NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Patrzysz, jak śpię?
- Która godzina? - Prawie 7.30.
Od miesięcy tak dobrze nie spałam.
Jesteśmy jak yin i yang. Ja nie zmrużyłam dziś oka.
Próbowałaś progresywnej relaksacji mięśni?
Najpierw napinasz palce u stóp, najmocniej jak potrafisz.
A potem je rozluźniasz.
I tak kolejne grupy mięśni aż po czubek głowy.
Jak się napina głowę?
Nie wiem. Nie podważaj moich metod.
Gdzie twoja współlokatorka?
Ostatnio rzadko tu bywa.
Chodź. Dołącz do mnie.
Woda jest ciepła.
Nie mogę ryzykować kolejnej nagany.
Możesz. To twój wybór. Przejmij władzę nad własną wolą.
Chodź tu.
Czyż nie jest miło?
Byłoby milej, gdybyś umyła zęby.
- Nic nie czuję. - Serio? Ja czuję kocią karmę.
No weź.
Ustawić się w rzędzie! Ciaśniej!
- Fajnie było. - Nie. Zostań.
Będziemy wybrzuszeniem.
Nie patrzcie na mnie. Idźcie.
- Widzisz? - To był błąd.
Udawaj wybrzuszenie.
Dusisz mnie oddechem.
Niby jak cię duszę?
Nie.
A kuku. Lesbijska imprezka? Macie za mało nagan?
- No nie. - Czy to konieczne?
Żadnego lizanka bez mojego nadzoru.
A teraz mam od cholery roboty.
Vause, spieprzaj stąd.
- Chapman, ty idziesz ze mną. - Dokąd?
Zdążę umyć zęby? Bo podobno muszę.
A może ci je wybiję i problem z głowy?
Stójcie.
Wie pan, o co chodzi?
Dlaczego idziemy do koordynatora?
Nie wiem. Ale moja abuela mawiała, że nieszczęścia chodzą trójkami.
Najpierw przenieśli moją współlokatorkę.
Potem dostałam okresu.
Okres liczy się jako nieszczęście,
skoro przychodzi co miesiąc?
Myślałam, że jestem w ciąży.
Przykro mi.
A teraz jeszcze to. Cokolwiek to jest.
Hej. Wiecie, o co chodzi?
Już czas.
Dobra, chwila.
Naprawdę...
KOORDYNATOR
Tak myślałem. Nawet nie umieją tego wypełnić.
Zwykle wypuszczają około 11.00,
ale przetwarzanie wniosku trwa, więc przekaż odbierającym,
żeby przyszli godzinę później.
Chyba że wolą czekać.
Zależy, kto będzie miał dyżur.
Chodzi o proces?
Mogę chociaż poznać zarzuty?
To zwolnienie.
Jutro wychodzisz.
Gdzie moja lokówka?
Czemu nie korzystasz z wolnej szuflady?
Lepsze diamenciki czy te kręciołki?
Jesteś dorosły. Powinieneś sam potrafić się ubrać.
Dziś zapadnie wyrok w sprawie Taystee
i udzielę wywiadu przy kawie
na temat MCC dziennikarce z Marshall Project.
- Nie chcę wyjść na idiotę. - To byłby cud.
- Coś cię gnębi? - Co?
Jesteś jeszcze większą suką niż zwykle.
Chcesz wiedzieć, co mnie gnębi?
Stroisz się, jakbyś miał gdzieś iść,
ale nie masz pracy.
Dobierasz krawat do siedzenia w sądzie i kawy.
Próbuję coś zmienić.
Tak? To powodzenia.
Oby było warto zaprzepaścić dla tego karierę.
Co za bzdury.
Masz gdzieś moją karierę.
- Chcesz wiedzieć, co myślę? - Mam to gdzieś.
Kłócisz się ze mną
z tego samego powodu, dla którego nie chcesz zająć szuflady.
To już nie jest biurowy romansik.
Zrobiło się poważnie i to cię przeraża.
A może mi to nie przeszkadza,
a ty nie wiesz, o czym mówisz?
Kupiłbym to, gdybyś nie wyszła za geja.
Jak znajdziesz lokówkę, to sobie ją zatrzymaj.
Rany. Źle wyglądasz.
Nie jestem w nastroju.
Z plecami nadal do dupy?
Wszystko jest do dupy.
Cóż, Flacacare zapewnia
szybką i tanią opiekę zdrowotną od 1992.
Leczymy przewlekłe schorzenia,
o ile nie są to obrzydlistwa w stylu
robaków wychodzących z tyłka.
Nie wiem, co z tobą nie tak, ale to był dobry tekst.
Lepiej się ogarnij przed jutrzejszym komentowaniem meczu kickballu.
Nie będę komentować żadnego meczu.
To w czyją stronę mam rzucać inteligentne uwagi?
W stronę mojej zastępczyni.
Glorii? Suka zabiera mi czas antenowy.
Poza tym udaję, że ledwo ją znam,
żeby nie trafić do izolatki.
Długa historia.
Szkoda.
Bo ja nie mam nic do powiedzenia.
Nie zdajesz sobie sprawy,
ale ten mecz wywołuje
straszne spięcia.
Musimy je rozładować za pomocą śmiechu i wnikliwych obserwacji.
Za długo chodzisz z tą smutną miną.
Czas się rozchmurzyć.
Tía Mariana zawsze powtarza:
„To, że zjadłaś śniadanie w McDonald's,
nie znaczy, że przez resztę dnia
masz jeść sernik i hot dogi z bekonem.
Zawsze możesz zjeść sałatkę”.
Zawsze możesz zjeść sałatkę, Cindy.
A więc... No tak,
nie jesteście już potrzebne na boisku.
Do kogo mówisz?
Do was.
To też nasza drużyna. Tak nie można. Czyja to decyzja?
Ich.
Możemy tu usiąść?
- Mam sobie iść? - Jasne, że nie.
Ty jesteś w porządku.
Z tobą to do tańca i różańca, co?
Kółko modlitewne i wojna gangów w jedno popołudnie.
W Lagosie byłam antropologiem ewolucyjnym.
Badałam zachowania ludzkie w kontekście kulturowym
i dynamikę przynależności plemiennej. W szczególności to,
jak spory między psychologią społeczną a ekologią behawioralną
rozwiązywane są w mikroskali.
Ale zajebię sukę, jak będzie trzeba.
Jesteś zajebiście zabawna.
Słuchajcie wszyscy.
Teraz omówię szczegóły.
Barb też chce powiedzieć parę słów.
Zbliżcie się.
To sygnał. Jak tak zrobię...
To sygnał do baraszkowania.
Dobra. To to jest sygnał.
To palcówka.
To palcówka ze Star Treka.
Chuj z tym. Jak pokażę ten sygnał,
macie ruszać.
Ciężarna odwróci uwagę strażników, udając skurcze porodowe
i to będzie sygnał do ataku.
Dam czadu.
Kiedyś tak dobrze udałam atak wyrostka,
gdy przyłapali mnie na kradzieży,
że zawieźli mnie do szpitala i naprawdę go wycięli.
I nawet nie znaleźli siedmiu naszyjników, które ukryłam we włosach.
Wtedy miałam bujną czuprynę.
Jeśli ktoś nie ma broni, musi ją sobie załatwić.
Pod stołem są narzędzia.
Bierzcie, co chcecie, ale bądźcie ostrożne.
Wszystko gra?
Tak. To zaszczyt, że w ogóle bierzesz mnie pod uwagę.
Jestem z tobą.
Będzie tam pełno cip z bloku C.
Ale tę sukę zostawiacie mnie. Rozumiecie? Carol jest moja.
A ja zajmę się Barb.
Chcę, żeby wiedziała, że to ja.
Zdychając, będzie patrzeć mi w oczy.
To nie będzie łatwe.
Nie będę ściemniać.
Niektóre z was nie przeżyją.
Blok C nigdy nie dopuści do pokoju.
Jedną ręką nas witają,
a drugą wbijają nóż w plecy.
Jebane dwulicowe suki z D!
To chyba oczywiste, że nie mamy wyboru.
Możemy się tylko bronić.
Więc gdy jutro wejdziecie na boisko...
Zróbcie z nich miazgę.
Mają już nie wstać.
Blok C.
Blok D.
Skoro pułapki zastawione,
mogę wyjść i popytać, czy ktoś wie coś o Taystee?
Nie dowiedziałam się, co z nią,
a przyjaźniłyśmy się i chyba nadal przyjaźnimy.
Pewnie uważa mnie za złą przyjaciółkę,
ale nie mam pewności i czuję dziwny ciężar
- w klatce piersiowej. - Dobra. Idź.
Jeśli ktoś mnie zaatakuje, zawołam.
Dzięki, Friedo.
Kto tam?
Wychodzę.
Gratuluję. Czego chcesz?
Chciałam, żebyś jako pierwsza przejrzała moje rzeczy,
ale chyba zrezygnuję, jeśli jesteś zbyt zajęta i zbyt wredna.
Przepraszam. Ostatnio jestem rozdrażniona.
Masz coś z chlorkiem winylu lub izobutanem?
Co ty. Mażę nimi jak Basquiat,
ale niech mnie szlag, jeśli znam ich skład.
Spokojnie.
Wszystko gra?
Biodro mi drętwieje. Spałam na taborecie.
Ostrożności nigdy za dość.
Co planujesz po odzyskaniu wolności?
Słyszałaś o Jamesie Baldwinie?
To jeden z braci Baldwinów? Alec to mój ulubieniec. Jest seksowny.
Tak po męsku.
Pewnie ma włosy na plecach, ale to nic.
James Baldwin był pisarzem. Czarnym,
homoseksualnym i przeciętnie owłosionym.
W najgorszej chwili,
gdy nie wiedziałam, czy chcę żyć,
trafiłam na jego cytat, który utkwił mi w głowie.
„Wolności się nie otrzymuje.
Wolność zdobywa się samemu
i jest się na tyle wolnym, na ile się tego pragnie”.
Wiesz, czego ja pragnę?
Wyjść na zewnątrz i popatrzeć na niebo.
Jeśli ludzie są na tyle wolni, na ile pragną,
powinnam móc stąd wyjść i spojrzeć na niebo.
Ale nie mogę, bo siedzę za kratami.
Bo nie jestem wolna.
Wezmę to. Co chcesz w zamian?
To prezent na pożegnanie z twoim zrzędliwym dupskiem.
Dajcie nam wolność!
Alex. Al?
Wąchasz mydło?
Wiesz, że na zewnątrz też je mają?
Nie mogę uwierzyć...
Wychodzimy.
Gringuita, czemu szepczesz?
Wychodzimy stąd!
Czy to nie dziwne uczucie?
Zostawić tu to wszystko?
Zostawiam przepoconą podkoszulkę,
ćwiartkę butelki szamponu i bandę wrednych suk,
przez które przy prostowaniu bolą mnie łokcie.
A tam?
Mam szansę na nowe życie.
Diablo oszaleje z radości, gdy mu powiem.
Nikt nie chce, więc ja to powiem.
Jutro kończymy grę w Więźniarki Fantasy.
Co?
Dopiero się rozkręcam.
Od kiedy Alvarez jest adminem?
I dlaczego udajemy, że ten białas jest Latynosem?
Zdarza się, że Latynosi mają jasny pigment.
Martin Sheen naprawdę nazywa się Ramón Antonio Gerardo Estevez.
Zmyśliłeś to.
Chyba trochę zboczyliśmy z tematu.
Pewna osadzona
odkryła w niezabezpieczonym miejscu materiały związane z grą.
Zostawił je strażnik...
„Joel Luschek”.
Oczywiście żartuję. Wiedziałem, że to on,
zanim przeczytałem.
Ale dla zabawy udawałem, że odczytuję dokument.
To bzdury, dobrze o tym wiesz.
Jakaś walnięta więźniarka grzebała mi w biurku? Która?
Gloria Mendoza.
Gdy Alvarez ją obezwładnił, właśnie chciała powiedzieć o tym w radiu.
Może trochę ochłonie w izolatce,
ale na razie musimy odpuścić.
Chce skończyć, bo prowadzi.
Dziś rano na Florydzie jakaś starucha się zesrała.
McCullough może poświadczyć. Ile dostaję punktów?
Dwa, co stawia cię na...
ostatnim miejscu.
I znów o tym wiedziałem, zanim to powiedziałem,
ale spojrzałem w dół i udałem, że czytam to z dokumentów.
Dobra. Koniec zebrania. Wracajcie do pracy.
Przypominam, że wszystkie punkty zgłaszamy do jutra wieczór.
Zwycięzca zostanie ogłoszony SMS-em.
Oby podczas tego meczu przydarzyło się parę kolizji
i szybkich piłek w twarz.
To nasza ostatnia szansa na pokonanie tego matacza.
Hopper.
Odwołujemy mecz, skoro już nie gramy w Więźniarki Fantasy?
Nie, dzięki temu reszta nadrobi w rankingu.
Będą miały przewagę 20 do jednego.
Nie masz się czym martwić.
Trochę się poprzepychają. Nic wielkiego.
Pojebane miejsce.
Po co w ogóle w to gramy? To straszne.
Zadam ci pytanie, McCullough.
Słyszałaś kiedyś o zamieszkach w maksie?
O więźniarkach krzywdzących strażników?
Atakujących ich?
Przypominasz sobie coś takiego?
Zmusisz mnie, żebym to powiedział?
Dlatego gramy w Więźniarki Fantasy.
Żeby atakowały siebie nawzajem.
Bo gdy atakują siebie,
nie interesują się nami.
Nie zapominaj, kto tu jest zły.
Nie pokazuję tych zdjęć, by państwa przerazić,
choć są przerażające.
Pokazuję je,
byście nie zapomnieli o wadze tej zbrodni.
Byście nie dali się zwieść uroczej ksywce ani smutnej historyjce z dzieciństwa.
Bo wielu świadków widziało, jak Tasha Jefferson
z wściekłością wymachuje przed tym człowiekiem bronią,
grożąc mu śmiercią.
Chwilę później...
rana postrzałowa.
Rana, którą dr Styvver,
lekarz sądowy z wieloletnim doświadczeniem,
określił jako przyczynę śmierci Desiego Piscatelli.
Panie i panowie,
obrona myliła się, twierdząc, że macie wybór.
Prawo w tym wypadku jest bardzo jasne.
Jeśli dowody wskazują na to, że Jefferson strzeliła do Piscatelli...
należy uznać ją za winną.
W rodzinie zastępczej
graliśmy w grę, którą nazywaliśmy „Zgadnij, co to”.
Nic nie wolno mówić,
a inni mają zgadywać, co udajesz,
na podstawie tego, jak to robisz.
Gdy dorosłam, dowiedziałam się, że biali nazywają to kalamburami.
My nazywaliśmy to „Zgadnij, co to”, bo się pokazywało i...
Zgadywało, co to.
Właśnie.
Siedzę tu, patrzę na tę prokuratorkę
i wydaje mi się, że ona w to gra.
Patrzę na ruchy jej ust, ale nic nie słyszę.
A ludzie jej przytakują.
Jakby ją rozumieli.
Zapomniałem ci powiedzieć.
Dwie dziewczyny wnoszące pozew przeciwko MCC
robią to, bo ty je zmotywowałaś.
Poproszę, żeby umieścili to w artykule.
Jeśli...
Jeśli nie pójdzie po mojej myśli,
nie wrócę do Litchfield.
Nie spędzę tam reszty życia.
Taystee, nawet nie powinniśmy rozważać takiej możliwości.
Są tylko dwa możliwe wyjścia.
Muszę myśleć o obu. I na oba się przygotować.
Rozumie pan?
Panie Caputo... To bardzo miłe, co pan dla mnie robi,
ale ława przysięgłych nie przeczyta tego artykułu.
Ale widzieli ciebie.
Widzieli, jak się bronisz.
Widzieli Taystee, którą znam. Która nikogo by nie skrzywdziła.
Nie.
Która mnie inspiruje,
bo nie ustaje w walce o sprawiedliwość.
Nie!
Nie słuchał pan?
Nie ma żadnej sprawiedliwości.
Ani dla Poussey. Ani dla mnie.
To co tu robię, Taystee?
Czym jest to wszystko?
Grą w kalambury.
Chodź, Diaz.
O co chodzi?
Spóźniasz się na wizytę.
Szlag.
Co tam, stara?
„Co tam”? A gdzie przeprosiny?
Czekałam w tej śmierdzącej poczekalni ponad 20 minut.
Z pierdzącymi bachorami. Jakbym nie dość musiała się nawąchać.
Przepraszam.
- Zabawne. - Chciałam ci powiedzieć...
- Mówiłam, że to zabawne. - Przyszłam...
No proszę. Co? Mów.
Mówiłam, że to zabawne,
co mówiłaś o pierdzących dzieciach.
Zamkniesz się i posłuchasz?
Boże.
Przyszłam powiedzieć ci,
że z Nutri Herbal wszystko w porządku.
Z taką ilością towaru
za parę miesięcy odzyskam dzieciaki.
Super. Uwielbiam dzieciaki.
Co ty chrzanisz? Nikt nie lubi dzieci.
Po prostu nie chcę, by żyły w tej zapleśniałej dziurze.
Oglądałam program o tym,
że pleśń może być cichym...
zabójcą.
- Wszystko gra? - Tak. W porządku.
- Wszystko gra. - Tak.
Wszystko dobrze.
Tak, dobrze.
Zapomniałam, o czym rozmawiałyśmy.
Pytałam, co u ciebie.
Spoko. Jak zawsze.
Akurat u ciebie nigdy nie jest spoko.
Wyglądasz na zmęczoną.
Dużo się dzieje.
To może trochę odpocznij.
Pogadamy innym razem.
Jasne.
Pójdę odpocząć.
Pa, mamo.
...próbuje się skontaktować. By zaakceptować, wciśnij „jeden”.
Skarbie.
Tak bardzo tęskniłem za twoim głosem.
I ustami.
I tym, co robisz z mięśniami tam w środku.
Siedzisz, kochanie?
Siedzę na skórzanym fotelu.
Jestem do niego przypięty i nie mogę się ruszać,
- plecy mi się pocą... - Nie,
pytam serio. Siedzisz?
Nie.
To usiądź. Bo nie uwierzysz w to, co zaraz powiem.
Udało się? Jesteś w ciąży.
Nie. Dziś dostałam okres.
Ale będziemy mogli spróbować osobiście.
Wizyta małżeńska?
Nie, jeszcze inny sposób.
Anal?
Zawsze chciałem spróbować,
ale od tego nie zajdziesz.
Nie.
Wychodzę.
Przedterminowe zwolnienie.
Musisz mnie jutro odebrać.
Diablo?
Jestem.
To lepsze niż anal?
Ależ tak, ukochana.
Dużo lepsze niż anal.
Ale i tak chciałbym spróbować.
Wiem, że zniknęłam, a ty nie lubisz, jak ci przeszkadzają na kibelku,
ale obiecuję, że warto.
Oczywiście nie podejdę,
więc będziesz musiała wpaść w osłupienie stąd.
Muszę ci coś powiedzieć.
Ale poczekaj, aż skończysz sikać i zobaczysz, co chcę ci pokazać.
Wiem, że to niewiele
i trzeba je będzie jakoś zmielić,
ale to prawdziwa kawa.
Nie to rozpuszczalne gówno z kantyny.
To chyba nawet nie mieszanka.
Jutro wychodzę z więzienia.
O czym ty mówisz?
Myślałam, że rano zabrali mnie, bo Badison załatwiła mi wyższy wyrok,
ale chodziło o przedterminowe zwolnienie.
Kiedy?
Jutro.
No tak. Mówiłaś.
- Wspaniale. - Naprawdę?
Myślałam, że spędzimy razem kolejne pięć miesięcy.
Myślałam, że... weźmiemy... więzienny ślub
przy wszystkich znajomych.
A miesiąc miodowy spędzimy w schowku na narzędzia.
A teraz weźmiemy prawdziwy ślub,
a miesiąc miodowy spędzimy na Fidżi albo Islandii,
albo gdziekolwiek, gdzie będziemy się tragicznie bawić.
Jak normalni ludzie.
Nie znoszę normalnych ludzi.
Pomyśl. Nikt nie będzie przeszkadzał ci w sikaniu.
I nie...
Nie będziesz potrzebować tego. Napijesz się takiej kawy, jakiej zechcesz.
Będziesz mogła sikać w samotności
i jednocześnie pić gatunkową kawę.
Wiem, że powinnam się cieszyć.
Ale... się boję.
Nie chcę cię zostawiać.
Zaufaj mi. To dobra wiadomość.
Wychodzisz z więzienia.
Uściskaj mnie wreszcie.
Nie spieprz tego tak jak ja.
Bésame mucho, mami.
Nie zaczynaj. Nie jestem w nastroju.
Co jest?
Byłam dziś u Dai w więzieniu.
Cały czas chichotała.
To chyba dobrze.
Potem zrobiła się senna.
Daya nie jest zawsze senna?
Pamiętasz mamuta z Ulicy Sezamkowej ?
Zamknij się i daj mi powiedzieć.
Zasnęła w środku rozmowy.
Miała rozbiegany wzrok.
Była napruta.
- Ojej. - Ojej?
Moja córka ćpa, a ty mówisz „ojej”?
A co mam powiedzieć?
Wiedziałeś, że ćpa, prawda?
Włazisz z okrzykiem „ bésame mucho ”,
a moja córka faszeruje się heroiną!
Myślałem, że wiesz.
Wnosimy heroinę do więzienia i przekazujemy ją jej.
Żeby rozprowadzała! Wśród innych!
Latynoski nie sprzedają dragów własnym dzieciom!
Wybacz, nadal uczę się waszej kultury.
Posłuchaj mnie. Nie musimy tego robić.
Nie jest to jakieś wielkie przedsięwzięcie.
Tylko wnoszę pudełka.
Więźniarki mi grożą. To okropna, nielegalna operacja,
która może się źle skończyć.
Po prostu przestańmy.
I co dalej?
Nie odzyskam dzieci, a ktoś i tak przemyci dragi,
którymi ona się naćpa.
Co chcesz powiedzieć?
Że chcę odzyskać dzieci.
Nadal mam szansę je uratować.
CORI TU BYŁA
Mam bardzo wąską miednicę.
Dlatego nigdy nie uprawiałam seksu z czarnymi.
Zdziwiłabyś się, ile może znieść ludzkie ciało.
Cześć, Lorno. Wybacz, że przeszkadzam. Możemy porozmawiać na osobności?
Wszystko, co masz jej do powiedzenia, możesz powiedzieć przy mnie.
A to parodia mojego pierwszego męża.
O rany. Jakie to zabawne.
Ona nigdy nie przestaje zaskakiwać.
Totalna niewiadoma.
Wczoraj w tej książce dostałam wiadomość.
Dziś wydarzy się coś strasznego.
Bez jaj. Całą noc ćwiczyłam udawane skurcze porodowe.
Chcesz zobaczyć? Dobra. Gotowa?
O kurwa. Kurwa. Kurewska kurwa.
Kurwa.
Wiesz, że tak samo robisz podczas orgazmu?
Zaufaj mi. Widziałam to dość razy, by wryło mi się w pamięć.
Ale tu nie chodzi o kickball. Chodź, musimy zdobyć zapasy.
To nasz ostatni wspólny dzień.
Okaż mi trochę czułości. Taka myśl skrótowa.
STFUP.
„P” jak Piper.
Posłuchaj. Zaufaj mi.
To lepsze niż kawa.
Musimy być cicho,
bo nie chcę spędzić tego dnia na zaostrzonym rygorze.
Powinnyśmy iść do salonu piękności.
- Ale nie idziemy. - Nie. Nie idziemy.
Ale ten tyłek się kręci
Co on robi?
Chyba śpiewa „Thong Song”,
ale w kółko ten sam wers.
Dlaczego?
Albo bardzo lubi piosenki z początku wieku,
albo bardzo lubi tyłki.
Stawiam na tyłki.
Nicky!
Niespodzianka!
Nie wierzę, że chciałaś nas porzucić bez pożegnania.
O Boże. O Boże! Lorna!
Ale już jesteś duża.
Siódmy miesiąc. To chyba chłopiec.
Chce mi się soli i mam lśniące włosy. Dotknij.
Chapman.
Możliwe, że po raz ostatni dotykasz moich włosów.
Będę tęsknić.
Dobra. Macie... 20 minut.
Gratulacje. Dla was obu.
Nie wierzę, że to załatwiłaś.
Nie odpuściłabyś mi, gdybyśmy nie wzięły więziennego ślubu.
Zaczynamy?
Tempus fugit.
Małżeństwo...
Przepraszam, nie mogłam się powstrzymać.
Zgromadziliśmy się tu dziś, by uczcić...
Nie. Chwila. Przepraszam.
Zgadnijcie, co mam.
Ukryłam to między cyckami.
Coś starego, nowego, pożyczonego i niebieskiego.
Jaja Luscheka.
One nie są nowe.
Stara szczoteczka,
a jednocześnie nowy nóż,
który pożyczyłam od Adeoli. I przy okazji jest niebieski.
Może lepiej mi go daj.
Trzeba to trzymać z dala od płodu.
Na czym skończyłam?
Zgromadziliśmy się tu dziś,
pod tą tandetną ślubną altaną,
bo wy, wariatki, chcecie się pobrać.
W murach tego szamba
udało wam się znaleźć siebie nawzajem,
wybaczyć sobie...
i pokochać się.
To zaszczyt uczestniczyć w waszej miłości
i tak dalej, i tym podobne, amen.
Może już czas na przysięgę?
Alex.
- Dobra. Piper... - Napisałaś przysięgę?
Wiesz, że nie jestem w tym dobra,
a nie chciałam zepsuć niespodzianki.
Trudno wymyślić przysięgę,
która nie będzie składała się z typowych ślubnych banałów.
Więc chciałam złożyć przysięgę odnoszącą się do naszej sytuacji,
uwzględniając drogę, którą przeszłyśmy, by się tu znaleźć,
i którą będziemy musiały przejść, by znów być razem.
By to uczynić,
muszę poruszyć niewygodny temat.
Kiedyś cię skrzywdziłam.
Zrobiłam coś niewybaczalnego.
Słowa nie mogą wyrazić
poczucia winy i żalu spowodowanych krzywdą,
jaką wyrządziłam tobie,
najdroższej mi osobie.
Obiecuję wynagradzać ci to każdego dnia.
Drobnymi gestami.
Przez resztę naszego wspólnego życia.
Nie powiedziałam, że możesz pocałować pannę młodą.
Nie. Daj im się całować, ty potworze.
Czyli teraz moja kolej?
Oddaję ci głos.
Żałuję, że nie miałam czasu, by coś przygotować. To nie fair.
Gdy byłam małą dziewczynką, myślałam...
Nie. Nie ma mowy. Dobra. Jeszcze raz.
Życie to chwile...
Nawet nie wiem, co to znaczy.
W porządku. To tylko ja.
Co chcesz mi powiedzieć?
Chcę, byś mi obiecała,
że stąd wyjdziesz.
Potrzebuję cię.
Jesteś moją partnerką.
Wyjdź stąd jak najszybciej,
byśmy mogły być razem.
Obiecujesz mi to?
Tak.
Choć to nie do końca przysięga. Raczej żądanie.
Więc przysięgam na ciebie czekać.
Chwila.
Nie całujcie się. Lorno, obrączki.
O kurde.
To ślub? Mazeł tow!
Nasza droga Chapman jutro wychodzi,
więc urządziłyśmy małą imprezę.
Co ty gadasz?
Cholercia. Wychodzisz na wolność.
Jak się czujesz?
Sama nie wiem.
Czuję się dziwnie.
Ciągle myślę o tym, co mnie tu ominie.
To strasznie głupie?
Zajebiście głupie.
Gratulacje.
- Dobra. - Wybacz. Mów.
- Wymienicie obrączki? - Tak.
Alex, załóż tę obrączkę na palec Piper.
Czy ty, Piper, przyjmujesz ten oto brelok Luscheka,
na którym nosił kartę lojalnościową,
jako dowód wiecznego uznania i miłości Alex?
Tak.
Teraz wsuń skurwiela do końca.
Dzięki.
Piper, włóż obrączkę na palec Alex.
Czy ty, Alex, przyjmujesz ten oto przemycony spinacz
znaleziony w bibliotece w książce o przełomowym
i fascynującym procesie Bottoms kontra Bottoms,
jako dowód wiecznego uznania i miłości Piper?
Tak.
Więc wsuń skurwiela do końca.
Mocą nadaną mi przez stronę internetową, której nazwy nie pamiętam,
oraz Departament Więziennictwa,
ogłaszam was więziennym małżeństwem.
Możesz pocałować pannę młodą.
Ty też możesz pocałować pannę młodą.
Kochana.
- Rudej by się spodobało. - Wiem.
- Szkoda, że jej tu nie ma. - Też żałuję.
Ale nie można być w dwóch miejscach jednocześnie.
Tak przynajmniej mówił ojciec mojego średniego syna,
gdy nie...
Zamknij ryj, Cathy!
- ...zachlewał się na śmierć. - Cicho, suko!
Słuchacie WSHU,
najlepszej rozgłośni radiowej w izolatce.
Słuchacze przemówili. Lepiej się zamknij.
Grzeczna dziewczyna.
Dzięki Bogu, kurwa.
Co u ciebie?
Czyli słyszysz.
Posłuchaj. Nie podoba mi się, że tu trafiłaś.
I że ja tu trafiłem. Brakuje mi kampusu.
Tu jest do dupy.
Chcę znowu robić coś, na co wszyscy mają wyjebane.
Uczyć majsterkowania.
Skręcać blanty na stolikach.
Tu jest... ciężko.
Ciągle ćwiczę...
Skończ pierdolić.
Myślisz, że tobie jest ciężko?
Urządzacie sobie gierki. Szczujecie na siebie dziewczyny.
Ile punktów zdobyłeś, gdy tu trafiłam?
Nie jesteś moją zawodniczką.
I byłbym wdzięczny, gdybyś nikomu nie mówiła o...
Komu mam tu powiedzieć, Luschek?
Nie wierzę, że pomyślałam, że coś z tym zrobisz.
Na boisku rozegra się prawdziwa rzeź i to będzie twoja wina.
Rzeź? Daj spokój.
Najwyżej trochę się poprzepychają.
Nie udawaj głupiego.
Pewnie sam wniosłeś dla nich żyletki.
Nie wiem nic o żadnej broni...
To teraz już wiesz.
Ale i tak nic nie zrobisz, prawda?
Tak myślałam.
Zejdź mi z oczu ze swoją mordą.
Nie chcę cię więcej widzieć.
Ale co do jednego się nie mylił.
Tak?
Co do czego?
Że tu jest do dupy.
Tak sądzisz?
Na kampusie było 20 razy lepiej.
Nawet jak paliłaś ryż w kuchni.
Wstawaj. Już czas.
CISZA TRWAJĄ OBRADY SĄDU
Jak się czujesz? W porządku?
Spójrz na mnie. Musimy być dobrej myśli.
ŻYCIE CZARNYCH SIĘ LICZY
Proszę usiąść.
Ława przysięgłych ustaliła werdykt.
Zaprośmy ich na salę.
Proszę wstać.
Proszę usiąść.
Odnotujmy w protokole, że wszyscy przysięgli
oraz adwokaci są obecni na sali.
Proszę oskarżoną i jej obronę o powstanie.
Pani przewodnicząca, czy ława przysięgłych ustaliła werdykt?
Tak, Wysoki Sądzie.
Jaki jest werdykt w sprawie o morderstwo drugiego stopnia?
Ława przysięgłych uznaje oskarżoną, Tashę Jefferson...
- Czego chcesz? - Wiem, co zrobiłeś.
Wiem, że skłamałeś, a dziewczyna płaci za twoje grzechy!
Myślisz, że ci to odpuszczę?
Spierdalaj.
Więzienne śluby są dużo lepsze niż zwykłe,
bo mamy smutne życie. Bardziej ich potrzebujemy.
Po moim ślubie z Vinniem dopiero po tygodniu
przypomniałam sobie, że jestem tu wbrew własnej woli.
Zdajesz sobie sprawę, że byłaś na ślubie dziewczyn z bloku C, prawda?
Wcale nie.
Tak.
Piper i Alex są z bloku C.
Ale nie z własnego wyboru.
Właśnie. Tak jak cała reszta.
Tak jak ani ja, ani ty nie wybrałyśmy bloku D.
Do czego zmierzasz?
Bo twoje słowa wprawiają mnie w zakłopotanie.
Zmierzam do tego, że idiotyzmem jest wojna
oparta na przypadkowych przydziałach do więziennych bloków
i jebanych kolorach uniformów.
Ale one chcą nas zaatakować.
Musimy się bronić. Jesteśmy w niebezpieczeństwie.
A jeśli one atakują nas, bo myślą, że my atakujemy je?
O Boże.
Mój Boże.
Nie. Nie możemy tam iść, Nicky.
Jezu, dzięki.
Przez chwilę się martwiłam, ale wiedziałam, że ślub cię poruszy.
- Blok D! - Szlag.
ZAKAZ WSTĘPU
- Dokąd idziemy? - Z dala od nich.
Masz minutę, Chapman.
Masz numery Cala i moich rodziców.
Wpisz je na listę jak najszybciej.
Nie będę czekać na rozmowę z tobą.
Załatwię jakiś przemycony telefon.
Nie. Nie zrobisz tego, Alex.
Dostaniesz naganę, przez co zwiększą ci wyrok,
a ja będę musiała czekać jeszcze dłużej, by znów móc cię dotknąć.
Dobra, panie i śmiecie! Do kickballu!
Już kiedyś tak mówił.
Może to jakiś jego slogan.
Kapitanie. Idziesz na boisko?
Nie. Wychodzę.
Czaję.
- Gratki. - Dasz mi odżywkę?
Nie. Cały mój dobytek przekazuję najbliższej rodzinie.
O rany. Nie wierzę, że ominie cię mecz kickballu.
I dobrze.
Co jest, Badison?
Carol potrzebuje jeszcze jednej bojowniczki,
więc przygotuj się do użycia tego.
Wesołego zwolnienia, Szparman.
Dałabym ci coś,
ale jesteś durną suką, której nigdy nie lubiłam.
Chapman, czas minął!
Co to było?
- Nie przejmuj się tym. - Czym?
Chcesz stąd wyjść czy nie? Idziemy.
Kocham cię i będzie mi brakować tej twojej zmartwionej miny,
ale teraz musisz mi zaufać i się o mnie nie martwić.
Chapman, z chęcią powiem komisji,
- że stawiałaś opór. - Ufam ci.
- Kocham cię. - Raz...
- Dwa... - Idę.
Kurwa.
Dobra. Wynocha.
Gringuita, nadal nie czaisz?
To najlepszy dzień twojego życia.
Jak się trzymasz?
Uciekanie i chowanie się po kątach
źle wpływa na Carmine'a.
- Carmine'a? - Tak.
Niech Carmine wyluzuje.
Trzymamy się. Wszystko jest OK.
Luzik.
Spokojnie.
- Przepraszam. - Kto tam jest?
Nie idź.
Annalisa!
Co ty tu robisz?
Nie powinnaś być na boisku?
Przyszłam po broń.
A co ty tu robisz?
Uwierzysz, że dokładnie to samo co ty?
Wielkie umysły, co?
Mam dość twojego pieprzenia, Nichols.
Jeśli przyszłaś po broń, to gdzie ją masz?
Chcesz zobaczyć dowód zakupu?
Powinnyśmy się zbierać.
Zdecydowanie.
Przy mordowaniu lepiej się nie ociągać.
Pospiesz się.
Kurwa! Nie. Nie teraz, mały.
Co tak długo?
Są czyste. Czemu miałyby nie być?
U ciebie idzie gładko?
Moje dziewczyny są uzbrojone. A twoje?
To żołnierki. Zrobią to, do czego je wyszkoliłam.
To znaczy?
To znaczy, że za parę minut, gdy zacznie się rzeź,
cała masa kibicek z Florydy
zacznie uciekać z trybun do cel.
A gdy pojawią się w tym korytarzu,
wmieszamy się w tłum i prześliźniemy do bloku B.
Załatwimy to, co trzeba było zrobić 25 lat temu.
Oby to było ostre.
Dość ostre, by z szyi Friedy wyciąć ten tatuaż z ośmiornicą.
To dobrze. A jakby co...
mam coś jeszcze.
Nie dowiedziałam się, czy Taystee jest na mnie zła,
ale myślę, że nie jest, bo gdyby była,
wiedziałabym, bo jesteśmy bardzo dalekimi kuzynkami...
- Suzanne... - Działa.
Co, do...?
Suzanne, idziemy grać w kickball. Chodź.
Ktoś chce zabić Friedę, więc zostajemy.
- Bezpieczeństwo przede wszystkim. - To mistrzostwa.
Jak mamy wygrać bez najlepszej zawodniczki?
Nie wiem. Najwyżej przegracie.
Idziemy na dwór.
Wreszcie popatrzymy na chmury,
drzewa i tak dalej.
Chcę wyjść i to zobaczyć,
ale nie mogę.
Dlaczego?
Po prostu. Nic nie poradzę.
Powinnaś iść, Suzanne.
Nie musisz tu ze mną tkwić.
Idź na dwór popatrzeć na niebo.
Ty też pójdziesz?
Możemy cię ochraniać.
Pewnie. Będą tam wszystkie stare suki z Florydy.
Będą kibicować. Dołącz do nich.
Nie. To nie dla mnie.
Jestem za stara. Już się nie zmienię.
Dlatego jeszcze żyję.
To ja też nie idę.
Nie. Ty idziesz.
Nie zostawię cię, Friedo.
Jestem twoją przyjaciółką,
a przyjaciele sobie tego nie robią.
Idź. Nie jesteśmy przyjaciółkami.
Co?
Nie myśli tak.
Nie myślisz tak, kurwa.
Lepiej powiedz jej, że tak nie myślisz. Mów.
Suzanne, czasem ludzie udają przyjaciół,
choć nimi nie są. Żeby coś ugrać.
Ty nie udajesz. Jesteś moją przyjaciółką.
Nie jestem.
Wykorzystywałam cię, żeby przetrwać.
Tak robię. Od zawsze.
Bo tak mi się podoba.
Patrzcie.
- Nie wierzę, że trafiłam. - Co ci odjebało?
Chciałam oczyścić boisko.
Ay, mami.
Wszystko dobrze, mami ? Nic ci nie jest?
Hej. Idą.
Wyluzuj. Jeszcze nie.
Muszę przyznać, że wygląda zajebiście.
Skupcie się na naszym celu, drogie panie.
Na co się gapisz?
Czemu wszyscy tak spinają dupy?
Nie zostaniemy tu na zawsze.
Jak trzeba będzie wracać, będą żałować. Ja żałowałam.
Może są bandą jebanych debilek.
Racja, Suzanne. Może są bandą jebanych debilek.
Nie, nie jestem taka.
Co robisz?
- Musi mi pani pomóc. - Co?
Proszę o pozwolenie na wybranie nowych składów.
Wracaj na boisko.
Nie mogę wytłumaczyć,
ale jeśli nie chce pani, by mecz skończył się masakrą,
proszę pozwolić kapitanom wybrać nowe składy drużyn.
- To groźba? - Nie.
Proszę o pomoc.
Myślisz, że cię nie pamiętam?
Pamiętam, co nam robiłaś.
Wiem, co robiłam.
Byłam złym człowiekiem.
Ale teraz staram się być dobrym. Proszę.
Dziewczyny wykorzystają każdą okazję, by sobie dokopać,
a ja chcę tylko...
Chcę tylko zagrać w kickball.
Czemu mam ci zaufać?
Nie wiem.
Gdzie wasza kapitan? Chapman?
- Chapman dziś wyszła. - O cholera. Szczęściara.
Co? Dzięki niej tu jesteśmy.
Chyba ja zostałam kapitanem.
Widzę twój wzrok. Bazyliszku.
Ustawić się w rzędzie. Wybierzcie nowe składy.
- Nie ma mowy. Składy już są wybrane. - Nasza drużyna to blok C.
Ja gram tylko dla bloku D.
Słyszałyście.
To więzienne zasady dotyczące kickballu.
Na linię albo wracacie do środka.
- Co za gówno! - Kapitanowie, do mnie.
Co robi Ruiz? Barb się wkurwi.
Poprawcie mnie, jeśli się mylę, ale ja tu nie widzę Barb, a wy?
To niczego nie zmienia.
Ty pierwsza.
Ja? Dobra. Biorę Brock.
Ja wybieram ciebie.
Dobra. Ja biorę Akers, Creech, Chambal, Diament...
Po jednej.
Ty. Do mnie.
Gdzie jest Carol?
Nie wiem. Nieważne. Trzymamy się planu.
Mieszanie drużyn nic nie zmieni.
Granatowe nie pękają.
Bez jaj.
No dalej!
Maya!
Za chwilę do ciebie przyjdę.
Kurwa, co ty tu robisz?
I czemu wyglądasz jak jeniec?
Nie odpowiadaj, bo nie chcę wiedzieć.
Nie zepsujesz mi tej chwili. Za ciężko na nią pracowałam.
Boże. Nicolette miała rację.
Jesteś przykładem osobowości unikającej.
U Michaela Korsa pracuje...
Fig!
Boże. Ochrona!
Joe, to Jason.
Jason, to... wczesny hominid.
A więc to pan Fig.
- Pan Fig. - Dzień dobry.
Pan senator Fig.
Gdzie Gavin?
Dobra. Idziemy.
Co ty tu robisz?
Nie wiem.
Wiedziałem, że tu będziesz.
- Taystee... - Wiem.
Widziałam. Przykro mi.
Przyłóż to sobie.
No już. Chodź.
Czyli... znowu spotykasz się z Jasonem?
Na pokaz.
Nie siedzę tu z nim, prawda?
Chyba mówię w imieniu całego PolyConu, mówiąc, że przebyliśmy długą drogę...
Omija cię przyjęcie.
Ale oto jesteśmy!
Wiem.
Wreszcie kupiłaś ten płaszcz.
Zamknij się, Joe.
Wracamy na antenę. Tu Fly Flaca
i wasza kumpela...
Cześć wszystkim, tu Tova.
Nie wiem, co się dzieje na boisku,
ale drużyna, która stoi dalej,
wygląda super w kurtkach wywiniętych na drugą stronę.
Nowy trend na zimę?
Słuchaj, przepraszam. Nie mogę...
Musisz wreszcie przestać.
Musisz sobie wybaczyć, że zeznałaś przeciwko kumpeli.
Wiesz o tym?
Od dawna.
Odkąd tak spanikowałaś po tym anonimowym liście.
Może wydaję się głupia, ale odstawiam tę szopkę celowo,
by przyciągać nieśmiałych facetów.
- Czyli ze mną skończyłaś? - Powiedziałam tak?
Część dziewczyn nie robi nic na boisku.
Wiecie, ekspertem nie jestem,
ale muszę założyć, że to raczej nic dobrego.
Mówisz o zapolowych,
to... ich zadanie.
Czekają. Muszą czekać.
Na zamówienie?
Mamy biegacza przy bazie! Adeola kopie.
A wy, zapolowe,
lepiej róbcie swoje
i uważajcie na krótkie piłki.
Czemu suki z bloku D puszczasz przodem? Nawet nie wiemy, czy umieją kopać.
Bo nie przyszłyśmy tu grać w kickball.
Tylko pociąć tym sukom ryje.
Plan się nie zmienił. Jasne?
Przy następnym strzelcu
pokażę zapolowym sygnał,
wtedy ruszą do ataku.
A wy za nimi.
Vause, ty zajmiesz się dziewczynami na ławkach,
by nie zaatakowały od tyłu.
Na co czekamy?
Gdzie twoja kumpela? Jak jej tam?
Ta ciężarna. Ma odwrócić uwagę strażników.
Myślałam, że jest z tobą.
Ruszamy bez niej.
Gdzie twój nóż?
W kieszeni.
Chcę go zobaczyć.
Dobra. To zaczynamy, kurwa.
Świetnie, Suzanne ustawia się na bazie,
za nią dwie biegaczki.
Kurwa! Nie łap jej!
Mam ją!
- Kurka. - Złapałam!
Przejmuj piłkę!
Dawaj! Do mnie!
To chyba jakieś jaja.
Biegnij z nią! Do bazy!
Nie kibicujcie im. To blok D!
Czemu nadal próbujesz walczyć? Rozejrzyj się.
Nikt nie chce tej wojny. Nawet Carol.
Szlag. Dobiegnie.
Dawaj, mała!
Czarni zawsze giną pierwsi.
Ależ mam cela!
Barb nas zabije, jeśli nie zajebiemy tych suk.
Barb tu nie ma. Jasne?
Niech się wścieka.
Może blok D ma kosę z blokiem C,
ale ja z tymi dziewczynami nie. A wy?
Co? Przegrywamy 0:1.
To kurewsko dziwne.
Coś musiało pójść nie tak.
Tak?
Tak sądzisz?
Masz mi coś do powiedzenia, Barb?
Grozisz mi, Carol?
To zależy od tego, co planujesz. Bo ja zamierzam zabić Friedę.
Gówno prawda.
Sama prawda.
Blok C kibicuje blokowi D? Szlag. Z naszych punktów nici.
Nie.
Wszyscy wiedzą, że jesteś jebaną kłamczuchą.
Odsuń się od drzwi.
Nazwij mnie tak jeszcze raz, ty dwulicowa suko.
Ukradłaś moją historię o lodzie,
a to czyni z ciebie kłamczuchę
i tak będę cię nazywać.
Odsuń się od jebanych drzwi.
Nie zrobię tego, póki nie odłożysz noża.
A historia z lodem przydarzyła się mnie.
Pewnie nie pamiętasz, bo mózg zalała ci sperma
z tych wszystkich fiutów, które obciągałaś w kiblu.
Jebana kłamczucha!
Barbaro, Carol. Chcecie usłyszeć coś zabawnego?
Jasne.
Widzicie tego kolesia?
Godzinę temu były tłumy i przechodziłam obok jego stolika.
Zapytał, czy może prosić o szklankę miodu.
Po pierwsze, siedział w sekcji Tonyi.
Po drugie, miałam pięć własnych stolików do obsłużenia.
Po trzecie, co to w ogóle za pytanie.
„Mogę prosić o szklankę miodu?”
Ale postanowiłam być porządną chrześcijanką
i nie pozbawiać Tonyi napiwku,
więc idę do sklepu,
płacę własnymi pieniędzmi,
kupuję facetowi słoik miodu,
przelewam do szklanki
i przynoszę mu ją do stolika. Co on na to?
Co?
„Co to jest?”
Ja na to: „Szklanka miodu, o którą pan prosił”.
A on: „Prosiłem o szklankę lodu”.
Dobra historia.
Podwójne punkty za zamordowaną i morderczynię.
Wygrałaś Więźniarki Fantasy.
A masz!
Proszę.
Dotarła do bazy!
Takie gry przypominają mi o Ericu.
Mówił, że mnie lubi, ale nie może ze mną być,
bo nie wyleczył się z byłej.
A potem dowiedziałam się, że po treningu futbolowym
całował się z jakąś Azjatką.
Możecie przysłać pielęgniarkę?
By PolyCon wszedł w nową erę,
chcę ogłosić nasz pierwszy krok
na nowym rynku o niewykorzystanym potencjale.
Ośrodki dla nielegalnych imigrantów!
JUŻ WKRÓTCE! SŁUŻBY IMIGRACYJNE I CELNE
SŁUŻBY IMIGRACYJNE I CELNE USA
Pipes.
- Pipes! - Cal! Cześć!
Neri nie lubi teraz zbyt długo stać,
więc przyrządza w domu jakąś specjalną zapiekankę
z botwiną.
Wiejmy stąd, zanim zmienią zdanie.
O rany.
Zaczekaj chwilę. Zaraz wracam.
Dobra. Stoję tam.
To... co teraz?
Napisy: Agnieszka Putek