ANTERIORMENTE
Estivécheste botando a perder no soto. Queres ser axente nocturno?
Será el?
Igual vai facer un intercambio.
Recoñécelo? Eu vou polo novo. Ti, por Warren.
Deixou algo.
Vou para aí.
Alice, víronme!
Merda, e a min!
Alice!
ALTO SEGREDO
- Peter Sutherland? - Ilocalizable.
Sabemos que pasou en Bangkok?
Apuramos coa formación, mandámolo ao terreo antes de tempo.
Pensas que Peter é o problema?
- Quen é? - Busco a Peter Sutherland.
De que o coñeces?
Chamoute un descoñecido preguntando por Peter.
Cando atopemos a Peter, infórmote.
Onde estás?
- Que foi? - Meu pai.
- Non falaches con el? - Falamos por Signal.
A app de mensaxes?
MAÑÁ. PODES SAÍR SEN QUE O SAIBA MAMÁ?
SI.
- Ao chan! - Necesítasme vivo, non?
- Rose? - Peter.
Merda.
NOVE MESES ANTES
Son Catherine.
A miña encargada?
Supervisora.
Os axentes nocturnos non precisan encargados.
Benvido a Tailandia.
- Que tal o procesamento en Alemaña? - Ben.
Non contaba con estar tanto tempo.
Habíache que quitar a pinta do FBI. Quitar as tatuaxes non debeu dar gusto.
Non me deron moita opción.
Liches o informe?
O que había. Cando empezo?
O primeiro é o primeiro.
Hai probas plausibles dunha filtración desde a oficina da CIA de Bangkok.
A súa investigación interna non deu froitos
e tócanos a nós descubrir o quen e o porqué
sen que os espías saiban que os investigamos.
Entendido.
Entenderás tamén o meu escepticismo
sobre a túa capacidade para ser axente nocturno.
- Como dis? - Análise e loxística, ben.
Traballo de campo?
- Ata ti sabes que non estás preparado. - Que é isto?
Estouche dando a opción de dar media volta
e volver traballar para o FBI.
Estás aquí porque a presidenta nolo impuxo.
Non pasaches polas canles nin superaches os obstáculos habituais.
É un traballo esixente. Podes admitir que non estás listo.
Hai que ser dunha pasta especial para ser axente nocturno.
Deixalo non é vergonza ningunha. Máis ben, ao contrario.
Mellor tomar a decisión agora que que a tome eu por ti máis adiante.
Podo facelo.
Peter, esta é Alice.
- Ola. - Un pracer recibirte.
Vai supervisar a túa formación. Fai como ela diga.
Tranquilo, son branda.
Superviso axentes noutros países, así que virei de cando en vez.
Alice decide cando estás listo para o traballo de campo.
- Pensaba... - Xa sei.
Pero a formación vai primeiro. Déixovos. Mantenme ao tanto.
Así che é, entón?
Así che é.
Sen oficina de campo nin central, sen persoal de apoio, sen pegadas.
Aquí só existimos como civís. E, falando diso, déixame o móbil.
O meu xa está programado.
Memorizaches o número local da Acción Nocturna?
- Si. - Ben. Nunca e por nada o gardes no móbil.
Nos EUA, poida que sexamos un rumor. Aquí, non existimos.
Podo gardar algún contacto persoal antes de...?
É pola moza? Larkin?
Lin o expediente. Teño que saber de onde vés.
- Non te equivoques. - Non.
- Díxenlle que a chamaba se podía... - Un consello que aprendín polas malas.
Agora es un axente nocturno. As relacións son perigosas.
E máis aínda coa xente normal, cousa que nós non somos.
Recoméndoche, a partir de xa, esquecer os contactos persoais.
É máis fácil cortar de raíz.
Algunha obxección?
Non, señora.
- Alice. Garda o "señora" para Catherine. - Vale.
Sei que intimida, pero isto impórtalle, cousa pouco frecuente nisto.
Tamén te intentou convencer para deixalo?
Non. Recrutoume ela.
Lévote a onde tes que ir. Ven.
Quen é?
Vai cara ao outro lado. Busca unha saída. Vai.
Peter!
Por aquí!
Espera.
Veña!
Vai arredor e sáelles atrás.
Apura!
Ei!
Rose, vamos!
Aí.
- Que facedes? - Lévanos a un par de bloques de aquí.
- Uber non vai así. - Seguro?
Vale.
- Dálle, veña. - Dálle.
É grave?
Sobrevivirei.
Viches a onde foron?
- Estás ben? - Non sei. Que foi iso?
- Cóntocho na casa. - E iso onde é?
Escoita, ninguén pode saber onde estou.
- Como me atopaches? - Atopei unha foto túa en Internet,
no selfie dunha moza nunha sala de urxencias desbaratada.
- E púxenme ao meu. - Como que te puxeches ao teu?
Necesito saber como me atopaches. Necesito sabelo todo.
Xa, e estou intentando contarcho. Perdoa, necesito pensar.
Acaban de intentar matarnos.
Outra vez.
Peter, estás sangrando.
Merda.
- Necesitas axuda? - Estou ben. É que se me infectou.
Fun a urxencias polo antibiótico.
Alí, unha muller díxome o do centro de acollida.
E o do centro díxome o da cancha de baloncesto.
Alí atopeime cun neno ao que seica lle roubaches o móbil.
Rastrexei o número e atopeite.
Rastrexaches o número?
Ninguén máis sabe onde estás.
Vale. Grazas.
- Perdoa. - Non pasa nada.
E... por que me viñeches buscar?
Porque levo dez meses sen saber de ti.
E de súpeto chamoume un descoñecido preguntando por ti e asusteime moito.
- Quen chamou? - Non sei. Un home.
Dixo que estabas en apuros e que che quería axudar.
Contactei con Travers e apareceu unha tal Catherine.
Dixo que traballas para ela.
- Falaches con ela? - Si.
- Que dixo? - Nada.
Fíxome unha chea de preguntas para as que non tiña resposta e...
Mira, Peter, non sabía se estabas vivo ou morto.
Quéresme dicir que pasa?
Non te podo meter nisto.
Chamáronme preguntando por ti.
E hai media hora estábannos disparando.
Xa estou metida.
Que che pasou? Por que tiñas o móbil do neno?
Para rastrexar a este. É Warren Stocker, o pai do neno.
É a clave de todo isto.
Todo o que?
Que me ocultas?
Hai un mes, a miña operación saíu mal.
En teoría era só vixilancia.
Identificar quen filtraba información da CIA e o comprador.
Pero...
había algo máis, porque o tipo que nos disparou hoxe estaba alí.
Emboscounos nun punto de extracción que só podía coñecer Acción Nocturna.
Matou a miña compañeira.
- Síntoo. - Non sei se Catherine está no allo
ou a Acción Nocturna está comprometida. E ata que o descubra...
Non me podo fiar de ninguén.
De min si, non?
De ti si.
Non pode ser coma a última vez.
Non te podo manter a salvo, Rose.
Non me quería meter no medio, só quería...
Só quería axudar, vale?
A verdade, se non chegas a aparecer,
non había ver o outro que me perseguía, así que...
Así que te salvei, en certo modo.
Imos descansar, si? Xa pensaremos en todo isto pola mañá.
A cama para ti e eu ao sofá.
Non, vou eu para o sofá, sen fallo.
Rose, éche máis seguro estar detrás doutra porta.
Xa.
- Oe, Rose. - Dime.
A próxima vez que vaias en busca de alguén non poñas tacóns.
Alégrome de verte.
Eu tamén a ti.
Sabes que é difícil viaxar a Irán con dous nenos...
Non é fácil, pero este ano quero levalos ao norte dúas semanas
a ver a avoa.
E ti?
Aquí están os datos.
- Déixamo na mesa. - Claro.
A saúde empeza a fallarlle e queremos ir vela.
- Srta. Taheri. - Mande.
Na cociña necesitan unha man. Díxenlles que axudaba vostede.
- Claro. - Grazas.
No nome de Deus.
Atención un momento, por favor.
Grazas.
O voso comportamento inflúe na imaxe desta misión e do noso país.
De cara á convocatoria da Asemblea Xeral da semana que vén,
recoméndovos que vos comportedes de xeito adecuado
porque nos van someter a escrutinio.
Lémbrovos tamén que, debido á esaxerada paranoia dos americanos contra Irán,
os membros desta misión quedan confinados a un perímetro estritamente delimitado
dentro da cidade.
Se vos atopan fóra dese perímetro,
arrestaranvos
para sometervos a un interrogatorio e á deportación.
Como algúns xa sabedes,
Houshang tivo que volver á casa por unha urxencia familiar.
Se tedes algunha pregunta sobre os nosos protocolos de seguridade,
por favor, acudide a Javad Rahmani,
o noso novo xefe de seguridade da misión.
Grazas.
Noor, deixa iso para os da limpeza.
Non me importa.
Eu ata creo que o embaixador prefire a desorde.
Estou afeita a ordenar, con meu irmán pequeno.
Non es irmá de Abbas, es a súa asistente. Non deixes quedar mal a outra asistente.
Vin como se fixou en ti Javad.
Observarnos é o seu traballo.
- Pois só tiña ollos para ti. - Haleh.
Es a única muller solteira na misión.
Ten un bo traballo, un pelazo. É un partidazo.
Non o coñezo.
Pois coñéceo.
Ti tamén es bo partido. Que mal ten iso?
Haleh, ata que hora hai para mandalo a lavar e telo mañá?
Ata a unha.
A unha?
Pois vai indo.
Temos reunión dentro de dez minutos, tiña que tomar notas.
Podo levalo eu á hora da comida.
Grazas, señorita Taheri.
A súa iniciativa é de admirar.
Para de deixarme quedar mal.
- Ei, que fas? - Calma.
Non pasou nada nas túas cámaras.
- Non debías mirar as miñas cousas. - Warren Stocker, non? Estou cerca.
O recoñecemento facial básico dá moitos falsos positivos,
pero dei cun par de resultados fiables da cidade, todos desta última semana.
Carallo. Isto que é?
Non daba durmido
e, cando me pasa iso, necesito distraerme con algo.
Así que pensei en axudarche a atopar o tipo como te atopei a ti.
Cambiando o código da interface para que acepte máis parámetros.
A interface de que? De que raio falas, Rose?
Estou escribindo o código dun protocolo de márketing, AdVerse.
Peitea a rede en busca de combinacións de atributos,
como texto, fotos, localizacións... Todo o que introduces restrinxe a busca.
Empecei a fozar nel para buscarte a ti.
Aquí está o último resultado do tío ese, de onte á noite,
agora con datos de localización: ía de volta para a cidade.
- Si, é el. - Dunha cámara de tráfico.
Pero nin idea de para onde foi.
Espera aí. Non durmiches nada de nada?
Non, pero non pasa nada.
Aí parei.
A interface só pode usar datos arquivados de dominio público.
Cousas pasadas. Como pouco, de hai 12 horas.
- Nin de lonxe é en tempo real. - Pois é unha pasada.
É da túa empresa? É ao que te dedicas?
Escribín case todo o código, pero non.
Son unha empregada.
Non querías montar algo ti? A túa empresa e iso.
Si, vaia...
perdiches moitas cousas en dez meses.
Escoita...
Rose, eu...
- Eu queríate chamar. - Peter, non pasa nada. Non...
- Non, si que pasa. - Non...
Síntoo.
Debinte chamar.
Sei que o que fas é importante, pero necesitas axuda.
Si.
Se non te podías fiar de ninguén, por que non acudir a Travers?
Ser axente nocturno non é coma contestarlles o teléfono.
Non podo ir á presidenta ata que colla a Warren
e descubra que lle filtraba a quen e quen da Acción Nocturna está no allo.
Se é Catherine, poñerá a presidenta na miña contra.
Necesito probas irrefutables antes de acudir a ela.
Como é ser un axente nocturno?
Sei o emocionado que subiches ao avión.
Xa.
É coma ser unha biela.
- Vale. - Non es o coche.
Nin sequera o motor.
Só es unha peza moi moi pequeniña, pero moi importante do motor.
E non podes fallar.
Se fallas, todo ao teu redor empeza a derrubarse.
E...
non podes deixar que pase iso.
Parece que vas por bo camiño.
Nova York é unha das cidades máis vixiadas do país.
- Warren volverá aparecer. - Xa veremos.
Podo preguntar algo? Esa é a casa del?
Ou é unha cinta VHS de 1995 reproducíndose en bucle?
Non teño acceso aos kits de vixilancia do FBI agora mesmo.
É o que hai.
Compraches unhas cámaras de oferta no último Radio Shack que quedaba aberto?
- Funciona, non? - Supoño.
Non, esa casa era del antes,
pero perdeuna, xunto coa custodia de Ethan, no divorcio.
Hai un mes, falsificou pasaportes para el e o fillo.
Creo que vai intentar coller a Ethan e desaparecer.
Sabes que o pai de Ethan quere levalo
e, en vez de contarllo á policía, estás esperando?
É a única pista que teño. A Ethan protéxoo eu.
Aí pasa algo.
Van ao partido de baloncesto. Ethan está nos playoffs.
- Como o sabes? - Son o seu adestrador no parque.
Adestrador ou carteirista?
Aprendín da mellor.
- A onde vas? - Warren podería intentar levalo.
- Queda aquí e, cando volva... - Non, eu non quedo aquí soa.
Non oíches nada do que che dixen? Non te podo levar. Non te podo protexer.
E eu non podo estar soa. Ademais, podo axudar.
Estou mellor contigo ou soa?
Ethan! Ola, fillo.
Que foi?
Vou?
- Que che pasou na cara? - Nada. Unha boa caída.
- Alégrome de verte. - Eu tamén.
Mira, sei que falaramos de quedar máis tarde,
pero pasou algo e hai que saír agora para poder estar xuntos.
- E o meu partido? - Vas ter que faltar.
É moi importante que marchemos xa, si?
Si? Vamos, veña.
Ethan? Estás aí dentro? Empeza o partido.
Veña, vamos!
Ethan, que estás fa...?
Warren. Que pasa?
- Ethan, colle a cazadora. Espera fóra. - Espera.
- Vai onda túa nai, xa. - Teu pai son eu, non el.
Colle a cazadora e espera fóra. Vou falar con Frank.
Oe, Ethan, non. Vai...
Non é o teu fillo.
- Estás violando a orde. - E ti o meu matrimonio.
Fodes na miña muller mentres sirvo o país? Vives na miña casa co meu fillo?
- E dásme leccións? - Só sobre o que é mellor para Ethan.
Vestiarios.
- Merda. - Ocúpome eu. Vai.
- Vale. - A ver. Ei...
Que pasou?
Foi Warren. Levou a Ethan.
Tes idea de a onde o leva?
David, que fas aquí? E Ethan?
Patricia, son do FBI.
É importante que me digas o que saibas de a onde podería ir Warren.
Non o sei!
Ei, mírame. Chámome Rose e vouche axudar, si?
- Ti podes. - Que pasa?
Vai sacalo do país. Axudádenos a paralo.
Quere secuestralo? É un lunático!
- Hai que chamar a policía. - Warren leva vantaxe.
- Sabes a onde podería dirixirse? - Nin idea.
Falábache de puntos de encontro en caso de emerxencia?
Si, dicía que era normal no seu traballo.
Poderías situar algún nun mapa?
- Igual si. - Tes algo?
Terá unha vía de escape. Hai que limitar as opcións.
Ordeno os resultados por localización. Ver onde estivo diranos a onde vai.
A ver, imos aló.
Sóache algún destes sitios?
Ese, un pouco.
- Long Island? - Aí viven meus pais.
Hai un motel vello no medio de Farmingdale.
Dicíame de ir alí se pasaba algo.
- Que máis hai na zona? - Empresas privadas.
Un aeródromo, escolas de voo...
- É piloto. - Ai, Deus!
Non, ímolo deter.
Vós tedes que chamar a policía e contarlles todo.
E ide para a casa. Ethan pode fuxir e intentar volver.
TINTURERÍA TOQUE ESPECIAL
Canto vai levar preparar os papeis?
A ver se traes o material.
Non vale. Con isto non fago nada.
Son fotocopias dos arquivos da misión.
Hai datos do programa de drons de Irán.
Aquí non hai nada que non vísemos.
Dixeches que a CIA me daba asilo e á miña familia a cambio de información.
Primeiro: acudiches ti a nós. Segundo: queremos información valiosa.
Se non, a CIA non ten obriga de atender as túas demandas.
Síntocho.
Sabes o que me vai pasar se me collen roubando?
Claro que o sei, pero foi escolla túa.
Cres que es a primeira que nos promete información a cambio de favores?
- Coñezo o xogo. - Non é xogo ningún.
Teño unha semana para sacar o meu irmán de Irán.
Se deserto eu
e os deixo atrás, el e miña nai sufrirán as represalias.
Mira, nós queremos axudar, pero tes que gañalo.
Tes o móbil prepago que che dera?
Se dás con algo extraordinario, xa sabes como atoparme.
O embaixador estívose reunindo en segredo cun estadounidense da intelixencia.
E como o sabes?
- Oín un rumor na misión. - Un rumor.
Se é certo, poderiades ter unha filtración.
Se é certo, atopa probas.
E igual che podemos axudar.
Pódenos dar algo máis?
- Patricia? - Si.
Podemos falar do teu exmarido?
- Colleron o psicópata? - Ti quen es?
Son do FBI.
David e Rose atoparon a Ethan?
- David e Rose? - Os axentes.
Despois de que Warren levase a Ethan, foron buscalo.
- Este? - Si, David.
Atopou o meu fillo?
- O teu móbil? - Non o teño.
Seguro? Hai que asegurarse de que non nos sigan.
Non sei onde está. Un amigo levouno equivocado.
- Que amigo? - David. O que me adestra no parque.
Ese non é o teu amigo! Usoute para chegar a min!
- Para facerme mal, entendes? - A onde imos?
- A un sitio seguro. - E mamá?
A ver, mamá...
Sei que vai todo moi rápido agora mesmo, pero vai saír ben.
Explícocho cando saiamos de aquí.
Ti e mais eu imos empezar de novo, si?
Confía en min, si?
Vale, veña.
Axuda! Hai unha urxencia na pista. Necesito axuda!
- Espera. - Rápido!
Que foi?
A miña amiga caeu e está inconsciente e non hai ninguén. Necesito axuda.
Ethan, ven comigo.
Vamos!
Apártate del!
Ethan!
Que ides facer con el?
Levalo á casa con súa nai. O taxi vén de camiño.
- E con meu pai? - Traballo para o goberno.
Teu pai fixo cousas malas.
Non, Ethan, non lle fagas caso. É mentira.
Peter, non ten por que velo.
Peter? Non te chamabas David?
Sei que parece que isto non ten sentido.
De verdade, sei moi ben polo que estás pasando.
Síntoo.
Non mereces nada disto.
Espera, por favor.
Explícocho, espera.
Espera, por favor.
Quéroche!
- Seguro que non queres falar? - Déixame.
Oe, Ethan.
Oe.
Teu pai vai estar a salvo.
Prometido.
Perdoe, pode esperar un momento?
Mira, sinto que te vises metida en todo isto, pero...
non ía atopar a Warren sen ti, así que grazas.
Que? Que foi?
Ti non deixes de ser o Peter de sempre, vale?
Non fagas nada do que arrepentirte.
Iso que tes na furgoneta, no piso... Ti non es así.
Cando acabe con isto, búscote e explícocho todo.
Vale.
Despois de deixar a Ethan na casa, vou coller un voo a California.
Ben.
Faime un favor.
Colle o bus nocturno desde Chinatown ata Boston e sae do aeroporto Logan.
É máis seguro.
- E ti? - Vou estar ben.
Vale.
Ten coidado, si?
Si.
Que fas aquí?
Limpar.
Es unha asistenta, non?
Si, e teño pouca experiencia. Quérolle dar boa impresión ao embaixador.
Desculpa se tes que quedar ata tarde por min.
Son Noor.
Javad.
Eu a ti vinte.
Como dis?
De onde é a túa familia?
Isfahan.
A miña tamén.
Crieime cerca do parque Ghadir.
En serio?
Pasaba sempre por alí de camiño á escola.
Nunha tenda do norte fan un zulbia boísimo.
- Chai Maison? - Si!
Moi pequeno é o mundo.
Pensei que non ía ter moita morriña.
Pero, agora que falaches diso, comíalle un pouco de zulbia.
En Nova York atopas comida de calquera sitio.
Mesmo persa.
Vou recoller isto.
Pódote acompañar ás residencias?
Moi amable, pero non quero molestar.
Non é molestia.
E as rúas americanas non sempre son seguras, sobre todo á noite.
E podo esperar
se tes máis traballo pendente.
De acordo, logo. Grazas.
De nada.
Volverei ver o meu fillo?
- Si? - Director Gedney.
Estou co director adxunto Mosley.
Que raio pasou para reunir as cabezas do FBI e da CIA?
Nada bo.
A presidenta quere informarte dunha pista que recibiu a CIA.
Un recurso que estamos desenvolvendo en Nova York alertounos dunha filtración.
Poida que os iranianos se fixesen con información clasificada.
- Pode ter relación co teu caso. - A presidenta quere que interveñades.
Warren Stocker volveu para venderlles información aos iranianos?
Non está claro. Intentamos verificalo.
Volver a solo estadounidense para seguir delinquindo
cando xa te buscan é de parvos ou de cabezóns.
Quen é ese recurso novo?
Grazas.
Non, non vaias ver Times Square.
Pero iso é Nova York.
É un circo. Faime caso.
Se queres a experiencia da cidade, visita as bodegas.
Vai xente de todo tipo e teñen de todo.
Vouche facer caso.
Grazas por acompañáresme.
Vémonos na oficina mañá.
Si.
E igual me podes levar a probar a comida persa de Nova York.
Normalmente traballo á hora de comer.
Claro.
Pois boas noites.
Boas noites.
Noor.
Dime.
Ti non es só unha asistenta.
O teu traballo é importante.
Seguro que a túa familia está moi orgullosa de ti.
Ei, Ethan.
Os pais cometen erros, sabes?
Poden cometer erros e aínda así quererche.
- Mamá! - Ethan!
Ao bus de Chinatown, por favor.
Comes ben?
Si, mamá, non te preocupes.
Estás paliducha. Comes froita abondo?
Que si. Queres velo?
Si.
Mira.
- Iso son amorodos? - Si.
Son enormes!
- Canto che custaron? - Pois non moito.
Aquí hai froitas e verduras de todo tipo e non son tan caras coma na casa.
- Debe estar ben. - Si, mamá.
Encantaríame ensinarcho.
Vou remover as papas de avea.
Farhad! Fala con túa irmá.
Bos días, irmán.
Cando vés?
Bótasme de menos?
Boto de menos outra man para axudarlle a mamá.
Enténdese.
- Sabes o que sería aínda mellor? - O que?
Se viñeses visitarme,
non habería tarefas.
Levaríate a pasear pola cidade.
Sería divertido, non?
Igual algún día.
Si, igual algún día.
Se me vas torturar...
Meu pai tamén vendeu segredos de Estado.
Ao principio non o quería crer, pero é certo.
Sabes por que?
Para manterte.
Gustaríame crer iso.
A resposta verdadeira é que non teño nin idea.
O que si sei é que se arrepentiu.
E, xusto antes de morrer, decidiu facer o que debía.
Enténdoo.
Entendo que alguén sacrifique todo pola súa familia.
Ata o admiro. De verdade.
Se meu pai fixo o que fixo por iso,
ata llo podería perdoar.
Agora, escóitame.
Non sei cando nin se será posible que volvas ver a Ethan.
Eu podo darlle transparencia sobre seu pai.
Non te vou torturar.
Non te vou matar. Eu non son así.
Se non me contas o que quero saber,
entregareite ao FBI.
Acusarante de traizón e reescribirán o relato todo da túa vida.
E decidan o que decidan contarlle a Ethan sobre ti,
será o único que saiba.
Ou pódesme contestar as preguntas con honestidade e rapidez
e explícollo eu a Ethan.
De verdade, prométocho.
Explícolle que seu pai fixo o correcto ao final.
Está?
Asegúrome eu, persoalmente, de que saiba que seu pai tiña un lado bo.
Iso é algo que eu non tiven.
- Que queres saber? - Bangkok.
Que información vendías e a quen?
Dixo que se chamaba Arthur, pero tiña que ser un alias.
Para min que non era o comprador. Máis ben, un intermediario.
Había outro home na entrega. Chamaba a atención.
Barba, traxe branco, sen gravata.
Estaba observando a entrega. Quen era?
Non sei, eu só trataba con Arthur. Non sei con quen traballaba.
Por que ía mentir?
Eh? Por que ía mentir agora?
Ímolo comprobar. Quen comprometeu a liña da Acción Nocturna?
Quen é a toupa pola que mataron a miña compañeira?
Non sei. Que é Acción Nocturna?
Eu traballaba só, vale?
Tiña que levar a Ethan lonxe de Patricia e do...
mamón de Frank.
Cando fun traballar fóra, pedinlle que viñese.
Dixo que non podiamos sacar a Ethan do colexio, así que fun eu só.
E deitouse co merdeiro do arquitecto.
Pediume o divorcio. E logo perdo a custodia?
- É que... - Vale.
Bangkok. Que información vendías?
Había un programa militar secreto iniciado a petición da CIA.
Era un expediente das fases iniciais. Eran merdas teóricas, nada serio.
- O programa clausurouse hai anos. - Que programa?
Programa Dedaleira.
Sobre armas experimentais químicas...
Diga.
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández