ANTERIORMENTE
- Nome. - Peter Sutherland.
Sabía que os individuos eran axentes estranxeiros?
Non, daquela non.
- Ei. Seguíronte? - Non.
Pero a misión está en alerta polo de onte. Rompícheslle a clavícula a un garda.
Atopei isto no pasamáns.
Traballa comigo. Xa llo dou eu.
- As fotos que sacou Rose? - Non as trouxen.
Precisamos ver os documentos.
Se son tan importantes como dis, sacade a miña familia de Irán.
Atrás.
Vamos!
Farhad.
Eu vou de volta...
Baixa a arma, Farhad.
Farhad!
Matáchesme o fillo!
- Si? - Saíu mal.
O irmán disparoume.
Tiven que dispararlle.
Está morto.
Entendido.
Están a salvo?
Si. Si, están a salvo.
TRECE ANOS ANTES
Catherine.
Cat.
- Hai algo? - Nada.
Igual saíu nun cambio de garda e se desfixo do coche.
Anton Sidorov é un axente do SVR cunha década na contraintelixencia.
Quere que te cuestiones a ti mesma. É un xogo de paciencia.
E vas perdendo, neniña.
Se lle rezas ao de arriba, non te está a escoitar.
Queres probar ti? Dálle.
Noah, esperta. É Anton.
Vaise.
Veña, vamos.
Noah?
Hai dúas camas desfeitas. Anton non está só.
Noah!
Acción Nocturna!
- Mandoume chamar. - Si, pasa.
Chámase Yuri Abramov.
Está confesando? O que?
O paradoiro de Anton, o teu obxectivo inicial.
A brecha do Pentágono.
A quen teñen dentro, cando se reúnen, o sistema de pagamentos. Todo.
- Como cedeu en dous días? - Á parte de ter un fillo parvo,
a nai de Yuri ten un cancro raro de sangue.
Prometémoslle tratamento para ela e un ollo de vidro para el no cárcere.
Só quería que soubeses que a perda de Noah...
non foi en van.
Prepara un expediente sobre a toupa do FBI.
Non creo que deba.
- Non foi culpa túa, Catherine. - Debíallo dar a algún dos seus axentes
que non sobrevivise por sorte.
No 99 % dos casos, un monstro deses esmágate coma unha cascuda.
Pero ti escolliches a opción de sobrevivir
e entregalo para podermos abrir o caso.
Iso non foi sorte.
Xa perdín un bo axente.
Preferiría non perder outra.
A toupa de Yuri no FBI.
Como se chama?
Peter Sutherland.
E agora que?
Túa nai e teu irmán cambiarán de avión en Istambul e París para borrar o rastro.
Chegarán a Nova York mañá.
E eu que? Que fago mentres?
Cando nos deas as fotos, conseguímosche un piso franco
- fóra da zona restrinxida da misión. - Voume e xa está?
A menos que haxa algún problema.
Non, é só que vai todo moi rápido.
Xa case acabou.
Vai todo ben?
É do traballo. Será Haleh preguntando. Tiña que volver do médico hai 20 minutos.
- Vou devolver a chamada. - Si.
Grazas.
Que? Que pasa?
Un problema.
O irmán de Noor.
- Onde estás? - No médico.
A doutora vai con atraso.
Pois volve xa!
Que foi?
Levo dúas horas de interrogatorio con Javad e os seus gardas
pola muller que me deu o móbil na festa.
- Javad teno gravado. - Como...?
Que lle dixeches?
A verdade. Que o móbil era teu.
Está esperando para falar contigo,
pero cre que Bijan e eu tamén estamos no allo.
Están interrogando a Bijan.
Sexa o que sexa que pasase ou pasa,
tes que llo contar a Javad, por favor.
É un malentendido.
- Arránxoo eu. Prométocho. - Vale.
- Dille a verdade. - A saber como reaccionaría.
Igual foxe ou o conta na misión.
Igual destrúe as fotos e quedamos sen nada.
Se soubeses o que hai en xogo co Dedaleira...
É que non mo contades!
Tanto dá. Vaillo contar Sami cando a vaia recoller.
- Así estará máis segura, fóra de perigo. - E non llo tes que contar ti.
Peter ten razón. Así protexemos a investigación e a Noor.
- Peter. - Non nos queda outra.
Ei. Todo ben?
- Teño que volver á misión. - Por que?
Javad interrogou a Haleh polo da festa.
- Sospeita dela. - Noor, non podes volver.
Pode ser que atasen cabos sobre o que fixeches.
- Non debes arriscarte así. - Non a deixarei sufrir por min.
Mira, fai o que teñas que facer, vale?
Mándanos unha mensaxe cando acabes
e ímoste buscar para levarte a un sitio seguro.
Vai todo ben?
Si, todo ben.
Necesitamos as fotos, Noor.
- Pasa algo. - Non tal.
Quero falar con Rose. Soas.
Si, claro.
Que pasa? Que me ocultan?
Por favor, dimo.
- Teu irmán. - Que? Que pasou?
Acabou...
- ferido. - Como?
Un veciño meteuse cando ían marchar e chegaron ás mans.
Non sei os detalles, pero...
Creo que rompeu un brazo.
Pero, fóra diso, está ben?
Si.
- Por que non mo din? - Están desesperados polas fotos
e non sabían como reaccionarías.
- Deberon dicir algo. - Xa.
Perdoa.
Vale, teño que marchar, pero...
O contrasinal.
Grazas por ser sincera.
- Ei. - Espero que valla a pena.
- E Noor? - Marchou.
- A onde vas? - Ao piso.
- Solomon Vega anda solto. - Revólveseme o estómago.
- Rose... - Peter, temos traballo.
Cal é a urxencia?
Entráronme na casa.
Americanos.
Buscaban a lista que me vendiches.
Hai que mellorar o protocolo de seguridade.
- Quen vos deu a lista? - Non revelamos fontes.
Nin revelamos nunca os compradores.
Pero confiades neles, non?
Facemos negocios con eles, non?
E estes dous?
Esta muller? Este home? Sóanche de algo?
Non.
Non podo dicir que me soen.
Oculta algo.
Está xogando con nós.
Os documentos... onde están agora?
Seguros, no escritorio do meu cuarto.
Mellor metelos na caixa forte do meu despacho.
Alí estarán protexidos.
Vale, como queiras.
Moi ben.
Podemos parar na súa casa de camiño.
Por suposto.
O pen está limpo.
MONITOR LOCAL
O momento da verdade.
A DGSE? Que pintan os franceses nisto?
- Que pon? - Non teñen que ver co Dedaleira.
Como que non?
Son disidentes iranianos que viven en Europa.
Nomes, enderezos, alias. Útil para a vinganza do goberno iraniano.
- Irrelevante para nós. - Non pode ser.
Perdemos tres días de choio para isto?
O irmán de Noor morreu para nada?
A ver, na Acción Nocturna nada é sinxelo.
O raro sería non dar cun punto morto.
Haino que enfocar desde outro ángulo.
Segue habendo algo en común entre o Dedaleira e isto.
Solomon Vega e o que me chamou.
Parecía o que mandaba.
Estarían usando o Dedaleira pola súa conta?
E vendeullo a Irán a cambio de que?
Warren dixo que Solomon parecía un intermediario. De quen?
Igual Solomon e o xefe son recursos estranxeiros a soldo de Irán.
Búscanlle ao réxime un kit para facer armas químicas
e unha lista de obxectivos.
En todo caso, parece que a única vía é Solomon.
E temos outro punto de contacto: quen vendese isto da DGSE.
As copias son en color, así que...
- Código de identificación da máquina. - Só necesitamos unha que estea ben cerca.
Aí o tes. Data, número de serie, hora.
- Está aí todo. - Si.
Ensinoumo Alice.
- Si? - Si.
Quen llo ensinaría?
CENTRO DE DETENCIÓN DA CORTE PENAL INTERNACIONAL, A HAIA
Grazas, señores.
O meu cliente e eu imos falar dunhas cuestións legais co fillo.
Por suposto.
Sloane manda saúdos.
Cal era esa?
Veño desde moi lonxe ata aquí porque houbo un fallo de comunicación.
Markus.
Sei que é da familia, pero non debías mandar un trade
a facer o traballo dun escalpelo. O seu enfoque é...
- pouco delicado. - Mellor pouco delicado que inútil.
Ti que fas á parte de firmar cheques e beber cos da universidade?
Iso non...
A ver...
Elliot podía axudar.
Custa obter clemencia para un condenado por crimes de guerra.
Condenado?
Baixo a autoridade de quen?
As Nacións Unidas préganse ante os Estados Unidos.
Ten graza que o demo te condene por usares o seu propio lume.
A súa hipocrisía revelarase ao seu debido tempo, pero...
non podo manobrar se non metes o can na gaiola.
Markus coñece os límites. Marqueillos eu.
Que queres dicir?
Non podes ser tan inxenuo.
Non hai manobra que valla para obrigalos a admitir a verdade.
O plan nunca foi expoñer a súa hipocrisía sen máis,
senón unha demostración en solo estadounidense.
Por que non mo dixeches?
Porque as contas cos meus cartos están ao teu nome.
Pensabas que non liberaría os fondos?
De cativo, nunca che gustou ir cazar.
Poñías escusas infantís para quedar na casa,
quentiño, mentres os homes se encamiñaban á fría escuridade.
Pero, ao volvermos á casa horas despois cun xabaril de 90 kg,
quen se coaba ata a fronte para levantar un cairo como trofeo?
Toda a gloria, nin gota do sangue.
É culpa miña.
Deille o gusto a túa nai e deixei a debilidade apoderarse de ti de cachorro.
Deixeina mandarte a Inglaterra
a instruírte en todo o que non debías, polo que parece.
E agora fáltache o instinto que require tan inmenso sacrificio.
De veras é o que pensas?
Non, fillo, é o que sei.
- Non son o neno que coñecías. - Palabras superficiais.
Vai tomar polo cu.
E esas? Tamén son superficiais?
Quizais me equivoque.
Xa veremos.
Comproba os petos, o forro por dentro, todo.
Se atopas algo, avísame inmediatamente.
Noor, volviches.
Ola.
- Todo ben? - Si.
Quería falar contigo dunha cousa...
Mellor...
falamos no meu despacho, por privacidade.
Que tal no médico?
Había moita espera.
É certo que a sanidade americana é terrible.
Pero déronme un medicamento, por sorte.
Que ben.
Quería aclarar algo sobre a festa do outro día...
O móbil que atopou Haleh era meu.
Haleh díxome que tiñas preguntas.
Ela non tivo nada que ver.
Foi fallo meu. Perdón se provoquei algunha alarma ou confusión.
Podo?
Noor, non podía ir ninguén arriba.
Xa o sei.
Era unha urxencia. Necesitaba un baño libre...
por cousas de mulleres.
Non quería saltar as normas.
Ía apurada e quedoume o móbil atrás.
Viches alguén arriba?
Non, estaba eu soa, que eu saiba.
Segundo Haleh, a que atopou o teu móbil era unha muller americana.
Eu non a vin.
E Haleh tampouco tratou con ela, seguro.
Abbas sabe algo disto?
Aínda non.
Pero...
terei que contarllo.
Vaime despedir...
Non creo que che pase nada.
Ten problemas máis graves dos que ocuparse.
Como que dicirlle ao ministro de Exteriores
cando lle pregunte por que había un intruso
a fisgar na súa residencia.
Vai ter problemas?
Posiblemente.
Pero...
Abbas xa as pasou peores.
A que te refires?
Shirin, a filla.
Non o sabes?
Sei que non se falan, pero que pasou?
Foi estudar fóra,
namorouse dun estranxeiro
e non volveu a Irán.
Logo caeu presa da propaganda occidental,
fixo comentarios falsos e incendiarios
sobre o noso país.
Non só deshonrou a nación e a súa familia, tamén entorpeceu a carreira do pai.
Custoulle case unha década recuperarse.
Vou...
quedar con el, facer unhas comprobacións.
Para comprobar que estea limpo de virus.
Grazas.
Creo que vou volver e facer cura de sono.
Acompáñote.
Non, non fai falta...
Por favor.
Eu encantado.
Ola, Gretchen. Perdoa por non avisar antes,
non sabía a quen chamar.
Alégrome de que me chames. Teño pensado en ti.
Que pasou?
Sei que non me abrín moito sobre todo o que pasou
desde que mataron os meus tíos o ano pasado, pero...
quero intentalo.
Despois de que nos entrasen na casa,
houbo un amigo que me axudou con todo aquilo.
El tamén estaba pasando polo seu
e eu axudeille a el.
E, durante un tempo, parecíame que eramos un equipo.
Logo...
desapareceu
e levabamos un tempo sen falar.
Hai pouco meteuse en problemas e...
pensei que podía axudarlle.
Pero agora mesmo non está ben e preocúpame que, se quedo aquí,
non sei, igual volvo acabar mal eu tamén.
Empezo a arrepentirme de vir.
Polo que oio, o que vos uniu foi o trauma compartido.
Iso crea unha conexión moi potente,
pero non necesariamente sa.
Canto hai que o coñeces?
Menos dun ano, sen vernos seguido.
Non é moito tempo.
Polo xeito no que falas del, nótase que che importa moito.
Pero tes que preguntarte a ti mesma
se sentirás o mesmo cando as cousas volvan á normalidade.
Si.
Non o sei.
Sei o difícil que foi para ti falar da túa experiencia despois do da casa.
Isto é un gran paso adiante, Rose.
Grazas por compartilo comigo.
Unha copa de Malbec, por favor. Acepto recomendacións.
E o que tome aquí, a miña amiga.
Un Malbec soa moi ben, grazas.
Cando se decatou de que a seguía?
En canto virei a primeira esquina ao saír da misión permanente.
Francia ensínalles contravixilancia aos diplomáticos da ONU, Sra. Laurent?
Ía de camiño a falar co meu homólogo belga.
Non me gusta faltar ás citas.
Como podo axudar, axente Weaver?
Hai non moito, atopei estes expedientes clasificados da DGSE
sobre disidentes iranianos que viven na UE.
- Onde? - En mans iranianas.
Un problema, cando ultimamente están cometendo asasinatos selectivos.
Oui, é un problema.
Eu mándollelos encantada aos meus contactos na DGSE.
Non fai falta. Teño amigos alí. Pódoos mandar eu, se é necesario.
Non. O que quería saber é se ten algunha idea
de quen filtrou a información.
Espero que non ande por Nova York adiante atrás de todos os diplomáticos franceses.
Non sabería dicirlle. Haberá unha ducia de axentes encubertos da DGSE na cidade.
Cando hai Asemblea Xeral, é así sempre.
Ten razón. Por iso o FBI manda algún pobre axente novato
a todas as bibliotecas, copiadoras e espazos de cotraballo
onde haxa unha impresora a cor que poida imprimir unha folla de papel.
E, nesa folla de papel, hai uns puntiños amarelos
que indican a data, hora e número de serie da impresora.
Ese axente, coitadiño,
mete o número de serie nunha base de datos coa localización correspondente,
de maneira que, cando atopo estes puntiños en documentos clasificados,
lévanme á impresora da esquina do fondo
da Copiadora Rápida de Frank, entre a 34a e a 2a.
Por sorte para min, non tanta para el, a Frank entráronlle a roubar hai un mes.
Puxo cámaras de seguridade por toda a tenda,
que pillaron unha muller que pasaba por alí hai dúas semanas ás 15:43.
Funcionaria da ONU para o Desenvolvemento Sostible
e axente encuberta da DGSE, Jacqueline Laurent.
Ruborizácheste, Jacqueline.
Non te preocupes.
- Non te quero desenmascarar a ti. - Entón?
Que me presentes.
Noor escribiume desde o prepago.
Vai intentar saír hoxe á noite. Estou atento por se o fai.
Imaxinaba que pasarías a noite con Catherine a estudar todo.
Resulta que...
non había nada relacionado co Dedaleira.
Entón, mentirlle a Noor, a morte do irmán... todo para nada?
Para nada non. Catherine está seguindo unha pista.
Pero non era a solución máxica que esperabamos, non.
Sei que che pedín moito, Rose.
Perdón.
Non mo tes que pedir a min.
Fago o que podo. Neste choio hai decisións duras.
No teu choio. Aí está a diferenza. O axente nocturno es ti, non eu.
É Catherine.
Claro. Xa sei como vai.
- Atopaches a Laurent? - E máis. Convencina para colaborar.
Di que leva anos vendéndolle segredos de Estado a Solomon Vega.
Anos?
Pero non sabe a onde vai a información nin como se usa.
- A cambio de que? Cartos? - Ás veces.
Outras veces, fan intercambios.
Intelixencia estranxeira de alto segredo coa que a DGSE resolve casos.
E o Dedaleira?
Pareceume confundida de verdade cando lle dixen o nome.
Se leva anos facéndoo,
o Dedaleira pode ser unha peza de algo máis grande.
Saberémolo pronto.
Quedamos con Solomon Vega dentro de dúas horas.
Dá tempo a mandar un axente?
- Non fai falta. Vou ir eu. - Ti?
Non hai tempo para meter a ninguén. Son a única que non viu.
Vou en calidade de posible vendedora.
Sígueo, a ver se nos leva a alguén de máis arriba da cadea.
Como sabes que non é unha trampa?
Non o sei. Estou disposta a arriscar.
Mándame o enderezo.
Intento organizar a vixilancia que poida, pero quero estar eu de reforzo.
Necesitamos alguén nas cámaras.
- Estás a ben con Rose? - Necesita espazo.
- Non podo seguir pedíndolle axuda. - Iso non me impide pedir a min.
Catro anos máis gobernados polo partido que nos deu a Ashley Redfield,
que nos deu a Diane Farr e todos os escándalos que provocaron.
É insostible.
Os estadounidenses merecen volver confiar nas institucións
e poder durmir tranquilamente sabendo que hai unha man firme ao volante.
No debate, criticou o gobernador Hagan
polo que considera un programa neoisolacionista.
Que papel deberían xogar os EUA fóra das fronteiras?
Estiven no Comité Selecto de Intelixencia e formei parte do goberno anterior.
Os cidadáns coñecen a miña postura.
Non se pode dirixir o mundo desde a bancada.
O gobernador Hagan quere retirarse da OTAN,
deixar de colaborar cos Cinco Ollos, retirar o financiamento á ONU.
Será o seu xeito de facer política exterior
desde a súa mansión de Topeka, pero...
Chamou o noso contacto da DGSE.
Ten algo que vender?
Alguén.
Devece por presentarnos.
Tres días despois
de que Sutherland saíse a pescar á residencia do embaixador iraniano.
Cres nas coincidencias, Solomon?
Sei que ti non.
- Organízao. - Xa está feito.
Moi ben.
Diría que o gobernador entende ben pouco de como funciona o mundo.
Como van os preparativos para mañá?
- Segundo o previsto. - Ben. Gárdame sitio no camión.
En serio?
- En serio. - Vale.
Pero son os meus homes, acatan as miñas ordes.
Os teus homes?
Non. Acatan a autoridade de meu pai,
coma ti.
- Falaches con el? - Estiven con el.
Agora entendo o plan.
E?
E dou o visto e prace,
sen reservas.
- Vou de volta. - Estamos listos cando aterres.
Facede por estar, si.
Podemos falar?
Peter díxome onde...
parabades.
Que fas aquí, Catherine?
Déixame adiviñar. Necesítasme?
Quedei con Solomon Vega.
Peter está montando cámaras no lugar da reunión
e esperaba que puideses enganchar algún sistema de seguridade máis.
- Para vixiar. - Non.
Pensei que só me ías dar dores de cabeza, pero fuches valiosísima.
Debes ter algo da túa tía.
Non fales dela. Non a coñecías.
Non. Jamie Hawkins
sempre falaba de Cascabel e Gacela cando era supervisor meu.
E onde estabas o ano pasado? Cando os mataron?
Cando Peter e eu fuxiamos, onde estaba a Acción Nocturna?
Cando atoparon o corpo de Hawkins,
desconectámonos, eu e todos os supervisores.
Non sabiamos se viña de dentro.
Paramos todas as investigacións para descartar a todo o mundo.
Había moito medo.
Non sabía se podía confiar en quen tiña máis cerca.
É a parte máis difícil do choio, saber quen che cobre as costas.
E confías en que chas cubra eu?
- Non era que eu non era da familia? - Merézoo.
Pero as familias crecen.
E que estea acudindo a unha civil debía dicirche, a ti sobre todo,
o desesperada que estou.
Voume meter nunha situación na que todos os que me rodean
poden intentar matarme.
E non teño moitos amigos agora mesmo.
Agora mesmo, só teño a Peter.
- A min Peter chegoume ben. Estás a salvo. - Aínda así, viríasme moi ben.
Non quero facerlle dano a ninguén máis.
Acabouse. Non podo volver facelo. Non son así.
É moi reducionista falar de ben ou mal nisto,
porque todo é relativo.
E o que podo dicirche
é que un bo axente coñece as consecuencias dos seus actos
e a un mal axente deixan de importarlle.
E, por se vale de algo,
polo que oín, os teus tíos eran moi bos axentes.
E Peter?
Por confirmar.
Para el, isto é só o comezo.
O que che podo dicir é que é mellor contigo ao seu carón.
Vale.
Pero nada de ocultarme información. Se queres a miña axuda, quero sabelo todo.
Xa o imaxinaba, así que falei co director adxunto Mosley
e autorizoume de urxencia para informarte sobre o Dedaleira.
De que vai?
Quen é?
Noor,
tes que vir comigo.
Xa.
Para que?
Por favor.
Aviso, como me intentes foder,
mandei que unha copia da información e da gravación
se envíen aos teus superiores.
Entendido?
Estás nerviosa.
Estou ben.
Cálmate agora.
Non o parecerá, pero é astuto.
Vaino notar.
Investigueite. Mudácheste a Francia con 12 anos,
traballaches para o país de acollida ao saír da universidade.
Destinada como diplomática a Tunisia, Bagdad, Mosul.
Parece que ata che chegou a encantar o teu traballo.
Queres saber por que. É iso?
Febreiro de 2015. Chamáronme ao Ministerio do Interior
e dixéronme que servira o meu país cun traballo de campo admirable,
merci,
pero que esa parte da miña carreira acabara.
Acababa de axudar a impedir unha guerra civil no Camerún,
pero o impacto da miña carreira enteira reducíase a un número.
A miña idade.
Pasei tres anos desgastándome nun escritorio.
E achegóuseme un home con información que necesitaba desesperadamente a DGSE.
A cambio, deille algo de información
tan intranscendente que nin lembro o que era.
Despois diso, o Ministerio do Interior decidiu
que resulta que me quedaba algo de vida.
Non é que xa non me guste o meu traballo.
Gústame demasiado.
Sospeito que tamén é o teu caso.
Si, mantenme ao tanto.
Grazas.
Noor,
senta.
Senta.
Cando foi a última vez que falaches coa túa familia?
Hai un par de días.
Por que?
A policía de Isfahan recibiu denuncias dun altercado na túa casa.
Non sei como dicir isto, pero parece que...
túa nai está desaparecida.
Desaparecida?
Que quere dicir?
A policía está investigando.
E meu irmán?
O caso segue en curso,
pero atoparon un cadáver nunha estrada a varios quilómetros da túa casa.
Un cadáver?
Que quere dicir?
Non entendo. Por favor, dígame que pasou.
Síntoo moito, Noor,
pero necesito que...
identifiques a persoa desta foto.
Non.
Non, non pode ser.
Non, é imposible. É que é imposible.
Non pode ser.
- Escoita, non sabemos... - Non, é imposible, non pode ser.
Non.
- Teño visibilidade. - Eu tamén. Pillas o código da porta?
Si, téñoo.
Creo que o teño. Terceiro andar, zona suroeste, como dixera Laurent.
Pero non vexo o interior.
- Ti? - Non.
- Teño dúas vistas. - Fixen o que puiden sen que me visen.
Avísame se ves algo, vale? Movemento, luces, calquera signo de vida.
O resto do edificio está mortísimo.
Son capaces de ter o edificio todo só para isto.
Para iso fai falta unha boa man de pasta.
Non pensarás que vou vir armada despois de todo este tempo, non?
Desconfío dos amigos novos.
- Sen ofender. - Non.
Están limpas.
- Elizabeth. Encantada. - Igualmente.
Vinde comigo.
Tes compañía diante.
Vixíamos.
Doulle un minuto.
Vou ao oeste, ao edificio da cafetería.
Para ter outra perspectiva.
Para, van cara ao teu edificio.
- Que fan? - Patrullar.
Collinos coa cámara da cafetería.
- Van cara á 167a. - En canto marchen, baixo.
Tíñala que ver remexerse en Bagdad. Non é pouca cousa para unha rapaza.
Non me poñas tanto mérito. Aqueles de Raytheon eran uns pallasos.
Había que poñelos no seu sitio.
En fin, foi unha sorpresa atopala despois de tantos anos,
e ver que lle vai tan ben.
- Non o suficiente. - Por iso vés a min? Uns ingresos extra?
- Jacqueline di que compras información. - Si? E que máis che dixo?
Que cheiras as trapalladas a quilómetros e que me era mellor quedar na casa...
se non vou en serio.
Moi bo consello.
A ver se encaixamos.
Merda. Rose, non vexo nada.
Cambio de posición.
- Novidades dos de Solomon? - Para.
- Perdín un. - Onde están?
Un deu media volta.
A calella da esquina noroeste do teu edificio.
Vou ir cara ao sur.
Intentalo desde outro edificio.
Peter, vai cara ao leste.
- Que? - Faime caso. Ao leste.
Vale.
Veña.
- Que foi? - Non fales.
Non sei como, pero escóitannos.
- Póñoo en silencio. Seguro? - Rodearon o edificio.
Cambian de dirección contigo. Estannos escoitando.
- Saben que estamos aquí. - Catherine.
Como directora de desenvolvemento de capacidades,
teño acceso fácil a moita información difícil de conseguir.
E xa?
Moitos colaboradores de Defensa acceden a información secreta.
Que fai que o teu acceso sexa tan especial?
O noso contrato máis recente.
División cibernética para a NSA,
á fronte da seguridade das redes para o goberno federal.
Así sen máis? Estás disposta a vender o teu país?
Polo prezo adecuado.
Ocúpate.
Entón...
facemos negocios?
Non vexo ningún. Non che podo dicir para onde ir.
Xa miro eu. Hai que arredalos de aquí.
- Liberar unha vía cara a Catherine. - Vale. Ten tino.
Comunicadores.
Creo que vexo movemento no cuarto andar.
Hai un piso baleiro na esquina nordeste.
Baixo, a ver se o vexo.
Está no edificio.
Empezamos polo tellado e baixamos.
- Cubride o sur. - Recibido. Reviso o tellado e baixo.
É arriscado, non?
Poñer en perigo a nosa relación por unha amiga.
Como dis?
Se tratase con Elizabeth e non saíse ben,
iso probablemente acabaría co noso trato.
Confío en que vas quedar satisfeito.
Tan satisfeito como estás comigo.
Podemos falar? En privado.
Mira, neste negocio, o que necesitamos, o que valoramos,
son fontes fiables.
Xente na que podemos confiar porque cumpre co que ofrece.
Por iso lle dedicamos moito tempo a avaliar as nosas fontes,
a cultivar recursos fiables.
Por iso, en todos os anos que levo nisto,
nunca unha fonte nos recomendou outra.
É o malo de Nova York.
Demasiadas ratas.
Non!
Non.
Senta.
Tranquila.
Ti... vasme contar todo o que sabes de Peter Sutherland
e do que é a Acción Nocturna exactamente.
Vaiche outro cara ao sur do edificio.
Recibido.
Xa case estou.
Estás de carallada.
Mirei por todo. Non está. Soto, tellado... nada.
- Haberá que mirar en todos os cuartos. - Vouno matar.
Témolo.
Sutherland!
Téñoos ás seis!
- Peter? - Saín do soto.
- A onde vou? - Dás saído á Amsterdam Avenue?
Sae un bus agora. Cara ao oeste.
- Vou. - Á fronte!
- Merda. - Subiches ao bus?
- Por pouco. Está? - Si. Sete paradas. Cóllote alí.
Hai que seguilo. Vós, sobre rodas.
- Ei. - Marcharon.
Agora si que está.
Apura. Tardarán cinco minutos en decatarse.
Xa penso algo.
- Onde vai Peter? - Non sei quen é Peter Sutherland.
- Non o sabes? - Non.
Apura.
Xúroche que non sei de que me falas.
Nin sequera sei que dicir para convencerte.
Igual cunha toalla e un caldeiro de auga te convenzo eu a ti.
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández