NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Pan kierowca robi...
A autobus mknie
Pan kierowca robi...
A autobus mknie
Nic nie mów!
Jeśli im powiesz, skrzywdzą cię albo co.
Będziemy miały duże kłopoty.
Nic nie widziałam.
Pościeliłam łóżko.
Widzicie? Pościeliłam łóżko.
Mogę teraz obejrzeć telewizję? Nie.
Czy mogłabym teraz obejrzeć telewizję?
Tak! Dzięki. Dzięki. Dzięki.
Pewnie zastanawiasz się,
jak takie miłe psisko znalazło się w tym miejscu.
Gdy byłam szczeniaczkiem, napastował mnie mój wujek.
Wujek Peter. Pete.
Hej. Puk, puk.
Powiedziałam: puk, puk!
Kto tam?
- Pizza. - Jaka pizza?
Pete to chory złamas!
Może to moja matka zawiniła. Typowy narcyz.
Ilu narcyzów potrzeba, by wymienić żarówkę?
Jednego. Ona trzyma żarówkę,
a świat kręci się wokół niej!
To działa?
Nie przepadam za tańcem nowoczesnym.
Ktoś powie „stop”?
Stop!
No i są.
Jednooki Cezar, król karo.
Aleksander, nasz wielki król trefl.
Jak to zrobiłaś?
Król Dawid w swoich pikowanych szatach.
I na końcu Karol
z sercem na dłoni.
Ale Karol ma też inną ksywę. Słyszeliście kiedyś o „królu samobójcy”?
To właśnie nasz Karol.
Jeśli się przyjrzycie... Możecie zrobić zbliżenie?
Wygląda, jakby wbijał sobie miecz w głowę, prawda?
Biedny Karol.
Głuptasek.
Ale czy na pewno?
A para jest lepsza niż wysokie karty, prawda?
Chłopcy i dziewczęta,
oto wasz ukochany sowiecki klaun, Ryżowłosy!
I wszystko gra!
Co mogłoby być nie tak?
Są tu z nami wszyscy nasi przyjaciele.
Pokonaliśmy potwora,
który zapłaci nam za swoje potworności, prawda?
Nie bądźcie jak ten zły potwór, chłopcy i dziewczęta.
Bądźcie dobrymi przyjaciółmi i dziećmi.
I pamiętajcie,
nieważne, jak tu trafiliśmy, dopóki jesteśmy razem.
Słyszeliście?
Kto to może być?
To przecież krokodyl Wypieracz.
Cześć, Wypieraczu.
Nie lubię krokodyli. Mają 24 ostre zęby i nie przeżuwają jedzenia.
Rozrywają je i połykają w kawałkach.
Z tej części świni robi się bekon.
- Gdzie Alex? - Nie!
Z boczku!
Ta religia
może poszczycić się największą liczbą wyznawców w północnej Afryce.
Gdzie Alex?
Czym jest zulu?
Przykro mi. Prawidłowa odpowiedź to: „Czym jest islam?”.
No tak!
Kolejne pytanie.
Fonz był kiedyś na topie,
ale wiele czasu upłynęło
- od jego ostatniego występu. - Gdzie Alex?
Tu jestem, ty suko.
Na tę walkę wszyscy czekali.
Ta dwójka trenowała przez...
- Przez ile czasu, Bob? - Przez całe życie, Drew.
Są gotowe, by dziś na tym ringu wyrównać swoje rachunki.
Oto i gong. Zaczynamy.
Tajna...
Tajna agentka.
Chodź. Czas na spacer.
Przepraszam, możecie mi powiedzieć, co tu robimy?
Jeśli się dowiem, będziemy mogli wrócić do domu.
Tym uchem wpada, tym wypada. Zamknij drzwi, otwórz okno.
Zapukaj w okno trzy razy.
Dwa razy w rurę i...
Ruszaj się albo ci pomożemy.
Natychmiast.
Cholera. Samobójstwo w 101.
Zajmę się tym.
Próba samobójcza w celi 101.
Dokąd idziemy?
Dojdziesz, to się dowiesz.
Więc podążyłam za Marsjaninem.
Spróbujcie nas znaleźć. Może ukrywamy się za jakąś asteroidą.
Wychodźcie, gdziekolwiek jesteście!
To był bunt, a nie jebane przedstawienie.
Zginął człowiek.
- Hej! Uważaj na język. - Jaja sobie robisz?
Przepraszam.
Proszę zwracać się do mojej klientki łagodniejszym tonem.
Pańska klientka symuluje.
Tutaj! Nie! Tutaj!
Powiedział „jebane”. Eleganci tak nie mówią.
- Prawda, mamo? - Tak.
Bzdury.
Mam tu orzeczenie lekarza psychiatry,
który podkreśla, że pani Warren powinna wrócić na blok ogólny.
Nie potrafi funkcjonować w izolacji.
Dzięki, mamusiu, że to załatwiłaś.
Tydzień w izolatce znacząco wpłynął na pogorszenie stanu jej zdrowia.
Nikt nie potrafi funkcjonować w izolacji.
Ale ona w niej zostanie, jeśli nie zacznie współpracować.
Zgodziłem się z nią spotkać,
ale nie kupuję tego.
Moja klientka współpracuje na tyle, na ile pozwala jej stan zdrowia.
Chce pan wiedzieć, jak wygląda współpraca?
Jak udzielanie jasnych informacji.
Niech lepiej skończy odstawiać ten cyrk
i powie, co się tu działo,
jeśli nie chce liczyć się ze spędzeniem tu życia.
Nie chcę się z tym liczyć.
Nie chcę się z tym mnożyć. Nie chcę się z tym dzielić.
Nie chcę się z tym dodawać, odejmować...
Suzanne, proszę. Postaraj się skupić.
To bardzo ważne. Dasz radę?
Poradzisz sobie, Suzanne.
No już. Weź głęboki oddech.
Głęboki oddech.
Już dobrze.
Spróbuj sobie przypomnieć.
Przypomnieć.
Przypomnieć...
Spróbuję sobie przypomnieć.
Przypomnieć.
Na ziemię!
Wszyscy na ziemię, ręce za głowę!
Zamknij się!
Dobra, już!
Bawimy się w chowanego.
Nie chcesz chyba, żeby nas znaleźli?
Alex?
Alex!
Zapomniałem ołówka.
Palomino Blackwing Pearl.
Bardziej miękki grafit niż w Palomino 602,
ale twardszy niż tradycyjny Blackwing.
Lubię nim pisać,
ale dziś go zapomniałem. Albo mi gdzieś wypadł.
Czemu stoisz na jednej nodze?
Z wiekiem należy ćwiczyć równowagę.
Po co?
Nie wiem, ale to ważne. Czytałam.
Trochę cię dziś ominęło.
Osadzona z celi 101 chciała się zabić.
- Przeżyła? - Tak, w porę ją znalazłam.
- Jestem bohaterką. - Dla niej raczej nie.
Jak się nazywa?
Powinienem się nią zająć, nim zrozumie, gdzie popełniła błąd.
Nie ma szans. Za samobójstwo jest 14 punktów.
Ta jest moja.
Chciałbym już grać.
Przez to wszystko nawet nie zrobiliśmy naboru.
Próba samobójcza to siedem punktów.
Potem też się będzie działo.
Mamy przynajmniej czas zorientować się wśród nowych.
Niektóre dziś będą dzwonić. Możemy podsłuchiwać.
Tylko jedno może z nimi iść. Ja pójdę.
Dlaczego?
Bo ja podzielę się informacjami. Ty niekoniecznie.
Ta gra wyzwala w tobie najgorsze.
To niesprawiedliwe.
Ciężko pracuję, by się nie oceniać. Mógłbyś się przyłączyć.
Daya?
Chyba złamali mi żebro.
Może odpuszczą, gdy wrócimy na blok ogólny.
To raczej szybko nie nastąpi.
Będą czekać co najmniej do końca śledztw,
rozpraw i całej reszty.
Skąd wiesz?
Jeden z nich powiedział tak, gdy kopał mnie w brzuch.
Jest tu inna izolatka?
Skąd mam wiedzieć?
Gdzie jest reszta?
Czy to nie dziwne, że jesteśmy tu same?
Pewnie trafiły do innych placówek.
Żadna z nas nie wróci do półotwartego.
Myślisz, że wywieźli stąd Alex?
Jezu!
Jesteś jak zepsuta płyta.
Nie wiem, gdzie jest twoja dziewczyna.
Nie umiesz myśleć o niczym innym?
Ostatnio jakoś nie.
Pomyśl lepiej, jak z tego wybrnąć.
Z czego?
Jest nas tu tylko kilka.
Zostałyśmy wybrane.
To na nas chcą zrzucić winę za bunt.
- Przestań się mazać, Natoli. - Dobra.
Łap ze swojej strony.
Znieśmy go, potem pomyślimy.
Nie. Obróćmy go. Musi wyglądać, jakby z nimi walczył.
- Kto to? - Nie wiem.
Zeszliśmy i co? Co się działo?
Uwięziły go.
Ta banda? Dajcie spokój.
Spotkaliśmy go w korytarzu. Zawołał nas na pomoc.
Ale były uzbrojone.
Gdzie ten pasek?
Tutaj. Tu jest.
Jasna cholera, to broń.
Chwała Bogu, wreszcie coś idzie po naszej myśli. Dawaj.
Dostał nabojami gazowymi, a nie prawdziwymi.
Przypomnijcie mi, żeby na koronera powołać Styvvera.
To bardzo ważne. Rozumiecie?
Jasne.
Potrzebujemy historii, która zatuszuje prawdę
i zrobi z nas bohaterów.
Załóżmy, że jedna z nich, ta stara,
może któraś z czarnych, strzela w amoku.
Na oślep. Żeby kogoś zabić.
On chce nas bronić, bo wie, że baba w końcu nas dopadnie.
Próbuje ją powalić.
Szarpią się z bronią i ta w końcu wypala.
Trafia go prosto w twarz. Już jest po nim. Ale panują ciemności i chaos.
Wiemy, że ktoś strzela...
Natoli, próbując rozbroić napastnika,
zamierza strzelić amunicją gazową w sufit.
Ale gdy naciska spust,
jakaś jebnięta suka wytrąca mu broń, chcąc go powstrzymać.
Jednak jest już za późno.
Kule dosięgają grubego, który i tak już wykitował.
Straszne.
A czyja to wina? Tych pojebanych, zbuntowanych, morderczych cip.
Pierdol się.
Z zimną krwią zamordowały naszego człowieka.
Spieprzajmy stąd.
Oby Bladt i Rein znaleźli dwie pozostałe.
Chodź. Musimy uciekać.
Nie pamiętam tego.
Tego, o czym opowiadał. Nie pamiętam.
Bo to nieprawda.
Nie wiem, co tu się stało, ale próbują zrzucić winę na nas.
Nie podoba mi się to. Nie podoba...
Już dobrze, Suzanne.
Musisz się uciszyć, słyszysz?
Chcesz skończyć jak on?
To weź się w garść. Dobra?
No już.
Szukają nas.
I niech nas znajdą.
Ale daleko stąd.
Tu nas nie było. Rozumiesz?
Chcesz wrócić do domu?
Nie było nas tu
i nic nie widziałyśmy.
Nie wiem, co powiedzieć.
Nie wiem! Znam taką historię i taką historię,
historię sprzed i historię po,
historię Bzykania w czasie i o misiach.
Empire State Building też ma swoją historię,
ale zrzucona z niego moneta
może zabić człowieka na śmierć!
Zamkną go w pudle, w ziemi, bez światła i powietrza, martwego!
Dość tego, Bellamy.
Ona jest ofiarą tego buntu.
To, co pan robi, jest nieetyczne.
- Zadawanie pytań jest nieetyczne? - Jest rozchwiana.
Czyli mówi pan, że powinno się zamknąć ją w psychiatryku?
Mówię, że jeśli chce pan uzyskać odpowiedzi,
musimy dalej realizować jej plan leczenia.
Musimy przenieść ją na blok ogólny.
Gdy jej stan się ustabilizuje, będzie można ją przesłuchać.
Dobra. Niech zbada ją psychiatra.
Nie mógł pan tak od razu?
Płacą mi od godziny.
Żartuję. Jezu, nie ma pan poczucia humoru?
Powiesz, czego się dowiedziałaś?
Obiecuję. Ze wszystkimi soczystymi szczegółami.
- Nie lubię tego słowa. - Jakiego?
Tego na S. Jest... mokre.
Nigdy tak o tym nie myślałam. Masz rację.
Hellman, przyprowadź Chapman, Mendozę, Jefferson i Nichols.
Możesz zadzwonić, Jefferson.
- Nie mam do kogo. - Nie?
Biedaczka. Idziemy.
Daj mi spokój.
Co? Chyba nie dosłyszałem.
Nie szukam kłopotów.
Nadal nie słyszę.
Powinnaś zwlec to tłuste dupsko z pryczy,
podejść tu i powiedzieć, co masz do powiedzenia.
Tempo.
Chcę tylko...
Nadal nie słyszę.
Podejdź bliżej.
Co to miało być, Greg?
Zaatakowała mnie.
Co miałem zrobić?
Chyba myśli, że nadal trwa bunt.
Odpuści sobie dziś ten telefon.
Niech mnie. Przyprowadź trzy pozostałe.
Jeśli Jefferson nie idzie, niech przyjdzie Hayes.
Tak jest, proszę pana.
To nie było zabawne.
Glorio, słyszałaś coś...?
Hej! Macie gadać przez telefon, nie między sobą.
Jak zobaczę, że rozmawiacie, wrócicie do cel. Jasne?
Tak. Przepraszam.
Chcesz nas wszystkie wkopać, Chapman? Co z tobą?
Chapman, telefon jeden. Mendoza, dwa. Nichols, trzy. Hayes, cztery.
Macie dziesięć minut. Wykorzystajcie je.
I mówcie wyraźnie. Czasem po drugiej stronie słabo słychać.
Lourdes? Nie wierzę, że od razu się dodzwoniłam.
Gdzie jesteś? W szpitalu?
Proszę z biurem Lesa Nicholsa.
Tak, poczekam.
Tu jego córka.
Nie, nie Sammi.
Kto to, kurwa, jest Sammi?
Nicky.
Rabin Tatelbaum!
To ja, Tova.
Pana ulubiona konwertytka.
Duża czarna więźniarka.
Tak, zgadza się. Właśnie!
Nie wiem, gdzie jest Alex.
Tato, wiesz, kim jest Alex.
Jestem w maksie.
O zaostrzonym rygorze. Tak.
Tak. W takim z prawdziwymi więźniami.
Moja dziecinka. Jak dobrze cię słyszeć.
Jesteś zaspany. Obudziłam cię?
Syn Benny
Jakie leki ci dają?
Widocznie się tym nie chwali, ale jestem owocem jego lędźwi
i muszę z nim porozmawiać teraz,
bo nie mam dużo czasu.
Jeśli nie chce ze mną gadać,
proszę mu powiedzieć, że to nagły wypadek i jest mi to winien, bo zostawił mnie
na łasce mojej sukowatej matki.
Problemy z ojcem! Rodziną? Kasa?
Tak, zaczekam.
Dlaczego płaczesz?
Zła na ciebie?
Masz rację. Ale to chyba nie była walka, raczej zasadzka.
Syn Benny Narkotyki?!
Tak. Twoje diabelskie nasienie dzwoni z samego piekła.
Co o nas mówią w mediach?
Ofiara wśród osadzonych?
Podali nazwisko albo jakieś inne informacje?
To siądź przy komputerze i sprawdź.
Dobra, włącz Chrome. Chrome.
Firefox też może być. Wszystko jedno.
Potrzebuję adwokata. I tym razem naprawdę jestem niewinna.
Dziwne, ale prawdziwe.
Anonimowa osadzona to nie nazwisko.
Możesz wejść w inny artykuł?
Proszę, tato, to ważne.
Jestem w to, jak to się mówi, zamieszana.
I potrzebuję adwokata.
A jak pan myśli? Bo nasi prawnicy umieją machlować.
Religijna? Żydówka?
Czaję. Dobra.
Niedobre określenie. Czaję.
Będę potrzebowała adwokata.
Jako szycha wśród narodu wybranego pewnie zna pan dobrego adwokata,
który... pomógłby siostrze w wierze.
Lourdes, nie wiem, czy wyjdę w tym roku.
Przez ten bunt mogą nam zwiększyć wyroki.
Módl się za mnie.
I módl się, żebym nie dostała gównianego obrońcy.
Rabinie, rządzi pan.
Dobra, koniec rozmów. Czas minął.
Dziękuję.
Dobrze. Tak.
Byłoby super. Dobra.
Posłuchaj...
Pogadamy później, dobra? Dzięki.
Jesteśmy zaręczone.
Tato?
Hej!
Znam cię.
Znam ją. Od dawna.
Nieudana próba samobójcza, co? Szkoda.
Trzeba korzystać z okazji.
Ją też znam! Hej!
Czy to jakieś spotkanie po latach?
Doświadcza pani okresów otępienia lub wyjątkowej kreatywności?
Jasna cholercia.
Czy sypia pani za dużo
bądź za mało?
Pani Warren, czy rozumie pani, o co pytam?
Suzanne.
Słuchaj pani doktor.
Pani Warren, z tego, co widzę,
powinna pani pozostać na oddziale psychiatrycznym.
Suzanne, słyszysz, co mówi pani doktor?
Musisz jej powiedzieć, że nie jesteś szalona.
Tylko potrzebujesz leków.
Co?
Powiedz, że potrzebujesz leków.
Potrzebuję leków!
Nie jestem szalona.
Tylko potrzebuję leków.
Długo ich nie brałam i reaguję na to wszystko.
Proszę. Nie jestem szalona.
To... brak równowagi chemicznej.
Nie trzeba mnie izolować, tylko leczyć farmakologicznie.
Podamy pani leki i zobaczymy, co dalej.
- Dostanie pani też zastrzyk. - O nie.
To lek przeciwpsychotyczny, przyniesie pani ulgę,
póki pigułki nie zaczną działać.
Nie. Nie lubię zastrzyków.
Weź zastrzyk, kochanie. To ważne.
Musi ci się poprawić. Bądź dzielna.
Suzanne?
Dobrze.
Uciekaj, póki możesz!
Gdyby to zależało ode mnie, nigdy byś nie wyszła.
Baw się dobrze, strażnikobójczyni.
Wrócę za godzinę.
Za co to?
Dar wdzięczności.
Za co?
Żartujesz? Jesteś tu bohaterką.
Załatwiłaś jednego z nich. Masz w sobie hart ducha.
Lubię kobiety z jajami.
Wezmę batona,
bo umieram z głodu i je lubię.
Ale to nie znaczy, że lubię ciebie. Nie znasz mnie.
Jeszcze nie.
Tak dla jasności...
Tatko lubi blondynki, więc... nie jesteś w jego typie.
Nie jest też mężczyzną, więc i ona nie jest w moim.
Nie zaprzątaj tym tej swojej farbowanej blond główki.
Może zażyjesz teraz ćwiczeń, oddalając się ode mnie?
Muszę zjeść batona.
To jest wasz czas wolny.
Będziecie chodzić wokół tej sali
przez 45 minut, utrzymując między sobą odległość minimum pół metra.
Macie chodzić żwawo, bo to wasze ćwiczenia,
ale nie biegajcie.
Powtarzam: nie biegajcie.
Jeśli ja albo Garza przyłapiemy was na bieganiu,
zrobi się nieprzyjemnie. To część szkolenia.
Jeśli idziecie szybciej
niż osoba przed wami
i chcecie ją wyminąć,
robicie to z lewej strony, mówiąc: „Wymijam”.
Głośno i wyraźnie.
Rozumiecie?
Dobra. Ruszać się.
Ruchy! Już.
Wymijam.
Wymijam. Z lewej. Wymijam.
Hej, Flo-Jo, połamiesz sobie nogi. To ma być szybki marsz.
Wymijam.
Ruchy.
- Ruchy! - Hej!
Co tu się dzieje? Przestańcie!
Przestańcie!
- Dość tego! - Przestańcie!
Zostaw mnie!
Zabiję cię!
Chyba muszą ochłonąć. Nie sądzisz?
Kurwa!
Macie dość?
Nie. Przyda im się jeszcze.
Odwróć się, kurwa!
Kurwa mać!
Co robisz? Nie. Co jest?
Nie lubimy, gdy osadzone ze sobą walczą.
O nie.
To burzy harmonię tego miejsca.
Nie ma pokoju, nie ma sprawiedliwości.
Co nam zrobicie?
My wam nic nie zrobimy.
To wy sobie coś zrobicie.
Całujcie się.
- Całować? - Jebany...
No już. Do roboty.
Powiedziałem: całujcie się.
Porządnie.
Z języczkiem.
Jeśli nie weźmiecie tego na poważnie,
to oznaczy, że nie pogodziłyście się naprawdę
i będziemy musieli zastosować drastyczniejsze środki.
Więc z uczuciem.
Jebany kutas.
No i proszę. To jest zgoda.
- Piękne, stary. - Prawda?
Zajebiście piękne.
Nigdy nie odmawiałaś sobie jedzenia.
Zmieniłaś profesję?
W restauracyjnym uniformie nie wyglądałam źle,
ale lepiej mi w niebieskim.
- Racja, dobrze wyglądasz. - Za to ty nie.
Od czasu pracy w restauracji wiele się zdarzyło.
- Nie trzeba było schodzić na złą drogę. - Wiem, gdzie zawiniłam.
Nie jesteś lepsza, bo ci się lepiej ułożyło.
Ja jestem tu, ty tam.
Proszę cię.
Rozdawałaś darmowe frytki na prawo i lewo.
Kradłaś kasę.
Nigdy nie pisnęłam słówkiem.
Więc nie myśl sobie, że się czymś różnimy...
Miałaś po prostu więcej szczęścia.
To co innego. Byłyśmy dziećmi.
W porządku.
Myśl sobie, co chcesz.
Pracowałyśmy tam dawno temu, poza tym to i tak bez znaczenia.
Ty jesteś tam,
a ja tu.
Może...
Może kiedyś grałyśmy w jednej drużynie,
ale teraz grasz dla drużyny, która zabiła moją kumpelę i bije mnie.
Ty suko. Przyszłam ci pomóc.
Chcesz pogadać o drużynach?
Twoja zabiła dwóch członków mojej.
Jesteście zaskoczone, że was biją?
Co sobie myślałyście?
Dwóch strażników? O czym ty mówisz?
Chyba wiesz.
Zobaczymy się później.
Żryj swoją kolację, osadzona.
To powinno być do czegoś przymocowane.
Na pewno? Może to się owija i zapina?
Niemożliwe. Jest takie samo na obu końcach.
Nie połączy się tego.
To pętle. Musi być końcówka, która je jakoś połączy.
Czy to w ogóle konieczne?
Taki jest protokół po próbie samobójczej.
- A my musimy się go trzymać. - Jasne.
Jeśli źle się czujesz,
czytałam bardzo inspirującą książkę.
Nosi tytuł Make Your Bed , napisał ją jakiś żołnierz.
Wszystko sprowadza się do prostych, ale istotnych działań
i wyrobienia pewnych nawyków. Pomoże ci to wrócić do życia.
Nie uda się bez tych brakujących części.
Uda się. Po prostu...
zwiążemy tutaj. Widzisz?
- Trzyma się? - Pewnie.
Jest jeszcze inna książka, Projekt Szczęście.
Ty i te twoje poradniki.
Co, nie mogę nad sobą pracować?
Czy w każdej z nich nie jest napisane to samo?
Bądź wdzięczny. Bądź świadomy. Bla, bla, bla.
To nie takie proste.
Naprawdę?
Ty akurat nie powinnaś się wypowiadać.
Już. Tak chyba jest dobrze.
Czekaj. Może się podrapać. Podaj mi...
No tak. Rękawiczki. Masz.
No i proszę.
Co to było?
- Badison wróciła. - O rany.
O nie. Idź dalej.
Cholera!
Wiesz, że to nieprawda, nie? To ona mnie zaatakowała.
Ale masz dłonie.
Przepraszam, tu jest jedna prycza, może dałoby się...
- Takie silne. - Pieprz się, Murphy.
O rany. Co ci się stało w głowę?
A co tobie w rękę?
To? Jakaś suka zaatakowała mnie bez powodu.
Dużo tu pojebanych wariatek.
Boją się, że ją załatwię na amen.
Jestem Murphy, ale większość mówi na mnie Badison.
- Bo na imię mam Madison. - I jesteś zła.
Nie do końca. Taką mnie narysowali.
Kto wrobił Królika Rogera ? Nieważne.
Jesteś jedną z buntowniczek?
Jak to było? Jakaś masakra?
Prawdziwy kocioł.
Tak, wyobrażam sobie.
Tak czy siak...
Prycza.
Wiesz, jestem ranna, więc powinnam zająć...
Nie ma, kurwa, mowy.
Miałam stresujący dzień. Rozumiesz?
Chyba się zdrzemnę.
Dobry pomysł.
Chwila, nie wiem, jak się nazywasz.
Ruda.
A, już rozumiem. Bo masz...
takie rudawe pozostałości włosów.
Czaję.
Miło mi cię poznać.
Choć serce masz z kamienia.
Flores, Chapman, Murphy, Reznikow. Czas na prysznic.
Byłaś na izbie?
- Co? - Na izbie chorych.
Z ręką? Tak.
Widziałaś tam dziewczynę z długimi czarnymi włosami? W okularach?
Okularów nie jestem pewna. Blada, wysoka.
Nie wiem. Może. Tam jest dużo ludzi.
Badison, cicho.
Poznaję nowe sąsiadki. To uprzejme.
Od kiedy jesteś uprzejma? Nie ma gadania.
Widziałaś ją?
Nie wiem. Może idź i sama sprawdź.
Jasne, pójdę na izbę chorych i powiem...
Jasna cholera.
Mamy ranną przy prysznicach w izolatce.
Oddycha, ale upadła na twarz i uderzyła się w głowę.
Leży na podłodze.
Możecie wziąć wózek?
Widziałam, co zrobiłaś.
Chciała iść na izbę szukać koleżanki.
To idzie. Moim zdaniem ma u mnie dług.
Mam zęba.
A przynajmniej jego część. Wygląda na ukruszony.
Daj mi go.
Na co czekacie? Czas na prysznic.
Rozbierajcie się i wskakujcie.
My się zajmiemy Śpiącą Królewną.
Przynajmniej płytki łatwo spłukać.
Przepraszam.
To wszyscy chorzy czy jest ktoś jeszcze?
Jasne. Za sklepikiem jest jeszcze neurologia.
Żartujesz.
Tak. To wszyscy. Powinnaś się cieszyć, że tu trafiłaś.
Gdy jest pełno,
odsyłają do cel bez względu na stan zdrowia,
ale ta z twojego łóżka dziś zmarła, więc masz fart.
Ktoś tu umarł? Jak wyglądała?
Nie.
Nie chcę wiedzieć.
Słusznie.
Nie chcę wiedzieć.
Nie uważałam.
Może się zamyśliłam.
Coś mi w tobie nie pasowało,
ale powinnam była wcześniej to wyczuć.
Mój błąd.
Ale teraz już widzę.
Może jestem stara i oskalpowana,
ale mam dość siły, by cię zniszczyć,
jeśli zadrzesz z moją rodziną.
Proszę, jaka kocica.
Powtarzam, wyświadczyłam jej przysługę. Źle to odczytałaś.
- Nie sądzę. - No cóż,
ty masz swoje zdanie, a ja swoje.
Wiesz, co jeszcze mam? Dużo czasu.
Dużo czasu spędzonego z tutejszymi dziewczynami.
Myślisz, że taka jesteś twarda?
Znam was. Jesteście pipami.
Kiedy tu traficie, prędzej czy później, choć raczej prędzej...
łamiecie się.
W porządku.
Nie musisz znać siły moich dziewczyn.
Jesteśmy silne jak rodzina.
Bo stawiłyśmy czoła demonowi i wygrałyśmy.
Mamy silną wolę.
Cierpliwość.
Ostre umysły i ogromne pokłady siły.
I nie mamy nic do stracenia.
No.
Przerażająca paczka. Świetna przemowa.
Robi wrażenie.
I tak jesteście pipami.
To jakiś jebany żart. Mogą być wszędzie.
Idziemy na lunch do tej hawajskiej knajpy?
Tej, co się dopiero otworzyła. Podobno mają dobre żarcie.
Podają groszek w wasabi.
To one? Bingo.
Hej. Wstawać! Jak mogliśmy je przegapić?
- Paiz sprawdzał to skrzydło. - Paiz. Wstawać. Już!
Jasna cholera. Głuche.
- Serio? - No tak, patrz.
Gadają rękami.
Macie wstać i iść z nami.
Ewakuowano więzienie.
Mają tu głuche? Ciekawe, co zrobiły.
Nie dyskryminuj. Głusi też łamią prawo.
Kiedy zrobiłeś się taki poprawny?
Chodzę z absolwentką Oberlin.
- Dobra laska? - Zajebiście. Świetne cycki.
I to prawdziwe, bo wiesz, Oberlin.
Nie mogę tam wrócić. Nie mogę.
- Gdzie Alex? - Nie mogę.
Nie powinna tu z nami siedzieć?
Widziałyście Alex? Wyprowadzali ją?
Niedobrze.
- Nie gadać. - Czekajcie.
Kogoś brakuje. Powinna być tu jeszcze jedna osadzona.
Są wszyscy. A teraz się ucisz.
Hej, słuchajcie. Musimy ustalić jedną wersję.
Nasze historie muszą być spójne.
A konkretnie?
Nie opierałyśmy się. Piscatella trzymał nas jako zakładniczki.
Dlatego tam byłyśmy. Podajcie dalej.
- Załapałaś? - To i ślinę do ucha.
Nie pluj, Roja.
Kurwa, chyba rozwalili mi rzepkę.
Hej, Suzanne.
Muszę mieć pewność, że wiesz, co masz mówić.
Ale to nieprawda.
Zgadza się.
Bo prawda to nasz sekret.
Nikomu nie możesz powiedzieć. Tylko my ją znamy.
Nie lubię sekretów. Psują brzuch.
Powiemy, że Piscatella trzymał nas jako zakładniczki. Tyle. Podaj dalej.
Taystee. Powiedz im, że byłyśmy zakładniczkami Piscatelli.
Ale lubisz historyjki, prawda? Wszyscy je lubią.
Dzięki nim jest nam lepiej. Chcesz, żeby ludziom było lepiej?
Jak po Bzykaniu w czasie.
To nie była prawda, ale wszystkim się podobało.
Częściowo to była prawda.
Na przykład macankowy teleport.
A Kędzierzawą Zębatkę wzorowałam na koleżance mamy, Tamarze.
Jak chcesz ją jeszcze zobaczyć,
to trzymaj się mojej wersji historii.
- Tamara raz mnie uderzyła. - Jebać Tamarę.
Suzanne, to nasza wersja i ją zapamiętasz, jasne?
- Ja nie żartuję. - Dobrze.
Powiemy tę historię albo nas zabiją.
Zabiją nas na śmierć, Suzanne.
Zamkną w pudle, w ziemi, bez światła i powietrza, martwe. Chcesz tego?
- Nie chcę tego. - Nie chcesz.
Nie chcesz tego.
- To opowiedz naszą wersję. - Dobra.
Cindy i ja spałyśmy w komórce.
Nie było nas przy basenie, nic nie widziałyśmy. Nic nie wiemy.
- Piscatella? - Nic nie wiemy.
Dziękuję.
- To bez znaczenia. - Ale jakby co, to tak powiedz.
Hej.
Wersja jest taka, że byłyśmy zakładniczkami Piscatelli.
- To nie jest wersja... - Co?
Nie takiej wersji się nauczyłam!
Zamknij się i odwróć!
Dobra, dość tego! Siadajcie osobno!
Ja...
Rozdzielcie się!
Ruchy!
Posłuchaj, Suzanne. Posłuchaj mnie.
My mamy swoją wersję.
I swój sekret.
Liczę na ciebie, Suzanne. Słyszysz? Liczę na ciebie.
Komórka. Komórka.
Ale pycha.
Czytałam, że frytki skracają życie o lata.
Ale nie będę teraz o tym myśleć.
Pomyślę o...
ptaszkach.
Jak się czujesz?
Powiesz nam coś więcej?
Jestem śpiąca. To przez leki.
Gdzie poszła mamusia?
Widzi swoją niewidzialną matkę?
Nie widzi jej. W tym rzecz.
Zdawało mi się, że tu była.
Ale chyba... jej nie było.
- Mogę się położyć? - Jak porozmawiamy.
Suzanne.
Byłaś w piwnicy?
- Basenie. - Co?
To był opuszczony basen.
W porządku. Byłaś w basenie, gdy wkroczył oddział specjalny?
Już dobrze. Jesteś bezpieczna.
On chce tylko poznać twoją wersję.
Wersję?
Tak. Wersję historii. Byłam z Cindy.
W tym pomieszczeniu?
Basenie.
Basenie, pomieszczeniu. Byłaś tam?
Nie.
To gdzie byłaś?
Z Cindy.
Z Cindy w komórce za rogiem.
Cały czas tam byłyśmy. Nic nie widziałyśmy.
Więc skąd wiesz, że w pomieszczeniu był basen?
Autobus!
Dziewczyny rozmawiały o tym w autobusie.
Cindy i ja czułyśmy się trochę pominięte,
ale to dobrze, bo to chyba było prawdziwe szaleństwo.
A ja już mam dość szaleństwa. Więcej mi nie potrzeba.
- Ale... - Moja klientka złożyła zeznania,
współpracowała z panem, panie Bellamy.
W porządku.
Dobrze. Na razie to wszystko.
Mogę iść do domu?
Chwila, to nie jest dom. To nie dom.
Teraz już tak.
Napisy: Agnieszka Putek