POPRZEDNIO
Muszę zabrać rodzinę z Iranu.
Musisz nam pomóc.
Noor Taheri.
Przejmujemy jej sprawę.
Gość spotkał się z ambasadorem, prawda?
- Solomon Vega. - Ambasador wyszedł z teczką.
Zrób kopie, a wtedy wyciągniemy twoją rodzinę z Iranu.
Będziecie mogli tu zamieszkać. To nasza oferta.
Jutrzejsze przyjęcie u ambasadora.
Przepraszam!
Co pani tu robi?
Telefon należało zostawić.
Leżał na poręczy.
Przekażę go koleżance.
Ty! Pomożesz mi z czymś.
Zdradziłam swój kraj.
Skoro te dokumenty są tak ważne, to wyciągnijcie moją rodzinę z Iranu.
Wtedy dostaniecie zdjęcia.
Nie wcześniej.
PIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ
Nie jesteś moim prawnikiem.
- Co mnie zdradziło? - Pomyślmy.
Brakuje paru centymetrów, ze 30 kilo i penisa.
Kim jesteś?
Kimś, kogo ciekawi, co odznaczony żołnierz Delta Force
robi za kratami w oczekiwaniu na sąd wojskowy.
Wszystko masz w raporcie. Miłego szukania nieocenzurowanej wersji.
Czytałam tę wersję.
Długa lektura.
Ale mimo tego mam parę pytań.
Na przykład: dlaczego sierżant Sami Saidi,
ranny podczas ratowania zakładników w operacji „Nowy Świt”,
zabija cywila przy operacji „Pochodnia” i próbuje to zatuszować?
Obie te operacje były tajne.
I nadal są.
Zakładam, że w oficjalnym raporcie brakuje paru szczegółów.
Ale mam teorię.
To sierżant Theo Miller zabił A’iszę al-Bashir w Ar-Ramadi.
Skąd o niej wiesz?
Dowództwo próbowało to zatuszować, by ochronić bratanka generała.
Odmówiłeś i dlatego jesteś wrabiany.
Ale...
zdążyłeś wysłać Millera do szpitala.
Jak mi poszło?
Według twoich akt znasz arabski.
- Biegle? - Matka nalegała, byśmy się go uczyli.
Abyśmy pamiętali o korzeniach.
Mądra kobieta.
- Znasz jakieś inne języki? - Czego pani chce?
Tak, znam francuski, urdu i paszto. I farsi w stopniu komunikatywnym.
Być czy nie być? Oto jest pytanie.
Możemy też pogadać po niderlandzku. Mam czas.
Mój rosyjski jest raczej słaby...
Masz coś do powiedzenia?
Kim jesteś?
Jestem tu w imieniu prezydenta Stanów Zjednoczonych.
No tak.
Pracuję w tajnym programie.
Badamy korupcję i zdradę
na najwyższych szczeblach amerykańskiego wywiadu.
Uważam, że mógłbyś się nadać do naszego zespołu.
Brzmi kusząco, ale czuję się nieco skrępowany.
Wybacz.
A teraz opowiem ci o Nocnej Akcji.
NOCNY AGENT
Daj Noor czas do końca dnia na ochłonięcie i oddanie nam zdjęć.
A jeśli nie odda?
Zaszantażuj ją.
Jeśli nie dotrzyma słowa, ujawnimy ją ambasadorowi.
Nie mówisz poważnie.
Ot tak byś ją spaliła?
To dzięki niej wiemy o dokumentach.
A teraz nie współpracuje.
Zgadzasz się z nią?
Nie mamy czasu na inne opcje.
Przejęto „Naparstnicę”.
O czym ty mówisz?
Nie możemy ci wyjawić.
Ale uwierz mi na słowo, Rose. Tysiące żyć mogą być zagrożone.
- Tysiące. - A możemy zachować się po ludzku?
Co, jeśli Irańczycy zdemaskują Noor, zanim wyciągniecie jej rodzinę?
- Wszyscy skończą w więzieniu albo gorzej. - Miejmy nadzieję, że niczego nie znajdą.
Od kiedy polegamy na nadziei?
Przyznajcie, że chcecie ją wydymać.
Musimy działać. Ewakuacja może zająć tygodnie.
Szantaż może być jedynym wyjściem.
Ja dopiero co ją poznałam.
Wiecie lepiej, jak ją przekonać.
Nie pomożemy jej tak szybko, jak by tego chciała.
Wiedziała, co robi.
I jak bardzo ryzykuje, oferując pomoc z dokumentami.
Zadzwonię do niej wieczorem i przedstawię opcje.
Hamzę wypisali dziś rano.
Ali nadal ma wstrząśnienie mózgu.
Zatrzymają go do jutra.
To był Amerykanin?
Albo ktoś z idealnie amerykańskim akcentem.
Gdzie jeszcze był?
Nie wiemy.
Monitoring przestał działać na 15 minut.
Odciął przesyłanie.
Być może domyślił się, że spowoduje to restart kamer.
- Albo... - Powiedział mu o tym ktoś od nas.
Stało się to w najgorszym czasie.
Nie lubię mieć w domu kretów, Javad.
- Noor. - Nie byłam pewna, czy cię dziś zobaczę.
- Jak Hamza i Ali? - Wciąż dochodzą do siebie.
Znaleźliście mężczyznę, który ich zaatakował?
Jeszcze nie.
Ale znajdziemy.
Płakałaś?
Nie.
Chyba coś mnie bierze.
Lepiej nie podchodź.
Nie chciałabym cię zarazić.
Kto by wtedy nas chronił przed chamskimi dyplomatami?
I wścibskimi kelnerami.
Zwłaszcza przed nimi.
Skoro nalegasz.
Wracaj do zdrowia.
Dziękuję.
Dzień dobry.
Noor.
Wszystko gra? Dziwnie się zachowujesz.
Nie wyrabiasz się z pracą.
- Oglądasz się za siebie. - Mierzysz mi czas?
Twój telefon leżał przy gabinecie Abbasa.
Nikogo nie powinno być na górze.
Usłyszałam hałas. Poszłam to sprawdzić.
Daruj sobie te kłamstwa. Wiem, że coś jest na rzeczy.
No i widzę, że płakałaś. Martwię się o ciebie.
Nic mi nie jest.
Po prostu źle się czuję. Odpuść już.
Pracujesz?
CEO chce omówić moją przyszłość w firmie.
Przykro mi.
- Skoczę po jedzenie. Co chcesz? - Nic.
Jadłaś coś od śniadania?
Nie.
To jakiś strajk głodowy?
Rozumiem tę złość.
- Czyżby? - Robię, co mogę.
- Co mam zrobić? - Wydostań ich.
Prosiła o to od początku, a ty się zgodziłeś.
Pracujemy nad tym.
Ale coś takiego wymaga czasu.
Tygodni przygotowań i całego zespołu.
Jej brat zaczyna służbę po weekendzie.
Catherine ponagla CIA.
CIA, dla którego pracował Warren?
Noor ma zaufać tej samej organizacji, którą prześwietla Nocna Akcja?
Przez którą musiałeś zniknąć?
- To bardziej skomplikowane. - Wcale nie.
A gdyby chodziło o mnie?
Nie odpuściłbyś tak łatwo.
Dobrze.
Zadzwonię do Catherine i spróbujemy wymyślić coś innego.
- Dziękuję. - Spoko.
W takim razie poproszę o burgery.
Z frytkami, majonezem i keczupem.
Spoko. Znam twój jadłospis.
Dziękuję.
Następnym razem proszę przyjść, zanim wda się zakażenie, panie Welling.
Po prostu będę unikał barowych bójek.
Zaraz przyjdzie ktoś z receptą.
Dziękuję.
- No co? - Nie wierzę, że cię tak urządziła.
To była malutka kobieta.
- Wiem, Celeste. - Ile to jeszcze potrwa?
Aż ich znajdę.
A ty będziesz mogła wrócić do domu.
Pytam o to ganianie po świecie.
I kolejne awantury.
Myślałeś, by to rzucić?
Niby jak?
Wysyłam ci wszystko, co zarobię.
Ale musisz mieć coś odłożone po kilku podwyżkach?
Nigdy nie dostałem podwyżki.
Żartujesz.
- Po sześciu latach? - Nie czuję, bym mógł poprosić.
Po tym, co zrobił dla nas.
Ale żąda coraz więcej.
To ty ryzykujesz.
To ty ujawniasz swoją twarz.
To ty się narażasz.
Do czego zmierzasz?
Poradziłby sobie bez ciebie?
To mu to uświadom.
Peter Sutherland, Sami Saidi.
Sami pracuje w Nocnej Akcji od pięciu lat.
- Miło mi. - Wzajemnie.
O misji zdecyduje Sami.
Jeśli nie wyrazi na nią zgody, wracamy do naszego planu, jasne?
- Tak. - Do dzieła.
Mamy kontakt w irańskiej misji przy ONZ.
Mamy zabrać jej rodzinę z Iranu
w zamian za nasze dane wywiadowcze, które przejął ich ambasador.
Trzeba ich zabrać z przedmieść Isfahanu do jutra do tej godziny.
Do jutra?
- Tak. - Jak ważne są to dane?
Ma to związek z programem „Naparstnica”. Eksperymentalna broń chemiczna.
Świat miał już ich nie testować.
Paru generałów chciało ochronić kraj przed nowym wymiarem wojny.
Zlecili wybitnym naukowcom wymyślenie rodzajów broni,
które może stworzyć obecna technologia i chemia.
A ci... po prostu je stworzyli.
I właśnie wykradziono ich mobilne laboratorium.
- Irańczycy? - Nie wiadomo.
Liczymy, że te dokumenty wskażą sprawców i ich powody.
- Ale mimo wszystko... w 24 godziny? - Wiem.
Nasza informatorka sporo zaryzykowała.
Jej brat idzie do wojska w przyszłym tygodniu.
Wtedy ewakuacja stanie się niemożliwa.
Rozumiem, że proszę o wiele.
Jasne. Jaki jest plan B?
Zagrozimy, że wydamy ją przełożonym, jeśli nie przekaże nam danych.
To da ci parę dodatkowych dni na zaplanowanie ewakuacji.
Parę dni? Super.
Zakładając, że Irańczycy sami jej nie zdemaskują.
Obie opcje mi się nie podobają,
ale dzięki temu Sami będzie miał trochę czasu na przygotowania.
Nie stracę kolejnego agenta.
Czyli ona pozostanie z rodziną,
wy namierzycie ludzi, którzy mają laboratorium,
a może i zapobiegniemy zamachowi w USA?
Jeśli dasz radę.
Jeśli nie będziesz tego pewny, znajdziemy inny sposób.
Taki bez poświęcenia jej?
No to jedziemy z jego pomysłem.
- Dziękuję. - Dobra.
Dogadajcie to.
Ja znajdę kogoś, kto zabierze cię dziś po południu do Isfahanu.
Super.
Noor, to Sami.
Pomoże wyciągnąć twoją rodzinę.
Cześć. Miło cię poznać.
Cześć, Noor.
Wzajemnie.
- Znasz farsi! - Oczywiście.
Musimy wiedzieć o wszystkim.
Drogi prowadzące do twojego domu.
Boczne uliczki, wścibscy sąsiedzi i tak dalej.
Bierzmy się do pracy.
Rose!
Cześć, Artoun.
Ciekawa miejscówka.
Mama nadal ogarnia się w nowym mieszkaniu.
Znalazłaś ją? Super.
Tak.
Dlatego nadal nie wróciłam. Wybacz, chciałam ci powiedzieć.
Omówiłem z zespołem zmiany w kodzie, które wprowadziłaś.
Oczywiście powinnaś spytać mnie o zgodę, ale uważamy to za świetną robotę.
Naprawdę?
AdVerse jako narzędzie do śledzenia.
Jestem zły, że sam na to nie wpadłem. Mówimy tu o zmianie profilu całej firmy.
A co z marketingiem?
Trafił do kosza.
Pokazałem twoje zmiany Adrienowi Mullenowi.
Chce nas w pełni zasponsorować i współpracować z władzami.
Nie tylko w Stanach, ale na całym świecie!
Tylko czy to na pewno dobry pomysł? To potężne narzędzie.
Musimy przetestować cały program.
Powołać jakiś komitet ds. etyki.
Etyki?
Mówisz jak studentka, która wzywa policję, by ta zamknęła imprezę, bo nie może spać.
Musimy sprawdzać kupców i to, jak zamierzają tego używać.
Inaczej może dojść do nadużyć.
Naprawdę chcesz wyhamować ten pociąg?
Jeśli to przejdzie, wszyscy zyskamy.
Nie wezmę w tym udziału, jeśli nie zrobimy tego uczciwie.
Może najlepiej będzie, jeśli się rozejdziemy.
Poważnie?
Oczywiście ta zmiana profilu wymaga sporej pracy,
a nikt nie zna kodu tak jak ja.
I z pewnością Adrien nie będzie się zastanawiał,
dlaczego główny programista odszedł chwilę wcześniej.
A nawet jeśli, to na pewno nie zaważyłoby to na jego decyzji.
Czego chcesz?
Stanowisko dyrektora ds. technologii, udziały w firmie i wreszcie...
- Tylko nie ta komisja. - Komisja ds. etyki.
Spóźnia się.
Korki na moście. Daj mu jeszcze parę minut.
Jak u lekarza?
Tym razem dobrze mnie pozszywano. Dostałem antybiotyki. Nic trwałego.
Świetnie.
Siostrze podoba się nowe mieszkanie?
Tęskni za domem.
Ale dobrze jej tam.
Zauważyła coś ciekawego.
Zapytała, jak długo dla ciebie pracuję, więc odpowiedziałem, że sześć lat.
Spytała, kiedy ostatnio dostałem podwyżkę, a ja na to...
że nie pamiętam.
Chyba nigdy o nią nie prosiłeś.
Na to wygląda.
Może w odpowiednim czasie poruszymy ten temat?
- Jesteś niezadowolony? - Nie.
Oczywiście, że nie.
Po prostu Celeste pytała, kiedy chcę z tym skończyć.
I czy oszczędzałem.
Ani trochę.
Po tym urazie pomyślałem, że powinienem.
Ale żebym mógł zacząć, potrzebuję podwyżki.
W porządku.
Uargumentuj to.
Pracuję dla ciebie od sześciu lat.
Na pewno przyznasz, że przez ten czas sporo ci pomogłem.
Z pewnością.
Przejąłem dowodzenie po Carterze.
Pokazuję twarz. Bardziej ryzykuję. I naprawdę chętnie to robię.
Ale wypłata powinna to odzwierciedlać.
Jaka miałaby to być podwyżka?
Jakieś... dziesięć procent?
Może pięć?
Mieliśmy ostatnio parę potknięć, więc zrozumiem, jeśli pięć to za dużo.
Trzy jest w porządku.
Nawet dwa to nadal...
Negocjujesz podwyżkę czy obniżkę?
To on?
Tak.
- Wróćmy do tego później. - Oczywiście.
Minął już miesiąc.
Nie ma go w raportach wywiadowczych, włączając w to misje w Tajlandii.
Jeśli chodzi o FBI,
Sutherland od dziesięciu miesięcy nie robił dla nas, rządu i innych.
To dla kogo? Jakaś agencja musi go nadzorować.
Ale nie oficjalnie. Mogę szukać dalej.
Nie. Na razie się nie wychylaj.
Tysiąc stron o Camp David bez cenzury.
REPORT SPECJALNY
Jest coś o nim?
Za streszczenie biorę ekstra.
Nie widziałem przy przeglądaniu. Na pewno tam był?
Wiemy o tym z paru źródeł.
- To wszystko. - Miło robić z tobą interesy.
Spakujcie się dziś wieczorem.
- Jutro nie możemy tracić czasu. - To na pewno bezpieczne?
Tak, mamo. Obiecuję.
Niech Farhad nie pakuje zbędnych rzeczy.
Kocham was.
A ja ciebie. Jesteś bardzo dzielna.
Dzwoniła Catherine.
Pilot załatwi godzinę na prywatnym lądowisku.
Ale Catherine nadal ogarnia wam samochód.
Jak twoja mama?
Udaje silną, ale wiem, że się boi.
Chcę jutro być z tobą, by upewnić się, że Sami wsiądzie z nimi na pokład.
Dla pewności.
Zadzwonię do Petera, gdy wylecimy.
Obiecuję, że od razu dam ci znać.
Nie. Chcę ci towarzyszyć.
Tak będzie lepiej dla was, bo szybciej dostaniecie dokumenty.
W porządku.
Dziękuję wam obu.
I jak, stary?
Wszystko w porządku?
Tak.
Nocna Akcja zlecała mi bardziej ryzykowne rzeczy.
Po wszystkim stawiam ci piwo.
Albo... pięć.
Dlaczego czuję, że stresujesz się bardziej?
Do czego nawiązywała Catherine?
Rozdzieliłem się z partnerką w Bangkoku.
Wykryto nas i...
nie zdążyłem do niej dotrzeć.
Może gdybym wybrał inną trasę albo biegł szybciej...
- Kto wie? - Przestań.
Nie rób tego sobie.
Nie myśl, co by było.
Nie ma planów idealnych.
Coś ci powiem.
Mój dowódca w Delta Force...
doradzał wyznaczenie sobie moralnej kotwicy.
To moja młodsza siostra.
Gdy zaczynam się tak zadręczać...
myślę o niej.
O tym, co by powiedziała, wiedząc, co zrobiłem.
Czy uznałaby, że postąpiłem słusznie?
Jeśli tak, to może nadal nie śpię dobrze, ale na pewno mi to pomaga.
Zastanów się, kto jest kimś takim dla ciebie.
- No dobra. - Wróć bezpiecznie.
Postaram się.
W końcu!
- Koszula zaczynała już cuchnąć. - Nie chciałem nic mówić.
Jak rozmowa z szefem?
Zagroziłam odejściem i wtedy dostałam awans.
Nieźle jak na kogoś, kto od tygodnia olewa pracę.
A tobie jak poszło?
Dobrze.
Nasz agent już tam leci.
Noor zaczeka ze mną i Catherine, aż gość odbierze jej rodzinę.
Może poczekasz z nami?
- Przy tobie jest bardziej spokojna. - Dobrze.
- Jak u niej? - Jest wdzięczna.
I boi się.
A ty?
Mam nadzieję.
Ale od kiedy polegamy na nadziei, co nie?
Czasami tylko ona pozostaje.
- Co? - Nic.
Fajnie, że tu jesteś.
Czujesz się lepiej?
Nie. Zaraz jadę do lekarza.
Co to?
Zupa z rzepy.
Mama zawsze nam ją robiła, gdy byliśmy chorzy.
Nie wzięłam cię za kucharza.
Nic z tych rzeczy.
Nadzorowała mnie i krytykowała przez telefon.
Jak dobra irańska matka.
Dziękuję.
Na pewno jest pyszna.
Smacznego.
Haleh.
Pójdziesz ze mną?
To zajmie tylko chwilę.
Jasne.
Usiądź.
Chciałem zadać ci parę pytań na temat przyjęcia.
Zacznijmy od dostawców.
Ty ich wybierałaś?
To byli ci sami, co rok temu.
Wszyscy?
Dekoratorzy, floryści,
parkingowi.
A catering?
Nie, z tej firmy korzystaliśmy po raz pierwszy.
Poprzednia zamknęła działalność.
A w jaki sposób wybrałaś nową?
Z Bijanem sprawdziliśmy kilka miejsc.
Chodzi o mężczyznę, który zaatakował Hamzę i Alego?
Kojarzysz go?
To on?
Nie.
Powiedziałaś to bardzo pewnie.
Co najwyżej mogłam minąć się z nim podczas przyjęcia.
Nie wiem.
To jak?
Nie widziałaś go... czy nie wiesz?
Nie wiem.
Ostateczną wersję listy gości przygotowałaś ty, prawda?
Zmieniłaś coś w ostatniej chwili?
Ludzie odwoływali przyjście albo prosili o zmiany do przedednia.
A kto zatwierdza taką ostateczną wersję?
Abbas, ale nigdy nic nie zmienia.
Czyli tak naprawdę to ty ją zatwierdzasz.
Do czego zmierzasz, Javad?
A ją widziałaś?
Ją chyba kojarzę.
No tak, rozmawiałam z nią.
Tuż przy gabinecie ambasadora?
Usłyszałam hałas i poszłam to sprawdzić.
Szukała łazienki.
A ten telefon?
To jej?
Czy twój?
Haleh.
Mój.
Wypadł mi z kieszeni.
Zobaczyła to i mi go oddała.
No i świetnie.
Czyli nie masz nic przeciwko, że na niego zerknę?
No cóż, Haleh.
Mamy problem.
Bo twój telefon nie wygląda jak ten, który wręcza ci ta kobieta.
Nie dziwi cię to?
Znalazłaś się w centrum dziwnych wydarzeń,
do których doszło tamtego wieczoru.
Być może Bijan będzie bardziej skory do współpracy.
On nie ma z tym nic wspólnego.
Proszę...
Nic wspólnego z czym?
Powiedz mi, Haleh.
Ma go Noor.
To jej telefon.
Znalazłeś coś?
Na razie nie.
Ale zostało mi parę fragmentów.
Skoro nadal się nie pojawił, to już się nie pojawi.
Całkowicie go usunęli.
Ale kto?
FBI? CIA? NSA?
Nasi informatorzy rozkładają ręce.
Agencja, dla której pracuje, utajnia jego działania.
Być może.
Albo pracuje dla agencji lub wydziału,
który nie istnieje.
Przynajmniej na papierze.
Podsłuchałeś tę dziewczynę w Bangkoku.
„Nocna Akcja”.
Wziąłem to za znak wywoławczy.
Myślisz, że to coś innego?
Nie mam pojęcia. Ale to coś niewyjaśnionego.
A na takie rzeczy nie możemy sobie pozwolić.
Zwłaszcza tak blisko mety.
Myślałem o naszej wcześniejszej rozmowie.
O twojej wypłacie.
Nie musimy poruszać tego teraz.
Przez te ostatnie miesiące pomagałeś mi z „Naparstnicą” i planami na przyszłość.
Masz rację. Jesteś dla mnie bezcenny.
Dla całej tej operacji.
Pora, bym to docenił.
A zatem 15% podwyżki i stanowisko.
Powiedzmy, że...
wiceprezesa ds. przejęć.
Bardzo dziękuję.
I pierwsze zadanie.
Przejmij dla mnie Petera Sutherlanda.
Powinniśmy się osobiście poznać.
Tak jest, szefie.
- Tak, proszę pana? - Cześć, Javad.
Przesłuchałeś Haleh i Bijana.
- Co się dzieje? - To nic takiego.
Miałem parę pytań na temat przyjęcia.
Potwierdzałem parę rzeczy.
Chwała Bogu.
Czyli nie znalazłeś kreta?
Jeszcze nie.
Ale nadal sprawdzam parę tropów.
Dam panu znać, gdy czegoś się dowiem.
Dobrze.
Czekam na wieści. Dziękuję.
Na razie.
To tutaj?
Tak.
Witajcie.
Rozgośćcie się.
- Już wylądował? - Kilka minut temu.
Za 20 minut będzie w mieszkaniu.
- Na razie brak problemów. - Możemy zobaczyć, gdzie jest?
- Nie. - To jak dostajemy wieści?
Przełomowa technologia.
Gdy to się skończy, poproś Travers o większy budżet.
Mamy kilkanaście takich miejsc w każdym dużym mieście na świecie.
Trochę to kosztuje.
I tak słabo.
Nie uważałem cię za religijną.
I słusznie, bo nie jestem.
Co teraz?
Czekamy na telefon.
Jak za dawnych czasów.
Na pewno o mnie zapomnisz.
Będę cię często odwiedzał.
Mój brat rzadko kiedy do nas wpadał.
Dostał tylko kilka wolnych nocy w ramach przepustek.
No to...
ty wpadaj do mnie.
Baza jest dwie godziny stąd.
Mehran mówi, że w pobliżu jest park z jeziorem.
Dopiero co odebrałam prawo jazdy.
Nie ma mowy, by tata dał mi samochód na cały dzień.
No to będziemy codziennie gadać, jujeh.
Obiecaj, że będziesz codziennie dzwonił.
Obiecuję.
Ktoś do nas przyszedł.
- O tej porze? - Sprawdzę to.
Oddzwonię.
- Dobry wieczór. - Wzajemnie.
Torby są tutaj.
Cześć, Farhad.
- Dobry wieczór. - Natychmiast wyjeżdżamy.
Kto to?
Bez obaw. Zaufaj mi.
- Co się dzieje? Dokąd jedziesz? Kto to? - To Sami.
Zabierze nas do Noor.
- Co? - On o niczym nie wie?
Twoja siostra wymyśliła sposób na wydostanie nas z Iranu.
Tak jak mówił tata.
- To nie żart? - Czemu nie wie?
Już nas spakowałam. Od razu ruszamy.
Żartujesz sobie?
Kim pan jest?
Farhad, ciszej.
To mój dom.
- Nie będzie mi pan rozkazywał! - Ciszej!
Kto to? Kim pan jest?
Jestem Sami.
Noor przysłała mnie, żebym zabrał was z Iranu.
Noor?
- Jesteś Amerykaninem? - Wyjaśnię wszystko w aucie.
Musimy ruszać.
Farhad, posłuchaj go.
Nigdzie nie jadę.
Farhad.
Wszystko gra, Sami?
Mamy problem. Brat nie chce jechać.
Daj go do telefonu.
Dogadaj to z bratem.
To jakiś absurd. Nie wiemy, kim jest i jakie ma zamiary.
Noor go przysłała.
- Nie... - Twoja siostra.
- Noor? - Farhad.
Posłuchaj uważnie. Musisz natychmiast z nimi jechać.
- Powiedz, co jest grane. - To sposób na ucieczkę z Iranu.
Na zawsze. Tu będzie nam lepiej.
Nie chcę stąd wyjeżdżać.
Powiedziałbym ci, gdybyś spytała.
- Mama mówiła, że już wiesz. - Bałam się, że ucieknie.
Wiedziałaś, że odmówi?
Co się dzieje?
Matka nie powiedziała mu o wyjeździe.
Myślałam, że zrozumie i mnie posłucha.
Mamo!
Farhad, jestem twoją starszą siostrą.
- No i? - No i wiem, co powinniśmy zrobić.
Zrobiłam to dla ciebie.
Nie trafisz do wojska.
Dlatego to zrobiłaś?
Farhad, proszę, posłuchaj jej.
Mam tu przyjaciół.
Ludzi, którym zależy na mnie.
Którzy mnie kochają!
My cię kochamy!
- Zostanę. - Odpada.
Niby dlaczego?
Azita?
Bracie Farhadzie?
To Babak.
Farhad?
Bracie Farhadzie?
- Cześć. - Cześć, Babak.
- Wszystko gra? - Tak.
- Jest tu obcy człowiek. - Czyli kto?
Farhad.
To mój bratanek.
- Kłamie. - Cześć.
- Farhad! - Cześć.
Jest trochę zły. Mieliśmy drobną sprzeczkę.
- To obcy człowiek! - Zamilcz już!
- Kto to? - Babak. Nasz sąsiad.
Porozmawiajmy sami na zewnątrz.
Nie trzeba.
Co to za akcent?
Skąd jesteś?
Mieszkam za granicą.
Pomóż nam! Wywal go!
Farhad, dość tego, jasne?
Babak, wszystko gra.
To sprawa rodzinna. Proszę, nie wtrącaj się.
Najpierw chcę wiedzieć, o co chodzi.
Wejdź i pogadamy.
Zapraszam.
Pogadamy.
Czyżby?
Powiedz, o czym mówili.
Catherine.
- Odwołaj akcję i wyciągnij Samiego. - Nie bez nich.
Twój brat odmawia.
Wyciągnijcie ich albo zniszczę zdjęcia.
Mam gdzieś, co spotka mnie!
Zna angielski?
Trochę.
Co ty wyprawiasz?
Farhad, słyszysz mnie?
Halo? Tak. Kim jesteś?
Jestem Peter. Współpracuję z Noor.
Posłuchaj.
Twoje życie bardzo szybko się zmienia.
Nie mogę sobie wyobrazić, jakie to trudne.
Ale musisz mnie posłuchać.
Twoja siostra ma kłopoty z Korpusem Strażników.
- Jakie kłopoty? - Chcą kogoś skrzywdzić.
Twoja siostra jest bardzo odważna i pomaga nam ich powstrzymać.
Ale podejrzewają ją i jest w niebezpieczeństwie.
- Potrzebuje twojej pomocy. - Nie rozumiem.
Kurwa!
Strażnicy podejrzewają, że pomagam Amerykanom.
Rozumie? Rozumiesz?
Tak.
- Ochroń Noor. - Próbuję!
Im szybciej wyjedziecie z Samim, tym mniejsze szanse na wykrycie sprawy.
A nam będzie łatwiej zadbać o twoją siostrę.
- Kochasz ją, prawda? - Oczywiście.
Pomóż nam, dbając o jej bezpieczeństwo.
Farhad.
Proszę cię.
Dobrze.
- Jedźmy. - Dobra.
Pojadę.
Jedzie. Zadzwonię, gdy będę mógł.
- Bagaże... - Zostawcie je!
Kolego!
Wyłaź!
Nie chcesz tego robić.
Wynoś się z ich domu.
- Tłumaczyłem... - Wyjdź i wytłumacz jeszcze raz!
Nie?
Wezwijcie policję i...
Cofnąć się.
Wsiadajcie do samochodu.
- Nie zbliżajcie się. - Farhad, nie jedź z tym draniem!
- Szybko! - Farhad, powiedz coś!
- Stójcie. - Dokąd jedziecie?
Jak zamierzasz uciec, obcokrajowcu?
Nas jest 100 milionów, a ty jesteś sam!
Tak cię załatwię, że nawet ptaki będą cię opłakiwać.
Boże, dopomóż nam...
- Daleko ma do samolotu? - Jakieś 16 kilometrów.
Nie mogę lecieć.
Jak to?
Wysadź mnie tutaj.
Farhad.
Zabierz mamę do Noor. Ja zostaję.
Wtedy trafisz do więzienia.
Coś wymyślę.
- Naściemniam. - Farhad!
- Pomyśl przez chwilę. - Coś wymyślę.
- Wysadź mnie! - Nie pozwolę na to! Przestań!
Boże!
Ja będę z nimi gadał.
- Dobry wieczór. - Wzajemnie.
Co się stało z lampą hamowania i tylną szybą?
Sprawka dzieciaków z sąsiedztwa.
Proszę zgasić silnik.
Kluczyki.
Dokąd jedziecie?
Do Kaszanu.
O tak później porze?
Skąd pani go zna?
- Jestem... - Pytam ją.
To mój bratanek.
Odwiedzaliśmy chorego krewniaka w szpitalu Gharazi.
Prawo jazdy.
Proszę zaczekać.
Uwaga: poszukiwana biała Toyota Land Cruiser.
Proszę wysiąść.
- O co chodzi? - Proszę wysiąść!
Natychmiast!
Proszę się odwrócić. Ręce na dach.
Powiedziałem coś!
Proszę posłuchać.
Przy pasku mam pistolet.
Pistolet?
Nie odwracaj się i nie ruszaj!
Ani drgnij!
Zrozumiałeś?
Farhad.
Farhad!
Co ty wyprawiasz?
Farhad.
Odłóż broń.
Wracam.
Odłóż broń, Farhad.
Powiem, że obcy facet chciał porwać mnie i moją matkę.
Farhad!
- Błagam... - I że musiałem go powstrzymać.
Farhad!
Farhad, odezwij się!
Proszę, powiedz coś...
Wysyłam wsparcie.
Farhad, powiedz coś!
Odezwij się!
Coś ty zrobił?!
Zabiłeś go!
Zabiłeś mi syna!
Coś ty zrobił?!
Co ty zrobiłeś?
Farhad!
Nie! Przestań!
Zostaw mnie!
Tak?
Posłuchaj.
- Sprawy się posypały. - Rozumiem.
Brat zdobył pistolet i strzelił do mnie.
No i... też musiałem strzelać.
Jasne.
Nie żyje.
Słyszysz?
Tak.
Matka jest załamana, ale wsadzę ją do samolotu.
Jasne.
Przykro mi, że nie mam lepszych wieści. Wyjaśnię to, ale na razie muszę kończyć.
Rozumiem.
Są bezpieczni?
Tak. Są już bezpieczni.
Napisy: Krzysiek Igielski