POPRZEDNIO
Peter, poznaj Alice.
- Będzie cię nadzorować. Słuchaj się jej. - Jesteś nocnym agentem.
Związki są niebezpieczne.
Alice nie żyje.
- Co? - Nie żyje.
ŚCIŚLE TAJNE
To były informacje o początkach programu „Naparstnica”.
Zabraliśmy wszystko.
Tak będzie lepiej, kuzynie.
Irańczycy mogli wejść w posiadanie tajnych informacji.
Prezydent angażuje Nocną Akcję.
Widziałam na tobie wzrok Javada.
- Nie znam go. - To go poznaj.
Nekrolog zmarłego żołnierza marines, Solomona Vegi.
Napisano, że miał siostrę, Celeste.
To Abbas Mansuri,
ambasador Iranu przy ONZ.
- To Vega. Doszło do wymiany. - Kto robił zdjęcia?
Noor Taheri.
Przejmujemy jej sprawę.
ROK WCZEŚNIEJ
Świetnie napisane.
- Działa na wyobraźnię. - Ale?
Niebezpiecznie drukować coś takiego.
To oczywiste.
Jak cokolwiek wartościowego.
Shaukat, nawet jeśli te oskarżenia są prawdziwe,
rzucasz wyzwanie Korpusowi Strażników.
O to chodzi w tym biuletynie. Trzeba patrzeć władzy na ręce.
Wiem.
Ale jeśli mułłowie to zobaczą, oszaleją z wściekłości.
Zakładasz, że umieją czytać. I dlaczego cię to obchodzi?
Wkrótce będziesz trybikiem w ich maszynie.
Nie każdy może być podziemnym dziennikarzem.
Wiem, że krytykujesz irańskie MSZ,
ale to właśnie tam jestem w stanie coś zdziałać.
To dla mnie ważne.
Tak jak ten biuletyn dla ciebie.
Pomyśl o swoim bracie.
W przyszłym roku obejmie go pobór.
Ci fanatycy będą mu wciskać swoją propagandę.
To oczywiście same bzdury, ale będą podane w ładnym opakowaniu.
Chcesz, by cierpiał jak wasz ojciec?
Otwierać!
- Ale już! - Nie możesz tu być.
- Co jest? - To policja.
- A ty? - Poradzę sobie. Szybko!
Wiemy, że tam jesteś!
Otwórz drzwi albo je wyważymy!
Ostrzegano cię przed publikowaniem zdradzieckich kłamstw.
Zróbcie przejście!
Co się stało? Czemu ją zabrali?
Bali się jej.
NOCNY AGENT
Edward?
Przepraszam.
Spokojnie.
Kim jesteście?
Jestem Peter.
A to Rose.
Powiem coś, a ty możesz wyjść, jeśli ci się to nie spodoba.
Nie pracuję dla CIA.
Ale znam twoją sprawę.
Chcesz zabrać rodzinę z Iranu i zamieszkać z nią w Stanach, tak?
No dobrze.
Zastąpiłem Edwarda, jasne?
To jedno z twoich zdjęć. Gość spotkał się z ambasadorem, prawda?
- Tak. - Co o nim wiesz?
To było tajne spotkanie.
Ambasador sam je wpisał.
Nie wiem, o czym mówiono,
ale ambasador wyszedł z teczką, którą tam otrzymał.
- Mówiłam Edwardowi... - Zapomnij o nim. Rozmawiasz ze mną.
- Co w niej było? - Nie wiem.
Ale nadal ją ma.
Jest w jego gabinecie.
- To jakoś pomaga? - Tylko gdybym znał zawartość.
Mam ją wyciągnąć?
Tylko by zrobić kopie.
Wtedy wyciągniemy twoją rodzinę z Iranu.
Będziecie mogli tu zamieszkać.
Otrzymacie ochronę i wsparcie finansowe.
- To nasza oferta. - Może to załatwić.
- A jeśli odmówię? - To już się nie odezwę.
Możesz wrócić do swojej misji i żyć dalej z taką decyzją.
Mój brat zostanie wcielony w przyszłym tygodniu.
A wtedy zginie na jakieś wojnie zastępczej tak samo jak nasz ojciec.
Nie chcę tego dla niego.
Ale w tym tygodniu ogarniam obrady ONZ,
jutrzejsze przyjęcie u ambasadora i trzydniową konferencję o wodzie.
Nie mogę tego zaniedbać bez podejrzeń.
Powiedz o przyjęciu.
Chwila, nie rozumiem.
Co chcesz przez to powiedzieć?
Że on o niczym nie wie.
Amerykański szpieg sprzedaje info o eksperymentalnej broni CIA,
znanej jako projekt „Naparstnica”, a szef jego szefa w CIA o tym nie słyszał?
Nie dziwi cię to?
Nie, bo Gedney to biurokrata, a nie agent.
Dlatego został dyrektorem.
Gówno wie.
Ale jest dobry w papierologii.
Mogłabym z nim pogadać i podpytać go?
- Moje słowo ci nie wystarczy? - Nie w nie wątpię.
Nie wszystko jest spiskiem.
Polityczni nominaci też bywają głupi i nieudolni.
Nazywasz dyrektora CIA głupcem?
I to nieudolnym. Nadążaj.
- Aiden, Warren był najlepszym tropem. - Znajdziesz inne.
Daj z siebie wszystko. Zrobię to samo. I zostaw Gedneya w spokoju.
Pani Vega?
Celeste?
Przepraszam. Proszę pani?
Zna pani kobietę, która tu mieszka?
- A ma jakieś kłopoty? - Ależ skąd.
Jestem z ADRC.
To rządowy system wsparcia,
który pomaga finansowo osobom niepełnosprawnym.
Rządowy? No to po problemie.
Chciałam pomówić z panią Vegą, ale dom wydaje się pusty.
To było bardzo dziwne.
Phil i ja rano zauważyliśmy auta od przeprowadzki, jak już odjeżdżały.
Wyprowadziła się?
- W środku nocy? - Tak.
Pomagaliśmy jej z zakupami z wiadomych powodów.
Biedactwo.
- Na mało kogo mogła liczyć. - Naprawdę?
Sądziłam, że ma brata.
Oj nie.
Nigdy go nie widziałam.
- Przykro mi. - Nie szkodzi. Dziękuję.
Jest i ochrona, i monitoring.
Zakaz wnoszenia telefonów i innych urządzeń elektronicznych.
Wyjątkiem jest personel, czyli także ja.
A na trzecim piętrze?
To gabinet Abbasa.
Tam jest walizka.
- Kiepsko rysuję. - Jest dobrze.
- To jedyne schody? - Nie.
Są jeszcze techniczne, od strony pokoju kredensowego.
- Gabinet jest zamknięty? - Tak.
Wejście z kartą, a tę ma przy sobie.
I to nie jedyny problem.
Javad, nasz szef ochrony, służył w Siłach Ghods.
Co to?
Elitarne siły Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej.
Będzie jutro nad wszystkim czuwał.
A monitoring?
Chyba przesyłają dane do serwera w kotłowni.
Ale nikt przy nich nie siedzi.
Czyli wystarczy, że ukradnę kartę, przemknę schodami do gabinetu,
znajdę walizkę, zrobię kopię zawartości, a potem wymknę się niezauważony?
Gdy tak to opisujesz...
Mogłabym zdobyć kartę.
Ale...
Ale co?
Abbas nosi ją w kieszeni marynarki.
Gdyby pojawiło się coś, co odwróci jego uwagę...
Albo... ktoś?
Mogłabym...
- Nie. - To tylko pomysł.
- Wpadniemy na inny. - Tak?
Nie mamy czasu.
Dajcie mi chwilę.
Peter, dam radę. To nic takiego.
Wcale nie. Nie dlatego pozwoliłem ci zostać.
To tylko przyjęcie.
Mnie co najwyżej wyrzucą.
Ty wywołałbyś międzynarodowy incydent.
Noor już się naraża.
- Nie. - A dasz radę zrobić to sam?
Jeśli nie dotrzesz do walizki, zdarzy się coś złego, prawda?
Dam radę.
Muszę podzwonić.
HOTEL WYNNFIELD NOWY JORK
- Jesteś zły. - O kurwa, Sherlock Holmes!
- Chodzi o ofiary? - Raczej egzekucje, nie sądzisz?
Ale tak, zaniepokoiło mnie to.
Choć nie tak jak kradzież. Plan był jasny.
Zmiana sytuacji wymusza zmianę planu.
Poza tym wzmacnia to naszą pozycję.
Teraz potraktują nas poważnie. A tego chcesz, prawda?
Markus, chcę, żebyś zrozumiał, jak delikatne jest to przedsięwzięcie.
I że to pieprzona polityka światowa. Planowaliśmy to miesiącami.
A co z twoim ojcem? Zbliża się ogłoszenie wyroku.
Pracuję nad tym.
Zaręczam.
Ale tkwi w tym, bo wpłynęli na niego tacy bojówkarze jak ty.
Gdyby słuchał mnie, nie gniłby w Hadze, a nasza spuścizna nie byłaby rozkradana.
- Przeszkadzam? - Nie.
Skądże.
Proszę, usiądź.
Zakładam, że to spotkanie oznacza, że chcecie kontynuować współpracę.
Zgadza się?
Tak.
Tak, ale chcę zapytać o coś, co nie daje mi spokoju.
Wiem, dlaczego to robię.
Dla ojczyzny, rodziny i dziedzictwa.
Ale co tak naprawdę masz z tego ty?
Mogę ci coś doradzić?
Nie zadawaj pytań, na które nie znasz odpowiedzi.
To domena ignorantów.
Masz mnie za takiego?
Nie.
Sugeruję, że... pytasz niewłaściwą osobę.
- Dobranoc, panowie. - Dobranoc.
Dlaczego nadal pracujesz?
Wiesz, jak Abbasa nosi na tydzień przed Zgromadzeniem Ogólnym.
„Haleh, to bardzo poważna sprawa”.
„Haleh, to ważna praca”.
„Haleh, daj mi to i tamto”.
„Haleh, Haleh, Haleh”.
Potrafi być wymagający.
Nie mogę się doczekać powrotu do kraju.
Żebyśmy z Bijanem mieli więcej czasu dla siebie.
A skoro o uczuciach mowa...
- O rety, znowu to samo. - No co?
Nie mogę się interesować życiem miłosnym przyjaciółki?
Rozejrzyj się, Noor.
Nie mamy tu innej rozrywki.
To był tylko lunch, Haleh.
Nie planujemy wspólnej ucieczki.
Ale Javad ci się podoba, prawda?
Jest bardzo uroczy.
Wiedziałam! A nie mówiłam?
Mam szósty zmysł do takich rzeczy.
Jasne.
Słyszałam opowieści o twoim szóstym, siódmym i ósmym zmyśle.
Idź już.
Dokończę za ciebie.
- Naprawdę? - Pewnie.
Muszę dokończyć pewną „bardzo poważną sprawę”.
LISTA GOŚCI
BYŁY WICESZEF DEPARTAMENTU SPRAW WEWNĘTRZNYCH SZWAJCARII
Jak idzie?
Czyli świetnie?
Nie mogę rozgryźć tych kamer.
Niech perfekcjonizm nie stanie ci na drodze.
Trzeba zaplanować to perfekcyjnie.
Uwielbiam swoją pracę za to, że mając kod, można zbudować wszystko.
Oczywiście nie zawsze umiem zrealizować to, co wymyślę.
Ale gdy tak jest, wiesz, co najbardziej pomaga?
Burza mózgów.
Nie mam na to czasu ani sił. Ale dzięki.
Pomyśl o najgłupszej wersji planu i od tego zacznij.
Skup się nie na odpowiedziach, tylko na procesie dochodzenia do nich.
Spróbuj.
Zacznij od jakiejś głupoty. Z tym sobie poradzisz.
Idź już spać.
Nie wiem, jak to jutro wyjdzie.
Ale musisz mi coś obiecać.
Jeśli cokolwiek się sypnie na tym przyjęciu,
od razu wyjdź.
Od razu. Nie ryzykuj.
Dobrze? Nawet dla mnie.
Rozumiem.
To za mało.
Musisz mi to obiecać. Inaczej wszystko odwołuję.
Obiecuję.
Dobranoc.
OTWARTE
Zamknęliśmy o 21.00.
- Proszę o dwie minuty! - Tabliczka mówi wszystko.
- Jak pani... - Przecież otwarte.
Można? Chcę tylko odebrać przesyłkę.
Dobra. Nazwisko?
Chwileczkę.
PATRICK KNOX NA PREZYDENTA
Proszę.
Coś nie tak?
Ma pan nóż?
Radzę się odsunąć.
Nie żartuję.
Musiała zajść pomyłka.
Nie powinnam tego otrzymać.
Nazwisko się zgadza.
- Cześć. Już na nogach? - Cześć.
Twój pomysł z zaczęciem od głupot...
chyba zadziałał.
Monitoring zapewne ma serwer przekazujący.
Jeśli go wyłączę, da nam to 15 minut do restartu kamer.
Wystarczy, by niepostrzeżenie wejść i wyjść z gabinetu.
Gdy już dostanę kartę.
Dopilnuję, by Noor ją zdobyła.
I nawet będziesz miała wsparcie.
To twoja osoba towarzysząca. Szwajcarski attaché.
- Wprowadzi cię i wyprowadzi. - Masz kontakty w Szwajcarii?
Przysłała go Catherine. Zadba o ciebie.
Jasne.
A jak ty tam wejdziesz?
Zakładam, że nie ma cię na liście.
Bez cateringu ani rusz.
- No co? - Nic.
Będziesz wiarygodnie wyglądać w tej okropnej kamizelce.
- No to oddaj sukienkę i dołącz do mnie. - Podziękuję.
Nakelnerowałam się na studiach.
Wolę Szwajcara.
MÓJ GOŚĆ MÓWI, ŻE KINCARE TO ŚLEPY ZAUŁEK.
W NOCY WYCZYSZCZONO KONTO. PRZYKRO MI. C.
Ganiam za pieprzonymi duchami.
Bez urazy.
Przepraszam!
Isaac Leeds?
Wejdźcie do domu. Zaraz przyjdę.
- Tak, to ja. - Cześć.
Jestem Catherine. Pracowałam z twoją zmarłą kuzynką Alice.
Chciałam złożyć osobiste kondolencje, a także przeprosić.
Za co?
Wygląda na to, że na poczcie doszło do pomyłki.
Ta paczka powinna już dawno trafić do jej bliskich.
Ledwo znałem Alice.
Ale mój wujek, czyli jej tata, ciągle o niej opowiadał.
Był z niej dumny.
Zwłaszcza gdy wstąpiła do FBI.
Ale potem chyba dostała jakiś awans.
Odwiedzała nas coraz rzadziej.
Aż w końcu zerwała kontakt ze wszystkimi.
Nie wiem, czy to przez pracę, czy może przez nas, ale...
złamała ojcu serce.
Odesłałeś ją.
Coś takiego...
powinno trafić do kogoś, kto naprawdę ją znał.
I dbał o nią.
- Noor. - Wejdź.
- Mamy pracę przed przybyciem gości. - Już idę.
No dobra.
- Gotowa? - Tak.
Przegięłam?
Nie. Wyglądasz świetnie.
Pomożesz mi z zapięciami?
Jasne.
- Gotowe. - Dzięki.
Pamiętaj.
- W razie jakichkolwiek problemów... - Mam wyjść i zapomnieć o tobie.
- „Jaki Peter?” - Rose.
- To nie są żarty. - Rozumiem.
Do zobaczenia na przyjęciu.
Uważaj na siebie.
- Powodzenia. - Wzajemnie.
- Jak ci na imię, moja droga? - Rose.
Rose?
Tak.
W takim razie na potrzeby tego wieczoru przedstawię cię jako...
Bettinę.
- Bettinę? - Pasuje ci to?
Jeśli to coś da.
Cudownie.
Od jak dawna pracujesz z Catherine?
Nie z nią, tylko dla niej.
To bardziej mój porywacz.
Porywacz?
Parę lat temu popełniłem błąd, o którym wolałbym zapomnieć.
A ona przyłapała mnie... na gorącym uczynku.
To moja pokuta.
Zapłata za jej milczenie.
Ile jeszcze wisisz jej przysług?
Skupmy się na przyjęciu, dobrze?
W porządku.
Iran wita szwajcarskich przyjaciół.
- Miłego wieczoru. - Dziękuję.
Proszę pani.
- Pani telefon. - Nie wzięłam.
Dziękuję, kochanie.
Bez obaw. Nie zauważą, że...
Jesteśmy na przyjęciu. Trzeba pić, jeść i rozmawiać.
Nie chcę go zgubić.
Znajdziemy go w odpowiedniej chwili. Pozostań cierpliwa.
- Skoczę po więcej pustych. - Dobrze.
Panie ambasadorze! Cudowne przyjęcie na cześć ministra.
Emil!
Nie spodziewałem się naszych szwajcarskich przyjaciół.
- A jednak się zjawiłem. - Zawsze jesteś tu mile widziany.
Poznaj moją towarzyszkę.
To Bettina.
Witaj. Miło cię poznać.
Co stało się z poprzednią?
Przychodzą i odchodzą.
A ta ile ma lat?
Bettina, jesteś Amerykanką?
- Mam nadzieję, że to nie problem? - Dla mnie nie. Dla ciebie tak.
Przez ważną decyzję w listopadzie.
Zagłosujesz na Knoxa czy Hagana?
Dla mnie to łatwa decyzja.
Emil, masz tu polityczną bestię.
Uważaj.
O tak, jeśli chodzi o nią, będę uważał na wiele rzeczy.
A cóż to?
Przepyszne crostini z granatem.
- Poczęstuj się. - No to wezmę dwie.
Bettina?
Chyba się dławi.
- Dławisz się? - Skarbie?
- Dławi się. - Zrób coś.
- Dławisz się? - No dalej.
Ambasadorze, zrób coś!
Proszę!
Nic mi nie jest.
- Już dobrze. - Ale nas wystraszyłaś.
Ty!
Chodź, pomożesz mi z czymś. Szybko.
Skoczę po wodę.
- Co się stało? - Javad dokądś go zabrał.
Petera?
- Dokąd? - Nie wiem.
Ale zostało nam mało czasu. Co robimy?
Muszę zaczerpnąć powietrza.
Co? Dokąd idziesz?
- Nadal masz tę kartę? - Tak.
Daj mi ją i swój telefon. Zrobię nim zdjęcia.
Zanim się rozmyślę!
Zadbaj o Petera.
Straszne marnotrawstwo. Nie mogliście podarować ich komuś?
To podarunki od zaufanych sojuszników.
Nie można ich komuś oddać.
Ale dla nas alkohol jest zakazany.
To po co dają wam wino?
Poprzedni ambasador podchodził do zasad nieco luźno.
Ale... musiał się poprawić.
Powiedz mi coś, Matt. Od jak dawna pracujesz w tej firmie?
Od paru miesięcy. A co?
Poruszasz się inaczej niż pozostali.
Czyli jak?
Jakbyś miał cel.
- Skupiam się na pracy. - Rozumiem.
A gdzie pracowałeś wcześniej?
Głównie w handlu, gdy mieszkałem na północy.
Teraz chcę tylko zarobić na rachunki i psa.
Nie chce jeść żarcia z puszek. Tylko gotowany kurczak klasy premium.
A co to za rasa?
Biszkoptowy labrador.
- Też jesteś psiarzem? - Nie.
Ale wydawało mi się, że labradory mają alergię na kurczaka.
Nie Scout.
On je uwielbia. Wiecznie mu mało.
To chyba ostatnia.
Mogę wracać do pracy?
Inaczej mnie zdegradują.
Nie.
Jeszcze nie.
Mam za sobą karierę w kontrwywiadzie.
Bardzo satysfakcjonująca praca.
Ale jak to często bywa, człowiek zabiera ją do domu.
Rodzą się w tobie pewne nawyki.
Na przykład za każdym razem, gdy wchodzę do pokoju,
moje oczy odruchowo ustalają drogę ucieczki.
Sprawdzam każde drzwi i okno.
To silniejsze ode mnie.
Fajna sprawa, stary. Ale nie wiem, co to ma wspólnego ze mną.
Też mnie to zastanowiło, gdy zauważyłem u ciebie ten sam nawyk.
Liczyłeś okna i drzwi.
Dziwny zwyczaj jak na kelnera, prawda...
Matt?
Fajnie się gadało, ale muszę wracać do pracy.
Nie.
Myślę, że nie musisz.
O cholera.
Jest tam Javad?
Abbas go wzywa.
Jest zajęty.
Zmykaj.
Nie wiem, za kogo mnie wziąłeś.
Ale przy nim jestem nikim ciekawym.
Nie bądź wobec siebie taki surowy.
Dopiero się poznajemy.
Boże!
To garnitur na zamówienie!
A teraz jest cały mokry!
Przepraszam.
Zajrzyj do waszych papierów. Zostałem sprawdzony jak każdy.
Czyli jeśli zapytam innych kelnerów, to poręczą za ciebie?
Tak.
Jakie podać im imię?
Matt.
Tak mam na imię.
To absurd. Nie muszę brać w tym udziału. Jestem Amerykaninem.
To pieprzony Nowy Jork. Nie możesz mnie więzić.
Na pewno?
To rezydencja dyplomaty.
A zatem pokój, w którym się znajdujemy, jest suwerennym terytorium Iranu.
- Super. A ciebie czyni to burmistrzem? - Nie.
Bogiem.
- Co jest? - Problem z kimś z personelu.
- Z kim? - Noor.
Zabierzcie go do piwnicy.
I nastraszcie.
Wtedy dowiemy się, kim naprawdę jest.
Tępa niezdaro!
Jak mam tu zostać cały mokry i...
Co się stało?
Oblała mnie całego!
Ciszej.
Oczywiście.
Mogło mnie ponieść.
Przepraszam.
Pójdę poszukać czegoś na plamy.
W porządku? Nic ci się nie stało?
Przepraszam.
To moja wina.
Nic się nie stało.
Doprowadź się do porządku.
Przepraszam!
Co pani tu robi?
I skąd ten telefon? Należało go zostawić przy wejściu.
Kolejka do łazienki była tak długa, że postanowiłam spróbować tutaj.
Leżał na poręczy.
Wie pani, do kogo może należeć?
Tak.
Do koleżanki z pracy. Przekażę jej go.
Proszę wracać.
Skoczę do vana po dodatkowe sztućce.
Weźmiesz mi trochę minikanapek?
Pewnie.
Rose!
Cholera.
Co ci się stało?
Poświęciłem się.
Idziemy?
Muszę jeszcze...
Daj. Zrobiłaś wystarczająco jak na jeden wieczór.
Po prostu szepnij dobre słowo Catherine.
No dobrze.
Przyjacielu.
Cóż za wspaniały wieczór.
Tylko dlatego do mnie dzwoni.
Wiem, że wolałby pisać. Tak byłoby łatwiej...
Catherine.
Cztery lata na zagranicznych misjach.
A wcześniej pięć na miejscu w FBI.
Potrafiła wykonać każde zadanie,
a gdy było niemożliwe, i tak w pełni mu się poświęcała,
bo tego wymagała ta praca.
Nie wiem, o co ci chodzi.
- Ale to nie czas i miejsce na to. - No tak.
To prawda, ale taka już natura poświęceń, dyrektorze Gedney.
Są w chuj niewygodne.
To czyjeś prochy?
Chryste, Catherine. Przy kolacji?
Nazywała się Alice Leeds. Była najlepsza. Znała wymagania.
W zamian oczekiwała tylko wsparcia ze strony swojej organizacji.
Dlatego lepiej przygotuj się na dłuższą posiadówę, Byron,
bo nie wyjdę stąd, dopóki nie powiesz, za co zginęła.
Skorzystam z toalety.
Wybaczcie.
„Naparstnica”.
Co to za program?
Gdzie byłaś?
Przepraszam. Nie sądziłam, że tyle mi zejdzie.
Ale wyszłaś, prawda?
Gdy mnie zabrali?
- Cóż, zamierzałam, ale... - Rose.
- Ustaliliśmy, że jeśli coś się stanie... - Wiem.
Ale udało mi się, Peter.
Zdobyłam kartę, znalazłam walizkę, zrobiłam zdjęcia i zdążyłam się wymknąć.
Udało mi się!
- I gdzie te zdjęcia? - Na telefonie Noor. Jutro je zgramy.
- Nie gniewaj się. - Nie...
Nie gniewam się.
Nie powinno cię tam być.
Miałaś od razu wyjść.
Obiecałaś.
Gdyby coś ci się stało...
Jestem cała.
Ty też.
Udało nam się.
Tobie się udało.
Cześć.
- Jak na przyjęciu? - Chaotycznie.
- Ale Emil bardzo pomógł. - Słyszałam.
- Czy ktoś znał Rose od tej strony? - Ja.
Masz więcej powiązań między Vegą a „Naparstnicą”?
Miałam wczoraj wieczorem bardzo owocną rozmowę przy kolacji.
Szczegółowe informacje nadal spływają, ale odczuwam po niej spory niepokój.
To część pracy, o której nie wspominają w ulotkach.
No tak. Straciłaś wcześniej kogoś w taki sposób?
Raz.
Dłuższy czas temu.
Przykro mi.
Co dwa tygodnie odbierałam tu raport od Alice.
To ona wybrała to molo.
Sądziłam, że ze względów taktycznych.
Płaskie miejsce publiczne.
Tylko jedna droga.
Ale potem zrozumiałam...
że po prostu uwielbiała wodę.
W Bangkoku...
w ramach szkolenia zleciła mi całonocną obserwację.
A okazało się, że śledziliśmy jej ulubionego food trucka.
Oto cała tajemnica.
To, co czyni dobrych agentów świetnymi.
Docenianie małych rzeczy?
Tak.
Alice wychodziło to najlepiej.
Chyba nie widzisz się znowu z tym draniem? Ostatnio byłeś taki przybity.
- To mój kuzyn, Sloane. - Siódma woda po kisielu.
Akceptuje się śluby między kuzynami.
Poza tym jest odpychający.
Jak pies wzięty z dworu.
Raczej oślizgły wąż.
Działa za moimi plecami.
Pora przypomnieć mu o hierarchii.
Trzymaj.
Ta jest bardziej królewska.
Nie za bardzo krzykliwa?
Takie podkreślają siłę.
Śmiało.
Sagradosy.
Sprowadzane z Hawany.
- Mogę sobie jednego wziąć? - Ależ pewnie.
W braniu jesteś najlepszy.
Nie rozumiem. Nasz plan jest realizowany. Nie powinniśmy świętować?
Nasz plan?
Nie.
Mój plan. Który, jeśli nie pamiętasz, był prosty.
Sfotografować laboratorium do szantażu,
a nie zajebać je w całości, zabijając Amerykanów!
- Ile kosztowały? - Ale co?
Te dłonie. Paznokcie.
- To manicure, tak? - Co z tego?
Stwardniałe ręce sugerują ciężką pracę.
A mięciutkie – miękką naturę.
Ale to nie twoja wina.
Oczekiwano od ciebie bardziej dostojnych rzeczy.
Zapominasz o miejscu w szeregu.
A ciebie to przerasta, chłopczyku.
Pora okazać trochę lojalności.
Wobec kogo?
Dobrze wiesz.
Radzę nie kazać mu czekać.
Twój ojciec jest coraz mniej cierpliwy.
- Przyszła? - Jest w drodze.
- Ma zdjęcia? Widziałaś dokumenty? - Tak.
Były po francusku, ale zdjęcia są na telefonie Noor.
Po francusku?
W porządku.
Dobra, dajmy jej parę minut.
Co się dzieje?
Zostaw nas.
Serio?
No spoko.
To info o „Naparstnicy”?
To, co pozostało. Resztę zapewne zniszczono.
Widzę tu tylko nazwiska i nazwy środków chemicznych.
To mało, ale wszystko się zgadza.
Tajny program badawczy, chemicy teoretycy.
Chcieli tworzyć nową, syntetyczną broń, którą Stany miałyby przed innymi.
A potem stworzyć antidotum na nią.
Problem polegał na tym,
że musieli wyprodukować te chemikalia, by ustalić, jak je neutralizować.
CIA, współpracując z wojskiem,
stworzyło dziewięć substancji w mobilnym laboratorium,
które w zeszły piątek zaginęło.
Jak to? Ktoś je ukradł?
Atak grupy uzbrojonych napastników. Dwóch zabitych żołnierzy.
Cholera jasna.
Możemy już zejść?
Tak.
- Ktoś cię śledził? - Nie.
Ale po wczoraj wszyscy są czujni.
Złamałeś obojczyk ochroniarzowi.
Kto to?
Jest z nami.
Podobno odegrała pani kluczową rolę w pozyskaniu materiałów, tak?
Tak.
A ja takie rzeczy bardzo doceniam.
Ma pani zdjęcia zrobione przez Rose?
Możesz przekazać jej zdjęcia.
Nie wzięłam ich.
Ale są bezpieczne.
Noor.
Dałam słowo i go dotrzymam, ale muszę wiedzieć, że wy również.
Musimy natychmiast poznać treść tych dokumentów.
Wyciągniemy twoją rodzinę, ale to potrwa.
Tylko ile?
Javad przegląda każdą sekundę monitoringu.
Wkrótce zacznie przesłuchiwać cały personel misji.
Nie mogę dłużej czekać.
Ma rację.
Ewakuację trzeba zaplanować. Zwłaszcza z wrogiego kraju.
Panno Teheri, ludzie, którzy dali te materiały Abbasowi,
wykradli coś bardzo niebezpiecznego.
Te dokumenty mogą powiedzieć nam, kim są i co planują...
Nie!
Prosicie o coraz więcej,
machając mi przed oczami rodziną jak jakąś marchewką.
Ja się wywiązałam.
Naraziłam się.
Zdradziłam swój kraj.
Pora, abyście wy zrobili coś dla mnie.
Noor, proszę.
Gdzie masz telefon?
Już powiedziałam.
Peter!
Wgrałam je na pendrive.
Gdzie on jest?
Skoro te dokumenty są tak ważne, to wyciągnijcie moją rodzinę z Iranu.
I to teraz!
Wtedy dostaniecie zdjęcia.
Nie wcześniej.
Napisy: Krzysiek Igielski