NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Drogie panie i śmiecie, mam nadzieję, że wykorzystałyście te 36 godzin
na przemyślenie, w którym momencie tak bardzo spieprzyłyście swoje życie.
Jeśli nie, bez obaw.
Będziemy przypominać wam, że znalazłyście się na dnie.
Przeszukujcie.
Idą! Kurwa! Przeszukują cele.
Kurwa mać.
Nie. Tylko nie mój sos. Nie dziś.
- To ukrywasz? - Nie oceniaj.
To ty próbujesz ukryć telefon w ścianie.
To nie mój telefon. Przechowuję go dla kogoś.
Ten sos przypomina mi, jak babcia zabrała mnie do banku żywności
w Święto Dziękczynienia.
Jakiś dupek chciał złapać mnie za cycek. Babcia prysnęła mu w oko tabasco.
- Jest tylko jedno wyjście. - Wywal go.
Więzienna saszetka. Nie patrz.
A... jak u Badison?
Złapała jakąś infekcję od tego brudnego noża? Może sepsę?
To było naprawdę potworne.
Chyba głęboko ją zraniła.
Wiadomo, jak to wpłynie na nas?
Zamkniecie nas na dłużej? Na kolejne 12 godzin? Albo 24?
Samotność w końcu koi duszę.
To słowa Naomi Judd. Mądra babka.
Może nawet na 48?
To my jesteśmy od zadawania pytań.
Będziecie tu siedzieć, póki dokładnie nie przeszukamy wszystkich cel.
Właśnie jej odpowiedziałeś.
Nie podałem szczegółów.
Pod ścianę, Creech.
Zdejmij temblak.
Nic tam nie mam.
- Nie jestem tu od wczoraj. - Temblak, Vause.
Mam złamaną rękę.
Proszę.
Zdejmij buty.
Coś znalazłem.
Obczaj te kłaki.
Można by tym kogoś udusić. Nieźle, Creech.
Wracajcie do celi.
Wszystko OK?
Nie. Sos się otworzył.
Po zakończeniu okresu izolacji
zajęcia rekreacyjne poszczególnych bloków będą odbywały się osobno.
Do odwołania.
Osadzone więzienia Litchfield mogą powrócić do swoich zajęć
zgodnie z tygodniowym harmonogramem.
Wzywałaś mnie?
Izolacja się skończyła. Nie musisz tu siedzieć.
Tam nic mnie nie czeka.
Tylko moje byłe, ćpunki i szefowa, która niedługo dowie się,
że cały jej towar wyparował.
Podczas gdy ona jest na głodzie.
Nadal jesteś zła?
Bo mam przesrane.
Przepraszam. Nie przemyślałam tego.
Jestem tak obolała, że nawet...
Masz kumpele na bloku C, prawda?
Tak.
Może mogłabyś od nich odkupić?
Pomóc nam.
To tak można?
Nie. Ty tak możesz.
Wiele razem przeszłyście, prawda?
Prawda.
Zrozum... chciałabym pomóc, ale nie mam pieniędzy.
O pieniądze się nie martw. Ja to załatwię.
Nadchodzę.
Korespondencja z 36-godzinnej izolacji.
- Jeszcze więcej? - Listy,
pocztówki, oferty matrymonialne, rysunki,
zdjęcia z autografami nie wiadomo kogo.
Dawaj.
Ktoś przysłał ci też protezę ręki.
Co?
Tak. Pisze, że w ciebie wierzy i chce wyciągnąć pomocną dłoń.
Urocze, ale i tak muszę ją skonfiskować.
Nada się na wieszak w łazience.
- Masz wielu fanów. - I wrogów.
To tylko głupie żarty.
À propos...
udało mi się to zabrać, nim trafiło do kosza.
Chyba ktoś chce przeprowadzić z tobą wywiad.
„ProPublica to organizacja non profit,
która z pomocą dziennikarstwa śledczego zwraca uwagę na ludzką krzywdę.
Wnosimy o możliwość przeprowadzenia wywiadu z osadzoną Tashą Jefferson”.
I co mam z tym zrobić?
Nietrudno się domyślić.
Jeśli ma być jasne, że jesteś niewinna, udziel wywiadu.
Chwila. Mogę udzielić wywiadu w więzieniu?
Kurna! Nawet dzieciobójczyni Beth wystąpiła w telewizji.
Prawniczka to załatwi.
Nie wiem, czy jestem do tego odpowiednią osobą.
Co się stało z dawną Tashą Jefferson? Tą zadziorną dziewczyną, którą znałam?
Jej już dawno nie ma.
Witamy w Storky's,
królestwie słynnego burgera z sosem mięsnym.
Czy mogę przyjąć zamówienie?
Zamknięte?
Restauracja tak. Czynne jest tylko okienko.
Poproszę dużą kanapkę z kurczakiem
i małe dwuprocentowe mleko.
Przykro mi, nie mamy kurczaka.
- Nie macie kurczaka? - Nie, proszę pana.
Żadnych nuggetsów ani paluszków? A może stripsy?
Niestety nie, gdyż wszystkie te rzeczy to kurczak.
Skoro nie sprzedajecie kurczaków, czemu macie kurczaka w logo?
To nie kurczak, proszę pana, tylko bocian.
To poproszę kanapkę z bocianem.
On chce kanapkę z bocianem.
- Nie, proszę pana... - Nie może pan. Do widzenia.
Co robisz?
Odjechał. Dlatego to jest ostatni lokal.
I znowu zostawiłaś syrop.
Serio? Nie dziwię się, że znów dostałaś naganę od Wayne'a.
Jebać Wayne'a.
Koleś nazywa tę klitkę za kartonowym Method Manem swoim biurem.
Powiedział, że za słabo reklamuję pakiet sosów.
A potem...
„Chodź tu.
Jak nie zmienisz nastawienia,
doniosę, że odstraszasz klientów smutną miną. Tego chcesz?”.
Co odpowiedziałaś?
Ja na to: „Pewnie, że mam smutną minę.
Nikt nie chce pracować w jebanym Storky's”.
Nie wierzę. Kłamiesz.
Klient.
Masz rację. Powiedziałam: „Nie, panie Wayne”.
Witamy w Storky's, królestwie słynnego burgera z sosem mięsnym.
Czy mogę przyjąć zamówienie?
Poproszę trzy boć dogi...
Trzy boć dogi.
...osiem burgerów...
...cztery miniburgery i frytki.
- To wszystko? - Tak.
To wszystko.
W porządku. Czy dodać pakiet sosów za 99 centów?
- Pewnie. - Co to jest pakiet sosów?
Dobrze. Płaci pan 21,34 $.
Proszę podjechać do okienka.
Hej... jak masz na imię?
Zaczyna się.
Tasha.
Tasho... wydajesz się słodka.
- Jesteś słodka? - Nie wiem. A ty?
- Nie jest. - Nie?
Masz rację.
Ale patrz na tego obok. Jego bym brała.
Zdecydowanie.
Zaproś go do środka.
Dobra.
Proszę. Dziękuję.
No to...
Dobranoc.
Co, kurwa? Tamiko! Małpa!
Nie mam zamiaru siedzieć całą noc z kierowcą,
podczas gdy ty będziesz się zabawiać z tym drugim.
Nie ma mowy.
No weź, mogło być fajnie.
Jasne. Ale wiesz, co jeszcze jest fajne?
Tak jest, kurwa!
Chociaż zupełnie straciłam węch,
słuch niesamowicie mi się poprawił.
Nie masz czego żałować. Śmierdzi tu jak w pępku.
Jak w tym powiedzeniu: „Gdy życie daje ci szynszyle”...
Cytrynę, idiotko. Powiedzenie brzmi:
„Gdy życie daje ci cytrynę, zrób lemoniadę”.
- Nie w moich stronach. - Nie wiesz, jak było u niej.
- Stójcie. - Na weterynarii
mówiliśmy: „Gdy życie daje ci szynszyle, to je oddaj, bo dranie mają zęby”.
Czekajcie. Pod ścianę.
Z kim się trzeba przespać, żeby się tam dostać?
Frieda.
Ukrywa się tam,
bo ktoś stąd planuje wobec niej bandanę.
Chyba wendetę.
Nie wiem. Któreś z nich znaczy, że chcą ją sprać.
Podobno to ona rozpętała wojnę gangów.
Jeszcze zanim się urodziłyśmy. W latach 80.
A teraz spokojnie je pudding.
A my się tutaj męczymy z tym gównem.
Hej. Musimy pogadać o twojej współlokatorce.
Nic mi nie mów.
Wiesz, co znalazłam pod jej łóżkiem?
Kupkę przeżutych paznokci.
Mówię poważnie. Mam w bucie telefon.
Nie wierzę.
Mówisz prawdę. Boże. Gdzie?
Między dwoma warstwami skarpet.
Skąd masz telefon?
Od Murphy. Dała mi go podczas tej bójki
i nie wiem, co z nim zrobić.
A skąd ona go miała?
Możliwe, że zasugerowałam jej, że Luscheka łatwo przekabacić.
Tylko nie to. W ten sposób się wpada.
To telefon-furtka.
Należysz do gangu. Należysz?
Nie.
Nie?
Wahasz się. Mówiłam, że z tego nie wyniknie nic dobrego,
ale ty kazałaś mi wyluzować.
Teraz wciągną cię w swoje brudy.
A ja niedługo wychodzę, więc muszę się pilnować.
Ale wiesz, co zrobię?
Skoczę za tobą prosto w to ognisko, bo cię kocham.
Musisz wyluzować.
Było mi jej żal.
Carol ją odsunęła przez nieudaną dostawę dragów.
Ktoś musiał ratować jej tyłek.
Czemu Luschek nigdy nie dał przekabacić się mnie?
Muszę nad tym popracować.
- Mogę zobaczyć? - Zwariowałaś?
Ze strażnikami w stanie gotowości? W życiu.
Proszę. Tylko przez chwilę potrzymam go przy uchu.
Poczuję ciepło ekranu. Tak brakuje mi technologii.
Nie ma szans. Poza tym zostało 17% baterii.
Co zrobiłaś z resztą?
Zamknęli nas na 36 godzin. Pinterest mnie wciągnął.
Widziałam kajdanki do dekoracji tortu ślubnego.
Idealne dla nas.
Choć jestem zazdrosna o Pinterest,
miło, że szukałaś rzeczy na ślub.
Jestem nie do zatrzymania. Wróciłam, suki!
Won, Brock.
Carol, czy to znaczy, że już nie jesteś na mnie zła?
Nie. Nadal uważam cię za kretynkę przez to, co odwaliłaś.
W porządku.
A gdybym ci powiedziała, że znalazłam garniec złota
i tęczę, która do niego prowadzi?
Ej, Vause!
Jezu. Co ci mówiłam?
Telefon-furtka. Nie idź tam, Alex.
Bez obaw, poradzę sobie.
Czemu kuśtykasz?
- Stopa mi zdrętwiała. - Poskacz. Niech krew dopłynie.
Skoki to nie jest teraz dobry pomysł.
Jak wolisz. Niech cię kłuje.
Tak czy siak, to jest Vause, która uratowała mi tyłek.
To w jej szparze ukryłam telefon.
Nie w takiej szparze, ty zboku.
Choć pewnie nie miałaby nic przeciwko.
Uwierz, Murphy, miałabym.
Siadaj.
Powiedziałam „won”, Brock.
ZRZUCIŁAM 36 KILO!
Dzień dobry, mam na imię Aleida i przychodzę, bo...
No cóż... Kiedyś wyglądałam tak jak pani.
Ale piłam te shaki.
Trzy dziennie przez trzy miesiące i zrzuciłam 45 kilo.
- Tu jest napisane, że 36. - Słucham?
Tak, dali mi to dziesięć kilo temu.
Co poradzę? Nie przestaję chudnąć.
Ale te shaki... Najlepsze jest to, że nie musi pani myśleć o jedzeniu.
Lubię myśleć o jedzeniu. I lubię jeść.
- A nie siorbać jakąś podróbę żarcia. - No ale...
W tej mieszance znajduje się
selen, glukozamina i dużo innych rzeczy,
które pomagają na zmarszczki i ogólnie na starość.
Dziewięćdziesiąt tabletek za 29,99.
Ale dziś mogę sprzedać dwa opakowania za 50 $.
Oferta specjalna. Co jest?
Mam alergię na skorupiaki.
„Kraby i krewetki”?
Sprzedajesz czy nie?
Cześć. Czy mama jest w domu?
Nie mam mamy.
Żartuję. Włóczy się po ulicach.
Dobrze, to...
Znowu żartuję. Sprzedaje kosmetyki.
Jej nie wciągniesz w swoją piramidę,
bo już w jednej siedzi.
Hej! Ty walnięta gówniaro!
A myślisz, że czemu twoja matka sprzedaje to gówno?
Dla ciebie! Bo cię kocha! A ty zniszczyłaś jej życie!
Ty mała gnojówo!
Co za gówno.
Tak myjesz podłogi?
Przeszukałam salę odwiedzin i bibliotekę, żeby ci to załatwić.
Chcesz zajść, tak?
Chcę zajść, nie zbudować robota.
Niedokładnie tak zapładnialiśmy krowy
na czwartym odwyku,
ale to było coś w tym stylu.
Czemu mi pomagasz?
Nie wiem. Nuda? Kiełkujący kompleks Boga?
A może uważam, że fajnie zrobić coś dobrego
w tej krainie mroku.
Przez „krainę mroku” mam na myśli...
- Mój busz. - ...twój busz.
Bingo.
Wyczaruj z tego coś, co ci wsadzimy do macicy.
A potem wystarczy już tylko świeżutka, gorąca sperma.
Jest gorąca, tak? Już nie pamiętam.
Biorę to za „tak”.
Znam to miejsce.
Jeśli się czymś nie zajmiesz, zniszczy cię.
A co z rękawicą i skarpetą?
I co to jest to gumowe?
Nie. To dla mnie.
Ruda.
Nicky...
Co ty tu robisz?
Próbuję zapłodnić Blancę.
- W końcu wyhodowałaś fiuta? - I oto dawna Ruda.
- Co się z tobą dzieje? - Nie potrzebuję kuchni, by się zagotować.
Kto tym razem?
Frieda. Za jej bunkier obwiniono mnie,
a ona żyje sobie lepiej niż my wszystkie,
jedząc pudding i pomarańcze na jebanej Florydzie.
Nawet nie chcę mówić o tym... gryzoniu.
Dobrze, że nam się układa.
Ja zapładniam, ty znajdujesz kolejne obiekty nienawiści.
Ruchy, Nichols!
Słuchaj... Tęsknię za tobą, Ruda.
Ja za tobą też, moja babuszko.
Bardziej niż ci się wydaje.
I kręcimy nadgarstkami. W przód i w tył.
Dotykamy palców u stóp.
I pięść. Pięść.
Wyciągamy. I pięść.
Potrzebuję oxy.
Co?
Dla ciebie?
Ja się w to nie bawię. Chcę pomóc koleżance.
I kręcimy.
Blok D został odcięty
i ciężko ją teraz dostać. Czaisz?
I ubijamy masło. Ubijamy.
Ubijamy. Tak jest.
Przyjemne, co?
Wiesz, że nie mogę pomagać blokowi D.
- I dalej. - Dostanę wpierdol.
Próbuję ułożyć sobie życie na wolności.
Proszę. To paląca sprawa.
Wiesz, że się odwdzięczę. Cokolwiek będziesz chciała.
Właśnie. I podlewamy.
Sprzątasz czasem łazienkę przy sali odwiedzin?
Nie.
Ale mogę się postarać.
A teraz cardio freestyle.
Poczujcie ten bit. Odnajdźcie go. Złapcie go. Złapcie ten bit.
Ence-pence, w której ręce, obrót.
Co jest? Hej, dokąd idziecie?
Nie uspokoiliśmy organizmu po treningu. Cholera.
Chyba za bardzo je podnieciłeś.
Serio?
Czekaj. Nie idź!
Zabiorą mi te zajęcia. A ja ich potrzebuję. Wy też!
Nie aż tak.
A... twój syn?
Jak jego... trepanacja?
Pamiętałeś?
Już dobrze.
Luschek, chcesz mieć więcej osób na zajęciach?
Odpuść sobie techno.
I załatw lepszą muzykę...
Merengue, reggaeton, salsę. Czaisz?
Czaję. Lepsza muzyka.
Gdzie ona jest?
Tutaj.
Śmierdzi gównem.
Gdyby znalazł się kawałek wolnego miejsca, przewinęłabym ją.
Musisz zabrać stąd te pudła.
Tak było, jak mieszkałam w magazynie.
Nie pozwolę na to we własnym domu.
Najwyraźniej nikt nie jest gotowy na życie, na które zasługuje.
Dzisiaj 18 razy zamknięto mi drzwi przed nosem.
To idź gdzieś, gdzie nie ma drzwi.
Jak ci od piramid, co rozstawiają się przed sklepami
albo na środku chodnika.
Wszystkie dobre miejsca już są zajęte.
I czemu nazywasz nas „tymi od piramid”? To zwykła sprzedaż.
Nie chcesz skończyć jak moja tía Graciela.
Wkopała się w Mary Kay. Wisiała im kupę kasy
Miała 50 walizek bronzera, których nie mogła sprzedać.
Na końcu tęczy nie czekał różowy cadillac.
To gówno jest zdrowe i pożywne. Powinno mi się udać je opchnąć.
Sprzedajesz magiczne pigułki.
A tylko smutni i zdesperowani ludzie nabierają się na magię.
Przynajmniej na magiczne tabsy. Widziałam, jak David Blaine lewitował.
Musisz znaleźć smutnych, zdesperowanych ludzi.
Szkoda, że zamknęli punkt bukmacherski.
W każdej głośnej sprawie liczy się przekaz.
Trzymajmy się głównych tematów,
skupmy się na twoich doświadczeniach
i nie mówmy o tym, o czym nie chcesz.
Prywatność oficjalnie umarła.
I oczywiście:
jeśli poczujesz się niekomfortowo, jestem obok.
No i wreszcie mam porządnego prawnika.
Dla czytelników? Nie wiem.
Może powinni posłuchać mojej historii, bo nie jest wyjątkowa.
Każdy otrzymany list
uświadamia mi, że najsmutniejsze jest to, że nie jestem wyjątkiem.
Jestem jedną z milionów takich ludzi.
Ludzi, którzy siedzą za kratami, a mimo to nadal obrywają.
Często to słyszymy.
Ale konkretnie, jak pani „oberwała”?
W tym buncie zginęli ludzie po obu stronach.
To ta jebana polityka.
Przepraszam. „Polityka”.
Ludzka potrzeba zrzucenia na kogoś winy.
Ale całego systemu nie wsadzi się do więzienia.
Więc chcą wrobić mnie. Ale ja też im pokażę.
Będę walczyć.
O lepsze traktowanie osadzonych. O więcej praw.
Dla mojej przyjaciółki, Poussey Washington,
bo ona już nie może walczyć.
Pani Jefferson,
bez wątpienia stała się pani twarzą buntu w Litchfield,
przynajmniej w oczach opinii publicznej. Żałuje pani czegoś?
Myślę, że...
Że żałować mogą ludzie, którzy mają wybór.
Ten przywilej należy do ludzi... wolnych.
Nie tych zamkniętych...
w piekle...
którzy próbują przetrwać
całe lata nadużyć ze strony strażników i systemu więziennictwa,
który odwraca wzrok.
A więc nie, niczego nie żałuję.
Mimo tego, jak mnie tu traktują.
„Jak mnie tu traktują”. Jak panią traktują?
To żadna tajemnica. Nadużywają władzy.
Tutejsi strażnicy myślą,
że zabiłam jednego z nich,
a ja wiem, że nie.
Za to wiem, że oni zabili jedną z nas.
Różnica polega na tym, że ja nie mam władzy.
Więc każdego dnia plują do mojego jedzenia,
wyzywają mnie, cenzurują moją pocztę, biją mnie,
a ja mogę jedynie liczyć na to, że stanę przed sądem.
Mogę liczyć tylko na to.
Biją panią?
Właśnie o tym mówię. O to w tym chodzi.
Trzymają nas w klatkach, ale to oni są zwierzętami.
Moja piękna. Jak się masz?
Gdzie prezerwatywa?
Mam ją na sobie.
Na sobie?
Nie tam powinna być.
Nie mogłem sobie zwalić w samochodzie.
To pierwszy krok naszego planu.
Nie mogłem.
A czego chcesz?
Upojnej nocy w jedwabnej pościeli?
Moja macica jest pusta.
Potrzebuję cię, skarbie.
Wiem, ukochana.
Próbowałem, ale...
Nie mogę nawet siusiać w publicznej toalecie.
Poza tym
koło auta przechodziły dzieci i zacząłem myśleć o tym,
że odwiedzają tu swoje matki.
To przygnębiające.
Nie zrezygnuję.
Zwłaszcza że mam owulację.
Za daleko już zaszliśmy. A ty nawet nie skończyłeś.
Idź sobie zwalić do łazienki i ukryj tam prezerwatywę.
Oszalałaś, mam sobie robić dobrze w więziennym kiblu?
Tam jest obrzydliwie.
I wszędzie są psy.
Szukają narkotyków, nie spermy.
Dobra.
Możesz mi chociaż jakoś pomóc?
Może powiesz coś o...
No wiesz.
Jesteś wszechmocnym jednorożcem,
a ja sprośnym chochlikiem,
który zgubił się w ciemnym lesie. Nie umiem wrócić do domu.
Zgubiłam się, panie jednorożcu.
Jestem taka zagubiona.
Jestem jednorożcem.
Kurwa.
Jestem jednorożcem.
Kurwa!
Jestem jednorożcem...
- Coś ze sklepu? - Nie, w tym tygodniu jestem spłukana.
- Vause, tak? - Tak.
Według mojej listy masz 100 dolarów.
Dziana z ciebie laska. Kupisz mi ser w tubce?
Co? To niemożliwe.
Tak jest napisane.
Jeszcze wrócę.
Łapcie piłki, drogie panie.
Słyszałyście o moich zajęciach aerobiku?
Tak. Podobno są do bani.
Sama sprawdź. Zaproś koleżanki.
Sala ogólna o 15.00.
Przyniosę lepszą muzykę.
Spodoba wam się. Będzie muzyka etniczna.
Widzę, że podoba ci się nowa funkcja.
Z daleka wyglądasz nawet na zaangażowanego.
Czego chcesz, Chapman?
Udostępnienie im siatki piłek to nie ćwiczenia.
Ostatnio dowiedziałam się, że mamy prawo
do aktywności na świeżym powietrzu przez pół godziny dziennie.
Tak? Skąd takie informacje?
Z Wikipedii. W Internecie.
Zapytasz, skąd miałam dostęp do Internetu?
Pech chciał,
że z telefonu, który przeszmuglowałeś.
To może kickball?
Kiedyś się tu w niego grało.
Chyba czas wrócić do korzeni.
Jasne.
Badison ktoś dźgnął nożem
i rekreacja prowadzimy osobno, ale czemu nie?
A skoro już o tym mowa,
może postaram się załatwić wam strzelnicę?
Mogę donieść, że masz telefon.
I co? Zamkną mnie na parę dni w izolatce?
A ty stracisz pracę.
Może cię nawet aresztują.
Chcę zagrać w kickball.
Miło wspominam go z trzeciej klasy.
Kickball.
Zobaczę, co da się zrobić.
Wszystkie jesteście do dupy.
Musimy pogadać. Na osobności.
Boże, Vause, masz na moim punkcie obsesję?
Mam dość twoich gierek. Wisiałam ci przysługę i ją wyświadczyłam.
Wyluzuj.
Wpłaciłaś mi kasę na sklep?
Wściekasz się, bo wpadło ci trochę kasy?
To prezent na zaręczyny. Żadnych haczyków.
Nie wchodzę w to.
Próbujesz mnie w coś wciągnąć, ale kończę to w tej chwili.
Ciągle powtarzała: „Nie wrócę tam. Nie wrócę do maksa”.
A ja to ignorowałam.
Teraz ja ukrywam pod chustą łysinę i siedzę bezczynnie z resztą nierobów.
- Bez urazy. - Luzik.
To zrozumiałe.
A ona sobie je puddingi, świeże owoce i jogurty.
To jest nieźle pojebane.
Prawda? Suka nie powinna mieć przywilejów, podczas gdy my cierpimy.
Też powinnyśmy mieć przywileje.
Nie. Ona też powinna cierpieć.
Chyba naprawdę chcesz przeprowadzić na niej werandę.
Chcę. I inne rzeczy na „W”. I wiem, że nie tylko ja.
Chyba już długo tu siedzisz.
Szukam pewnej kobiety.
Jak my wszystkie, siostro.
Próbuję kogoś odnaleźć.
Znasz kogoś, kto chce przeprowadzić wendetę?
Albo chowa urazę lub ma z kimś długotrwałą kosę?
No raczej. Dwa lata temu
ktoś ukradł mi puszkę wołowiny z makaronem
i podłożył pomidorówkę z literkami. Nikt nie chce jeść tego gówna.
Wiadomo. To jak praca domowa wśród zup.
Właśnie.
Od tamtej pory szukam tej suki, by ją zabić.
Trzydzieści lat temu pewna Frieda wykiwała jakąś idiotkę...
Nie wiem, o czym mówisz.
Ale gdybym wiedziała, nie nazywałabym jej idiotką.
Pilnuj się, Długi Johnie Silverze.
Dobrze mi poszło?
Nigdy wcześniej nie udzielałam wywiadu.
Wyszłam na mądrą czy ględziłam?
Boże, mam nadzieję, że nie.
Ględziłam, tak?
Dużo gadasz.
Słucham?
Tak. Myślisz, że brzmisz mądrze i zaczynasz paplać.
Dlatego tu jesteś.
Nie rozumiem. To ty namawiałaś mnie do udzielenia tego wywiadu.
Myślałam, że będziesz mówić o sprawie.
A ty zaczęłaś obrabiać nam tyłki.
Pytał mnie, jak tu jest.
Codziennie przeżywasz piekło, tak?
Wyobraź sobie, że my też tu jesteśmy.
I w tych okolicznościach staramy się, jak możemy.
Daj spokój, Tamiko. Widzisz, jak mnie traktują.
To są te starania?
Narażałam się dla ciebie. By ci pomóc. I tak mi się odpłacasz?
Nie mówiłam o...
Nie mówiłam o tobie. Słowo.
Boże.
Mówiłam o nich.
Cóż, ja jestem jedną z nich.
Nie wiem, co ci powiedzieć. Po prostu nie lubię nerkowców.
Przecież to najlepszy orzech.
Otwierasz mieszankę studencką
i modlisz się o nerkowca.
Ja nie.
Otwieram mieszankę i modlę się o ziarna słonecznika.
To nie orzech.
Nerkowiec też nie.
To pestkowiec. Po łacinie D-R-U-P-A.
Tak mi powiedział rastaman, którego poznałam w pociągu.
- Co jest? - Cholera.
Miałaś zamknąć drzwi.
- Myślałam, że ty. - Kłamczucha.
Nie kłamię.
Witamy w Storky's,
królestwie słynnego burgera z sosem mięsnym.
Mogę... w czymś pomóc, Michaelu Spensie?
A możesz?
Nie wiem. Jeśli chcesz burgera. Albo coś w tym stylu.
Potrzebuję kasy.
- Co? - Kasy.
Dawaj jebaną kasę. Szybko!
- Posłuchaj... - Dawaj.
Michael, posłuchaj, chciałabym,
ale jeśli otworzę kasę o tej porze,
uruchomię wszystkie alarmy i kamery.
Szlag. To...
To dawaj mi swoje buty!
Co?
Jordany. Te, które masz na nogach. Widziałem.
Stary, proszę cię, są nowe...
Dawaj te jebane jordany!
Czarny obrabia czarną. Co za gówno!
Nie mogłeś obrobić jakieś białaski? Chodziliśmy razem na zajęcia.
Zamknij się!
Obserwuję cię, jasne?
Więc nie wciskaj żadnych guzików.
Boże.
Proszę, stary!
Boże, Tasha.
- Wszystko OK? - Nie.
Ten czarnuch ukradł mi buty, a ja wdepnęłam w coś mokrego.
To sos
czy ze strachu zeszczałaś się na podłogę?
Pierdol się. Miał broń.
Myślałam, że będę zmywać twoją krew.
Jakbyś kiedykolwiek umyła tu podłogę.
Dzisiaj ty miałaś sprzątać.
Właśnie się do tego zbierałam.
Najpierw chciałam zapalić.
Na haju lepiej mi się sprząta.
Chwila.
Jarałyśmy jak smoki, a tu są kamery?
Proszę cię. Tego dziadostwa nie stać na kamery.
Ale Michael Spence tego nie wie. Debil.
Niezła jesteś, siostro.
Cóż, taką mnie ukształtowało środowisko.
Dziękuję. A teraz do sprzątania.
Może podzielimy się sprzątaniem,
żeby było szybciej?
Tak, zróbmy to szybciej,
żeby spędzić więcej czasu w celach.
Bojowe nastawienie. Podoba mi się to.
Ja posprzątam łazienkę, a ty salę odwiedzin.
Zgoda. I nie ma wycofywania się. Uściśnijmy sobie dłonie.
To chyba twój pierwszy raz w tej części?
Tak. A co?
Nie wiem, czy odwiedzający tak się denerwują przed spotkaniem,
czy to wina długiej podróży,
ale ich łazienka to Czarnobyl.
Kto to taki?
Poradzić ci coś?
Wstrzymaj oddech i pryskaj na oślep.
Słusznie, lepiej robić to etapami.
Dzień dobry. Możemy chwilę porozmawiać?
Co słychać?
- Byłeś u dziewczyny? - Tak.
Co to jest?
Proszę, spróbuj.
Ile czasu jej zostało?
Niezłe. Pięć miesięcy.
To prawie nic.
W pięć miesięcy zmienisz się w przystojniaka.
Nie to, że źle wyglądasz.
- To działa? - A wyglądam na kłamczuchę?
- Powiedzieć ci coś? - Co?
Też tam byłam.
- Tak? - Nie tu. Na oddziale otwartym.
O minimalnym rygorze.
A teraz wyszłam i próbuję zarobić, by odzyskać dzieci.
Ale to naprawdę działa. To Nutri Herbal. Zmienia życie.
- Ile? - 30 $.
Serio? Biorę.
Dzięki.
Dziękuję bardzo.
Dzień dobry. Byłby pan zainteresowany Nutri Herbal?
Mamy smak czaju!
Cześć, piękni. Poświęcicie mi chwilę czasu?
Mamusiu, kupisz mi shake'a?
- Dziś niczego nie kupujemy. - Nie, posłuchaj. Cześć.
- To nie jest shake. - Nie zaszkodzi jej.
Proszę, mała, weź różowy.
A to dla mamy. No i proszę.
Szybkie śniadanie dla całej rodziny.
Myślałaś kiedyś o dodatkowym zarobku?
Przepraszam panią za to. Miłej wizyty w więzieniu.
Co ty wyprawiasz? To moja potencjalna klientka!
Nie możesz nagabywać odwiedzających.
Pomogę ci to spakować, bo pada i...
chciałbym gdzieś cię zabrać.
To znaczy? Wywieźć i zabić czy iść ze mną na randkę?
Iść na randkę. Wychodzę za 15 minut.
- Co będę musiała robić? - Jeść.
Jeśli masz ochotę.
Lubisz Red Lobstera? Mają promocję na krewetki.
Świetnie.
Możesz sobie jeść krewetki.
Ja biorę homara.
I stek.
Świetne połączenie.
Dobra. Dawaj.
- Chodź ze mną. - Jestem zajęta.
Zaznaczę, gdzie skończyłaś.
Wrócę później.
Zostawisz nas tu?
Pouczasz mnie?
Usiądź.
W porząsiu.
Z mojego punktu widzenia ta wizyta może skończyć się na dwa sposoby.
Przepraszam, Carol, nie wiedziałam, że to ty byłaś...
Idiotką, która dała się wrobić twojej kumpeli Friedzie?
Nie jest moją kumpelą.
A to jest zwyczajne nieporozumienie, zupełnie nie to miałam na myśli.
W takim razie co?
To ja jestem idiotką.
Byłam królową, kurwa,
a zostałam błaznem, bo Frieda mnie wydała.
Tak jak ciebie 30 lat temu.
Jakim cudem za każdym razem uchodzi jej to na sucho?
Chciałam z tym skończyć,
dlatego szukałam osoby, którą wkurzyła tak samo jak mnie.
Która wie, jak to jest być przez nią zdradzonym.
Wygląda na to, że ją znalazłaś.
No dobrze,
zajmijmy się tą twoją spieprzoną fryzurą.
Chętnie.
Szybkie kroki!
Szybciutko. Dawajcie.
Mówiły prawdę. Te zajęcia naprawdę są do bani.
Dobra. Chwilunia. Przynajmniej się stara.
Mogę pomóc?
Dobrze, dobierzcie się w pary. Niech każda znajdzie partnerkę.
Stańcie przodem do siebie i poruszajcie biodrami w ten sposób.
Właśnie tak. Ruszamy bioderkami.
Trzymajcie dystans. Bez dotykania. Tańczymy samodzielnie.
- Masz dragi? - Tak. A ty moją spermę?
Jeszcze ciepła. Jak to zrobimy?
Dobra, zmiana partnerek, ale nie przestajemy ruszać biodrami.
Ugnijcie lekko kolana, ciągle poruszając biodrami.
Chodzi o flirt. Właśnie.
Świetnie, dziewczyny.
Dawaj, Luschek.
Zmiana.
- Co masz w ręce? - Wygląda jak nasza oxy.
Myślałaś, że zamówienie Blanki na 30 tabletek nam umknie?
Nasz towar nie trafi do wroga.
Tatko niepotrzebnie spierdoliła nasz układ.
Co ci się stało? Masz towar?
Zaatakowały mnie suki z bloku C.
- Gdzie oxy? Masz? - Zabrały ją.
Kurwa!
Martwisz się bardziej o mnie czy oxy?
Każda z tych suk skończy z pociętą twarzą.
Za to, że cię tknęły.
Prawidłowa odpowiedź.
Parę ukryłam w kieszeni, zanim mnie dorwały.
Ja pieprzę.
- Jesteś seksowna, wiesz o tym? - Wiem.
Pokaż, gdzie cię uderzyły.
Nie trzeba.
Jedyne, czego nauczyło mnie więzienie,
to jak dostać wpierdol i się otrząsnąć.
Słucham?
Chciałaś zatrzymać je dla siebie, prawda?
Nie.
Tak. Może.
Nieważne. Dałam je tobie.
Zgadza się. Dobra dziewczynka.
Szybko, zanim Diablitos umrą.
Gdzie wziernik?
Miałam załatwić ci wziernik?
Żartuję. Rozluźnij się. To rozkaz.
Wszystko jest tu.
Słomka, sperma.
Zrobiłabym to sama, ale robiłam próbę z jogurtem
i tylko narobiłam syfu.
I zmarnowałam jogurt.
Miałam nadzieję,
że załatwisz zakręcone słomki.
Dla zabawy. Ale te też się nadadzą.
Dwie w jednej. Prościzna.
Dobra. To teraz...
Nie ma za co. Zrelaksuj się.
Jestem w tym specjalistką. Między innymi w tym.
Świetnie też haftuję.
Zachowaj to do albumu malucha. Mamuśka gotowa?
Gotowa.
Stwórzmy nowe życie.
Rozluźnij nogi. Dobra.
Teraz unieś miednicę. Dobrze.
Trzymaj nogi w górze.
Podobno to pomaga, jeśli podczas zapładniania masz orgazm.
Nie sugeruję swojego udziału,
ale zrealizowałybyśmy zasadę
„W pace safonka, a w domu żonka”.
Kurwa.
Widzę, że dochodzisz.
Czasem same moje feromony tak działają na kobiety.
Dobra. Wygląda na to, że moje zadanie zostało wykonane.
O kurwa.
Masz dla mnie pocztę?
Nie. Nic.
Przysięgam, byłaś jak z filmu American Gangster.
Tak?
Tylko tym razem upewnij się, że zamknęłaś.
Zamknęłam.
Patrzyłam na ciebie i myślałam sobie:
„Czemu nie odda mu tej kasy?”.
A co miałybyśmy potem zrobić?
„Halo, policja? Chcę zgłosić napad.
Tak, jesteśmy ujarane.
I tak, z kasy skradziono pieniądze”.
Myślisz, że na kogo spadłaby wina?
Racja.
Nie będę się czepiać, prawdopodobnie uratowałaś mi życie.
Naprawdę.
Jak widać, nie wszyscy bohaterowie mają peleryny.
No. A niektórzy nie mają też butów.
No tak. Ja nie mogę.
- Dałabym ci swoje, ale... - Nosisz dziecięcy rozmiar.
Nie wierzę, że koleś zajebał ci jordany.
Ten się śmieje, kto się śmieje ostatni, bo to nie były jordany.
- To były gordony! - Co? Serio?
No, kupiłam je na bazarze. Bazarowy specjał.
Ale jaja.
- Chwila. Już prawie 3.00. - O cholera.
Muszę iść. Moja mama będzie wściekła.
- Pracujesz w następną środę? - Się wie.
Napisy: Agnieszka Putek