ANTERIORMENTE
Peter, esta é Alice.
Vai supervisar a túa formación. Fai como ela diga.
Es un axente nocturno. As relacións son perigosas.
Alice!
Alice está morta.
- O que? - Morreu.
ALTO SEGREDO
O expediente era das fases iniciais do programa Dedaleira.
Collémolo todo.
Fíate de min, primo, é mellor así.
Os iranianos poderían ter información clasificada.
A presidenta di que interveñades.
Vin como se fixou en ti Javad.
- Non o coñezo. - Pois coñéceo.
O obituario dun marine falecido chamado Solomon Vega.
Di que lle queda unha irmá, Celeste.
Abbas Mansuri, o embaixador iraniano ante as Nacións Unidas.
Solomon Vega. Intercambiaron algo.
- Quen a sacou? - Noor Taheri. Imos coller o seu caso.
ISFAHAN, IRÁN
UN ANO ANTES
Está moi ben.
- Evocativo. - Pero?
É perigoso imprimir cousas así.
Claro que é perigoso, coma calquera cousa que valla a pena.
Shaukat, aínda que esas acusacións sexan certas,
enfróntaste á Garda Revolucionaria.
É o obxectivo do boletín. "O dedo no ollo do poder."
Xa, pero, se o len os mulás, van entrar en cólera.
Dás por suposto que saben ler. E a ti que máis che ten?
Dentro de nada, vas ser outro elo da cadea.
Non todo o mundo pode ser xornalista pirata.
Sei que non che gusta o Ministerio de Exteriores,
pero desde aí si que vou poder cambiar algo.
É importante para min.
Igual que este boletín para ti.
Debías pensar en teu irmán. O ano que vén terá idade para alistarse.
Os fanáticos meteranlle a propaganda na cabeza.
Envolven ese feixe de mentiras sen sentido en papel de caramelo.
Queres que lle pase a de teu pai?
Abra a porta! Xa!
Non podes estar aquí.
- Que pasa? - A policía.
- E ti? - Non pasa nada. Corre!
Sabemos que está aí!
Abra a porta ou tirámola abaixo!
Advertímola de que publicar mentiras é traizón.
Aparten. Déixennos pasar!
Que pasou? Por que a levaron?
Tíñanlle medo.
Edward?
Ola?
Ola.
Perdoa. Por favor.
Quen sodes?
Eu son Peter, ela é Rose.
Vouche dicir algo. Se non che gusta o que oes, podes marchar.
Non traballo para a CIA, pero informáronme do teu caso.
Entendo que queres sacar a túa familia de Irán
e traelos a vivir aos EUA. É así?
Vale.
Vou substituír a Edward. Entendes?
É unha das fotos que sacaches do home que se reuniu co teu embaixador.
- Si. - Que me podes contar del?
A reunión era secreta.
Axendáraa el mesmo.
Non sei de que falaron,
pero o embaixador recibiu un maletín antes de marchar.
- Díxenllo a Edward... - Deixa a Edward. Agora falas comigo.
- Que había no maletín? - Non o sei, pero aínda o ten.
Baixo chave, no estudio.
- Iso axuda? - Axudaría se soubese o que hai dentro.
- Pídesme que colla o que hai dentro? - Só para facer copias.
Se o fas, sacamos a túa familia de Irán e traémolos para aquí a vivir contigo,
baixo a nosa protección, con axuda económica.
- É a oferta. - Peter pode conseguilo.
- E se non o fago? - Non saberás máis de min.
Podes volver á misión e intentar vivir coa decisión que tomaches.
A semana que vén alistan o meu irmán no exército.
Mandarano a algunha guerra subsidiaria sen sentido, a morrer coma o noso pai.
Non quero iso para el.
Pero teño os preparativos para a ONU, a festa mañá na residencia do embaixador
e tres días de Conferencia sobre a Auga. Se descoido iso, van sospeitar.
Fálame da festa.
Espera, non entendo. Que me estás dicindo exactamente?
Non sabe nada disto.
Un espía estadounidense vendeu información dunha arma experimental da CIA: Dedaleira.
E dis que o xefe do seu xefe na CIA non sabe nada?
E non che parece raro?
Non, porque Gedney non é espía ningún, é un burócrata.
Por iso lle deron a cadeira grande. Non sabe nada,
- pero dáselle ben ir co lapis de A a B. - Impórtache que lle faga unhas preguntas?
- Non che chega a miña palabra? - Non dubido diso.
Non todo é unha conspiración.
Os cargos políticos poden ser tan necios e incapaces coma o que máis.
Estaslle chamando necio ao director da CIA?
E incapaz. Non atendes.
Aiden, Warren era a mellor pista que tiñamos.
Atoparedes outras. Seguide dándolle, que eu sigo por aquí.
E deixa estar a Gedney.
Señora Vega? Ola?
Celeste?
Perdoe, señora.
Coñece a muller que vive aquí?
- Pasoulle algo? - Non.
Traballo nun programa de protección e apoio financiado con fondos federais
que dá axuda económica a persoas con discapacidade.
Ah, o goberno. Problema resolto, entón.
Quería falar coa señora Vega, pero a casa está baleira.
Foi algo rarísimo.
Phil e eu nin oímos os camións da mudanza ata que os vimos arrancar á mañá.
Mudouse?
- En plena noite? - Si.
Axudabámola coas compras de vez en cando, porque, vaia...
Coitada. Non tiña moita axuda.
Ai, non? Pensaba que tiña un irmán.
Non. Eu nunca llo vin.
- Síntollo. - Nada.
Grazas.
Hai gardas, cámaras de seguridade
e os móbiles e dispositivos electrónicos só se permiten
a persoal autorizado da misión, coma min.
- Que hai no terceiro piso? - O estudio de Abbas, onde ten o maletín.
- Perdoa, debuxar non é o meu. - Está moi ben.
- A única escaleira? - Non.
Hai unha de servizo na zona de almacenaxe da cociña.
- O estudio está pechado? - Si. Acceso con tarxeta. E lévaa enriba.
Non é a túa única preocupación.
Javad, o noso xefe de seguridade, era da Forza Quds.
Que é iso?
Unha división de elite da Garda Revolucionaria Islámica.
Mañá á noite supervisará todo.
E as cámaras?
Hai un servidor no cuarto da caldeira, creo.
Que eu saiba, non están monitorizadas.
O único que teño que facer
é entrar, roubar a tarxeta, subir por esa escaleira ao estudio,
atopar o maletín, documentar o que hai dentro e saír sen que me vexan.
Dito así...
Estou segura de que che podo conseguir a tarxeta, pero...
Pero que?
Abbas gárdaa no peto da chaqueta.
Se houbese algunha distracción, algo que atraese a súa atención...
Ou alguén?
Eu podería...
- Non. - Era unha idea.
- Pensamos outra. - Si? Non temos tempo.
Dáme un minuto.
Peter, podo facelo, non pasa nada.
Si que pasa. Non te deixei quedar para isto.
Só é unha festa, non? Se me pillan, bótanme e punto.
Se te pillan a ti, incidente internacional.
Noor tamén se arrisca.
- Non. - Pódelo facer ti só?
E se non atopas o que hai no maletín? Pasa algo moi malo, non?
Podo facelo.
Vou facer unhas chamadas.
- Estás cabreado. - Es o puto Sherlock Holmes.
- É polas vítimas? - Máis ben execucións, non?
Si, preocúpanme un chisco, pero non tanto coma o roubo en si.
- O plan estaba claro. - As situacións cambian e os plans tamén.
Ademais, isto dános moita vantaxe.
Obrígaos a tomarnos en serio, que é o que ti queres, non?
O que eu quero, Markus,
é que entendas o delicado carácter deste cometido,
a política mundial que hai en xogo e os meses que levou planealo.
E teu pai que? A sentenza está a caer.
Estou niso.
De verdade.
Pero está onde está por deixarse quentar por militantes coma ti.
Se me fixese caso a min, non estaría na Haia
mentres uns intrusos desmantelan o legado familiar.
- Interrompo? - Non.
Non. Non, por favor.
Tomo esta invitación como o sinal de que queredes seguir adiante co trato.
- É correcto? - Si.
Si, pero teño unha pregunta a darme voltas na cabeza.
A ver, eu sei por que fago isto.
País, familia, patrimonio.
Pero o que non dou entendido é que gañas ti.
Queres un consello?
Non fagas preguntas para as que non teñas xa a resposta.
É confesar a túa ignorancia.
Dis que son un ignorante?
Non.
Só que lle estás a preguntar á persoa equivocada.
- Boa noite, señores. - Boa noite.
Por que segues traballando?
Xa sabes como se pon Abbas unha semana antes da Asemblea Xeral.
"Haleh, isto é serio."
"Haleh, isto é importante."
"Haleh, dáme isto. Haleh, dáme aquilo. Haleh, Haleh, Haleh."
Ás veces ponse moi esixente.
Estou desexando volver á casa
para que Bijan e eu teñamos tempo para nós.
Falando de romanticismo...
E dálle.
Que? Non me pode interesar a vida amorosa da miña amiga?
Noor, mira ao teu redor. Non hai moita cousa para entreterse.
Só fomos comer, Haleh. Non estamos planeando fuxir xuntos.
Pero Javad gústache, non?
É moi riquiño.
Sabíao! Que che dixen eu? Teño un sexto sentido para estas cousas.
Xa, xa.
Xa oín falar do teu sexto sentido... e do sétimo... e do oitavo...
Vaite.
Xa acabo eu iso.
- En serio? - Que si.
Acabo eu ese "asunto tan serio".
LISTA DE INVITADOS
EXVICEMINISTRO DO DEPARTAMENTO FEDERAL DO INTERIOR SUÍZO
Como vai por aquí?
Así de ben?
Non me aclaro coa perspectiva.
O perfeccionismo dificulta o progreso.
Ten que ser perfecto, Rose.
Sabes o que máis me gusta do meu traballo? Co código, creas calquera cousa.
Ás veces, as miñas habilidades non se corresponden coas miñas ideas.
Neses casos nada habituais, sabes o que me axuda?
- Diagnóstico e solución. - Non teño tempo nin forzas. Pero grazas.
Pensa na versión máis parva do plan e empeza por aí.
Non é atopar respostas, é chegar a elas dun xeito que che sirva.
Proba.
Empeza cunha parvada.
Iso sábelo facer, non?
Vai durmir, anda.
Oe.
Non sei como vai ir a cousa mañá, pero necesito que me prometas algo.
Se sae algo mal na festa, calquera cousa,
dás media volta e marchas.
No momento. Nada de riscos.
Vale? Nin sequera por min.
Entendido.
Non me chega.
Necesito que mo prometas ou cancelo todo.
Prométocho.
Boas noites.
ABERTO
Pechamos ás nove, síntoo.
Dous minutos. Entro e saio.
Le o cartel.
Ei! Pero como...?
O cartel di "aberto".
Non che importa, non?
Só necesito o correo.
Como é o nome?
Vale. Un momento.
PATRICK KNOX PRESIDENTE
Aí tes.
Pasa algo?
Tes un coitelo?
Igual é mellor que apartes.
En serio.
Ten que haber algún erro.
Isto non debía ser para min.
Si...
Pon o teu nome.
Ei, estás esperto.
Ola. Sabes a túa idea de empezar cunha parvada?
Creo que funcionou.
As cámaras de seguridade funcionarán cun relé.
Se o activo, teremos 15 minutos antes de que volvan gravar.
Dabondo para entrar e saír do despacho sen levantar sospeitas
en canto teña a tarxeta.
Aí entra Noor. Axúdolle eu a collela.
E vas ter algo de axuda.
O teu acompañante, un agregado na embaixada suíza.
Axudarache a entrar na festa e saír ilesa.
Tes amigos en Suíza?
Coñéceo Catherine. Manterate a salvo.
Xa, claro.
E ti como vas entrar? Na lista de invitados non estarás.
Non hai festa sen catering.
- Que? - Non, está moi ben.
Vaiche quedar ben ese chaleco horrible.
Pois vai devolvendo o vestido e únete a min.
Non, grazas. Xa servín mesas de estudante.
A min déixame co suízo.
O DE KINCARE TRUST NON LEVA A NINGURES. BALEIRARON A CONTA DA NOITE PARA A MAÑÁ.
É como cazar putos fantasmas.
Sen ofender.
Ven.
Señor? Perdoe!
É Isaac Leeds?
Nenas, entrade. Vou agora.
- Si, son Isaac. - Isaac, ola.
Son Catherine.
Traballaba coa túa prima, Alice,
e só quería expresarche as miñas condolencias persoalmente.
E tamén as miñas desculpas.
Desculpas por que?
Pois parece que houbo algún erro no envío
e isto tiña que chegarlles aos seus seres queridos moito antes.
Eu case nin coñecía a Alice.
Meu tío, o pai dela, falaba dela seguido.
Estaba orgullosísimo. Sobre todo cando entrou no FBI.
Pero logo ascendérona, supoño,
e empezou a vir cada vez menos,
ata que un día ninguén volveu saber dela.
Non sei se era polo traballo ou por nós, pero...
sei o desgusto que levou o pai.
Devolvíchelas.
Algo así...
debía ir a alguén que a coñecese de verdade, a quen lle importase.
- Noor. - Pasa.
- Temos traballo antes de chegaren todos. - Vou.
Vale.
- Todo ben? - Si.
É demasiado?
Non. Quédache... moi ben.
Bótasme unha man? Non o dou abrochado.
Si.
- Xa está. - Grazas.
Lembra: se hai algún problema ou contratempo, asegúrate de...
Saír e esquecer que existes.
"Que Peter?" Entendido.
- Rose, isto é serio. - Entendido.
Vale. Pois vémonos na festa.
Vale. Ten tino.
- Sorte. - Igualmente.
Como te chamas, querida?
Rose.
Rose?
Si.
Para o desta noite, voute presentar como...
Bettina.
- Bettina? - É do teu agrado?
Se ten que ser, vale.
Bárbaro.
Canto tempo levas traballando con Catherine?
"Con" non, "para".
Máis ben, é a miña captora.
Captora?
Hai uns anos, cometín un erro, prefiro esquecer os detalles.
E cachoume.
Coas mans na masa.
Esta é a miña penitencia.
O meu xeito de compensar o seu silencio.
Cantos favores lle quedan por selar?
Mellor centrámonos nesta noite, si?
Vale.
Irán dálles a benvida aos amigos suízos.
- Que se divirtan. - Grazas.
Señora,
- o móbil. - Non trouxen.
Grazas, querida.
Tranquilo, non van ver...
Estamos nunha festa, querida. Hai que socializar.
Non o quero perder de vista.
Atopámolo cando chegue o momento. Mentres tanto, paciencia.
- Vou por vasos baleiros. - Vale.
Embaixador, a recepción para o ministro de Exteriores é un éxito.
Emil!
Hoxe non esperaba eu a visita dos amigos suízos.
E velaquí me tes, materializándome.
Sempre es benvido.
Déixame presentarche a miña compañeira. Chámase Bettina.
Benvida, é un pracer coñecerte.
Que foi da última?
Desafortunadamente, veñen e van.
Cantos anos ten esta?
Bettina, dime, es americana?
- Espero que non sexa un problema. - Non! Para min non. Para ti.
Novembro, a gran decisión...
Knox ou Hagan a presidente. Cal vas escoller?
A min paréceme unha decisión fácil.
Emil, tes unha política entre mans.
- Coidadiño. - Xa.
Con ela teño que ter coidado con moitas cousas.
Iso que é?
Crostini de granada. Unha delicia.
- Por favor, sírvete. - Vou coller dous, se pode ser.
Bettina.
Estase esganando.
- Estaste esganando? - Querida...
- Esgánase. - Fai algo!
- Estaste esganando? - Fai algo.
Fai algo, embaixador.
Por favor!
Estou ben.
Vaia susto nos deches.
Ti. Ven axudarme aquí. Xa.
Necesito unha pouca auga.
- Que foi? - Javad levouno con el.
A Peter? A onde?
Non o sei, pero non temos moito tempo. Que facemos?
Pois...
Necesito algo de aire.
Que? Non! A onde vas?
- Aínda tes a tarxeta? - Si.
Dáma. E o teu móbil. Teño que sacar fotos.
Antes de que cambie de idea.
Busca a Peter e mira que estea ben.
É unha mágoa. Non podiades regalalas?
Son regalos prezados de aliados de confianza.
Non os poderiamos dar.
- Pero temos prohibido o alcohol. - E por que vos mandan viño?
O noso anterior embaixador tomaba as normas un pouco á lixeira,
pero aprendéronlle a lección.
Cóntame, Matt, canto levas neste catering?
Uns meses. Por?
Andas distinto aos demais.
Como ando?
Con decisión.
- Quero facelo ben. - Xa.
E que facías antes? A que te dedicabas?
Ao comercio, cando vivía no norte.
Agora só intento pagar facturas, darlle de comer ao can...
Non quere comida de lata, só come polo cocido de primeira calidade.
Que... que raza é?
Labrador cor crema.
- Gústanche os cans? - Non.
Tiña entendido que o labrador é alérxico ao polo por natureza.
Scout non. Encántalle. Nunca se aburre de comelo.
Creo que isto está.
Podo volver ao choio? Se non, vanme mandar á furgoneta.
Non.
Aínda non.
Teño experiencia en contraintelixencia.
Paréceme moi gratificante.
Pero, como pasa case sempre, levas o traballo para a casa.
Costumes que vas collendo.
Por exemplo, cada vez que entro nunha sala,
os meus ollos buscan inevitablemente as vías de escape.
Cada porta, cada ventá.
Non o podo evitar por moito que queira.
Que ben, meu.
- Non sei que ten que ver iso comigo. - Iso pensei eu
ao ver que tes o mesmo xesto compulsivo: contar ventás e portas coa mirada.
Un costume ben raro para un camareiro, ¿non che parece...
Matt?
Un pracer falar contigo, pero teño traballo.
Non tes, non.
Merda.
Está aí Javad? Abbas ten que falar con el.
Está ocupado. Vaite.
Non sei quen cres que son, meu.
Sexa quen sexa, eu son moito menos interesante.
Non. Non te vendas barato. Aínda nos estamos coñecendo.
É incrible.
Por Deus!
É un traxe de deseño feito á medida! Enzoufáchesmo!
Perdón.
Mira os rexistros. Autorizáronme para traballar aquí, coma o resto.
Dis que, se lles pregunto aos demais, responderán por ti?
- Si, iso mesmo. - E que nome lles digo?
Matt. Chámome Matt.
Isto non ten xeito. Non teño por que aturar isto.
Son un cidadán estadounidense en Nova York.
- Non me podes ter preso. - Non?
Isto é unha residencia diplomática, o que significa que esta sala
é territorio soberano da República Islámica.
- Moi ben. E ti es o alcalde? - Non.
Eu son Deus.
- Que? - Temos un problema cun dos nosos.
- Quen? - Noor.
Levádeo ao soto.
Metédelle un bo susto.
Xa indagaremos quen é.
Serás zoupona!
Como vou acabar a noite empapado de...?
Que problema hai?
- Púxome perdido esta! - Baixe a voz.
Tes razón, claro.
Igual me deixei levar.
Desculpas.
Vou por unha pouca gasosa.
Estás ben? Non che pasou nada, non?
Perdón. Foi todo culpa miña.
Non, non pasa nada.
Vaite limpar.
Desculpe.
Que fai aquí arriba? E como meteu iso aquí?
Había que entregar o móbil na entrada.
Había moita cola no baño e vin buscar un aquí arriba.
E atopei isto no pasamáns.
Sabe de quen é?
Si. Traballa comigo. Xa llo dou eu.
Por favor.
Vou á furgoneta, quedei sen cubertos.
Ei!
Tráesme uns cousiños deses de pan?
Claro.
Rose.
Ei.
Merda.
- Que che pasou? - Sacrificándome polo equipo.
Imos?
Necesito...
Dáme. Xa fixeches dabondo por hoxe.
Fálalle ben de min a Catherine, si?
Vale.
Amigo meu.
Unha velada marabillosa. Fantástica.
Claro. Só me chama por iso.
Gustaríalle escribirche. Sería máis fácil...
Catherine.
Catro anos en operacións no estranxeiro,
cinco anos no FBI antes diso.
Non había traballo que non sacase adiante e, se o había, metíase a fondo
e entregaba a vida, porque o posto o requiría.
Non sei de que vai todo isto, pero este non é o momento nin o lugar.
Si, tes razón.
Pero é o que ten o sacrificio, director Gedney.
É inoportuno de carallo.
Son as cinzas de alguén?
Por Cristo bendito, Catherine. Na cea?
Chamábase Alice Leeds. A mellor dos meus. Sabía o que había que ter.
E o único que esperaba a cambio era que a institución lle cubrise as costas.
Así que xa te podes ir afacendo á miña cara, Byron,
porque non penso marchar ata que me contes por que morreu.
Eu vou ao baño.
Perdón.
Dedaleira.
Que é?
Onde estabas?
Perdón. Volver levoume máis do que pensaba.
Marchaches, non? Cando me levaron para atrás.
Ía marchar, pero...
Rose, quedamos en que, se pasaba algo...
Xa, pero, Peter, conseguino.
Conseguín a tarxeta, atopei o maletín, saquei as fotos e saín a tempo.
Conseguino.
As fotos? Onde están?
No móbil de Noor. Mañá témolas.
- Non te enfades. - Non.
Non estou enfadado.
Non tiñas que estar alí.
Tiñas que marchar. Prometérasmo.
Rose, se che chega a pasar algo...
Estou ben.
E ti estás ben.
Conseguímolo.
Conseguíchelo ti.
Ola.
- Que tal a festa? - Un cristo.
- Pero Emil axudou moito. - Algo oín.
- Quen ía dicir que Rose tiña madeira? - Eu.
Algún vínculo máis entre Solomon Vega e o Dedaleira?
Tiven unha conversación moi esclarecedora onte na cea.
Os detalles aínda están por vir, pero o teor deixoume intranquila.
Esta é a parte do traballo que non sae no folleto.
Xa.
Perderas alguén así algunha vez?
Unha vez. Hai un tempo.
Síntoo.
Aquí é onde Alice me daba o parte cada dúas semanas.
O do peirao era cousa dela.
Sempre pensara que era unha escolla táctica.
É público, chan, só hai unha entrada.
Logo decateime...
de que era que lle gustaba a auga.
En Bangkok,
fíxome pasar unha noite enteira cun exercicio de vixilancia.
Resulta que andabamos atrás do seu restaurante móbil favorito.
Ese é o segredo.
O que fai que un bo axente sexa moi bo.
Valorar as cousas pequenas?
Si.
Alice facíao mellor ca ningún de nós.
Non irás ver a sabandixa esa outra vez. A última vez volviches dun humor de cans.
- É meu primo, Sloane. - Iso case nin é familia.
Os primos poden casar e todo.
E é un desagradable.
Como un can dos que se teñen fóra.
Máis ben un raposo.
Move fichas ás miñas costas.
Teño que poñelo no seu sitio.
Toma.
Pon esta. É máis rexia.
- Non é algo cantosa? - As cores cantosas proxectan forza.
Anda.
Sagrados.
Importados da Habana.
- Impórtache se collo un? - Claro que non.
É o que mellor se che dá.
Non entendo.
O noso plan avanza. Non o debiamos celebrar?
O noso plan?
Non. O meu plan.
Por se non o lembras, era sinxelo.
Documentar o laboratorio móbil para chantaxealos,
non roubalo deixando un ronsel de cadáveres estadounidenses.
- Iso canto custou? - O que?
As mans. As uñas.
- É manicura, non? - E que?
As mans duras fan o traballo duro.
As mans finas fan o traballo...
fino.
Non é culpa túa.
Botáronche enriba unhas expectativas máis refinadas.
- Estás esquecendo o teu lugar. - Ti estaste sobreestimando, parruliño.
Érache hora de mostrar lealdade.
A quen?
Xa sabes a quen.
Eu non o faría esperar.
Teu pai anda impaciente ultimamente.
- Xa chegou? - Vén de camiño.
Ten as fotos? Viches os documentos?
Si. Estaban en francés, pero escaneeinos co móbil.
En francés?
Vale.
Vale. Ímoslle dar uns minutos.
Que foi?
Descúlpasnos?
En serio?
Vale.
É o do Programa Dedaleira?
O que queda. O resto queimaríano nalgún barril.
Non entendo. Só hai nomes soltos e axentes químicos.
Non é moito, pero as pezas encaixan.
Programa clandestino de I+D, químicos teóricos.
A idea: concibir armas sintéticas das que os EUA dispuxesen antes ca ninguén
e crear antídotos, disolventes, para contrarrestalas.
O único problema era
que había que fabricar os químicos para saber como frealos.
A CIA, en colaboración co exército dos EUA,
desenvolveron en segredo nove axentes químicos
nun laboratorio móbil que, desde o venres,
está desaparecido.
Como que desaparecido? Roubado?
Ían ben armados. Mataron dous marines durante o roubo.
Hostia.
Podemos baixar?
Si.
- Ei. Seguíronte? - Non.
Pero a misión está en alerta desde onte á noite.
Disque lle rompiches a clavícula a un garda.
Quen é?
Está con nós.
Dinme que conseguiu unha información que necesitamos moito. É certo?
- Si. - Valoro moito este tipo de colaboración.
Ten as fotos que sacou Rose dos documentos?
Tranquila. Dálle as fotos.
Non as trouxen.
Pero están a salvo.
Noor.
Deivos a miña palabra e cumprireina, pero necesito saber que vós tamén.
Necesitamos saber que hai neses documentos. Xa.
Sacar a túa familia de alí levará tempo.
Canto?
Javad está revisando as gravacións segundo a segundo
e non tardará en empezar a interrogar a misión enteira.
- Non podo esperar máis. - Non vai desencamiñada.
As extraccións levan tempo, sobre todo en países hostís.
Señora Taheri, a xente que lle deu esa información a Abbas
roubou algo perigosísimo.
Eses documentos poderían dicirnos quen son e que están...
Non!
Pedides máis e máis
mentres me colgades a miña familia diante coma unha cenoria.
Eu cumprín.
Arrisqueime.
Traizoei o meu país.
Agora tócavos a vós facer algo por min.
Noor, por favor.
Onde vai o teu móbil?
Xa cho dixen.
Peter.
Pasei as fotos a un pen drive.
Onde?
Se eses documentos son tan importantes, sacade a miña familia de Irán. Xa.
E logo douvos as fotos. Antes non.
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández