NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Witamy w kuchni ośrodka detencyjnego PolyCon, drogie panie.
Na posiłek czeka 75 osadzonych.
Większość nie zna języka,
ale wiedzą, co to głód, więc do roboty.
Kto tu rządzi?
Na początek ja.
- Byłaś... - Owszem.
Na tej poświęconej ziemi razem z tobą, Reznikow.
Tęskniłam.
Chcesz kroić?
Pomogę. To chyba robota dla dwojga.
Zobaczmy.
Mamy przeterminowane warzywa w puszce,
przeterminowany substytut mięsa,
kiełkującą cebulę i stary czosnek.
Przynajmniej ryż wygląda przyzwoicie.
Lorno, obierz czosnek. Wykrój zepsute części.
Flaco, zagotuj wodę na ryż.
Wiem, że to niegrzeczne dzieciaki,
ale czy w okresie dojrzewania nie trzeba więcej jeść?
To nie poprawczak. To inny rodzaj więzienia.
Dla imigrantów.
Chcesz mieszkać w USA?
Jesteś biała? Najlepiej z Europy Zachodniej albo Australii?
Nie? To poczekaj tu.
Zjedz stary zamiennik mięsa przygotowany przez kryminalistki.
Witamy w Ameryce.
Lepsze to niż Ellis Island, gdzie wpuszczali wszystkich.
- Spójrz tylko. - Ty spójrz.
Jesteś tu, bo twoją rodzinę wpuścili na Ellis Island.
W czasach gdy nie do pomyślenia było,
że Ameryka stanie się faszystowskim reżimem rządzonym przez tyrana.
Czasy się zmieniły.
Ty też trafiłaś do ośrodka detencyjnego,
gdy przyjechałaś z Portoryka?
Jestem obywatelką USA. Portoryko należy do Stanów.
Upadające, z latynoskim żarciem i bez perspektyw na zatrudnienie,
ale nadal terytorium USA.
Trochę jak Bronx.
Dobra, jak wam idzie?
Bardzo się przykładamy.
Dobra, patrzcie.
Góra.
Dół, połowa, obieracie.
Jasne? A potem kroicie.
Czubkiem noża do dołu. Postarajcie się nie płakać.
Nie stój tak nade mną.
I włóż obrane ziemniaki do wody, żeby nie zbrązowiały.
Dobry pomysł.
Nicky, dokończ.
Krój drobno. Bez dużych kawałków.
Ty...
Zacznij podsmażać cebulę.
Lorno, podaj czosnek.
Jasna cholera.
Wyglądają jak nawiedzone.
Jakby właśnie obejrzały The Ring.
To źle, że miałam nadzieję, że to będą mężczyźni?
To źle, że ja miałam nadzieję, że nie?
Dobra, ustawcie się w kolejce. Jedzenie gotowe.
Smacznego.
Cześć.
Smacznego.
Proszę.
Dobra. Nie blokuj kolejki. Idź dalej.
O mój... Co wy tu robicie?
Blanco, co tu robisz? Myślałam, że wychodzisz na wolność.
Też tak myślałam.
Zostałam wrobiona w organizację buntu.
Szybciej! Chcę jeść!
Zamknij się, spotkałam znajomą.
Czekaj. Nie rozumiem.
Później ci wyjaśnię. Ale...
musisz odnaleźć Diabla.
O Boże!
Nie dotykaj osadzonej. Imigrantki. Nie dotykaj imigrantki.
Pogadajcie tam. My się tym zajmiemy.
Boże, czy ja śnię? Myślałam, że już nigdy cię nie zobaczę.
- Jaka jesteś gorąca. - Wiadomo. W końcu to ja.
Nie, rozgrzana, pocisz się.
Tu jest jak w cholernej szatni. Koszmar.
Nie masz pojęcia, Flaco. Musisz pomóc mi stąd wyjść.
W jakim sensie? Uciec?
Nie. Jestem tu przez pomyłkę. Znajdź moją mamę.
Wiem, że jest na mnie zła, ale to nagła sytuacja.
Maria Ramos z Miami.
Dobrze. Nie martw się.
Zrobią ci się zmarszczki między brwiami.
- Jasne. - Zajmę się tym.
Dzień dobry, Hopper.
Wspaniale pana widzieć, panie Caputo.
Mów mi Joe.
Jasne, stary.
Wiedziałem, że ta mała długo nie pociągnie. Szybko cię ściągnęli.
Słyszałeś, że zamknęła izolatki? Pieprzona amatorka.
Gdybym wczoraj nie uratował jej tyłka,
zrobiłoby się gorąco.
- To dobrze, że tu byłeś. - No nie?
Myślała, że wieczorowe zajęcia
prowadzone przez żałosnego cywila zrobią z niej znawczynię więziennictwa.
Uwierzysz?
Profesorze Caputo. Hopper.
Może podzielisz się swoimi obawami z panią dyrektor?
Będziemy omawiać propozycje programów edukacyjnych.
Zgłosiłem się na ochotnika, by wesprzeć was w pomaganiu tym kobietom.
Na pewno masz cenne spostrzeżenia.
Muszę wracać do pracy. Ktoś musi mieć skazane na oku.
Jeśli na coś wpadniesz, moje drzwi są otwarte.
Dawno cię nie widziałam. Myślałam, że z tym skończyłeś.
Skąd. PolyCon to największy pracodawca w trzech hrabstwach,
a dzieci kosztują.
Chcemy sprawić Królowi braciszka, jak tylko Wanda wydobrzeje.
Ty też masz dzidziusia!
Masz szczęście, że widujesz go codziennie.
Tak tęsknię za moim maluszkiem.
Ciągle zastanawiam się, jak się czuje i co robi.
Choć na razie nie robi za wiele.
Głównie śpi i oddycha. Wdech i wydech.
Król chrapie. To strasznie urocze. Jak mały prosiaczek.
„Król”. Jakie szlachetne imię.
Podoba mi się, że nie wybrałeś Księcia albo Hrabiego. Tylko od razu Król.
Miał nazywać się Scott junior,
ale gdy zobaczyłem główkę, pomyślałem, że jest stworzona do korony.
Była taka duża i wychodziła tak powoli.
Gdy wyskoczył ze spustoszonych dróg rodnych matki, miałem wizję.
Wybaczcie. Niewielu ludziom miałem okazję o tym opowiadać.
Rozumiem.
Po cesarce próbowałam wstać, by ocenić zniszczenia
i zorientowałam się, że jestem przykuta do stołu.
Jak opowiem to kiedyś Sterlingowi, to się uśmieje.
Przetoczyli mi litr krwi.
Miałam straszną gorączkę i nabrzmiałe piersi,
co było strasznie bolesne,
ale przynajmniej Vinnie je zobaczył.
Laktacja czyni z piersiami cuda.
A mleko jest słodkie.
Smakuje jak waniliowa śmietanka do kawy.
Dokładnie.
Lorna chyba wreszcie znalazła kogoś, kto chce rozmawiać z nią o dzieciach.
Ojcostwo naprawdę zmienia niektórych mężczyzn.
Ale nie Dmitrija.
Wróciła moja ulubiona Sowietka, która nie owija w bawełnę.
Chyba brakowało ci
rozstawiania ludzi po kątach z łyżką cedzakową.
Miło jest robić coś, w czym jestem dobra.
Ludzie muszą mieć cel.
Dobra, oto mój plan.
Pożyczę od kogoś telefon, ty też powinnaś...
Nie mogą mnie złapać z kontrabandą. W tym roku wychodzę.
To nic takiego. Ciągle pożyczam go od Zirconii, by sprawdzić horoskop.
Ja znajdę mamę Maritzy, a ty namierzysz Diabla.
Zrobię to zgodnie z zasadami.
Zadzwonię do synów z normalnego telefonu
i poproszę, żeby poszukali go w Internecie.
W ten sposób nie złamię zasad.
Co ty gadasz?
One są w pułapce. Tylko my możemy im pomóc, Glorio.
To nasza misja. Jesteśmy ich Obi-Wanami.
Nie, nie jestem Jedi.
Jedyną moją misją jest powrót do synów.
Widziałyście moją walizkę?
Gdzie jesteście?
Gdzie jesteście, kochane?
Gdzie one mogą być?
Nie ma was w szafie.
Mamo,
widziałaś tu jakieś dzieci?
Dzieci? Jakie dzieci?
Jak was znajdę,
to was mocno...
uściskam!
Co się stało, kochanie?
Nie chce, żebyś jechała.
Chodź tu.
Porozmawiamy.
Zabierzemy to stąd
i zrobimy miejsce dla mamy. Przesuńcie się.
Ja też nie chcę jechać.
To czemu jedziesz?
Już o tym rozmawiałyśmy. Nie mogę znaleźć tu pracy.
W Nowym Jorku będę ciężko pracować i odłożę trochę pieniędzy.
Kupimy sobie własne mieszkanie, wy pójdziecie do dobrych szkół
i będzie nam się lepiej żyło.
Nie będziemy musiały spać wszystkie w jednym łóżku.
Lubię spać w jednym łóżku.
Ja nie. Ciągle mnie kopiesz.
Bo drapiesz mnie paznokciami u stóp.
W Nowym Jorku kupię wam łóżko piętrowe.
- Naprawdę? - Zamawiam górę.
Widzisz? Będzie fajnie.
Rozstaniemy się tylko na chwilę,
a potem znowu będziemy razem.
Dobrze?
Wiem, że trudno wam to zrozumieć,
ale robię to dla was.
Nigdy bym was nie zostawiła, gdybym nie musiała.
Proszę.
- Jesteś najlepsza. - Dzięki.
Cholera.
Krzywo ułożyłaś.
Gdy Sharon cię szkoliła, chyba nie kazała ci słuchać Pearl Jam?
Nie mogę słuchać żadnej muzyki czy tylko starego grunge’u?
Tobie może wydaje się to nieistotne, ale księgowość opiera się na precyzji.
Żadnej muzyki.
- Skup się na pracy. - Jasne.
Skupienie na pracy.
ZAKAZ WSTĘPU
Siedzę tu od 15 minut. Nie mogą mnie tu złapać.
Przepraszam.
Musiałam wysłuchać opowieści Luscheka o facecie z dwoma penisami.
Wreszcie naprawili mi samochód,
więc dzięki Bogu nie muszę już z nim jeździć.
Myśli, że zrobię mu laskę, jak będzie puszczał Hueya Lewisa.
Choć sam chyba ma jednego fiuta.
Nie przyszłam słuchać o twoim życiu miłosnym.
Co?
- Sama zaczęłaś. - Tak, bo to ohydne.
Myślałam, że zrozumiesz.
Nieważne.
Nie masz drugiej?
No tak.
To ostatni raz, tak?
Dobrze nam idzie. Widzisz?
Ty też na tym korzystasz.
To nie jest korzyść.
To telefon, na który zarobiłam, ryzykując dla ciebie tyłek.
Nie skończymy, póki ja tak nie powiem. Powinnaś załatwić sobie etui.
Spoko. Kupię w sklepiku.
W sklepiku nie sprzedają...
Zabawne. Zabawna jesteś.
Jutro ta sama pora.
- Nie poskładałeś ich? - Nie rozumiem, co to zmienia.
Z niezrozumiałej pojedynczej kartki
czyni broszurkę, która zachęci ludzi do udziału w programach.
Pozwól, że wskoczę do DeLoreana, cofnę się w czasie i się tym zajmę.
Możesz też zrobić to w teraźniejszości.
To działa?
Tak, wszystko ustawione.
Tylko naciśnij ten guzik i nie pluj.
Nie pluć?
Po prostu się trochę odsuń i wyluzuj.
Dzień dobry, mieszkanki Litchfield.
Tu dyrektor Ward, mam dla was specjalne...
ważne...
Wyluzuj.
...ogłoszenie.
Z radością oznajmiam,
że wprowadzamy kilka nowych programów edukacyjnych.
Te z was, które wezmą w nich udział,
mogą ubiegać się o specjalne przywileje, np. dodatkowy czas na spacerniaku.
Ale mamy nadzieję, że motywacją będzie przede wszystkim chęć rozwoju osobistego.
Zachęcam do przejrzenia broszurek, które dziś rozdamy, i do zapisów.
Nie wiemy, do czego jesteśmy zdolni, póki nie spróbujemy.
Pomyślałeś, że unikanie pracy wymaga więcej wysiłku niż jej wykonywanie?
Nie.
Niech każda weźmie broszurkę.
To kartka papieru.
Do złożenia samemu.
Chcesz się ze mną pouczyć i porozwijać?
Na chwilę wyrwać się z Florydy?
Odkąd skończył się sezon kickballowy, nie mogę wysiedzieć.
Chcę się stąd wyrwać.
Halo?
Co tam piszesz?
Kolejną zbereźną kosmiczną historyjkę?
Nie! To jest prawda.
Bo prawda nie jest prawdą.
Nie lubię o tym mówić, bo to odbiera mi energię do pisania.
Widzisz?
Już mi się nie chce o tym pisać.
Potrzebuję ciszy.
- Uważaj. - Wybacz.
Jestem w trybie pisania. Albo niepisania. Nie widziałam cię.
Właściwie to możesz odpowiedzieć mi na parę pytań.
Może wrócę do trybu pisania.
- To by było... - Kurwa, Suzanne.
To ważne. Chcę pogodzić cię z Taystee.
Przestań.
Stało się.
Nie ma po co o tym myśleć ani gadać.
Nie naprawimy tego, więc po prostu zapomnij. Dobry dialog. Dodam to.
Hej, Berlin.
Wiem, że na Florydzie strażnicy pozwalają na wariactwa,
ale nie przesadzasz?
Gdzie mam usiąść?
Naprawdę potrzebujesz 27 opakowań po budyniu?
Nie powinnaś tu jeść. To niehigieniczne.
Mówiłam?
Dzień dobry. Widzę, że dostałyście broszurki.
Macie jakieś pytania dotyczące programów?
Zajęcia ze słowa mówionego to będzie dobra zabawa.
Ja mam pytanie.
Co dostaniemy w zamian? W broszurce nie jest napisane.
Może wizyty małżeńskie.
Będziecie mogły opuścić blok.
Zrobić z czasem coś konstruktywnego.
Skoro tu siedzicie, możecie nad sobą popracować.
Przygotować się do życia po wyjściu.
Wiesz, że mogłam przenieść ciebie zamiast Murphy?
I czemu tego nie zrobiłaś?
Odrzucili twoją apelację.
No.
Przykro mi.
Pan Caputo powiedział, że podczas buntu
żądałyście przywrócenia programów edukacyjnych.
Popieram to i chcę uczynić to więzienie lepszym miejscem.
Żeby więźniowie nadal czuli się tu ludźmi.
Nie zachowuj się, jakby twoje programy miały coś wspólnego ze mną i buntem.
Taystee, mogę spełnić twoje żądania.
I co teraz?
Będziesz siedzieć i czekać na śmierć?
Powinnaś stąd wyjść.
Taystee, to nie ty.
Musisz znaleźć sposób na życie w tym miejscu.
Nie muszę.
Staram ci się pomóc.
Gdybym chciała cię słuchać,
zapisałabym się na twoje durne zajęcia.
Cześć, kochanie. Jaka miła niespodzianka.
Myślałam, że zjawisz się dopiero za tydzień.
Pięknie wyglądasz.
Żałuję, że nie mogłam się dla ciebie odstawić.
Ty też wyglądasz na zmęczonego. Masz podkrążone oczy.
Nie spałem w nocy.
Kochanie, jesteś takim dobrym tatą.
Czytasz mu co wieczór?
Mówisz mu, że go kocham?
Że jest naszym maluszkiem?
Lorno, posłuchaj. Mam złe wieści.
Sterling...
Jego płuca. On...
Sterling dostał zapalenia płuc.
O nie.
Ale lekarze się nim zajęli? Dostał antybiotyki?
Tak, ale nie podziałały.
To co zrobią? Powinieneś z nim teraz być.
Może nawet wypuszczą mnie z więzienia,
skoro jest tak bardzo chory.
Zrobili już wszystko.
- Jestem jego matką. - Podłączyli go do respiratora,
wsadzili mu różne rurki,
otoczyło go tylu lekarzy, że nawet go nie mogłem zobaczyć.
Bardzo długo trzymałem go na rękach, ale...
straciliśmy go.
Straciliśmy go.
Halo?
Rozmawiam z Marią Ramos?
Tak, kto mówi?
Dzień dobry, tu Marisol.
Nie jestem komornikiem ani telemarketerem.
Dzwonię w imieniu Maritzy Ramos. Zna ją pani?
Halo?
Kurwa.
Przepraszamy, abonent...
Boże.
Halo?
- Zna pani Maritzę Ramos? - Tak.
Naprawdę? Boże. Pani Maria Ramos, mama Maritzy?
Tak. O co chodzi?
Mówi Flaca, jej przyjaciółka.
Wiem, że nie chciała pani z nią rozmawiać, ale to nagła sytuacja, więc proszę...
Maritza ma kłopoty?
Trafiła do ośrodka detencyjnego, bo nie miała ze sobą dokumentów.
Potrzebuje aktu urodzenia, żeby udowodnić, że ma obywatelstwo.
Nie mam go.
A może pani zdobyć odpis?
Nie. Chodzi mi o to, że on nie istnieje.
Maritza się tu nie urodziła.
Mam spotkanie poza biurem, więc do zobaczenia jutro.
- Na razie. - Do widzenia, panie Chapman.
Czekaj. Mogę o coś spytać?
Mama jest niezła w Bitmoji. Zaskakujące podobieństwo.
Ja jej to pokazałem.
A teraz jestem mężem wesołego mema.
Zastanawiałam się, czy mogę w piątek wziąć wolne popołudnie i odwiedzić Alex.
Wszystko zeskanuję z wyprzedzeniem.
Dni urlopu zaczną ci się naliczać po 90 dniach. Tak jak reszcie.
Odrobię to, pracując całą sobotę.
Nie. Żadnego szczególnego traktowania.
- Poszedł? - Tak.
Droga wolna.
Widziałyście filmik, jak małpy jadą samochodem?
Uwielbiam go! Czekaj na mnie!
Pomiń reklamę.
- Dziewczyny? - Czemu nie? Już środa.
- Proszę. - Dzięki.
Patrz. Zaraz złapie psa za tyłek.
Jest!
Piper, widziałaś to?
Napijesz się?
Dzięki, ale nie mogę.
Przepraszam. Trwasz w trzeźwości?
Nie. Właściwie to na razie tak.
Może jest w ciąży.
- Zapach miłości. - Przyniosę talerze!
Nie, jeszcze nie możemy jeść. To dla Heather.
W piątek wraca z macierzyńskiego.
Pamiętacie, że miała cukrzycę ciążową?
Tego dnia trochę oszukamy,
a potem przejdziemy z nią na dietę dla cukrzyków.
To czemu nie kupiłaś w piątek, żeby było świeże?
Bo była środowa zniżka. Minus dziesięć procent.
To jak mrożona latte. Wytrzyma do piątku. À propos oszukiwania, wymknę się dziś wcześniej.
- Jasne. - Już 15.30.
Ty też powinnaś się zwinąć. Chodź z nami.
Chciałabym, ale nie mogę.
Ale was nie oceniam.
I oczywiście nic nie powiem.
Po prostu zaczynam nowe życie.
Bardzo dobrze.
Gdybym była tak zdyscyplinowana, dałabym radę zapinać sobie spodnie.
- Na razie, dziewczyny! - Pa.
Spodnie z gumką. To jest klucz.
Witam! Co słychać? Witam wszystkich.
Nawet pani w różowym chce się oddać procesom myślowym.
I co? Będziemy tak stać i rymować? Raczej czas marnować.
Udało ci się.
Słowo mówione to jedna z najstarszych form sztuki.
Bo to tylko gadanie.
Spróbujcie, zamknijcie oczy.
Popłyńcie.
Ślizg, bryzg, senne marzenia ze strumienia świadomości.
Co widzisz?
Ciemność. Błyszczące punkciki. Jak żelkowe robaki.
Pozwól, że na chwilę cię zatrzymam. Musisz zrobić...
Na pewno nie to.
Widzisz je. Żelkowe robaki.
Idź. Odejdź w dal, jak nie odeszła Rosa Parks.
Jedna działka dla stałej klientki.
Cudnie. Dzięki.
Łazienka dla odwiedzających.
Po zerwaniu z Annalisą miałam dostać podłogi.
Ale nie możesz się spóźniać.
- Jesteś umówiona? - Na wzięcie mopa?
Nie należysz do ekipy sprzątającej i nie jesteś klientką naszej tajnej firmy.
Możemy pogadać?
W porządku. Ona jest OK.
Na osobności?
Chodź do mojego biura.
Muszę mieć was na oku. Nie słucham. Chyba że usłyszę kłótnię.
Co jest?
Słyszałam o Tatku.
I chcę tej twojej trucizny, żeby się kogoś pozbyć.
Jeśli chcesz wykończyć sukę moimi solami,
najpierw musisz zapytać.
To właśnie robię.
Racja. Dzięki. O kogo chodzi?
Lepiej, żebyś nie wiedziała.
To mi się nie podoba.
Nie powiesz, to nie dostaniesz.
Chcę je dla siebie.
Wiem, ale dla kogo?
Dla siebie.
Szlag.
Czemu chcesz to zrobić?
Daj spokój. Nie mów, że ty o tym nie myślisz.
Każdej samotnej nocy.
Nie. Bo przez myślenie ludziom odpierdala.
Masz.
Dzięki temu poczujesz się lepiej.
Nie.
Nie chcesz dragów? Przecież chciałaś.
Taka będzie każda noc do końca życia.
Patrzenie w tę samą ciemność w tej samej pieprzonej klatce.
Razem 20 000 nocy.
- Policzyłaś to? - Słuchasz mnie?
Nie będę wypełniać sobie dni ćpaniem.
Bo każdy mój dzień tu to ich wygrana.
A jak się zabijesz, to nie wygrają?
Chcą, żebym żyła, żeby mogli mnie tu trzymać.
Nie widzisz, jakie to popieprzone?
Jeśli nie będę żyła, nie będę w więzieniu.
Tylko w ten sposób odzyskam kontrolę nad swoim życiem.
Ale twoje życie się skończy.
Jesteś terapeutką czy dilerką?
- Dilerką. - W porządku.
A ty musisz zapłacić tak jak inni.
- Ile? - Tysiąc.
Jaja sobie robisz?
Myślałam, że akurat ty zrozumiesz.
Po kolejnym przedawkowaniu
zdobyć towar będzie jeszcze trudniej.
Wiesz, ile czasu zajmie mi zdobycie takich pieniędzy?
A masz coś innego do roboty?
Spoko.
To na balon z masy papierowej?
Porwę je i wypełnię sobie nimi poduszkę.
Tylko do tego się nadają.
Mogłabyś?
„Sztuka słowa mówionego”.
Gówno nie sztuka.
„Szydełkowanie”.
„Sprawiedliwość naprawcza: jak pogodzić się ze swoją przeszłością”.
Usiądźmy w kółeczku i się poużalajmy.
Ty niczego nie żałujesz?
Co się stało, to się nie odstanie.
Przeszłości nie zmienisz.
A po spuszczeniu wody nie zobaczysz już swoich bobków.
O ile nie masz zatkanego kibla.
Może i nie zmienisz,
ale może by tak
naprawić swoje błędy?
Pogodzić się? Tak się nie da.
Stara, weź. Trzeba coś zrobić z tymi karaluchami.
Nie bój się ich.
Są pracowite, dlatego przetrwały.
Jak przychodzi co do czego, nie wahają się zeżreć swoich.
A my coś o tym wiemy. Co wiemy o samych sobie?
Sprawiedliwość naprawcza pomaga zrozumieć powody, dla których coś zrobiliśmy.
Pomaga nam odczuć skutki naszych działań
wobec ludzi, których mogliśmy skrzywdzić.
Broszurka ma rację. Nasze zbrodnie to nie my.
To prawda. Ale są one częścią was.
Na tych zajęciach nauczymy się brać odpowiedzialność za swoje czyny.
Czyli mamy przychodzić, żeby poczuć się ze sobą źle?
Można wziąć za coś odpowiedzialność i wcale nie czuć się z tym źle.
Czasem robię rzeczy, które wkurzają moją dziewczynę.
- Jakie? - Straszne.
Zapomniałem o jej urodzinach,
bo nawet nie wiedziałem, kiedy są, a ona wydaje mi się nieśmiertelna,
nie jest człowiekiem, który obchodzi urodziny.
Ale było jej przykro.
Nie chciałem sprawić jej przykrości, ale to zrobiłem.
Mogę wziąć za to odpowiedzialność,
ale i trochę sobie odpuścić, bo każdy czasem nawala.
Dlatego tu jesteśmy? Bo pan nawalił?
Właśnie. To nie panu zbuntowały się więźniarki?
Jestem tu, bo mam nadzieję, że doświadczenia z Litchfield
czynią mnie skutecznym mediatorem.
Ale to nasza wspólna podróż.
Jak mamy podróżować z kimś, kto nas skrzywdził? Celowo.
Na przykład z Beth.
Hipotetycznie ta osoba musi zaakceptować swoją winę
i postarać się dokonać zadośćuczynienia.
A to do tego idealne miejsce.
Ale porozmawiamy o tym... w szóstym tygodniu zajęć.
W siódmym mamy spotkać się z naszymi ofiarami.
Przyjdą tu?
Nie zawsze będzie to możliwe.
Na przykład Beth.
Ona zabiła swoje dzieci, więc nie żyją.
Nie wybiegajmy w przód.
Poczytajmy o różnicach
między sprawiedliwością naprawczą a prawem karnym.
Strona trzecia w folderze.
Pani Doggett, zacznie pani?
Dobra.
„Prawo karne przyjmuje surowszą i antogonistyczną...”
Wydaje mi się, że „antagonistyczną”.
Tak ci się wydaje? A mnie, że ty powinnaś czytać.
„Prawo karne przyjmuje surowszą...”
- Jakieś wieści? - Próbowałam kolejny raz. Nie odbierają.
Nie mogę ich złapać między szkołą,
treningami Julia i fizjoterapią Benny’ego.
Ale pracują nad tym.
Lourdes też dzwoni, gdzie się da.
- Znalazła moją mamę? - Tak, ale...
Nie otwieraj, jeśli nie wydajesz jedzenia.
Zlecą się jak muchy.
Koniec zbiegowiska. Wracajcie.
Nie ma Morello. Potrzebna nam pomoc. One kiedyś ze mną pracowały.
Możesz wziąć jedną. Ale nie dostaną pensji.
Z tego, co wiem, nie chcą pracować, jeśli nic z tego nie mają.
Typowe.
- Idź ty. - Ja pójdę.
Nie ma za co.
Gdzie Morello? Nie mów, że woli szorować toalety.
Ginger mówi, że w skrzydle medycznym. To podobno „ciężki przypadek hajdy”.
Słyszałam, że trzeba złamać palec, żeby to wyleczyć. Biedaczka.
Nie. Myślisz o haluksie.
Chodzi o „Hajda mi stąd, nie twój interes”.
Uważaj na kurze...
Obsłużysz mnie?
Tak. Z chęcią cię obsłużę.
...piersi!
Znalazłaś ją? Jesteś moją bohaterką!
Wiesz co? Ten ziemniak pewnie przyjechał z Kanady,
Irlandii albo innego kraju i nikogo to nie obchodzi.
Nikt nie każe wracać mu do Kanady, gdzie nikogo nie zna,
bo nie ma aktu urodzenia.
To byłoby głupie marnowanie
mądrego, seksownego, zabawnego i przyjacielskiego ziemniaka.
Czekaj. Ja jestem tym ziemniakiem?
Czemu to ten papierek potwierdza to, że jesteś Amerykanką,
a nie to, że znasz tekst „TiK ToK”
i umiesz wyglądać seksownie, a nie jak dziwki z Jersey?
Nie mogę cię znowu stracić.
Idź pomóc przy okienku. A ty chodź.
Co się dzieje? Powiedz mi.
Urodziłaś się w Kolumbii.
Wyciągnięcie cię stąd będzie trudniejsze, niż myślałyśmy.
Jak to?
Okłamała mnie?
Nigdy nie mieszkałam nigdzie indziej.
Oczywiście, że mnie okłamała.
Jest kłamliwą, samolubną, kretyńską pizdą.
Twoja matka wyrwała się z koszmarnej sytuacji,
żeby dać ci lepsze życie.
Popełniła błędy, ale na pewno zrobiła wszystko, co było w jej mocy.
A co ty o tym wiesz?
Cześć!
- Skończyłaś? - Tak.
Jak gorąco. Może szarpniemy się na taksówkę?
Tak! Weźmy taksówkę!
Dobrze. Nie powinnaś chodzić w takim upale.
Masz rację.
Wstąpmy do tego salonu tajskiego masażu, gdzie tak dobrze masują ramiona.
Co jest? Trafiłaś szczęśliwą zdrapkę?
Nie. Lepiej.
Masz. Zrób mi zdjęcie.
Chcę zapamiętać ten dzień.
- Zdjęcie? - Tak.
Tylko ujmij ten napis.
Dobra.
- Ten? - Tak. I jak?
Chwila. Zobaczmy.
- Tylko z napisem. - Tak, jest i napis.
Dobrze! Dziękuję.
- Zgadnij co. - Co?
To będzie mój sklep.
Pan George przechodzi na emeryturę i chce, bym została współwłaścicielką.
Oddaje ci część swojej firmy?
Nie rozumiem.
Nie, teraz wykupię połowę, a potem będę mogła wykupić drugą.
Ale to musi kosztować tysiące dolarów!
Nie masz takich pieniędzy. Użyję moich oszczędności.
Resztę pozwolił mi wykupić z pensji.
Myślałam, że odkładasz na mieszkanie.
Co z dziewczynkami?
To zajmie dłużej, ale będzie mnie stać na mieszkanie w lepszej dzielnicy.
Bez urazy.
W mojej dzielnicy mieszkają porządni ludzie. Ciężko pracują.
Wiem, jestem jedną z nich! Ale tak będzie lepiej dla dzieci.
Znajdę mieszkanie w bezpiecznej dzielnicy z dobrą szkołą.
Ale nie teraz, Glorio.
Tylko za rok. Albo dwa. A może trzy? Ile jeszcze?
Dzieci nie obchodzą bezpieczne dzielnice ani dobre szkoły.
One chcą odzyskać matkę.
Co to za matka, która nie może zapewnić im lepszego życia?
Myślałam, że się ucieszysz.
Nie powinnaś podejmować teraz takiej decyzji.
Dlaczego?
Taxi!
Lourdes, dlaczego? Bo jestem w ciąży?
Tak, bo jesteś w ciąży.
I dlatego, że znowu wybrałaś faceta, który zostawił ciebie
- i wasze dzieci! - To moja wina?
Jedziesz?
Powinnaś trochę posiedzieć.
Przejdę się.
Wiem, co jest najlepsze dla mnie i dla mojej rodziny.
Halo?
Cześć, żoneczko.
Alex! Skąd dzwonisz? Wszystko gra?
Tak. Jestem w swojej celi.
Nikt mnie nie słyszy, a Creech śpi jak zabita.
Masz telefon?
Tak, mam telefon.
Bo muszę porozmawiać z tobą bez świadków.
Alex.
Nie jestem zła.
Bardzo się martwiłam.
Ale na pewno nie jest tak źle, jak sobie wyobrażałam.
Wyobrażałaś sobie sprzedawanie heroiny dla Hellmana?
- Żartujesz? - Chciałabym.
Ale z tym już koniec.
W porządku. To fantastycznie, że już nie handlujesz heroiną.
McCullough mnie z tego wyciągnęła, ale teraz sprzedaję dla niej ładowarki.
Nadal jest słabo, ale przynajmniej nie heroina i nie dla Hellmana.
Tak zdobyłam pieniądze na telefon,
żeby móc opowiedzieć ci tę historię.
Piper?
Jestem. Po prostu nadal to przetrawiam.
Przepraszam. Nie tak miało być.
Ale żeby nasz związek przetrwał, musimy być ze sobą szczere.
Żeby nasz związek przetrwał, musisz w końcu wyjść z więzienia.
Powiedziałaś, że mi zaufasz.
Myślisz, że gdybym miała wyjście, tobym to robiła?
Hellman wepchnął mi heroinę do gardła. Musiałam ją połknąć i wysrać.
Wiesz, jakie to niebezpieczne?
Nie możesz się na mnie złościć.
Alex, jest dużo gorzej, niż myślałam. To był napad.
Nadużycie, wymuszenie. Możemy złożyć skargę, zgłosić to albo...
Zgłosiłam. Tak wylądowałam na usługach McCullough.
Sami prawi strażnicy.
- Musi być coś, co możemy zrobić. - Nie ma.
Nie możesz mi pomóc, chciałam tylko, żebyś wiedziała.
Nie wiem, co powiedzieć.
Jak w pracy? Nudno.
Opowiesz mi?
Ojciec nie chce dać mi wolnego na odwiedziny.
Och, Bill. Nasłać kogoś na niego?
Przepraszam, że nie mogę przyjechać.
Przynajmniej teraz gadamy.
Tak. Przynajmniej tyle.
- Kształcenie ogólne. Nie zapisałaś się. - Wiem. Szkoła ssie.
Jakie jeszcze macie zajęcia?
Wygląda na to, że nie byłaś tylko na szydełkowaniu.
Zaczynają się za pół godziny na Florydzie.
Rany. Chodzi mi o to, żeby się wyrwać z Florydy.
Faktycznie, szkoła ssie.
Miło panią poznać, pani...
Tiffany. To znaczy Doggett.
Pani Tiffany Doggett, pomówmy o tym, dlaczego szkoła ssie.
Wszyscy.
Szkoła.
Po to tu przyszliśmy.
Czemu szkoła ssie?
SZKOŁA - SIEDEM GÓWNIANYCH GODZIN NASZEGO ŻYCIA
Ktokolwiek?
Musiałyście jej nienawidzić, inaczej byście ją ukończyły.
Praca domowa.
Sprawdziany.
Ja lubiłam szkołę, ale warunki społeczno-ekonomiczne
zmusiły mnie do podjęcia pracy...
Cieszę się, że tu jesteś.
Nauczyciele, którzy mają się za lepszych.
Miejmy nadzieję, że to zmienimy.
Nauczyciele, którzy mówią o zmianach.
- Szybka pani jest. - Nie lubię też czytania,
matmy, nauk przyrodniczych, pisania, kalkulatorów, dźwięku kredy
i tego, że pachnie jak zleżała kwadratowa pizza zmieszana ze smutkiem.
Dziękuję. Ktoś jeszcze?
Suki, co mają się za ślicznotki.
Osobiście akurat je lubiłem, ale...
pomówmy o tym zdaniu.
Tak mówią ludzie.
SUKI, CO MAJĄ SIĘ ZA ŚLICZNOTKI
Brzmi w porządku.
I działa. Komunikuje to, co mówiący chciał przekazać.
Ale żeby ukończyć szkołę,
musicie czytać i pisać w standardowym angielskim.
Czyli tym dla białych.
Jest wielu białych, którzy mówią niepoprawnie,
ale to słuszna uwaga.
Kto powie, jak powinno brzmieć to zdanie?
Kłamliwe suki, co mają się za ślicznotki.
Kłamliwe suki, które mają się za ślicznotki.
Dobrze. „Kłamliwe suki, które mają się za ślicznotki”. Ale...
Przyszłaś na zajęcia? Nigdy nie jest za późno.
Możemy pogadać na zewnątrz?
Które. K-T-Ó-R-E.
Nie chciałem sugerować, że jesteś stara.
Czasem moje usta nie współpracują z mózgiem.
Jakby był uszkodzony albo...
Szlag.
Zacznę od początku. Dawno cię nie widziałem.
Może dlatego, że siedziałam w izolatce.
Zabroniłaś mi się odwiedzać.
Wiem, że przemycasz telefony. Musisz mi jeden załatwić.
A myślałem, że jesteś z tych porządnych.
Załatwisz czy nie?
Jasne.
Jeśli to dla ciebie, dam ci świetną zniżkę.
Co powiesz na 500 dolców?
Masz rację z tym uszkodzonym mózgiem.
Albo dam ci go za darmo. Spoko.
Ma mieć Internet. Żadnych gówien z klapką.
- Cześć. - Gloria.
- Mamo, wszystkiego dobrego. - I tobie, moje dziecko.
Dziewczynki spakowane?
Wzięłam jutro wolne, żeby odebrać je z lotniska.
Glorio, nie wiem, jak ci to powiedzieć, ale...
dziewczynki nie chcą jechać.
Co się stało? Boją się lotu?
Na pewno boją się, że nie znajdą przyjaciół.
- Wiem, że to duża zmiana. - Nie.
Chodzi o coś więcej.
Daj mi Ceci do telefonu.
Jeśli jesteś dość duża, by podejmować takie decyzje,
to możesz powiedzieć jej sama.
Halo?
Ceci? Co się dzieje?
Spodoba ci się tu, obiecuję. Nie ma się czego bać.
Nie boję się.
To o co chodzi?
Wiem, że to trwało dłużej, niż mówiłam.
Ale wszystko będzie dobrze.
Nie mogę się doczekać, aż poznacie z Ellie braciszka.
Nie przyjedziemy, Glorio.
Przyjedziecie, Ceci.
To nie wasza decyzja. Jestem waszą matką.
- Od kiedy? - Od zawsze.
Wszystko, co tu robię, robię dla was.
Musiałam was zostawić, żeby dać wam lepsze życie.
- A teraz... - Nie.
Nie musiałaś nas zostawiać. To był twój wybór.
A to jest wybór mój i Eleny.
Nie przyjedziemy.
Zamykamy. Kolejny dzień za nami.
Jestem dwa pudełka do przodu.
- Co to? - Co?
- Czemu moje długopisy są w koszu? - Wyrzuciłam te wypisane.
Sprawdziłaś je?
Stąd wiem, że są wypisane.
Gdy coś nie działa, trzeba to wyrzucić.
Nie możesz wyrzucać długopisów.
Nie mogę? Nie mogę wyrzucić wypisanego długopisu za 29 centów?
Męczy mnie słuchanie, czego nie mogę robić.
Nie mogę mówić o swoim życiu. Nie mogę się napić.
Nie mogę iść do baru i patrzeć, jak inni piją.
Nie mogę wychodzić po 23.
Nie mogę też przebywać z dziećmi, z którymi nie jestem spokrewniona.
- Nie mogę słuchać muzyki. - Nie rób scen.
Nie mogę robić scen. A co mogę robić?
Uspokój się. Nie złość się.
Nie mogę się złościć na Alex. Ani na ciebie.
Nie mogę spóźniać się na sikanie do kubeczka, bo znów mnie zamkną.
Bez obaw. Już 17.02. Nie wychodzę ani sekundy wcześniej.
Wiedziałam. Była na odwyku.
Hej, mała. Lepiej ci?
Brakowało cię wczoraj w kuchni.
Tak. Tylko boli mnie głowa. Nic mi nie jest. Chodź.
Dasz wiarę?
Mały Sterling wychodzi dziś z OIOM-u dla noworodków. Wspaniale. Gratulacje.
Zanim się obejrzysz, będzie nabuzowanym nastolatkiem,
któremu będziesz prała przesiąknięte nasieniem skarpety.
Wyjęli mu wszystkie rurki, więc zakładam mu Instagrama.
Jak powinnam to podpisać?
„Wlazł kotek na płotek, małe suki!”
„Pozdro, mlekopijcy. Do zobaczenia w sekcji komentarzy”.
Z hasztagiem?
Zawsze.
Trzeba hasztagować.
Może was to zaskoczy, ale kiedyś byłam pełna złości.
A potem otarłam się o śmierć. Beth.
Nieważne, czy było to doświadczenie duchowe, czy fizyczne.
Zrozumiałam, że w tym popieprzonym świecie też można rozegrać fajny mecz kickballu,
w którym nikt nie musi ginąć, trzeba tylko być dobrym człowiekiem.
Dziękujemy, że się tym podzieliłaś.
Cieszę się, że tu jestem. Nie tylko przez dodatkowy czas na spacerniaku.
Nie wiem, czy te zajęcia mi pomogą,
ale w pewnej broszurce napisali:
„Bierz, ile chcesz, a resztę zostaw”.
Jak kradzież w sklepie, tylko pozytywna.
Te zajęcia mogą pomóc każdemu,
kto pojawi się na nich dla siebie.
Proszę.
Teraz po kolei będziemy czytać następny rozdział.
Ja zacznę.
„Czym jest przestępstwo?
Sami tworzymy zasady kierujące naszym zachowaniem,
abyśmy mogli żyć spokojnie wśród innych ludzi.
Ale czasem nasze życie nie mieści się w ich ramach.
Zasady wydają się arbitralne i ograniczające.
Czasem dochodzi do konfliktu
naszych wewnętrznych emocji i tego, czego wymaga od nas społeczeństwo.
Działamy w sposób szkodliwy dla nas samych lub innych ludzi czy ich własności.
Przestępstwo to punkt krytyczny.
Czasami bywamy jego ofiarą.
A czasami sprawcą.
Wymiar sprawiedliwości ma nas z tego punktu zawrócić.
Ale czasem trudno znaleźć odpowiednie metody naprawcze,
a sprawiedliwość zdaje się nieosiągalna”.
„Państwo ma chronić ludzi,
ale samo jest instytucją stworzoną przez ludzi”.
WOLNOŚĆ DLA IMIGRANTÓW
„Ludzi niedoskonałych i uprzedzonych.
Czasem więc system, który ma nas chronić, nie działa.
Czasem to los lub okoliczności poza naszą kontrolą
stawiają nas w trudnych sytuacjach.
Musimy podejmować trudne decyzje, których inni ludzie nie rozumieją.
Czasem to my sami
nie rozumiemy postępowania innych
ani dlaczego musimy ponosić jego konsekwencje.
Często nie mamy możliwości walczyć z chaosem życia”.
SZUKAJ biały noworodek czarne włosy uroczy
„Często nie możemy przygotować się na jego zawirowania i meandry.
Ale jeśli wciąż będziemy odwracać się od rzeczy, którym trudno stawić czoła,
zdefiniuje nas to, czego staramy się unikać”.
NOWY POST - pierwszy dzień wolności!!! #niemajakwdomu #najsłodszydzieciak
„Nikt nie uniknie doświadczenia bólu i niesprawiedliwości.
Niektórych ludzi spotykają one częściej niż innych.
Może to stwarzać poczucie bezradności.
Braku nadziei i wsparcia.
Jak przywrócić sprawiedliwość w tak niesprawiedliwym świecie?
Co zrobić, gdy dojdziemy do miejsca, w którym nie wiemy, co dalej?
Nie ma prostych odpowiedzi.
Kara nie jest odpowiedzią. Rezygnacja nie jest odpowiedzią.
Musimy znaleźć swoje własne odpowiedzi,
a to może wydawać nam się niewykonalne.
Ale najpierw musimy spróbować”.