę wracać. - Dlaczego? Co się dzieje?
Javad wypytywał Haleh na temat przyjęcia.
- Podejrzewa ją. - Nie możesz tam wrócić.
Mogli cię już zdemaskować.
Nie chcesz tak ryzykować.
Nie będzie przeze mnie cierpieć.
Posłuchaj.
Zrób, co musisz, dobrze?
Napisz do nas, gdy będziesz gotowa.
Zabierzemy cię w bezpieczne miejsce.
Wszystko gra?
Tak. Wszystko w porządku.
Ale potrzebujemy tych zdjęć.
- Coś jest nie tak. - Wcale nie.
Chcę porozmawiać z Rose.
Na osobności.
Jasne. Nie ma sprawy.
Co się dzieje? O czym mi nie mówią?
Proszę, powiedz mi.
- Chodzi o twojego brata. - Co się stało?
Został... ranny.
- W jaki sposób? - Przeszkodził im jeden z sąsiadów.
Doszło do walki.
Nie znam szczegółów, ale...
chyba ma złamaną rękę.
I to wszystko?
Tak.
Czemu mi nie powiedzieli?
Zależy im na tych zdjęciach.
Nie wiedzieli, jak zareagujesz.
- Powinni byli mi powiedzieć. - Wiem.
Przykro mi.
Muszę iść.
Ale...
To hasło.
Dziękuję za szczerość.
Oby było warto.
- A Noor? - Wyszła.
- Dokąd idziesz? - Do mieszkania.
- Solomon Vega nas tropi. - Tu mi niedobrze.
- Rose! - Peter, mamy sporo pracy.
Co to za pilna sprawa?
Doszło do włamania. Stoją za tym Amerykanie.
Szukali listy, którą mi sprzedałeś.
Twój gość musi się bardziej przyłożyć.
- Skąd masz listę? - Nie ujawniamy źródeł.
Tak samo jak i kupców.
Ale to zaufane źródło, tak?
Robimy z nimi interesy, prawda?
A te dwie osoby?
Ta kobieta i ten mężczyzna. Kojarzysz ich?
Nie.
Nie kojarzę.
Coś ukrywa.
Bawi się nami.
A te dokumenty?
Gdzie teraz są?
Schowane w biurku w moim gabinecie.
Lepiej przenieść je do sejfu w moim biurze.
Będą tam bezpieczne.
W porządku.
No to możemy po drodze zajechać do pańskiej rezydencji.
Jasne.
Pendrive gotowy.
Chwila prawdy.
DGSE? Co mają z tym wspólnego Francuzi?
- Co to? - To nie ma nic wspólnego z „Naparstnicą”.
Jak to?
To nazwiska, adresy, nowe tożsamości irańskich opozycjonistów w Europie.
Może to ułatwić Iranowi zemstę, ale dla nas nie ma to żadnej wartości.
To niemożliwe. Straciliśmy na to całe trzy dni?
- A brat Noor zginął na marne? - Słuchaj.
Nocne akcje nie przebiegają gładko.
Trudno nie natrafić na ślepy zaułek.
Musimy podejść do tego w inny sposób.
Ale nadal jest wspólny mianownik między „Naparstnicą” a tym.
Vega i ten, który dzwonił.
Brzmiał jak szef.
Może mają własne plany z „Naparstnicą”?
I co dali Irańczycy za tę listę?
Warren mówił, że Solomon to pośrednik, ale dla kogo?
Może Solomon i jego szef są opłacani przez Irańczyków?
I mieli zdobyć dla irańskiego reżimu zestaw do robienia broni i listę celów?
Jakkolwiek by nie było, pozostaje nam tylko Solomon.
I pojawia się nowa osoba.
Ta od dokumentów z DGSE.
Wydruki są w kolorze, a to zapewnia...
- Kod identyfikacyjny drukarki. - Tak.
Potrzebujemy w miarę wyraźnego zdjęcia.
Jest. Data, numer seryjny i godzina.
- Mamy to. - Faktycznie.
- Nauczyła mnie tego Alice. - Tak?
- Tak. - Zgadnij, kto nauczył ją.
HAGA – ARESZT ŚLEDCZY MIĘDZYNARODOWEGO TRYBUNAŁU KARNEGO
Dziękuję panom.
A teraz ja i mój klient musimy pomówić z jego synem.
Oczywiście.
Sloane cię pozdrawia.
A która to była?
Przebyłem spory szmat drogi, bo sądzę, że doszło do nieporozumienia.
Markus.
To nasz krewniak,
ale nie używa się młota pneumatycznego, gdy potrzebny jest skalpel.
Ma... niedelikatne podejście.
Wolę brak delikatności od braku efektów.
Robisz coś oprócz wydawania kasy i chlania z dawnymi współlokatorami?
To nie...
To znaczy...
Elliot mógł pomóc.
I ciężko jest ułaskawić skazanego zbrodniarza wojennego.
Skazanego?
Na mocy czyjej decyzji?
ONZ robi, co nakażą Stany Zjednoczone.
To ironia, że diabeł skazuje cię za używanie jego ognia.
Obiecuję, że w stosownym czasie ujawnimy ich hipokryzję, ale...
jeśli mam działać, trzymaj ogara w klatce.
Markus zna granice, bo mu je wyznaczyłem.
- Co masz na myśli? - Nie możesz być aż tak naiwny.
Żadne manipulacje nie wymuszą na nich wyznania prawdy.
Nigdy nie chodziło tylko o ujawnienie ich hipokryzji?
Chcesz ukarać ich na ich własnym terytorium.
- Dlaczego mi nie powiedziałeś? - Bo moje pieniądze są na twoich kontach.
Myślisz, że nie oddałbym ich?
Za dzieciaka nie znosiłeś polowań.
Rzucałeś dziecinne wymówki, by zostać w ciepłym domku,
podczas gdy mężczyźni ruszali w mroźną noc.
Ale gdy wiele godzin później wracaliśmy z 90-kilogramowym dzikiem,
kto przepychał się, żeby zabrać kieł jako trofeum?
Pragnąłeś chwały i unikałeś krwi.
Ale to moja wina.
Rozpieszczałem twoją matkę i pozwoliłem ci zostać słabeuszem już za młodu.
Potem zgodziłem się wysłać cię do Anglii na ewidentnie złe kształcenie.
A teraz brakuje ci instynktu, jakiego trzeba do takiego poświęcenia.
Naprawdę tak myślisz?
Nie, synu. Ja to wiem.
Nie jestem tym chłopcem.
- Słowa to wiatr, Tomás. - Pierdol się.
A te słowa?
To też wiatr?
Może się mylę.
Zobaczymy.
Sprawdźcie przegrody, podszewkę i tak dalej.
Jeśli coś znajdziecie, od razu chcę wiedzieć.
Noor, wróciłaś.
Cześć.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Chciałam o czymś z tobą porozmawiać.
Wiesz co?
Chodźmy do mnie. Zapewni to więcej prywatności.
Jak u lekarza?
Strasznie się to przeciągnęło.
Amerykański system opieki zdrowotnej to jakiś koszmar.
Ale na szczęście dostałam leki.
To dobrze.
Chciałam wyjaśnić pewną sprawę z przyjęcia.
Haleh znalazła wtedy mój telefon.
Mówiła, że ją wypytywałeś.
Nie miała z tym nic wspólnego.
To moje niedopatrzenie.
Przepraszam za zamieszanie.
Mogę go zobaczyć?
Noor.
Nikogo nie powinno być na górze.
Wiem. To była nagła sytuacja. Szukałam pustej łazienki.
Kobiece sprawy.
Nie chciałam złamać zasad.
Śpieszyłam się i zapomniałam o telefonie.
Widziałaś na górze kogoś jeszcze?
Nie. Sądziłam, że jestem tam sama.
Haleh powiedziała, że twój telefon znalazła Amerykanka.
Ja jej nie widziałam.
Na pewno Haleh też nie miała z nią nic wspólnego.
Abbas wie o tym wszystkim?
Jeszcze nie.
Ale będę musiał mu powiedzieć.
Wtedy mnie zwolni.
Myślę, że nic ci nie grozi.
Ma teraz ważniejsze problemy na głowie.
Na przykład co odpowiedzieć naszemu szefowi MSZ,
gdy ten zapyta, dlaczego pojawił się u nas intruz,
który węszył w rezydencji.
- Będzie miał problemy? - Całkiem możliwe.
Ale...
Abbas przetrwał już gorsze rzeczy.
- Co masz na myśli? - Shirin.
Jego córkę.
Nie słyszałaś?
Wiem, że nie mają kontaktu. Ale co się stało?
Wyjechała na zagraniczne studia.
Zakochała się w obcokrajowcu.
I już nigdy nie wróciła do Iranu.
Potem dała się zwieść zachodniej propagandzie.
Wygłaszała nieprawdziwe i podburzające komentarze
na temat naszej ojczyzny.
Nie tylko przyniosła hańbę naszemu narodowi i swojej rodzinie,
ale też zaszkodziła karierze ojca, który odbudowywał ją przez niemal dekadę.
Zatrzymam na razie twój telefon, żeby lepiej go przeskanować.
Upewnię się, że niczego na niego nie wgrano.
Dziękuję.
Wrócę do domu, by odespać to przeziębienie.
Odprowadzę cię.
Nie trzeba.
Nalegam.
To sama przyjemność.
Gretchen, wybacz, że dałam znać tak nagle.
- Miałam tylko ciebie. - Cieszę się.
Zastanawiałam się, co u ciebie.
Co się dzieje?
Wiem, że nie byłam wylewna na temat tego,
co wydarzyło się po śmierci mojego wujka i ciotki, ale...
chcę spróbować.
Po tym włamaniu i napaści pomógł mi mój przyjaciel.
Sam miał sporo własnych problemów.
A ja mu z nimi pomogłam.
Przez chwilę byliśmy zgraną drużyną.
A potem... zniknął.
I przez dłuższy czas nie rozmawialiśmy.
Niedawno znów wpadł w tarapaty i...
sądziłam, że mogę mu pomóc.
Ale obecnie bardzo się zatracił, a ja boję się, że jeśli tu zostanę...
to może moje demony także wrócą.
Zaczynam żałować, że tu jestem.
Brzmi to tak,
jakby połączyły was te same, traumatyczne przeżycia.
To potężna więź,
ale niekoniecznie zdrowa.
Jak długo go znasz?
Niecały rok z przerwami.
To niezbyt długo.
Widzę, że bardzo ci na nim zależy.
Ale musisz zadać sobie pytanie,
czy będziesz czuć to samo, gdy obecna sytuacja się skończy.
No tak.
Nie wiem.
Wiem, jak ciężko ci było mówić o tym, co przeżyłaś po włamaniu i napaści.
To spory postęp, Rose.
Dziękuję za zaufanie.
Kieliszek malbec.
Wybór marki zostawiam panu.
I to, o co poprosi moja koleżanka.
Malbec brzmi świetnie. Dzięki.
Kiedy mnie pani zauważyła?
Jakąś przecznicę po wyjściu z misji.
Każdy z francuskiej misji przy ONZ ma takie umiejętności, pani Laurent?
Wybierałam się na rozmowę z belgijskim odpowiednikiem.
Nie lubię wystawiać ludzi.
W czym mogę pomóc, agentko Weaver?
Ostatnio uzyskałam dostęp do tajnych dokumentów DGSE.
To lista irańskich opozycjonistów z terenu UE.
- Kto ją miał? - Irańczycy.
A to problem, jako że ostatnio coraz częściej dokonują zabójstw.
Oui, to problem.
Chętnie przekażę to moim kontaktom w DGSE.
Nie trzeba. Mam tam znajomych.
W razie czego mogę im to podesłać.
Natomiast zastanawiałam się,
czy domyśla się pani, kto mógłby stać za wyciekiem.
Mam nadzieję, że nie śledzi pani każdego francuskiego dyplomaty w Nowym Jorku.
Ale nie wiem. W mieście działa pewnie kilkunastu agentów DGSE pod przykrywką.
- Zgromadzenie Ogólne przyciąga szpiegów. - Racja.
I dlatego FBI wysyła pechowego, młodszego agenta
do każdej biblioteki, punktu ksero i coworkingu.
Do każdej drukarki w miejscu publicznym, która może wydrukować coś na kartce.
A oprócz tego na tejże kartce drukowane są te małe, żółte kropki.
To data i godzina wydruku, a także numer seryjny drukarki.
A ten wspomniany nieszczęśnik
wpisuje każdy numer seryjny do bazy i przypisuje mu dane miejsce.
Dzięki temu, gdy znajduję te kropki
na tajnych materiałach,
mogę powiązać je z drukarką
w firmie Frank’s Quick Copy na rogu 34. Ulicy i 2. Alei.
Na szczęście dla mnie i nieszczęście dla niego
Franka okradziono miesiąc temu.
Dlatego zamontował w lokalu monitoring.
A ten zarejestrował pewną kobietę dwa tygodnie temu o 15.43.
Przedstawicielkę ds. zrównoważonego rozwoju w ONZ
i pracującą pod przykrywką agentkę DGSE, Jacqueline Laurent.
Dostałaś rumieńców, Jacqueline.
Ale nie martw się.
- Nie chcę cię ujawnić. - A czego chcesz?
Zapoznania.
Noor dała mi znać.
Spróbuje się dziś wydostać.
Będę czekał w gotowości.
Myślałam, że ty i Catherine zarwiecie nockę przy dokumentach.
Okazało się...
że nie są to dokumenty o „Naparstnicy”.
Czyli na darmo ją okłamywaliśmy? I na darmo zginął jej brat?
Nie na darmo.
Catherine bada pewien trop, ale tak, nie jest to coś, na co liczyliśmy.
Wiem, że prosiłem cię o wiele. I przepraszam.
Nie mnie powinieneś przepraszać.
Robię, co mogę.
- Te decyzje to część pracy. - Twojej.
Na tym polega różnica. To ty zostałeś nocnym agentem, nie ja.
To Catherine.
No tak. Znam zasady.
Cześć. Znalazłaś Laurent?
I zmusiłam ją do współpracy.
Od lat sprzedaje Solomonowi Vedze tajemnice państwowe.
Od lat?
Ale nie wie, dokąd trafiają i jak są wykorzystywane.
- W zamian bierze kasę? - Czasami tak.
A czasami robią wymianę.
Dostaje tajne, zagraniczne info, a DGSE rozwiązuje sprawę.
A „Naparstnica”?
Naprawdę wyglądała na zdezorientowaną, gdy o to zapytałam.
Skoro trwa to od lat, to „Naparstnica” może być częścią większej układanki.
Może wkrótce się dowiemy.
Umówiła spotkanie z Vegą za dwie godziny.
Zdążysz ogarnąć agenta?
Sama się wybiorę.
- Ty? - Nie mamy czasu na ściąganie kogoś.
Tylko mnie nie widział.
Udam potencjalnego sprzedawcę.
Śledź go na wypadek, gdyby doprowadził nas do kogoś wyżej.
- Skąd wiesz, że to nie pułapka? - Nie wiem.
Ale zaryzykuję.
Wyślij mi adres.
Postaram się ogarnąć jakieś kamery. Chcę też czuwać na miejscu.
Ktoś musiałby to oglądać.
- Pogodziłeś się z Rose? - Musi odetchnąć.
- Nie mogę ciągle prosić jej o pomoc. - Ale ja mogę.
Kolejne cztery lata pod rządami partii,
która zafundowała nam Ashleya Redfielda, Diane Farr i liczne skandale.
Tak być nie może.
Amerykanie powinni znów móc ufać władzy.
Powinni też móc spokojnie spać,
wiedząc, że ktoś sprawnie rządzi krajem.
W debacie zarzucił pan gubernatorowi Haganowi
neoizolacjonistyczne zapędy.
Jaką politykę zagraniczną powinny prowadzić Stany?
Jako że byłem w komisji ds. wywiadu
i służyłem w poprzednim rządzie,
Amerykanie znają moje poglądy.
Nie można być światowym przywódcą, będąc poza pierwszym rzędem.
Hagan chce się wycofać z NATO.
Chce opuścić Sojusz Pięciorga Oczu i zakończyć finansowanie ONZ.
Może tak widzi politykę zagraniczną ze swojej posiadłości w Topece, ale...
Odezwał się nasz kontakt z DGSE.
- Ma coś nowego do sprzedania? - Kogoś.
Chce nas zapoznać.
I to trzy dni po akcji Sutherlanda
w rezydencji irańskiego ambasadora.
- Wierzysz w zbiegi okoliczności? - Wiem, że ty nie wierzysz.
- Umów spotkanie. - Już to zrobiłem.
Dobra robota.
Obecny rząd nie za bardzo rozumie, jak działa ten świat.
Jak przygotowania do jutra?
- Zgodnie z planem. - Super. Jadę z wami.
Naprawdę?
- Naprawdę. - Dobrze.
Ale to moi ludzie.
Wykonują moje rozkazy.
Twoi ludzie?
Nie.
Wypełniają wolę mojego ojca.
Tak samo jak ty.
- Gadałeś z nim? - Spotkaliśmy się.
Rozumiem już plan.
I?
I akceptuję go.
W pełni.
- Właśnie wracam. - Będziemy gotowi, gdy wylądujesz.
Dopilnuj tego.
Porozmawiamy?
Peter powiedział mi, gdzie się...
zatrzymaliście.
Po co przyszłaś?
Albo niech zgadnę.
- Potrzebujesz pomocy. - Mam spotkanie z Vegą.
Peter montuje tam kamery.
Liczyłam, że może podłączysz się pod jakieś inne źródła obrazu.
- I też popatrzysz. - Nie.
Myślałam, że będziesz tylko przeszkadzać, ale okazałaś się bardzo pomocna.
Musisz mieć w sobie coś z ciotki.
- Nie wspominaj jej. Nie znałaś jej. - Nie.
Jamie Hawkins zawsze mówił o Grzechotniku i Gazeli,
gdy mnie nadzorował.
Gdzie byłaś w zeszłym roku? Po ich zamordowaniu?
Gdzie była Nocna Akcja, gdy ja i Peter uciekaliśmy?
Po odkryciu ciała Hawkinsa wstrzymaliśmy komunikację.
Ja i pozostali prowadzący.
Nie wiedzieliśmy, czy nie mamy kreta.
Wstrzymaliśmy wszystkie śledztwa, aby wykluczyć każdą osobę.
To były straszne chwile. Nie wiedziałam, czy mogę ufać najbliższym.
To najtrudniejsze w tej pracy. Ustalanie, na kogo możesz liczyć.
I niby ja jestem taką osobą?
- Podobno nie należę do rodziny. - Słuszna uwaga.
Rodziny się powiększają.
A akurat ty powinnaś wiedzieć, że skoro proszę o pomoc cywila,
to jestem zdesperowana.
Za chwilę znajdę się w sytuacji, w której każdy wokoło
zapewne będzie chciał mnie zabić.
A brakuje mi obecnie przyjaciół.
Mam teraz tylko Petera.
Mnie wystarczał. Poradzisz sobie.
Nadal przydałaby mi się twoja pomoc.
Nie chcę przyłożyć ręki do kolejnych krzywd.
Nie mogę do tego wrócić. Nie jestem kimś takim.
W tej pracy nie ma rzeczy dobrych i złych.
Wszystko jest względne.
Mogę ci powiedzieć tyle,
że dobry agent zna konsekwencje swoich działań,
a zły agent przestaje o nie dbać.
A jeśli to ma znaczenie,
to wiedz, że twoja ciocia i wujek byli świetnymi agentami.
A Peter?
To się okaże.
Nadal stawia pierwsze kroki.
Ale wszystko idzie mu lepiej, gdy jesteś u jego boku.
Dobrze.
Ale koniec z tajemnicami.
Jeśli mam ci pomóc, chcę wiedzieć o wszystkim.
Domyśliłam się.
Rozmawiałam z wicedyrektorem Mosleyem.
Zgodził się na wprowadzenie cię w temat „Naparstnicy”.
Co to takiego?
Kto tam?
Noor.
Musisz pójść ze mną.
Natychmiast.
Dlaczego?
Proszę.
Tylko pamiętaj, że jeśli spróbujesz mnie wydymać,
twoi przełożeni dostaną kopię dokumentów i nagrania z monitoringu.
Zrozumiano?
Stresujesz się.
Nic mi nie jest.
Pozbądź się tego stresu.
Nie wygląda na takiego, ale jest przebiegły.
Zauważy.
Sprawdziłam cię. Trafiłaś do Francji w wieku 12 lat.
Zaczęłaś jej służyć zaraz po studiach.
Przydziały dyplomatyczne w Tunisie, Bagdadzie i Mosulu.
Wygląda na to, że kiedyś naprawdę kochałaś tę pracę.
Pytasz, dlaczego to robię, tak?
W lutym 2015 roku ściągnięto mnie do centrali.
Usłyszałam, że moja służba w terenie była naprawdę godna podziwu i merci,
ale ten etap mojej kariery dobiegł końca.
Choć dopiero co pomogłam zapobiec wojnie domowej w Kamerunie.
Cała moja kariera
została sprowadzona do jednej liczby.
Do mojego wieku.
Przez trzy lata marnowałam się za biurkiem.
Wtedy ktoś zaoferował mi materiały desperacko poszukiwane przez DGSE.
W zamian przekazałam mu trochę informacji tak nieistotnych,
że nawet ich nie pamiętam.
Wtedy w centrali uznali,
że na coś się mogę jeszcze przydać.
To nie tak, że przestałam kochać swoją pracę.
Kocham ją za bardzo.
I podejrzewam, że ty też.
Tak. Informuj mnie na bieżąco.
Dziękuję.
Noor.
Usiądź.
Kiedy ostatnio rozmawiałaś ze swoją rodziną?
Jakieś... kilka dni temu.
O co chodzi?
Policja w Isfahanie otrzymała zgłoszenie o awanturze w waszym domu.
Nie wiem, jak to powiedzieć, ale wygląda na to, że...
twoja matka zaginęła.
Zaginęła?
Jak to? Co się stało?
Policja nadal to ustala.
A mój brat?
Śledztwo cały czas jest w toku.
Ale kilka kilometrów od waszego domu
znaleziono ciało na drodze.
Ciało?
To znaczy?
Nie rozumiem. Co się stało?
Przykro mi, Noor.
Ale musisz...
zidentyfikować osobę ze zdjęcia.
Nie...
Nie, to niemożliwe.
To po prostu niemożliwe.
To niemożliwe.
- Posłuchaj... - Nie!
To niemożliwe.
Nie.
Widzę je.
Ja też.
Masz kod?
Tak.
Widzę mieszkanie.
Na trzecim piętrze. Tak jak mówiła Laurent.
Ale nie widzę wnętrza.
- A ty? - Też nie.
Ale mam tylko dwa źródła.
Bardziej się już nie zbliżę.
Daj znać, jeśli coś zobaczysz. Jakiś ruch, światła, oznaki życia.
W pozostałej części budynku nic się nie dzieje.
Może kupili cały tylko dla tych spotkań.
Wymagałoby to sporych środków.
Chyba nie sądzisz, że po tylu latach przyszłabym uzbrojona?
Nie ufamy nowym osobom.
- Bez urazy. - Spoko.
Sprawdzone.
- Elizabeth. Miło poznać. - Wzajemnie.
Zapraszam.
Ktoś wychodzi.
Pilnuj ich.
Ja odczekam chwilę i przejdę na budynek nad kawiarnią.
Może będzie lepszy widok.
Czekaj, idą w twoją stronę.
- Co robią? - Tylko patrolują.
Widzę ich na kamerce przy kawiarni.
Idą w stronę 167. Ulicy.
Zejdę, gdy odejdą.
Żebyś widział jej dokonania w Bagdadzie. To spore wyzwanie dla młodej babki.
Za bardzo mnie chwalisz. Goście z Raytheona byli dupkami.
Trzeba było dać im nauczkę.
Ale i tak miło było ją spotkać po tylu latach
i zobaczyć, jak dobrze się jej żyje.
- Ale niewystarczająco. - Dlatego tu jesteś?
- Chcesz mieć więcej kasy? - Jacqueline mówi, że kupujesz informacje.
Tak? I co jeszcze ci mówiła?
Że wyczuwasz krętactwo z kilometra, a ja powinnam zostać w domu, chyba że...
nie żartuję.
Dobra rada.
Sprawdźmy, czy się dogadamy.
Cholera. Rose, nic nie widzę.
Muszę się przenieść.
- Co z ludźmi Solomona? - Czekaj.
Zgubiłam jednego.
Co z nim?
Jeden wrócił.
Jest w uliczce przy twoim budynku. Północny zachód.
Idę na południe.
Przejdę do innego budynku.
Peter, idź na wschód.
- Co? - Zaufaj mi i zrób to.
Dobra.
No dalej.
- Co jest? - Nic nie mów.
Nie wiem jak, ale chyba podsłuchują.
- Wyłączyłem łączność. Na pewno? - Są wokoło.
Zmieniają kierunek razem z tobą. Podsłuchują nas.
Wiedzą o nas.
Catherine.
Pracuję nad rozbudową potencjału obronnego i mam dostęp
do wielu informacji, które trudno pozyskać.
To wszystko?
Wielu kontrahentów Departamentu Obrony ma takie uprawnienia.
Na czym polega wyjątkowość twojego dostępu?
Chodzi o nasz najnowszy kontrakt.
Wydział cyberbezpieczeństwa NSA.
Pomagamy im w zabezpieczaniu rządowych sieci.
I jesteś gotowa ot tak sprzedać swój kraj?
Za odpowiednią cenę.
Zajmij się tym.
To jak?
Możemy robić interesy?
Nigdzie ich nie widzę.
- Nie wiem, jak cię kierować. - Dam radę.
Odciągnijmy ich, żebym mógł dotrzeć do Catherine.
- Dobra. Uważaj na siebie. - Włączam łączność.
Chyba widzę jakiś ruch na czwartym piętrze.
Na północno-wschodnim rogu jest puste mieszkanie.
Sprawdzę widok z niego.
Jest gdzieś w budynku.
Zacznijmy od dachu.
- Południowa strona. - Przyjąłem.
Sprawdzę dach i zejdę.
To chyba ryzykowne, prawda?
Narażać nasze relacje dla koleżanki?
- To znaczy? - A jeśli współpraca z nią nie wypali?
Musiałbym pewnie zakończyć nasz układ.
Wierzę, że wasza współpraca będzie owocna.
Tak samo jak współpraca ze mną.
Zamieńmy słówko.
Na osobności.
W tej branży to, czego potrzebujemy i co doceniamy,
to wiarygodne kontakty.
Ludzie, co do których mamy pewność, że dostarczą to, co obiecują.
Dlatego poświęcamy czas na ich weryfikację.
Dbamy o zaufane relacje.
I dlatego przez te wszystkie lata
nigdy żaden nasz kontakt nie polecił nas komuś innemu.
Ale taki jest Nowy Jork.
Za dużo szczurów.
Ani się waż.
Siadaj.
Spokojnie.
A teraz... powiesz mi wszystko, co wiesz o Peterze Sutherlandzie,
a także dokładnie opiszesz, czym jest Nocna Akcja.
Kolejny zbliża się od południa.
Przyjąłem.
Zaraz tam będę.
Bez jaj.
Szukałem wszędzie. Nie ma go w piwnicy ani na dachu.
- Musimy iść pokój po pokoju. - Zabiję sukinsyna.
Widzimy go!
- Sutherland! - Rose, są tuż za mną!
- Peter? - Znalazłem wyjście z piwnicy.
- Dokąd teraz? - Dotrzesz na Amsterdam?
Odjeżdża stamtąd autobus na zachód.
- Już idę. - Od przodu!
- Cholera! - Zdążyłeś?
- Ledwo. Czysto? - Tak. Siedem przystanków. Czekam.
Biegniemy dalej. Wy załatwcie auto.
- Hej. - Zmyli się.
Teraz naprawdę czysto.
Pośpiesz się. Pewnie masz z pięć minut.
Coś wymyślę.
- Gdzie jest Peter? - Nie wiem, o kim mowa.
- Nie wiesz? - Nie.
Pośpiesz się.
Przysięgam, że nie wiem, o czym mówisz.
I nawet nie wiem, jak mam cię przekonać.
Może to ja przekonam ciebie przy pomocy ręcznika i wiadra wody.
Napisy: Krzysiek Igielski