NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Wspólna przeszłość?
Przeszłość. Geny.
Eva nie mówiła, że wracasz.
Co będzie z dziećmi?
Załatwiłam to. Zostaną z Hopperem.
Jesteś pieprzoną idiotką.
Jak mnie nazwałaś?
To głupie.
Tak myślałam. Nie zapominaj, że nadal jestem twoją matką.
A gdzie szatynki?
Ruda źle się czuje, więc Litvack pozwolił nam wcześniej skończyć.
Tylko niech nie kaszle. Król dopiero co wyzdrowiał
i nie zamierzam przeżywać tego jeszcze raz.
Musieliśmy dosłownie wysysać mu gluty z nosa.
Kocham go, ale to obrzydliwe.
- Mokrą chusteczkę? - Dzięki.
Daj ręce.
No już. Dobrze. Co się stało?
Co robiłaś w chłodni?
Szukałam czegoś.
- Przejścia Północno-Zachodniego? - Długo tam nie siedziałam.
Ruda, boję się, że...
dzieje się z tobą coś złego.
Dziwne, że zauważyłaś.
Taka jesteś zajęta bałamuceniem tej Kleopatry.
Wiele rzeczy zauważam.
Możemy o tym porozmawiać?
ZAMKNIĘTE
Wybaczcie. Musiałam słuchać, jak klienci skarżą się,
że nigdzie poza Omskiem nie można kupić dobrej stroganiny.
A teraz ja skarżę się wam.
Co mnie ominęło?
Michaił ma kontakt z serbskim importerem.
Pojadą do niego z Ilją.
Może coś z niego wyciągną.
Czas na nas.
A nowy biznes?
- Omówimy to kiedy indziej. - Rozmawiałam z Olgą.
Mówi, że domów spokojnej starości będzie coraz więcej.
- Jeśli będziemy pierwsi... - Jasne. Następnym razem.
Następnym razem pogadamy.
Nie mogą pięć minut poczekać? To żyła złota.
- I to legalna. - Zainteresują się, gdy cię wysłuchają.
Ciągle zapominają, że to ja tu mam dobre pomysły.
Ja wymyśliłam umowę z więzieniem.
Przedstawiają moje pomysły jako swoje.
A więc spotkanie z Serbem. Jesteś na to gotowy?
Myślisz, że już za późno na ślub z Sonią Czechową?
Matka mówi, że jej ojciec wkręciłby mnie do cechu jubilerów. Nie chcesz szlifować diamentów w Zales.
I nie chcesz mieszkać obok matki.
Tylko dlatego Luda jest miła dla tej głupiej dziewczyny.
Stać cię na coś lepszego niż Sonia Czechowa i jej przodozgryz.
Podczas ostatniej akcji facet nie umarł od razu.
- Wład musiał go dobić łyżką do opon. - Nie chcę tego słuchać.
Oczy wyskoczyły mu z orbit jak na sprężynach.
Może mają dla ciebie inną fuchę. Zapytam.
Dam sobie radę. Nie wiem, czemu się skarżę.
Najwytrwalsi zostaną nagrodzeni.
- To po mnie. - Matka może poczekać. Weź ciastko.
Ochrzani mnie. Nie warto.
Dobranoc.
Bogini łowów musi być w stanie udźwignąć własną broń.
To lekcja numer jeden.
Zmiana otoczenia mi się podoba, ale ta otoczka nie bardzo.
Gdy Kiki zrezygnowała, mimo braku zwrotu kosztów,
wiedziałam, że to dar od losu.
Pomyślałam: „Kto z moich znajomych zginąłby pierwszy podczas apokalipsy?”.
- Wszyscy. - Piper!
Bo straciłaś wewnętrzny kompas i nie umiesz posługiwać się nożem.
Nie widzę związku między tymi dwoma faktami,
ale miło na chwilę się oderwać.
Ostatnie dni to pasmo rozczarowań.
Nie umiem uprawiać seksu z nieznajomymi.
A z kimś niezupełnie nieznajomym?
Czy znajoma znajomej to też nieznajoma? Według mnie trochę mniej.
Myślałam, że mamy tu odzyskać władzę nad własnym życiem
jako łowczynie i żywicielki stada.
Tak, ale musimy być otwarte na wszystkie dary Matki Ziemi,
czy to zwierzynę, czy partnerkę.
Pamiętasz Maię ze spotkań mam?
Oczywiście. Miło cię widzieć.
Bez obaw, nie wspomnę o twojej kryminalnej przeszłości.
Doceniam.
To będzie weekend ludzi pierwotnych!
Chciałabym, żebyście na chwilę zamknęły oczy.
Posłuchajcie śpiewu ptaków, szumu wiatru.
Otaczającego nas głosu natury.
Słuchajcie, gdzie wasz duch przewodnik
każe wam spocząć i którą sypialnię zagarnąć dla siebie.
Frajerki! Mamuśka ma królewskie łoże.
Dziś śpię na rozgwiazdę!
Góra czy dół?
Mnie nie robi różnicy.
- Zelda. Cześć. - Cześć.
- Polubisz Piper. - Jest przyzwyczajona do piętrowych łóżek.
- Miało być o szóstej. - Wiem. Pomylili się w liczeniu.
Trzy razy zaczynali od nowa.
To dobrze. Myślałam, że nie przychodzisz, bo...
Poradzę sobie.
Przepraszam, że cię pocałowałam.
Nie wiem, czemu to zrobiłam. To było głupie, prawda?
Tak, dość niestosowne.
Myślałam, że ty też coś czujesz...
Nie. Mam żonę.
Nie próbuję zmusić cię do intymnej relacji.
Zmuszasz mnie do sprzedaży kontrabandy, więc to dość ryzykowna gra.
Poprosiłaś mnie o pomoc.
Żeby wyrwać się Hellmanowi, a nie zostać przemytniczką.
Uratowałam cię przed tym dupkiem. Masz robotę i pieniądze.
Świetna robota. Jeśli mnie złapią, zwiększą mi wyrok.
- Ładowarki to był twój pomysł. - Bo to lepsze niż heroina.
Czyli to ja jestem ta zła?
Mogę już iść?
Więcej się nie spóźniaj. Czekaj, nie mogę...
Zaprosili mnie wreszcie na Zjazd Resocjalizacyjny na Kajmanach,
ale musiałam wrócić wcześniej, żeby sprzątać twój burdel.
Ominął mnie występ Michaela Boltona.
Robiłam, co mogłam w tak krótkim czasie, a ta dziennikarka mnie podeszła...
Miałaś tylko trzymać się tematów z listy.
Po to ci ją wydrukowałam.
Nigdzie nie było napisane, że fundusze z zamknięcia psychiatryka
pójdą na kurczaki.
Musiałam coś powiedzieć.
Trzeba było mnie ostrzec, nim to puścili.
Musiałam siedzieć w pokoju pełnym facetów i patrzeć, jak improwizujesz.
Żebyś widziała wyraz twarzy Jacka,
gdy patrzył, jak jego marża znika
niczym kiepska wersja Ricky’ego Jaya. Pokój jego duszy.
Wiem, że to ciężka praca.
Wiedz, że o ciebie walczyłam.
Nikt inny cię tu nie chciał.
Ale wydawało mi się, że masz coś w sobie.
Więc wierz mi, że dobrze ci życzę.
A ty po mistrzowsku marnujesz tę niepowtarzalną szansę.
Jeśli dowiem się, że marnujesz fundusze na jakieś programy, wycofamy je.
Więc nie będzie korepetytorów ani ton karmy dla kurczaków.
Nie rób nic ponad to, co ci każę, jasne?
Kawy? Herbaty? Napoju słodowego?
Nie. Nie słyszałam, jak wchodzisz.
Jakieś wieści od twojej prawniczki?
Wysłałam jej książkę.
Mówi, że ją sprawdzą, więc...
Wszystko w porządku?
Myślisz, że daję ciała?
Z mojego punktu widzenia nie.
Jesteś pierwszą dyrektorką, która chce zrobić tu coś dobrego.
Nie ma pieniędzy. Jak mam coś robić, jeśli wycofają programy edukacyjne?
Znajdź wolontariuszy. Wystarczy im podziękować.
Posłuchaj.
- Potrzebujesz nauczycieli, tak? - Tak.
Poproś skazane za oszustwa finansowe.
Wszystkie mają minimalny rygor. Stać je na dobrych prawników.
A może ty, Taystee?
Ja mam pracę. Jestem zajęta...
To nie praca. To wolontariat, pamiętasz?
- Nie mam czasu... - Mogę cię zwolnić i będziesz miała czas.
- Dobra. Znajdę czas. - Dziękuję.
- Mam pytanie. - Tak?
- Kto to Ricky Jay? - A Michael Bolton?
Dzień dobry, pani Kurko!
Mogę obejrzeć pani gniazdo?
Jajko to mały cud.
To życie i pożywienie w jednym.
Z czego tak się cieszysz?
Dostałaś nowe leki? Ja też je chcę.
Chyba że dodają energii. Ja mam jej dość.
Nie, to radość człowieka,
który tylko za pomocą siły swoich słów
może zmienić bieg czyjegoś życia.
Patrz.
„Droga Suzanne, dziękuję, że jesteś...”
„Upartym, niereformowalnym wrzodem na dupie”.
„Ta książka naprawdę może mi pomóc, więc wysyłam ją swojej prawniczce”?
- „Przepraszam, że w ciebie wątpiłam”. - „Twoja przyjaciółka...
Taystee”.
Super sprawa.
Jestem reperatorką.
Jak Olivia Pope albo Misiowanki.
Ruszaj się, kurczaku.
Tylko trzy? Mamy 12 kur,
więc logicznym byłoby oczekiwać 12 jaj.
Mniej więcej. Zbliżcie się.
Wygląda na to, że mamy pierwszy kurzy kryzys.
Drobiowa draka?
Niech będzie. Dlaczego nasze kury nie znoszą jaj?
Mogły utknąć w ich kloakach.
Możemy spróbować je wyciągnąć.
Może kury jedzą własne jaja!
To kanibale. Tak bywa.
Owszem. Ale mielibyśmy dowody na ten karygodny proceder.
Nie widzę żadnych skorupek.
Pani Warren? Pani pomysł?
- Brakuje im słońca. - Czy kury przechodzą menopauzę?
Możemy zbadać im poziom hormonów...
W kurniku jest za ciemno, a wybieg jest zadaszony.
Potrzebują tych złych promieni UV.
- Witamina D jest niezbędna. - Tak. Dach musi zniknąć.
Dach chroni je przed drapieżnikami.
Co? Halo? Jesteśmy w więzieniu.
Nie widzi pan drutu kolczastego?
- Nic tu nie wejdzie. - Smoki!
Nie. I uprzedzając pytanie,
kury nie uciekną, bo nie latają.
Chcą, żebyśmy tak myślały.
Kto jest za odsłonięciem wybiegu?
Nie większość, ale skoro to jedyne praktyczne rozwiązanie...
- Widzisz? - Dobra, dobra.
- Jestem reperatorką. - Jesteś.
Nie przytulisz mnie?
Nadal się zastanawiam, czy powinnam cię przytulić, czy zdzielić.
Pewnie i to, i to, ale...
O rany.
Chcę w ogóle wiedzieć?
Nawaliłam, ale nie za to mnie zamknęli.
Ciesz się, że twoje córki są dorosłe.
Dorośli też potrafią nawalić.
Daya cię potrzebuje. Tonie w dragach. Nie mogłam jej powstrzymać.
- Zajmę się tym. - Ekipa kuchenna, ustawcie się!
- To ja. - Na razie.
Przesuń się.
Nie przedstawisz mnie?
To Aleida. Aleido, to moja ekipa.
Masz swoją ekipę? Pamiętam ostatnią.
Mówiła wam, jak założyła gang? Jak się nazywaliście?
No tak. The Rarities.
Bo uwielbiała te kucyki z tatuażami na tyłkach.
Ulubiony nazywał się Rarity, jak „rzadkość”.
Tylko że można go było kupić w każdym markecie.
Ja lubiłam Starlight Glimmer.
Kiedyś ubłagała mnie, żebyśmy poszły pojeździć do parku.
I wiecie, co się stało?
Alergia. Napuchła jak ludzik Michelina.
Wyobraźcie to sobie. Oko jej wyłaziło z...
Możemy chwilę pogadać?
Co? Zagalopowałam się?
- Gra słów to najniższa forma humoru. - Nie odzywaj się tak do mnie.
Jak? Jakbyś była moim dzieckiem?
Ja rządzę na tym bloku.
Okaż trochę szacunku.
Wyluzuj, skarbie. Wróciłam. Już nie musisz zgrywać twardzielki.
Idź się zdrzemnąć czy co tam sobie robiłaś.
- Pobazgrol sobie w zeszyciku. - Nie. Masz się podporządkować.
Tak jak wszyscy.
Rozpłaczesz się?
Czy masz takie czerwone oczy, bo jesteś pieprzoną ćpunką?
Bo pieprzona ćpunka nie będzie sprzedawać mojego towaru.
To zgubne dla interesu.
- A więc kto jest tu od czego? - Diaz o tym decyduje.
Nie ogarniasz, skarbie. Daya pracuje dla mnie.
Gdyby nie ja, nie byłoby was tu.
Więc jeśli mówimy o strukturze biznesowej...
Jestem tu. Na szczycie.
- Twoja dziewczyna? - Co?
Nie rozumiem.
Nazywałeś ją swoją „papryczką jalapeño”.
To już skończone.
- Byłeś dla niej na wyprzedaży u jubilera. - Śledzisz mnie?
Oboje wiemy, że związki strażników i osadzonych są zakazane.
- Nielegalne. - I ścigane prawem,
więc nic nie ma między mną i Aleidą.
Osadzoną Diaz.
Wyluzuj. „Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni”.
- Wiesz, czyje to słowa? - Jezusa.
Tony’ego Robbinsa. Z wykładu.
W przyszłym miesiącu jest kolejny w Wilmington.
Ale musiałabym wziąć kilka dni wolnego.
Myślisz, że byłby z tym problem?
Nie, żadnego problemu.
Prawdziwa bogini łowów
musi nie tylko opanować sztukę tropienia, zdobywania
i przygotowywania pożywienia, ale musi czynić to z wdzięcznością
i zrozumieniem naszej roli we wszechświecie.
Zatrzymajmy się nad łukiem.
Dostrzeżmy w nim arbitra śmierci i źródło życia.
Dostrzeżmy mnogość, która żyje w każdej z nas.
Bądźmy z niej dumne, ale też się jej strzeżcie.
Chcę, abyście po kolei podchodziły
i strzelały do celu, by uwolnić się od tego, co was powstrzymuje.
Musicie skierować swe intencje na oczyszczenie umysłu
ze wszystkiego, co może stanąć nam na drodze do polowania zgodnego z etyką.
Uwalniam się od poczucia winy, że nie obroniłam matki przed agresją ojca.
Musimy mówić na głos?
Jeśli chcecie.
Jeśli będziesz milczeć,
to tego z siebie nie wyrzucisz.
Czasem karmię piersią na haju.
Przez ostatni rok udawałam orgazmy.
Nie czuję się matką, tylko sobą z dzieckiem.
Uprawiałam seks z Charliem Rose’em i Mattem Lauerem.
Za obopólną zgodą.
Wolno ci brać broń do ręki?
Mam spróbować jeszcze raz?
To powinno ci już wszystko wyjaśnić.
Dobierzcie się w pary
i ruszamy do lasu na pierwsze łowy!
Polować mogą tylko te, które posiadają licencję
i zaliczyły kurs BHP.
Reszta niech znajdzie sobie miejsce i obserwuje otoczenie.
Spróbujcie siedzieć tak nieruchomo, by nie zauważył was
nawet przechodzący jeleń.
Idź z Zeldą.
To fajna dziewczyna. Posiedźcie sobie razem.
Co robisz?
- To miała być błoga ucieczka w dzicz. - Wiesz, gdzie znajdziesz błogość?
Oglądając wschód słońca w ramionach kochanki.
Po seksie w pozycji 69.
To nie jest siedzenie nieruchomo.
Chyba znowu wylądowałyśmy razem.
Już wiem, co zrobię z okularami tego drania.
To będzie operacja Wstrętny Bałwan.
Bo jest potworem.
- Najpierw... - Nie.
- Ugotujemy je. - Przestań. Naprawdę.
Nie będę zadzierać z agentem imigracyjnym.
Niedługo wychodzę i nie zamierzam wracać jak ta głupia Aleida.
Może zaspała?
A może zajada się śniadaniem kontynentalnym.
Jezu, Ruda, przez ciebie zaczęłam mieć już złe myśli.
I to nie w dobrym znaczeniu. Dobrze spałaś?
Wszystko w porządku. Robisz z igły widły.
Ale wczoraj...
Jestem jak nowo narodzona.
Musisz to dla mnie wysłać.
- Nie ma adresu. - Wiem.
Dlatego ci to daję. Masz komórkę. Znajdź ten adres.
To jakaś przyjaciółka?
Nie twój interes.
Próbuję spokojnie porozmawiać, zanim wyślę komuś potencjalnego wąglika.
Jak będziesz zadawać głupie pytania, poproszę kogoś innego.
Daj mi czas się z tym oswoić. Wczoraj nieźle mnie wystraszyłaś.
Dobra, może i tak.
Pomieszało mi się. Byłam zmęczona. Ale już wszystko gra. Naprawdę.
Pomożesz mi, wysyłając ten list.
Mam poprosić kogoś innego?
Nie. Zrobię to. Pomogę ci.
Moja dziewczynka.
Ilja podjedzie, jak tylko Michaił da sygnał.
Może nie powinniśmy wysyłać z nim tego żółtodzioba.
To nasz kontakt z Serbami.
Działasz mi na nerwy.
Dość tego.
Dasz mi w końcu coś powiedzieć?
Nie będziesz uczyć mnie, jak robić interesy.
To po co tu siedzę, skoro nie obchodzi cię moje zdanie?
Mogę poczekać w chłodni, a mężczyźni niech rozmawiają,
skoro nie chcesz wiedzieć, gdzie popełniasz błędy.
Słucham. Oświeć mnie.
Nie powinniśmy jutro brać Ilji.
To porządny chłopak, ale nadal dzieciak.
Czyli mamy go zostawić?
- Nie, za dużo wie. - Niech trzyma wartę. Załatwia sprawunki.
Już za późno na zmiany.
Zmiany w ostatniej chwili są lepsze niż porażka.
Weź Daniłę albo Konstantina.
Chętnie się wykażą i nie są takimi maminsynkami.
Ilja nie jest maminsynkiem.
Jestem matką. Umiem rozpoznać maminsynka.
- Znalazłam Diabla. - Naprawdę?
Gdzie?
Jest w ośrodku detencyjnym w Georgii.
Boże.
Przynajmniej nadal jest w kraju.
Mam jego numer imigranta. Nie było łatwo.
W systemie zapisali go jako Darię, nie Daria.
Od tyłu można się pomylić. Ma bioderka.
Niestety nie wiem nic więcej.
To nic. Teraz mogę do niego napisać. Jestem ci bardzo wdzięczna.
Druga rundka w chłodni?
Możemy gdzie indziej?
Chłodnia źle mi się kojarzy.
Rzadko to mówię, ale nie jestem w nastroju.
Co to? Masz dziewczynę?
Nie. Ruda prosiła, żebym to dla niej wysłała.
A ty zastanawiasz się, czy powinnaś najpierw to przeczytać.
Nie, z zasady nie czytam cudzych zapieczętowanych listów.
Jasne, ale...
Co?
Gdy moja babcia zachorowała,
ciągle wydzwaniała do ludzi po nocach.
Powiedziała bratu, że jest bękartem.
Straciła poczucie tego, co można, a czego nie wypada mówić.
Zrozumieliśmy, że traci rozum.
Ruda nie traci rozumu.
Rano z nią rozmawiałam.
Powiedziała, że coś jej się pomieszało, ale już wszystko w porządku.
Z doświadczenia wiem, że może jej się szybko pogorszyć.
Czasem babci też się poprawiało.
A czasem nie wiedziała, kim jestem.
Nie znasz Rudej. Dla niej lojalność jest wszystkim. Trzeba robić, co każe.
Więc wyślę ten list, bo mnie o to prosiła.
Rozumiem.
Kochasz ją. Nie chcesz tego dostrzec.
A ja dostrzegam to, bo...
mnie na tobie zależy.
Wszyscy mamy swoje słabości.
W skali od jednego do dziesięciu, jak bardzo na mnie lecisz?
Jedenaście.
Wygoogluję to.
Co tu robisz?
Niespodzianka! Jestem twoją korepetytorką.
Co?
Pan Fantauzzo powiedział, że dostanę kogoś wykwalifikowanego.
Skończyłam liceum. Jestem wykwalifikowana.
A kiedy przyjdzie prawdziwy korepetytor?
To ja, jasne?
Nikt więcej tu nie przyjdzie.
Pomóc ci czy nie?
Dobra. Zaczniemy od tego, że przeczytasz ten akapit
i wybierzesz zdanie, które nie pasuje do reszty.
Ja mam czytać? Dobra.
„Chodź zmiłowanie Thomasa Jeffersona do drogich mebli
i win pozo...
Pozowanie w sperz...
Sprze... Sprzeczności!”
Co?
- Udajesz. - Co?
Widziałam twoje 20-minutowe kazania o tym, że stringi robią z ludzi homoseksualistów.
Widziałam, jak recytujesz
całe fragmenty Biblii słowo w słowo, więc...
- To Bóg przeze mnie przemawiał. - Jasne.
I dużo zapamiętałam z Anity Bryant.
Udawanie głupiej mogło działać na twoich nauczycieli,
ale ja wiem, że masz mózg.
Jeśli chcesz zdać, musisz spróbować.
Mam mózg. Tylko trochę inaczej działa.
Dlatego prosiłam o specjalnego korepetytora.
Rozumiem, co mówisz.
Ale gdy patrzę na tę kartkę, wszystko mi się rozmazuje.
A pan Fantauzzo powiedział, że mam mutanta w płacie słoniowym.
Nie wiedziałam. W porządku.
Chcesz zacząć od alfabetu?
Nie!
Nie rozumiesz? Nie! Umiem czytać!
Chcę się zorientować, na jakim jesteś poziomie.
Nie jestem upośledziem.
Czaisz?
Nie powiedziałam całego słowa,
bo to byłoby niegrzeczne,
a ja szanuję ludzi, w przeciwieństwie do niektórych.
Co to miało być?
Myślisz, że nie widziałem?
Kurwa.
Medycy do C106.
Papierosy? One zabijają.
A zatem zawsze chciałaś zabijać dla pożywienia i skór?
Nie powiem, że Neri mnie zmyliła, ale podkreślała aspekt nawiązywania więzi
i manifestacji celów życiowych, a nie...
- Mordowania? - Tak.
Ty przyjechałaś mordować?
Zdecydowanie. Wyłącznie.
Nie dlatego, że chciałam mieć weekend
wolny od obaw, że wpadnę na moją byłą
i jej ostatnią przygodną zdobycz.
Boże. Dopiero do mnie dotarło, jak to zabrzmiało.
Wiem, że seks bez zobowiązań jest modny,
ale nie prześpię się z tobą.
Dobrze wiedzieć.
Przepraszam.
Neri ubzdurała sobie, że poszerzy moje seksualne horyzonty.
I ciągle rzuca o nas jakieś aluzje.
Myślałam, że cię w to wciągnęła.
Wcześniej widziałam ją tylko raz.
Na pępkowym Mai.
Udawałyśmy, że roztopiony snickers to kupa.
Musisz wiedzieć, że ostatnie półtora roku było dla mnie bardzo dziwne.
Byłaś na stacji kosmicznej?
Nie. Raczej w czymś w rodzaju sekty, a teraz wracam na łono społeczeństwa.
To była seksualna sekta? Dlatego jesteś taka dziwna?
Nie. Tak naprawdę to nie była sekta.
Błagamy cię, Matko Ziemio, o przebaczenie, albowiem pozbawiłyśmy życia tę skromną, szlachetną istotę.
- Zobaczyłam kopyta. - Musiała uciec z pobliskiej farmy.
Powinnyśmy zostawić kartkę?
Co robić?
Pogadajmy o interesach.
To ostatnie, o czym chcę gadać.
Moje dzieci muszą jeść i tak im to zapewniam.
Widzisz to?
Lekarz więzienny mówi, że to przez stres.
A czym ty się stresujesz?
Nie wiem,
może cotygodniowe spotkania z twoim byłym mnie przytłaczają.
To, że sam wychowuję czwórkę dzieci.
Albo to, że jeśli ktoś się o nas dowie, wyląduję w więzieniu.
Jesteś w więzieniu.
To nie żart.
Bez ciebie serce mi pęka. Przykro mi patrzeć, jak tu siedzisz.
Wyluzuj.
Nie jest idealnie, ale skoro już tu jestem,
możemy coś zmienić.
Usprawnimy biznes, żeby ta idiotka mogła pójść na detoks.
Będziemy mogli spędzać więcej czasu sam na sam.
Też mi ciebie brakuje.
Tak?
Gdy nie czuję twoich rąk na swoim ciele,
nie mogę przestać o nich myśleć.
O tak. Pamiętasz na parkingu za Denny’s?
Zjadłeś potem trzy kanapki, pamiętasz?
Znasz tu wszystkie kanciapy. Zmieścimy się w którejś we dwoje?
Dobrze. Bo miejsce nam się przyda.
Kocham.
Ta kobieta to duch.
Nie ma Instagrama ani Facebooka.
Nie znajdziesz jej tam, bo jest stara. Patrz na Whitepages albo na Spokeo.
Chyba jesteście blisko z Shani.
Ja jej nie ufam.
Złamała prawo, by wjechać do kraju. Do czego jeszcze się posunie?
Rozejrzyj się. Wszystkie złamałyśmy prawo.
To co innego.
Obywatele mają do tego prawo. Ona go nie ma.
Chce cię poślubić dla zielonej karty jak ten Francuz z wielkim nosem.
Muszę odnaleźć starą Rosjankę,
które nie zostawia cyfrowych śladów, więc jeśli nie chcesz pomóc...
Zaraz. Kobieta, lat 58. Jasna cholera.
To musi być ona.
- Trzeba zapłacić za adres? - Nie płać.
Zadzwoń i powiedz, że jesteś z firmy,
że wygrała główną nagrodę i że chcesz przyjechać wręczyć jej czek,
więc musisz potwierdzić adres.
Czy może go powtórzyć? „Bardzo dziękuję”.
Gdybyśmy mogły wykorzystać twój mózg do czynienia dobra.
Myślałaś, że to mały jelonek?
Bo Bambi też nie powinnyśmy zabijać.
Nie mogę przestać myśleć o jej plakietce z imieniem.
Czy celem tego weekendu nie było właśnie zabijanie?
Jeleń to zwierzyna łowna. Owca to zwierzę gospodarskie.
Jakbyś nigdy nie jadła jagnięciny.
Chyba wszystkie staramy się to przetrawić.
Boginie, Neri jest przybita swoim błędem.
Oceniając ją, nikomu nie pomożemy.
Poczucie winy i wstydu nie zmieni tego, co się stało.
Droga do szczęścia prowadzi przez przyznanie się do bólu,
który sprawiłyśmy, i do traum, których doświadczyłyśmy.
Neri, powtarzaj za mną.
„Zabiłam owcę”.
Zabiłam owcę.
Powtarzaj, aż zdobędziesz kontrolę nad słowami.
Zabiłam owcę.
Zabiłam... owcę.
Owszem.
Teraz pomówmy o sztuce oprawiania zwierzyny!
Gdy rdzenni Amerykanie polowali, wykorzystywali całe zwierzę,
od mięsa przez skóry po ścięgna,
które łączą mięśnie z kośćmi i można robić z nich liny.
Jestem w 12% rdzenną Amerykanką.
Śmierć Pieguski nie pójdzie na marne.
Nie będzie bezcelowa, gdyż wykorzystamy ją w całości.
Ćwiartując to zwierzę,
oddawajcie cześć wszystkim częściom siebie.
Gdy jedne części siebie uważamy za dobre, a inne za złe,
skazujemy się na bycie nieszczęśliwym.
Przyjmijcie więc zarówno mrok, jak i światło.
To tak zwana radykalna samoakceptacja,
która polega na afirmacji każdej części siebie.
Czy to płód?
Więcej niż się spodziewałyśmy. Natura hojnie nas obdarowała.
Chyba nie każesz nam go jeść?
Chcę spróbować jeszcze raz.
- Okazałaś mi brak szacunku. - Wiem i przepraszam.
Nigdy nikogo nie uczyłam, więc dla mnie to też nowość.
Czytałam o różnych metodach, by pomóc ci, jak należy.
Trafiłam na fajny podręcznik.
- Tak? - Tak.
Jest mnóstwo metod nauki czytania.
Jedna nazywa się „czytanie ze słuchu”.
Myślałam, że to ściema, ale okazuje się, że to działa.
I tak nie zdam tego głupiego testu.
- Przyniosłam ci coś. - Już nie wącham.
W tym podręczniku radzili, by podczas czytania zakreślać słowa.
Wtedy wiesz, co już przeczytałaś i się nie pogubisz.
Suzanne się nie poddała i o mnie walczyła.
Chcę przekazać to dalej i zawalczyć o ciebie.
Masz fart, że umiem wybaczać.
Twoje info się potwierdziło.
Mam, czego chciałam, więc tobie też się należy.
To z moich osobistych zapasów.
Postanowiłam dać ci lepszy towar. Taka jestem hojna.
Weź to.
Odejdziesz na pełnym luzie.
Nie jak Tatko.
To na razie.
Dziesięć jaj. Poprawa o 233%.
Muszę przyznać, że ta teoria o braku słońca ma ręce i nogi.
A może raczej „skrzydła i łapki”?
- Niezłe. - Prawda?
Chyba chodzi wam o udka.
Dzięki tobie kurzy kryzys został zażegnany.
Dziękuję. Cóż mogę rzec?
Gdy patrzę w te kurze twarzyczki, po prostu je rozumiem.
- Są dla mnie jak ludzie. - Kury mają lepszy wzrok niż ludzie.
Widzą kolory, o których nam się nie śniło.
Ponieważ jednym z założeń tej terapii
jest udowodnienie, że odpowiedzialność za inne stworzenia przynosi korzyści,
pani Warren zapracowała właśnie na tytuł burmistrza Kurzego Jorku.
Co?
Będę potrzebowała podium z flagami po obu stronach.
- Kurzy Jork? Nic? - To powinnam być ja.
Dziękuję za waszą służbę.
Dziękuję.
Wszystko się zmieniło. Odpowiedzialność...
Wcześniej moje życie było...
A teraz jestem burmistrzem.
Obiecuję zjednoczyć wasz kurzy ród.
Obiecuję o was walczyć.
A każdemu obywatelowi tego kurnika
- obiecuję zapewnić... - Zaraz. Mogę...
Czy mogę być twoją zastępczynią?
Tak, możesz.
- Naprawdę? - Tak!
- Możesz! - Mogę! Możesz.
To prawda, że nie chciałaś zastrzelić tego strażnika?
Jasne, że chciałam. Kto ci tak powiedział?
Aleida mówi, że to był wypadek. Ja ci wierzę, ale reszta ma wątpliwości.
Aleidy tam nie było.
Będziesz siedzieć czy pomożesz?
Chciałam go postrzelić. Ale zmarł przypadkowo.
Czyli półwypadek.
Aleida mówi, że strzeliłaby mu w jaja i głowę.
W stylu femme fatale.
Jebać Aleidę.
Myśli, że może zająć miejsce na szczycie. Ja na nie zapracowałam.
- Z twoją pomocą. - No.
Zaczyna się panoszyć.
Olać ją. Z początku może wydawać się czarująca,
ale potrafi tylko łamać obietnice i bzykać łysych frajerów.
Nie, okrągłe pudełko.
Nie ma go tu.
Twoja matka obwini nas?
Jebana suka! To jej sprawka. Odcięła nas.
Podobno znajdujesz ludzi. Muszę znaleźć siostrę.
Nie. To była jednorazowa pomoc przyjaciółce.
Proszę. Nie mam do kogo się zwrócić.
- Zobaczę, co da się zrobić. - Dziękuję.
Niech Bóg ci błogosławi.
Koniec zabawy na dworze.
Ustawcie się w szeregu pod ścianą.
Pod ścianą! Już!
Co, do chuja?
O Boże. Przepraszam. Rączka się zacięła.
Chyba się zepsuła.
Jazda!
- Powódź? - Odsuń się.
Przychodzę w pokoju.
Znalazłam Ludę.
Wspaniale.
Wysłałaś. Grzeczna dziewczynka.
Nie mogłam znaleźć adresu. Musiałam do niej zadzwonić.
Rozmawiałam z nią.
I? Co powiedziała?
Kazała mi przeczytać list.
I?
I powiedziała, że już jej go wysyłałaś dziesięć lat temu.
Te same przeprosiny.
Powiedziała, że nie wybaczyła ci wtedy i teraz też nie jest na to gotowa.
Tego, co stało się z jej synem.
Ja nigdy...
Nie wysyłałam do niej żadnego listu.
Mnie się wydaje, że jednak mogłaś wysłać.
A teraz o tym zapomniałaś.
Tak jak zapomniałaś, co robiłaś w chłodni.
Mówiłam, że się chwilowo zapomniałam. Nic mi nie jest.
Myślę, że powinien zbadać cię lekarz.
Tak myślisz? Po co?
Żeby mnie uwiązali na smyczy i przez resztę życia karmili przez rurkę?
Wyciągną mnie z tej kuchni po moim trupie.
Mówię to, bo cię kocham.
- Proszę cię. - Nie miałaś prawa czytać tego listu.
- Zaufałam ci, a ty mnie zdradziłaś. - Nie.
Prosiłaś o pomoc,
- więc ci pomogłam. - Koniec z nami!
Chłopcy są u Jeliny. Może gdzieś wyskoczymy?
Obejrzyjmy lepiej Milionerów.
Nie chcesz wiedzieć, czy ten student wygra?
A po co mu milion dolarów?
Zawsze myślą, że znają odpowiedź, zgadują i co?
Nigdy nie wygrywają.
Nie wszyscy są tak mądrzy jak moja Galina.
Dobra robota. Nie zawiodłeś nas.
Udowodniłeś, że jesteś gotowy.
Rozmawialiśmy o tym. Inspektorzy przychodzą bez zapowiedzi.
Bez obaw, jutro wszystko załatwimy.
Galino, dziękuję za poradę.
Ilja rzeczywiście był maminsynkiem. Nie nadawał się.
Gali...
Czy pani burmistrz doliczyła się tuzina ptaków?
Właśnie je liczymy.
Macie dwie minuty.
Zagonię tam ptaki, a ty je przeliczysz.
- Nie pozwól im do mnie wrócić. - Robi się.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć...
Pani burmistrz, czy mówiąc „tuzin”,
miał na myśli tuzin piekarski? Czyli 13?
Nie. Źle liczysz. Musisz to robić na głos.
Jedna kura!
Dwie kury!
Trzy majestatyczne ptaki!
Cztery... Dobra, czekaj. Raz, dwa, trzy...
Walkę kciuków przegrasz ty.
- Klasyczna taktyka państw marionetkowych. - Dwanaście, trzynaście.
Mamy nadmiar.
Wiedziałam, że to ściema, że nie latają.
Nie, to jakaś obca kura.
Wszystkie wyglądają tak samo.
Może od początku było ich 13.
Nie wszystkie kury wyglądają tak samo.
Ta ma białe plamki i czarne końcówki piór.
Ta... Czekaj.
Ja już...
Już ją gdzieś widziałam.
Może weszła tu tunelem jak El Chapo. To dopiero zwrot akcji.
Nie. To wyjątkowa kura. Magiczna.
Dobra. Powiem Alvarezowi.
Co? Nie! Jestem burmistrzem. Podlega mojej jurysdykcji.
Co zrobiłby burmistrz?
Jak to burmistrz. Oświadczam, że ta kura może tu zostać.
Ta kura na to zasługuje.
Miałam rację co do słońca. I mam rację co do tego.
Ja nie jestem przekonana.
- Kończycie? - Nie powiemy mu.
- Jest ich 13! - Nie.
Bo obwini mnie za magiczne przybycie magicznej kury i odbierze mi władzę.
I tobie.
Ja nie uczestniczę w spiskach, tylko je ujawniam.
Mamy tuzin?
Hopper w końcu zaprosił mnie na drinka. Chcę być kwadrans przed czasem.
Tak, zdecydowanie mamy...
- tuzin. - Trzynaście.
Trzynaście to bardzo pechowa liczba.
Na złe omeny trzeba uważać!
MUSZĘ CI COŚ POWIEDZIEĆ.
Nie jesteś Creech.
Jest w skrzydle medycznym. Mam przeszukać waszą celę.
Ja...
przepraszam.
Tak skupiłam się na sobie,
- że nie zauważyłam, jak cię narażam. - Witaj w świecie baronów narkotykowych.
Cztery lata starałam się o tę pracę.
Wszyscy mówią, że chcą pomagać żołnierzom po powrocie do kraju.
„Dziękujemy za służbę”.
Ale nikt nie chce mierzyć się z konsekwencjami.
Nie panuję nad sobą. Przypalam się.
Od powrotu pracowałam w ośmiu miejscach.
Wylali mnie z Dairy Queen po tym, jak zwyzywałam jakiegoś dzieciaka.
Potem z Walmartu, bo zwyzywałam kolejnego.
Zgadnij, co się stało, gdy byłam Małą Syrenką na imprezie dla dzieci. Raczej nie oddałaś głosu za faceta i nie żyjecie długo i szczęśliwie.
Płaciłam za jedzenie kartami kredytowymi.
Potem brałam pożyczki na czynsz. Zaczęłam tonąć w długach.
Nie mogę stracić tej pracy.
Inaczej odeszłabym po buncie, gdy wzięłyście mnie na zakładniczkę.
Nie popisałyśmy się.
Nie chcę cię do niczego zmuszać. Możesz się wycofać.
Przyniosłam kilka ładowarek
w ramach podziękowania, przeprosin albo czego chcesz.
Z rozpuszczonymi włosami pewnie wyglądasz jak syrenka.
Jak bardzo się wściekną, gdy się zorientują, że to zabrałyśmy?
Przecież wykorzystamy ją do cna. To naturalny nawóz.
I uhonorujemy życzenie Pieguski.
Nie sądzę, by antropomorfizacją było założenie,
że wolałaby, aby jej dziecko nie zostało przerobione na portfel.
Albo na małą rękawiczkę.
Powiemy parę słów?
Drogi Piegusku Juniorze...
Przykro mi, że nie miałeś okazji pożyć.
Przynajmniej nie musiałeś płacić alimentów.
- Trudne rozstanie? - Wiesz, co jest najbardziej żałosne?
Że rozstałyśmy się siedem miesięcy temu.
Będę musiała powtórzyć ćwiczenie Rio z uwalnianiem złych emocji.
Ja też.
Muszę wyrzucić z siebie więzienie.
Niedawno wyszłam.
Nie jestem niebezpieczna, ale...
to część mnie, którą ukrywałam, a powinnam ją zaakceptować.
Przemyciłam walizkę brudnych pieniędzy, tym samym łamiąc prawo,
przyznałam się do winy, poszłam siedzieć
i odkryłam w sobie coś, o istnieniu czego nie miałam pojęcia.
Spędziłam tam...
cztery procent życia.
Ale to wystarczyło, by zmianie uległo wszystko.
A teraz nie mam pojęcia, kim jestem.
Powinnyśmy już iść. Nie wiem, czy...
nielegalnie grzebiąc owczy płód, nie łamię warunków zwolnienia.
Możemy też jeszcze chwilę tu zostać.