NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Pani Jefferson, jest pani proszona
do sali widzeń z adwokatami.
Chodźmy.
Czołem, psorko T. Dzisiaj wielki egzamin.
Ogarnij. Moja pozycja mocy.
Będę pewna siebie, nawet jak nie będę.
Działa na głębszym poziomie.
- Idziemy dalej. - Nie możemy.
By nabrać pewności siebie, musimy tak stać dwie minuty.
Pan też powinien spróbować, jeśli jej panu brakuje.
Przepraszam.
Po południu mam przesłuchanie w Albany,
więc jestem w małej rozsypce.
Przepraszam, że to zajęło tyle czasu,
ale chcieliśmy mieć pewność, że nie będzie żadnych niedopatrzeń.
Jasne. To dopiero początek, prawda?
Czytałam w bibliotece,
że procedura habeas corpus zawsze trochę trwa, więc...
Przejrzałam notatnik twojej znajomej i jeśli mam być szczera,
nie sądzę, by stanowił podstawę do powołania się na habeas.
Możesz sama złożyć wniosek, ale my...
Niemożliwe. Czytała go pani?
Czytałam, Tasho. To nie wystarczy.
Proszę przeczytać jeszcze raz.
Wiem, że Suzanne nie jest najlepszym świadkiem,
ale nigdy nie kłamie.
To szturmowcy zabili Piscatellę, nie ja.
Musi mi pani uwierzyć.
Wierzę ci, ale to nie wystarczy.
Suzanne składała zeznania w trakcie epizodu psychotycznego.
Nie jest wiarygodnym świadkiem.
A Cindy Hayes?
Może wycofa zeznania, jeśli pokażemy jej notatnik.
Nie możemy jej znaleźć. Rodzina nie ma z nią kontaktu.
Nie ma dowodów, Tasho.
Poświęciliśmy tej sprawie mnóstwo czasu i zasobów,
ale nic nie znaleźliśmy. Przykro mi.
„Przykro”?
Wie pani, że jestem niewinna.
I że...
spędzę tu resztę życia.
I stać panią tylko na to, by powiedzieć, że jej „przykro”?
Jeśli tak, to niech pani spierdala.
Przyjdę, gdy się uspokoisz.
Nie.
Nie chcę pani więcej widzieć.
Nie poddawaj się.
Tuck, przecież to wiesz.
- Słuchaj. Deklaracja Niepodległości. - Kurwa. Wiedziałam.
Kurwa. Nie wierzę, że ten test jest za godzinę.
Obleję. Dzięki, Travisie Kimballu, miałeś rację.
Kto to Travis Kimball?
Taki kretyn z dziesiątej klasy,
który mówił, że jestem głupia jak but.
Nie jesteś głupia. Masz wyjątkowy mózg, tak jak ja.
Wiem, że może trudno ci w to uwierzyć,
ale mnie w szkole też przezywali.
- Naprawdę? - Tak. Wiem.
Ale mamcia mówiła, żeby nie słuchać ludzi,
którzy nic o nas nie wiedzą.
Trzeba słuchać tych, którzy znają nas najlepiej.
A ja cię znam dość dobrze, nie? Lepiej niż inni w tym więzieniu?
- I lepiej niż reszta świata? - No.
A zatem, jako ekspertka od Tiffany Doggett,
mówię, że Travis Kimball nie wie,
co pierdoli.
Racja. Jebany ożenił się z własną ciotką.
Jesteś mądra.
I zdasz ten test.
Gdy ja miałam testy, mamcia mawiała,
że potem będę mogła wypić tyle soku ananasowego, ile będę chciała.
Czemu? Sok ananasowy smakuje jak pierdy.
Nie zgadzam się.
A czym ty lubiłaś być nagradzana?
Gdy byłam grzeczna podczas odwiedzin gachów mamy,
- dostawałam śniadanie na kolację. - Śniadanie na kolację?
Załatwione.
- Jak zdobędziemy... - Nie.
Załatwione.
A teraz...
„Gdzie znajdowała się pierwsza z 13 kolonii?”
W Wirginii. Bo Ameryka była dziewicą, zanim wkroczyli Brytyjczycy.
Tłum szaleje!
- Idzie. Ja będę mówić. - Dzień dobry, pani dyrektor.
Interesująco dziś pani wygląda.
Bardzo interesujące ubranie.
Macie minutę, żeby powiedzieć, o co ci chodzi. Czas start.
Chcieliśmy się dowiedzieć, czy protokół zakłada
przeszukiwanie pomocy kuchennej...
Jedna z kucharek wniosła wczoraj telefon do ośrodka detencyjnego.
Imigracyjni nie są zadowoleni.
Odezwę się do nich i spróbuję rozwiązać to tak,
by nie angażowali góry.
Przyślijcie tę osadzoną do mnie. Postawimy jej zarzuty.
Nie wiemy, do kogo należał telefon.
To się dowiedzcie.
Zezwala pani na przesłuchanie osadzonych?
Róbcie, co musicie.
Dzień dobry, chciałbym rozmawiać z Dannym Pearsonem.
Tak, dzwonię w sprawie projektu mikropożyczek,
nad którym pracuję z pewną bystrą osadzoną z Litchfield.
Joe Caputo.
Tak?
A kiedy będzie wolny?
Bo ostatnie cztery razy też był na spotkaniach.
Mówię normalnym tonem.
Chciałbym, by przestał mnie unikać.
Tak, unika.
Unika. Nie jestem głupi.
Rozłączył się.
Jak idą telefony?
Nikt nie chce rozmawiać.
Słyszą moje nazwisko i nagle są zajęci.
Spróbuj się poddać. Mnie pomogło.
Nie idziesz do pracy?
Powiem, że jestem chora. Naprawdę mi niedobrze od ich pieprzenia.
A ty czemu się tak wystroiłeś?
Tamika urządza przyjęcie na zakończenie semestru.
Pomyślałem, że pójdę.
Rozdam certyfikaty ukończenia mojego kursu.
To dobry pomysł? Wszyscy pewnie wiedzą, że jesteś przestępcą seksualnym.
Nie jestem przestępcą seksualnym.
Jestem sprawcą molestowania. Wiesz, jaka jest różnica.
Co mam zrobić? Ukrywać się przez resztę życia?
Nie mogę dzwonić ani uczyć.
Tamika uznała, że mogę przyjść. Ostatni raz, pożegnać się.
Jestem to winny dziewczynom.
Kobietom. To kobiety.
Te kobiety nie zasłużyły na penalizację za moje...
Nie używaj słowa „penalizacja”. To mikroagresja.
Nie proponuj też nikomu oglądania ptaszków
ani zostania członkiem jakiejś organizacji.
- Zachowujesz się jak dwunastolatka. - A już na pewno nie mów „dwunastolatka”.
Zajebista kanapka.
Dzięki, że przyszłaś.
Przyszłam, bo wiem, że cierpisz.
Przykro mi, że przeze mnie, ale nie zmieniłam zdania.
Wiem, że uważasz, że nie powinnyśmy się spotykać.
Ale nie pozwalasz sobie na szczęście.
Dzięki tobie cieszyłam się, przychodząc do tego koszmarnego miejsca.
Wiem, że ty też coś czujesz. Widzę, jak na mnie patrzysz.
Mam żonę.
Czemu ciągle się karzesz, wiedząc, że nigdy jej nie wystarczysz?
- Nie mogę tego słuchać. Wychodzę. - Ona cię zostawi.
W głębi duszy zawsze wiedziałaś, że tak będzie.
Spotyka się z kimś.
- Tego nie wiesz. - Wiem.
Widziałam je wczoraj pod jej domem.
Nie planowałam z nią rozmawiać, ale gdy je zobaczyłam...
Odbiło ci?
Trzymaj się z dala od mojej żony.
- Chłodno? - Tak.
Dziękuję.
Ten widok...
Wiem.
Czasem zapominam się nim cieszyć.
Szlag.
- Przepraszam. - To nic.
Zapłacę za pralnię.
A ile to właściwie kosztuje?
Nie przejmuj się.
ALEX NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
Cholera.
Wybacz. Muszę odebrać.
Halo?
Czemu nie odbierasz?
Naprawdę od tego chcesz zacząć rozmowę?
Przepraszam, że ta strażniczka do ciebie przyszła.
Gdybym wiedziała, nigdy bym...
Co? Nie przeleciałabyś jej?
Kłamałaś, patrząc mi w oczy.
Mówiłaś, że każe ci sprzedawać ładowarki. Co za pieprzenie.
A ty? Często mnie okłamujesz?
- Co? - Powiedziała, że się z kimś spotykasz.
- Co... - Jesteś z nią teraz?
Dlatego nie odbierałaś?
To Zelda?
- To absurdalne. - Co?
Jeśli nie jesteś teraz z nią, powiedz: „Nie jestem z Zeldą”.
Nieźle, Pipes, nawet jak na ciebie.
Co to ma znaczyć?
To nie sprawa na telefon. Musisz przyjechać.
Co?
Diaz. Gratulacje. Dostałaś nową fuchę.
- Nie prosiłam o robotę. - Nie pytam, czy prosiłaś.
Tu jest napisane, że masz sprzątać izolatki.
Po chuj mam sprzątać izolatki?
Karaluchy się skarżą? Izolatki są przecież zamknięte.
Fuchy przydziela szef straży.
Jestem trybikiem w więziennej machinie. Nie karz trybika.
O co ci chodzi?
Rozbiłaś bank. Izolatki to łatwizna.
To drań. Jak jeszcze raz zobaczę Vinniego, tak mu ścisnę jaja, że wyskoczą z gaci.
I nie będzie miał już jaj, tylko puste wory.
Lorno, proszę. On tylko... Nie możesz go obwiniać.
Czemu nie? Nie ujdzie mu to na sucho. Zabrał moje dziecko.
- Nie zabrał. - Zabrał.
Nie.
Rozumiem, dlaczego nie chcesz zaakceptować tego, co się stało.
Zmierzyć się z rzeczywistością.
Utrata dziecka
to ból, o którym wiele osób nie potrafi nigdy zapomnieć.
Prawie podziwiam cię za tę walkę,
ale gdy na ciebie patrzę,
widzę, że część ciebie wie.
Sterling odszedł.
Zmarł w szpitalu.
Udawanie, że żyje, nie przywróci mu życia.
Musisz dać mu odejść, by móc przeżyć żałobę.
Co z tobą?
Jak możesz mówić takie rzeczy? To straszne.
Bo taka jest prawda, rozumiesz? Musisz ją zaakceptować.
Jesteś na mnie zła, bo nie chciałam z tobą być!
Dobra. Musisz się uspokoić, bo wyślą cię na Florydę.
Nie mogłaś patrzeć na moje szczęście z Christopherem i Vinniem.
A teraz wymyślasz te bzdury,
żebym już na zawsze była smutna i samotna jak ty!
- Hej. - Lorno, uspokój się.
Wiem, że jesteś na mnie zła,
ale proszę, opanuj się. Chcę, byś tu została.
Kolejny atak, Morello?
Ja też jestem zła.
To chore, żeby dawać do jednego posiłku trzy produkty zawierające skrobię.
Nie jest polecana dla ludzi w stanie przed-przedcukrzycowym.
- Takie skargi to nie do mnie. - Jasne.
- I bądźcie cicho. - Jasna sprawa, kapitanie.
Przypomnij mi.
Jakim cudem ktoś tak bystry i atrakcyjny jak ty
pracuje w takiej dziurze?
Nie pracuję tu. Przyszłam z ulicy.
Znalazłam te ciuchy w koszu z brudami i już tak zostałam.
Tak?
Co cię tu przyciągnęło? Odór śmierci?
No powiedz, musisz mieć daleko z...
Mówiłaś, że gdzie mieszkasz?
Nie mówiłam.
Wiesz, co w tobie lubię?
Mój seksowny czarny tyłek i to, że przemycam ci dodatkowy pudding.
Poza tymi dwoma wspaniałymi cechami.
Wszyscy pozostali
wypytują o moje życie albo opowiadają o swoim.
Z tobą rozmawia się na luzie. Podoba mi się to.
Dzięki, Sid.
Lepiej uważaj na cukier.
Wszyscy tak mówią, ale umiera się tylko raz.
To prawda. Jesteśmy na miejscu.
- Wiesz, co robić, tak? - Tak.
- Musisz mi pomóc. - Dobrze.
Dobra. Wstajemy.
Spokojnie.
Zaraz. Dobra.
- Siedzisz? - Tak.
- Nie przeszkadza ci... - Co poradzisz?
Lubisz Sama Cooke’a?
Najlepszego piosenkarza soulowego wszech czasów?
I o to chodzi. Proszę.
JESTEŚMY POLYCON! NASZ CEL – SŁUŻYĆ DOBRU PUBLICZNEMU
Taystee?
Co jest?
Powiesz sama czy mam zapytać?
- O czym mówisz? - O spotkaniu. Jak poszło?
Miałaś zamiar nic nie mówić? Dobijasz mnie, stara.
Nie ma o czym mówić.
Prawniczka chce jeszcze pomówić z kilkoma ekspertami,
zanim zrobi kolejny krok.
Ale coś się ruszyło?
Świetnie. To najważniejsze.
Nie traćmy nadziei. Uczcimy to na dzisiejszym przyjęciu.
Ja nie idę.
Nie brałam udziału w zajęciach, więc...
Co ty mówisz? Twoje lekcje też były częścią programu.
To miała być niespodzianka, ale będzie pudło pączków.
Musisz przyjść. Proszę.
Nie odejdę, póki nie obiecasz.
Dobrze. W porządku.
Obiecuję.
- Tamiko? - Tak?
Może załatwisz żarcie ze Storky’s? Zamiast pączków.
Storky’s.
Świetny pomysł. Zrobi się.
Dzień dobry. Nazywam się Bibby.
Przeprowadzę dzisiejszy egzamin.
Co się stało z Luschekiem?
Nauczyciel nie będzie obecny,
a w przypadku kolejnych pytań proszę o podniesienie ręki.
Dobra, nie musi pan być taki niemiły.
Test składa się z pięciu części.
Minutę przed końcem każdej części poinformuję was o tym.
Gdy czas się skończy, powiem „czas”, a wy odłożycie ołówki,
inaczej test stanie się nieważny, a wy zostaniecie wyprowadzone z sali.
Tak?
A co z osobami, które mają dostać więcej czasu?
Nie ma tu takich.
Nieprawda. Ja jestem. Mam problem z uczeniem się.
Na liście nikogo takiego nie ma.
Ale inaczej nie napiszę testu. Proszę zapytać Luscheka. On panu powie.
Za późno. Nauczyciel powinien był zgłosić to kilka tygodni temu.
Zgłosił.
Mam inny mózg, rozumie pan? Potrzebuję więcej czasu!
Przykro mi. Musimy zaczynać.
Nie otwierajcie arkuszy bez mojej wyraźnej instrukcji.
Strażniku Alvarez, jest twoja.
Zapomniałem, co miałem mówić.
Mów, kto wniósł telefon albo wszystkie dostaniecie dodatkowe pięć lat.
Chyba coś o gotowanej żabie.
Nie wiem, czyj to telefon.
Przykro mi. Wiem, że nie mój. To wszystko.
Módl się, by twoje koleżanki miały lepszą pamięć.
Nie mogą zwiększyć mi wyroku.
Glorio, musisz się przyznać.
Wiem, że mi nie wybaczysz.
Zaakceptowałam to. Ale nie karz za moje błędy mojej córki.
Pepa była w zeszłym tygodniu chora.
Strasznie kaszlała. Nie spała, całą noc płakała.
Chciałam tylko przy niej być,
nacierać ją olejkiem
i czytać jej książeczkę, którą mama czytała mnie.
Tę o chorym osiołku, znasz ją?
Macie ją w Portoryko? Tę z piosenką?
Szanuję to, co zrobiłaś.
Ryzykowałaś dla cudzego dziecka.
Nie doniosę na ciebie.
Ale proszę, nie odbieraj mi córki.
Daj jej szansę poznać mnie, póki jest dzieckiem.
WESOŁEGO KOŃCA SEMESTRU
Co tu się, do chuja, dzieje?
To więzienie o zaostrzonym rygorze.
A wygląda, jakby jednorożec dostał tu sraczki.
Nie wiem. Ja uważam, że to pokrzepiające.
Przepraszam, jakiego słowa użyłeś?
„Pokrzepiające”? To jest pokrzepiające?
- Tak. - Panie Hopper.
Poprawia nastrój. Od Aleidy.
Coś sugerujesz?
- Trzeba mieć serce, by to zrozumieć. - Wiem, co to znaczy.
- Milusie słóweczko. - To powiedz.
- Co ukrywasz? - Niczego nie ukrywam.
- Lecę, mam papierkową robotę. - Łaskocze cię w odbyt?
- To chcesz powiedzieć? - Właśnie tak.
Łaskocze mnie w odbyt. Malkontent.
Halo?
Proszę, tylko nie wąglik ani gówno.
- Dobra. - Możesz poczekać?
Przestań mnie popychać. Tu jest obrzydliwie.
Nie chcę niczego dotykać. Wiesz co?
- Dobra. Tak lepiej. - Jak teraz?
- Już wszedłeś? - Nie, pytam o pozycję.
Nie... Dobra, już.
Nie musisz opowiadać. Czuję.
Boże. Tak, jestem w środku.
O Boże. Tego mi było trzeba.
- Dziękuję, kochanie. Świetny pomysł. - Nie jest tak źle.
- Boże. - Czemu wybrałeś izolatkę?
Nie wybrałem. To był twój pomysł.
Nie. Ty kazałeś mi tu przyjść.
Czaję. Mam być wielkim, złym strażnikiem, który wtrącił cię do izolatki za karę?
Zaraz dostaniesz naganę.
I kolejną. I kolejną.
I jeszcze jedną. Kolejna nagana. I kolejna.
Proszę odsunąć się od osadzonej.
Nie. To nieporozumienie.
Złapałam cię z opuszczonymi gaciami. Czego niby nie rozumiem?
Jesteśmy w związku. Jej dzieci ze mną mieszkają.
To prawie małżeństwo. Powiedz jej.
Tak. Zajmuje się moimi dziećmi.
To niczego nie zmienia.
- Hopper... - Proszę. Moje dzieci mają tylko jego.
Osadzona.
Pani dyrektor, proszę. Potrzebuję tej pracy.
Wreszcie zacząłeś właściwie mnie tytułować.
- Zwalniam pana, panie Hopper. - Nie.
Albo wniosę oskarżenie i zobaczymy, co powie sąd.
Strażniku Blake, proszę odprowadzić panią Diaz do celi.
Strażniku Young, wyprowadzić pana Hoppera z terenu placówki.
Cholera, Hopper, wrobili cię.
ZAKAZ WSTĘPU
- Czysto? - Tak.
Pewnie wciąż tam są.
Szlag. Kurwa mać.
Mam.
Tak! Dawaj paracetamol.
Idziemy.
Szlag.
- Czy to nie okrutne i niecodzienne? - Niecodzienne, owszem.
Kurczaki to istoty społeczne. Potrzebują kontaktu międzykurzego.
Nie. Musimy powstrzymać międzykurzą przemoc.
A jeśli izolacja tylko je nakręci?
Uwięziłaś je.
A jeśli rozwiązaniem jest nie mniej, a więcej kontaktu?
Nie.
Te kurczaki to krwiożercze drapieżniki. Superdrapieżniki.
Widzę to w ich oczach.
- Nie. - Tak.
Wiem, że to nie jest idealne rozwiązanie,
ale jedyne, jakie mamy.
Patrz, jajko!
Mogę zrobić śniadanie na kolację.
Ale fart.
Do końca części matematycznej została wam jedna minuta.
Czas.
Odłóżcie ołówki.
Ołówki.
Na tym kończymy egzamin.
Nie wstawajcie, póki nie zbiorę testów.
„Ten wielki dom wymaga pracy.
Same szare ściany, a hydraulika ssie.
Nie zwracajcie uwagi na sadzę lecącą z sufitu.
To modlitwy obrócone w popiół,
nim zdążyły stąd wylecieć.
Ma charakter, prawda?”
Podoba mi się.
Czujecie? Co za energia.
Zdejmij koszulę!
Gdzie żarcie ze Storky’s?
- Właśnie. - Umieram z głodu.
Uspokójcie się. Burgery już jadą.
Wrócimy z nową energią po krótkiej przerwie.
Panie Caputo.
To wygląda, jakby napisał pan nasze nazwiska markerem.
Bo tak było.
Może to panu powinno się przebaczyć.
Za te lipne certyfikaty.
Dziękuję za opinię.
Panie Caputo, mogę panu coś powiedzieć?
Oczywiście. Co takiego?
Gdy dowiedziałam się, że tu trafię, wiedziałam, że będzie ciężko.
Sądziłam, że nie znajdę tu przyjaciół, co okazało się prawdą.
Nie mam tu nikogo, ale nie przeszkadza mi to.
Ale nie byłam gotowa na to, że ludzie nie będą w stanie na mnie patrzeć.
Przykro mi.
To straszne.
Próbuję z nowymi dziewczynami,
ale gdy tylko dowiadują się, co zrobiłam, kontakt się urywa.
Rozumiem dlaczego. Też nie chciałabym na siebie patrzeć.
- Beth, nie... - Nie musi pan.
Wiem, co zrobiłam. Wiem, o czym myślą, patrząc mi w twarz.
Muszę z tym żyć.
Ale nie to chciałam powiedzieć.
Chciałam podziękować,
bo dzięki pana zajęciom dziewczyny, które brały w nich udział,
inaczej na mnie patrzą,
niektóre nawet się do mnie uśmiechają.
Miło mi to słyszeć. Dziękuję.
Chcę powiedzieć...
że to nie trwa wiecznie.
Gdyby czuł pan, że ludzie się od pana odwracają.
Słyszałaś?
Myślę, że nie tylko ja.
Przepraszam, że was zawiodłem.
Chyba już rozumiecie, czemu musiałem odejść.
Panie Caputo, to pan nas nauczył,
że każdy zasługuje na odkupienie. Zresztą kim jesteśmy, by pana oceniać?
Dzięki za nic, dupku.
Co z tobą?
Nie wiem. Za dużo dragów w okresie dorastania?
- Przez ciebie zawaliłam test. - Spokojnie.
To nie moja wina. Ja daję wam tylko narzędzia...
Serio? Miałeś zgłosić, że mam dysleksję i potrzebuję więcej czasu!
Pamiętasz?
Wiesz, jak ciężko się uczyłam? Jak pojebana! Wiesz, co mi zrobiłeś?
- Wiesz? - Uspokój się.
Znałam w życiu prawdziwych gnojków, ale ty jesteś jebanym śmieciem!
Jebaną kupą gówna!
Dobra, idziemy.
No proszę.
Wyglądasz jak gówno, Nicky. Ledwo cię poznałam.
Mam sporo na głowie.
Co z Morello?
Nawet nie pytaj.
Cały dzień za nią biegam i pilnuję, by się w coś nie wpakowała.
Na szczęście postanowiła się zdrzemnąć.
Zawsze ją kochałaś, prawda?
Mam do niej słabość, ale to miłość platoniczna.
Jest ktoś inny?
Mógł być.
I co się z nią stało?
Odeszła. Wiesz co? Nie gadajmy o mnie.
Jak ty to robisz, że jesteś taką dobrą więzienną mamą?
- Miałam dobrą nauczycielkę. - Tak?
Olśniewająco piękną kobietę.
Ma na imię Galina, ale mówią na nią Ruda.
No weź. Pytam poważnie.
A ja poważnie odpowiedziałam.
Nie wiedziałam, co robię. Jakoś do tego doszłam.
Prowadziłaś całą kuchnię.
Nadzorowałaś całą zgraję zdegenerowanych idiotek,
nie wspominając o tym, że dzięki tobie pyskata ćpunka
z wyższych sfer jest czysta.
To dopiero wielozadaniowość.
Cóż...
Wychowałam trzech chłopców, prowadziłam firmę i...
tak wyszło.
Jesteś tak zajęta, że nie masz czasu się zastanowić, jak to wszystko godzisz.
Po prostu to robisz.
A czasem natrafiasz na mur i...
wiesz, że więcej nie dasz rady.
Wtedy się wycofujesz i starasz się trzymać z dala od tego muru.
A jeśli nie chcesz z czegoś zrezygnować?
Choć wiesz, że to może być dla ciebie za wiele
i że rozwalisz sobie o ten mur głowę?
Potrzeba siły, by przyznać, że czegoś nie możesz zrobić.
Nikt tego nie lubi,
ale to instynkt samozachowawczy.
Robi się późno. Przyślesz do mnie Normę, Ginę i Tricię?
Czas zacząć przygotowywać kolację.
Możemy jeszcze chwilę posiedzieć?
Dobrze, mała, jeszcze chwilę.
Dobra. Nie wszystkie naraz.
Wiesz, czy przyjdzie Suzanne?
Chciałabym zostać i pogadać,
ale miałam dziś ciężki dzień, więc...
Chciałam ci powiedzieć, że...
Tak? O co chodzi?
O nic.
Chciałam powiedzieć, że doceniam twoje starania...
z tymi programami.
Mam nadzieję, że z nich nie zrezygnujesz.
No jasne, że nie.
Na co czekasz, kobieto?
Szybko, stawaj w kolejce. To był twój pomysł.
Taystee.
- Dobrze, że cię złapałem. - Pan Caputo.
Chciałem osobiście przeprosić,
że projekt pożyczek nie posuwa się do przodu.
To nic.
Prawda jest taka, że moje zaangażowanie przynosi więcej szkody niż pożytku.
Ale powinnaś sama zacząć działać.
Ludzie powinni usłyszeć głos kogoś z wewnątrz.
Może tak zrobię.
Bardzo mi przykro, że nie mogłem zrobić więcej.
Nie. Zrobił pan, co pan mógł.
Nie będę już tak często tu bywał, bo odebrali mi kurs.
Możemy się długo nie zobaczyć. Uściskałbym cię na pożegnanie, ale...
Do zobaczenia, Taystee.
Dobry z pana człowiek, panie Caputo.
Trzymaj się.
Wiemy, że to nie ty.
Pracujesz już bardzo długo i nigdy nic nie przeskrobałaś.
Powiedz, że to Ruiz.
Jeśli nie powiesz, wszystkim zwiększymy wyroki.
Strażniku Alvarez, co jest napisane w aktach?
Przepraszam, nie... O co konkretnie pytasz?
O datę wyjścia, oczywiście.
Wychodzę za dziewięć dni.
Przyjadą po ciebie dzieci?
Alvarez, powiedz jej, co stanie się z tą datą,
jeśli dostanie dodatkowe pięć lat.
Poważnie?
Przepraszam. Nie powinnam była krzyczeć.
Nie mogłeś wiedzieć, że pytam o datę wyjścia,
bo nie zapytałam konkretnie.
- Przepraszam. - Dziękuję.
Jeśli przedłużą ci wyrok,
to przez kolejne pięć lat nie zobaczysz dzieci.
Będziesz mogła żyć ze świadomością, że zabierasz dzieciom matkę?
Kocham moje dzieci.
Wiemy.
Więc powiesz nam, kto wniósł telefon?
Tak mi przykro.
To byłam ja.
Widział ktoś Suzanne?
Psorko T!
To żarcie ze Storky’s jest zajebiste. Będę udawać, że to z rolnictwa ekologicznego.
- Obym miała rację. - No.
Szacunek dla tego, kto to wymyślił.
Ten sos wszystko ze sobą łączy.
Psorko, rozwaliłam ten test. Skończyłam przed czasem.
W dobie postępującej automatyzacji dyplom jest bez znaczenia.
To jakby chronić się mokrą gazetą przed monsunem. Racja. Jebać edukację.
Dziewczyny, chyba czas rozkręcić tę imprezę, nie?
Chodźcie.
- Spotkamy się w pralni. - Dobra.
Ostatni posiłek?
Nie będę mówić: „Do zobaczenia później”.
Przynajmniej znalazłaś stąd wyjście.
A tobie co się stało?
Zawaliłam test.
Nie dali jej dodatkowego czasu.
Możesz spróbować znowu za kilka miesięcy.
Po co? Jaki to ma sens?
Nie potrzebuję durnego testu, żeby wiedzieć, że jestem głupia.
Przepraszam za spóźnienie. Autobus... To jakaś katastrofa.
Mój autobus nie przyjechał na czas i...
Ile mamy czasu?
Zaraz nas rozłączą.
Ile razy z nią spałaś?
Raz. Jak dowiedziałam się o tobie i tej strażniczce.
Ile razy ty i ona...
Wiesz co? Nie odpowiadaj. Nie chcę wiedzieć.
Czy historia z ładowarkami była prawdą?
Tak. Kazała mi je sprzedawać. Ale przestałyśmy po...
Nie. Nie mów. Koniec kłamstw.
Więcej ich nie zniosę.
Musimy być ze sobą szczere.
Dobrze. Pytaj, o co chcesz, a ja powiem ci prawdę.
Czujesz coś do niej?
Więc czemu to zrobiłaś?
Chciałam mieć zabezpieczenie,
bo twoje życie jest teraz tam i bałam się, że mnie zostawisz.
Skąd ten pomysł?
W głębi zawsze wiedziałam, że to możliwe,
bo gdy robi się ciężko, ty wolisz uciec.
- To niesprawiedliwe. - To nie byłby twój pierwszy raz.
Ja tak o sobie nie myślę.
Więc jak to rozwiążemy?
Nie wytrzymam tak kolejnych trzech lat.
Jak mam ci pokazać, że nie musisz się bać?
Powiedz, że nie czujesz nic do Zeldy.
Nie mogę cię okłamywać.
I co teraz zrobimy?
Czy my...
Czy przetrwamy coś takiego?
Nie wiem.
Cokolwiek się stanie, Alex, chcę, byś...
Dobra, koniec pogaduszek.
Nigdy nie mogłabym przestać cię kochać.
Otwarte!
Chyba że czegoś chcesz.
Jeśli czegoś chcesz, to też otwarte.
Może usiądziesz? Mam wszystkie szczepienia.
Zabawne. Myślałam, że będziesz na przyjęciu.
Góra rzuciła mi tonę fascynującej papierkowej roboty.
Słyszałaś o Hopperze?
Gdyby nie to, że dla PolyConu to argument przeciwko mnie,
skakałabym z radości, że pozbyłam się jego białego dupska.
W tej sprawie przyszłam.
W sprawie białego dupska Hoppera?
Przepraszam. Nie. Mam prośbę.
O co chodzi?
Pamiętasz, jak prosiłaś mnie, bym była twoją wtyczką?
Chcę pomóc ci uniknąć kolejnego potencjalnego incydentu, bo...
zakochałam się w osadzonej.
Co z tobą?
- Mogłabym cię zwolnić już teraz! - Niczego jeszcze nie zrobiłam.
I nie zrobisz.
Nie chcę, ale jest mi coraz trudniej.
To zapisz się na jakieś ćwiczenia. Załóż profil na portalu randkowym.
- Co niby ja mam z tym zrobić? - Przenieś ją do innego więzienia.
Nie mogę jej codziennie widywać.
Wtedy na pewno nie dojdzie do żadnego incydentu.
Jak cię wyleję, też do niego nie dojdzie.
Jasne, mogłabyś mnie zwolnić.
Ale nie możesz sobie pozwolić na utratę kolejnego strażnika.
Jest taki cudowny z tymi małymi oczkami.
Ma takie śliczne gałki oczne
z czarnymi punkcikami pośrodku.
Morello, możesz się zamknąć?
Ma taki słodki kolor oczu i małe rzęsy.
Kazałam ci się zamknąć.
Nie wyżywaj się na Morello, bo wybrałaś gówniany moment
na porzucenie edukacji. Jedz swoje ciasto.
Po pierwsze: to nie ciasto, bo nie ma kruszonki. Po drugie: jeśli usłyszę jeszcze słowo o jej dzieciaku...
- Malusieńki, słodziutki ptaszek. - Morello.
Posłuchaj mnie uważnie, bo to bardzo ważne.
Pierdolę twoje dziecko.
Lorno, uspokój się, dobrze?
Co powiedziałaś?
Powiedziałam, że pierdolę twoje dziecko.
Prosto w ten miękki punkt na głowie.
Wsadzam tam fiuta i pierdolę twoje dziecko w mózg.
Lorno. Kocham cię, mała. Będę strasznie tęsknić.
Ty.
Gdy na ciebie patrzę, widzę gówno, odrażającą, potworną osobę.
Potrzebuję pomocy.
Rozpierdolę ci ten ryj.
Co robicie? To ona jest chora!
Słyszeliście, co mówiła? Powinna zdechnąć. Powinnaś zdechnąć!
Ciebie ktoś powinien wypieprzyć w ciemiączko, ty jebana suko!
- Dokąd mnie zabierasz? - Masz fart, że zamknęli psychiatryk.
Pierdol się, ty więzienna suko!
Kazałam ci się odczepić. Chyba wyraziłam się dość jasno.
Owszem. Więc wyświadczyłam ci przysługę.
- Przeniosą cię do innego więzienia. - Nie możesz.
Odbiło ci? Nie możesz!
Muszę zostać w Nowym Jorku. Muszę być blisko żony.
Na łóżko!
Chyba zapomniałaś, gdzie jesteś, osadzona.
NAKAZ PRZENIESIENIA Z: LITCHFIELD MAX
CEL PRZENIESIENIA: COLUMBUS, OHIO
Wszystko w porządku?
Zgubiłaś się? Nie wiesz, czym jechać?
Wszystko w porządku. Poradzę sobie.
Jak poszło?
W porządku.
Zrobiłam kolację.
Jedna z kobiet powiedziała coś, co mnie mocno poruszyło.
Mam nadzieję, że ty jej nie ruszałeś.
Wybacz, nie mogłam się powstrzymać.
Która?
Beth.
- Jaka Beth? - Nie wiem, Hoefler czy...
Beth Hoefler. Jakaś nowa? Ja jej nie kojarzę.
Nie jest nowa. Brązowe włosy, tego wzrostu.
Nadal nie kojarzę.
- Zabiła swoje dzieci. - Beth Dzieciobójczyni.
Co powiedziała?
Że zasługuję na odkupienie.
Średnie źródło, ale słowa miłe.
Zdecydowałam, że jutro wracam do pracy.
- By walczyć w słusznej sprawie. - Brawo.
- Choć jedno z nas powinno pracować. - Tak sądzisz?
Jakieś dochody by się przydały.
Mam nadzieję, że mogę odkupić swoje winy.
Ja też.
Ja... też.
- Ja... - Czaję. Suka.
Pierdol się!
- Sam się pierdol! - Mam tego dość.
O cholera.
Wiecie, co sobie zrobię?
Tatuaż „Bandyckie życie” na plecach.
Na pewno nie chcesz?
Rodzina miała problemy z uzależnieniami,
- lepiej nie zaczynać. - Proszę dokładkę.
Wyluzuj, smakoszko.
Jedna ci wystarczy.
Czego? Jesteś gliną?
Według prawa musisz nam powiedzieć.
Nie. Nie jestem gliną.
- Tylko patrzę, co robicie. - Próbuje się do nas wkręcić.
Trzeba było widzieć ją wcześniej. Zęby jej wypadły od ćpania.
Nigdzie nie chcę się wkręcić.
Miałam dość tej jebanej imprezy i tych jebanych programów.
Wszyscy siedzą i udają, że to nie więzienie.
W dupie mam ten durny test.
- Co tam macie? - To?
„To twój mózg na haju”. Jakieś pytania?
- Nie rozumiem. - Jasne, że nie.
Wy, pieprzeni milenialsi, nie szanujecie historii.
Wiecie, na co mam ochotę? Na napój ze Storky’s.
- Tak. - Chodźmy po niego.
- Idziesz, Tali? - Poszłabym,
ale chcę dokończyć ten projekt.
- Masz. - Dziękuję.
Myślicie, że mają Doktora Peppera?
W dupie mam Doktora Peppera.
Co?
- Co? - Nic.
Jestem ciekawa, jak ktoś twoich rozmiarów sam pochłonie całą tę wielką torebkę.
Może potrzebujesz pomocy?
Doreen, wiesz, że to nie w porządku.
Zrobiliśmy wszystko, o co prosiłaś.
Nie możesz! Dokąd mamy iść?
To nie mój problem, Laniece. Pakujcie się.
- To jakieś jaja! - Na razie. Bierzcie rzeczy i wypad.
Co jest? Co się stało?
Dozorca się dowiedział, że mieszkamy tu kątem.
Eksmituje ją, jeśli wszyscy się dziś nie wyniosą.
Masz dokąd pójść?
Antoine ma we wschodniej części miasta kuzyna, który może nas przyjąć.
Ale musimy na siebie zarabiać.
Nie będę więcej sprzedawać dragów. Jak mnie złapią, wrócę do pudła.
Albo to, albo ulica.
Szlag. Halo?
Dzwoni osadzona z Zakładu Karnego Litchfield.
- Przyjmuje pani? - Tak, przyjmuję.
Już w swojej posiadłości?
Od pierwszego dnia.
O to chodzi. Ile masz pokoi?
- Dwadzieścia siedem. - Dwadzieścia siedem?
Chcę mieć pewność, że dla każdego będzie miejsce.
Dla ciebie, Cindy, Suzanne, Janae.
Nawet Claudette może zostać, jak będzie się zachowywać.
Jaka się stałaś dobroduszna na wolności.
Ale poważnie, co u ciebie?
W porządku. Dostałam ofertę pracy.
- To chyba dobrze, co? - Tak...
Jestem zmęczona, P.
Zmęczona tą walką.
Ten świat nie jest dla takich jak ja. Może powinnam wrócić do was.
Przynajmniej byłybyśmy razem.
- Nie wiesz, co cię czeka w przyszłości. - Muszę kończyć.
Nie. Czekaj, T.
Opowiadałam ci o śmierci mojej mamy, pamiętasz?
Tak.
Mówiłam ci, że to był ból, ale nie mówiłam, jak wielki.
Ostry ból w klatce, który nie mijał.
Nie chciałam bez niej żyć. Rozumiesz?
Chyba tak.
Ja też byłam zmęczona.
Ale ten ostry ból w końcu minął.
Osłabł, a w końcu zniknął.
A może był tam dalej, ale już go nie czułam,
bo czułam wiele innych rzeczy, bo niespodziewanie spotkało mnie dobro.
Jakie dobro? Jesteś w więzieniu. O czym ty mówisz?
O tobie.
Co by to było za życie, gdybym cię nie poznała?
Musisz wytrzymać trochę dłużej, niż myślisz, że możesz,
bo czeka na ciebie dobro, którego się nie spodziewasz.
Tak. Dobro już zmierza w moją stronę.
- Muszę kończyć. - Dobrze. Trzymaj się.
A gdy wyjdę, urządzimy w twojej posiadłości wielką imprezę.
W każdym z 27 pokoi inny DJ.
- Kocham cię, T. - Ja ciebie też, P.
Idziesz z nimi czy z nami?
Z wami.
Lepiej stąd spierdalaj!
Pomocy!
Niech ktoś mi pomoże!
KU PAMIĘCI KAREN REUTER