Udało się, stary. Dwaj ostatni kolesie.
Wierzyłem w siebie. Powiedziałem sobie, że daleko zajdę.
Jestem w finale.
- Dziewczyny rządzą na Arenie. - No.
Nie spodziewałam się, że dotrę do finału, a tu proszę.
Do tej pory wydostały się cztery dziewczyny i jeden facet.
- Tak. - Koli się nie udało.
- Gratulacje. - Dzięki i wzajemnie.
Zasłużyłem na finał.
Cztery razy trafiłem na Arenę.
- Gada jak ekspert. - Racja.
Dowiedziałem się czegoś ważnego.
Jestem szybszy od Beara.
Nieważne, czy wygramy. Wytrwałyśmy do końca.
Nie byłam pewniaczką, a dotarłam do finału. Jestem gotowa.
Cokolwiek się zdarzy, możemy powiedzieć, że byliśmy w finale.
Jasne.
Być może jutro pójdę spać jako zwyciężczyni programu.
Ale jestem tu z czwórką kumpli. Ucieszy mnie wygrana każdego z nich.
I zawsze możemy się pochwalić finałem.
To było niezwykłe doświadczenie. Każdy zasłużył na finał.
Powiem jedno. Dawać go tu!
Cała piątka wejdzie na Arenę, a wygra tylko jedno z nas.
- Niech wygra najlepszy. - Będzie się działo.
Dobrze się tutaj bawiłem, ale czas wziąć się do roboty.
Chcę wygrać, jak my wszyscy.
Nie wierzę, że ktoś nie chce.
BEAR KONTRA CELEBRYCI
- To ostatni dzień. Obłęd. - Fakt.
To była niezwykła przygoda.
Trochę się ciągnie.
- Ładnie pachnie. - Duszeninka.
Na koniec jeszcze raz to obsmażę. Niech skwierczy.
- Nie widziałyście mnie. Mam coś. - Super.
- Zrobimy naszyjnik? - Tak.
- Uroczy pomysł. - Zwiążemy końce.
Dziewczynom z chaty zależało,
żeby okazać Zuu wdzięczność za to, że dla nas gotował.
Una wpadła na pomysł zrobienia girlandy
z tego, co znalazłyśmy w ogrodzie.
- Piękne. - Niesamowite.
- Chodźcie, kolacja gotowa. - Dobra.
Mamy to.
Mamy szczęście, że był z nami Big Zuu i przygotowywał jedzenie dla 12 osób.
Ostatnia kolacja.
Do dzieła.
Jest nie tylko doskonałym kucharzem,
ale też wspaniałym człowiekiem.
Chodźcie, dzieciaczki.
Co my byśmy bez ciebie zrobili?
To była czysta przyjemność i zaszczyt móc dla was gotować.
Czujemy się wyróżnieni.
Co za szczęście, że był z nami Zuu
i że dotarł do finału.
Cudownie było spędzać z wami czas.
Mamy dla ciebie prezent.
- Drobiazg. Zaczekaj. - Co się dzieje?
Nie wiem.
- Dla kogo? - Dla ciebie, Zuu.
O nie.
- Co to? - Za wysiłek przy gotowaniu.
- Dziękujemy, że nas karmiłeś. - Jesteś królem.
- Wstań. - Czas na koronację.
Nadal tu jesteś.
Mianujemy cię wodzem, ponieważ jesteś mistrzem paleniska.
No nie!
Dziękuję za to wspaniałe listowie od moich ziomków.
Gotowanie dla was to przyjemność.
Uwielbiałem patrzeć na wasze miny, gdy jedzenie wjeżdżało na stół.
Bez potraw Zuu obóz byłby koszmarem.
Dziś pociłem się, siedząc przy ogniu. Podziwiam Zuu.
- Dziękujemy. - Mistrz.
Dzięki.
Zauważyłam, że Zuu w kąciku oka zalśniła łza.
Brawa dla Big Zuu.
Zasłużył na ten piękny naszyjnik.
- Ostatni wieczór. - No.
Co możemy zrobić, żeby się pośmiać przed snem?
- Nie wiem. - Wytniemy komuś numer?
- Tak? - Wkręcimy kogoś?
- Jak? - Koniecznie Zuu.
Masz rację. Wtajemniczyć Unę?
Dobry pomysł.
Una, pomożesz nam z ubraniem?
Zastanawiałyśmy się, czego nigdy tu nie widzieliśmy.
- Co powiemy? - Że widziałyśmy jaguara?
Jejku.
Możemy wziąć czarną matę i na czymś ją położyć.
Kiedy zgasną światła, będzie wyglądać jak jaguar.
Świetnie wygląda.
To mógłby być jaguar.
- Tak. - No.
Słuchajcie.
Z dwanaściorga zrobiło się nas pięcioro.
Wszyscy zasłużyliśmy na finał.
Ciężko na to pracowaliśmy.
Śpijcie spokojnie, a jutro bawcie się dobrze.
Dobranoc.
- Dobranoc, Zuu. - Jak miło. Dziękujemy.
Mam pytanie.
Dawaj.
Widzisz to czarne coś pod łóżkiem Joego?
- O Boże! - Co?
- Co czarne? - Co to?
- Co to jest? - O co ci chodzi?
- Co to? - Jest duże i czarne.
- Chryste. - Co?
- Co to? - O czym mówisz?
Chyba się rusza.
- Masz rację. - O Boże, rusza się!
- Widzę ruch! - Co?
Że co?
Spójrz pod łóżko!
- Chodź tu! - Co to?
- Widzicie? - Co to?
Nie mam pojęcia.
- To ma oczy. - Widziałam.
Co to jest?
Wkręciłyście nas. To kawał.
Wiedziałem.
Widziałyście?
Ale gnałeś. Tak wydostałeś się z Areny.
Śmignąłeś jak strzała.
Serio myślałem, że to jaguar.
Nigdy tak nie biegam,
chyba że ktoś mnie ściga w szemranej dzielnicy.
O rany. Dobranoc.
- Kocham was. - I ja.
- Ja też. - I ja.
Mało śmieszne.
Koniec spania w chacie.
- Trzeba się dziś dobrze bawić. - Masz rację.
Ostatnia Arena. Finał.
Muszę dać z siebie wszystko.
Nie mogę pruć przez dżunglę jak nosorożec.
Muszę być jak ninja czy lew.
Nigdy nie wydostałem się z Areny, ale zrobię to w finale.
Ale będą emocje. Nie mogę się doczekać.
Uspokoiłeś się po akcji z jaguarem?
Ty jędzo.
- Ale szybko biegłeś. - Jak wiatr.
- Od razu byłeś za mną. - Nie czekałem.
Nieźle mnie wkręciłyście.
To niesamowite, że tu jestem. Świetnie się bawiłem.
Ale wisienką na tym pięknym torcie
byłaby wygrana w programie.
Jedziemy z tym koksem.
Ostatnia Arena.
Z radością pożegnam te buty.
Ja też.
To doświadczenie zmieni naszych celebrytów
pod względem psychicznym, emocjonalnym i fizycznym.
Steph jest niewiarygodna.
Jej postawa była bez zarzutu.
Zawsze życzliwa, pozytywnie nastawiona, dawała z siebie wszystko.
Dzielnie zniosła kontuzję, gdy spadła z urwiska.
To niebezpieczna zawodniczka. Muszę szybko ją złapać.
Pamiętacie strach przed pierwszą Areną?
No.
Una jest tu czarnym koniem.
Nie można jej lekceważyć.
W finale fantastycznie sobie poradzi.
Tylko patrzcie.
Zakładam strój.
Lottie jest sprytna, wytrwała, umie się przystosować.
Co ważne, szybko się uczy.
Na Arenie będzie to jej atutem.
- Gotowy do działania. - W pełni.
Kola podchodzi do tego z pasją.
Lubi rywalizację. Nie znosi przegrywać.
Chociaż ma w sobie ducha walki,
musi nauczyć się go wykorzystywać.
Wtedy świetnie mu pójdzie.
Big Zuu to najlepszy dowód, że wszystko jest w głowie.
Jest bystry i inteligentny.
W finale będzie miał pewnie szczegółowo opracowaną strategię.
Jeśli mam rację, będzie niebezpieczny.
Oto ona.
Dołączcie do mnie przy palenisku po raz ostatni.
No proszę.
- Groźnie wyglądacie. - A jak!
Dziś po raz ostatni będziecie ścigani na Arenie.
Słyszałam, że pod łóżkiem czaiło się dzikie zwierzę. To prawda, Zuu?
Dopadło cię?
Niemiły żart.
Ważne, że byłeś bardzo odważny.
Zawsze mówimy wam, żebyście spodziewali się nieoczekiwanego.
Tym razem nie będzie inaczej.
Macie proste zadanie. Musicie uciec lub uniknąć Beara.
Uniknąć?
Każde z was zacznie gdzie indziej.
Z Areny są dziś tylko trzy wyjścia.
Tylko troje z was może uciec.
Prędkość będzie dziś kluczowym czynnikiem.
Na Arenie spędzicie godzinę.
Zawodnicy, którzy unikną Beara lub uciekną z Areny,
mają szansę na zdobycie tytułu mistrza.
- Gotowi? - Tak.
- To wszystko. Powodzenia. - Super. Dzięki.
- Powiem to ostatni raz. - Dobra.
Ruszajcie na Arenę. Do boju.
- Idziemy. - Trzymam kciuki.
- Dzięki. - Powodzenia.
Chodźcie. Wszyscy są?
O rany.
To niewiarygodne, jak bardzo się tu zmieniłam.
Jestem skuteczna, skoncentrowana, pewna siebie.
Płonie we mnie silny ogień.
Idę po zwycięstwo. Stawiam wszystko na jedną kartę.
Teraz albo nigdy.
Muszę pokazać Bearowi, że potrafię przetrwać.
Nakręciłam się.
Będę szybka jak wiatr i ucieknę Bearowi.
Postaram się zachować spokój, ale będę zawzięta.
Nadszedł czas na ostatnią, najważniejszą Arenę.
Jestem pewny siebie, bo z facetów tylko ja z niej uciekłem.
Czuję, że znów mi się to uda.
Dziś celebryci wykorzystają wszystkie zdobyte umiejętności.
Stawka nigdy nie była tak wysoka.
Jeśli ich złapię,
zostaną wyeliminowani.
Każdy ze ściganych dostał mapę
z zaznaczonymi trzema wyjściami.
To wyciąg linowy, przejście pod płotem i terenówka.
Każde wymaga konkretnego narzędzia.
Tym razem na Arenie są po dwie sztuki każdego z nich.
Zostały też oznaczone na mapach.
Zawodnicy dopiero przy wyjściu zobaczą, którego narzędzia potrzebują.
Dziś Bear da celebrytom pięć minut przewagi.
I całe szczęście…
bo każde z nich zostało związane w innym miejscu.
Im szybciej się uwolnią,
tym większe mają szanse.
Masakra. Ale to trudne.
Stawka jest dziś wysoka, ale chcę pokazać,
że mogę osiągnąć, co tylko zechcę.
To ostatnia Arena. Dam z siebie wszystko.
Wybieram terenówkę, najtrudniejsze wyjście.
Jeszcze nikomu nie udało się nią uciec.
Dziś rywalizacja jest bardziej zacięta.
Nie ma co iść do wyjścia i sprawdzać, którego narzędzia potrzebuję.
Do liny potrzebny będzie karabińczyk.
Nie muszę iść do wyjścia, żeby się tego dowiedzieć.
Mogę spróbować.
Zaryzykujmy.
Liczy się spryt.
Wejdę na wzgórze.
Postanowiłem wybrać najłatwiejsze wyjście.
To chyba płot, bo wszyscy się tamtędy wydostali.
Ale muszę się spieszyć.
Jestem najszybszy, więc mogę tam dotrzeć jako pierwszy.
Świetnie.
Bear będzie dziś w bojowym nastroju. Ruszamy do walki.
Muszę się spieszyć, jeśli chcę wyjść przez płot.
WYJŚCIE
Steph wybrała to samo wyjście, co Kola.
Skorzystać z niego może tylko jedna osoba. Rozpoczyna się wyścig.
Już raz mi się udało.
Zaczynamy polowanie.
Ale to trudne. Nie mogę tu tkwić.
Nie dam rady.
Za pierwszym razem uciekłam przez płot.
Za drugim utknęłam w klatce.
Nie chcę, żeby złapał mnie Bear.
Chcę wygrać.
Pójdę do Stawu Kajmanów.
Una wybrała to samo wyjście, co Zuu.
Nie ryzykuje i idzie do stawu, by sprawdzić, czego potrzebuje.
Za to Zuu stawia na karabińczyk.
Zawodnicy muszą podjąć decyzję.
Mają mapę i instrukcje.
Muszą znaleźć trasę do najbliższego wyjścia.
Będę krążył wokół nich, oszczędzając siły.
Przydadzą się. Ruszamy.
Chryste, ale upał.
Jestem przy płocie i widzę, że potrzebuję szpadla.
WYJŚCIE — KOLA
Muszę wrócić do koryta rzeki, ale upał jest nie do zniesienia.
O Boże.
ODLEGŁOŚĆ OD SZPADLA STEPH: 35 M, KOLA: 211 M
Widzę płot.
Może ktoś już tam dotarł.
Szpadel. Gdzie jest?
Z powrotem i na skos.
Bear umieścił na Arenie dwa identyczne szpadle
do przekopania się pod płotem.
Niestety zarówno Steph, jak i Kola idą w stronę tego samego szpadla.
Widzę ją.
Dotarłam do wyjścia.
Potrzebuję śrub i opony.
Dobra, pięć śrub.
Opona już tam jest. Połowa roboty za mną.
Muszę tylko zdobyć śruby. Łatwizna.
Są przy Wielkim Drzewie i przy Czarnej Skale.
Stawiam na Czarną Skałę.
Gdzie to, kurde, jest?
Musi być gdzieś tutaj.
Obym nie potrzebował dwóch karabińczyków. Miałbym przerąbane.
Nie, po co mi dwa?
Tak jest.
Znalazłam wyjście.
Teraz muszę poszukać narzędzi.
ZAKAZ PŁYWANIA
Muszę znaleźć karabińczyk.
Gdzie ja jestem? Już wiem.
ODLEGŁOŚĆ OD KARABIŃCZYKA UNA: 721 M, BIG ZUU: 223 M
Wracam do koryta rzeki.
Dobra.
Una zmierza na sawannę po ten sam karabińczyk, co Zuu.
Z wyjścia przy Stawie Kajmanów skorzysta ten, kto pierwszy tam dotrze.
Bardzo chcę wygrać.
Zdobędę narzędzia i się wydostanę.
Przejdę przez rzekę
i spróbuję odciąć komuś drogę, gdy będzie szedł jarem.
Muszą tędy przejść, żeby zdobyć narzędzia do wyjścia.
Schowam się za tym drzewem
i pomyślę, co dalej.
Niech ocenię sytuację.
Chyba widzę swoje narzędzie.
Chwila, a to kto?
Kola.
Zorientowałam się, że Kola idzie po to samo narzędzie.
O rany.
Jak mam to zrobić?
Zdaje się, że to pułapka,
więc czekam i obserwuję Kolę.
Szpadel do zrobienia podkopu.
Stresuję się. Węzły to nie moja specjalność.
To pułapka na 30 sekund.
Może się nie udać, ale nie mam wyjścia.
Trzy, dwa, jeden.
Wyciągnie go? Oby wpadł.
Mam rozsupłać dwa węzły i się wydostać.
W pół minuty.
To jakiś żart.
Nie radzę sobie z węzłami.
Spanikowałem.
Kola i Steph nie zdobędą już tego narzędzia,
ale jedno z nich może uciec pod płotem, korzystając z drugiego szpadla.
Niestety oznacza to, że muszą przejść obok Beara.
Ale porażka.
Plan awaryjny.
Muszę się pospieszyć.
Może uda mi się dotrzeć do drugiego narzędzia przed Kolą.
Tego już nie zdobędę.
Przy Czarnej Skale też jest szpadel. To moja ostatnia szansa.
To chyba tutaj.
Widzę go.
Lottie dotarła do tunelu,
w którym ukryte zostały śruby do terenówki.
Znalazłam szczypce, którymi otworzę tunel,
żeby wydobyć śruby do terenówki.
Muszę uciec Bearowi.
Boję się, że zaraz się tu pojawi.
Mam już wszystko.
Mimo stresu udało mi się zdobyć narzędzie.
Teraz wracam do wyjścia.
Aby uciec z Areny, Lottie musi wrócić ze śrubami do terenówki,
przykręcić koło i odjechać.
Oczywiście nie może jej też złapać Bear.
Wtopię się trochę w te głazy.
Mam ciemne ubranie.
Wszyscy przechodzą tędy zawsze z głową w dół, rozkojarzeni.
Już kogoś widzę. Jest 70 metrów stąd.
Nie widzi mnie, za to ja mam świetną widoczność.
Zobaczymy, dokąd pójdzie.
Jeszcze się nie ujawniam.
No dobra.
Tak jest.
Biegłem jak szalony.
I wtedy…
Nie biegnij.
Uderzyłem kolanem w głaz.
ZŁAPANY
Już było po mnie.
Wiłem się z bólu.
Nie wierzę, że to koniec.
To Bear? Kurde, złapał Kolę.
Jazda.
- Co cię boli? - Kolano.
Uderzyłem się o kamień.
Sprowadzę sanitariusza.
Brawo.
Jestem załamany.
Dałem z siebie wszystko, bo nie poddałbym się bez walki.
- Podstępny jesteś. - No.
Nie wiedziałem, że tam jesteś. Zakradłeś się.
Dobra.
Nie zostawił mi wiele czasu na reakcję.
Bieganie w korycie rzeki jest ryzykowne.
Głaz bardziej ucierpiał.
Co to?
Idziemy.
Kola wypadł z gry.
Jedno złapane. Zostało jeszcze czworo.
ODLEGŁOŚĆ OD KARABIŃCZYKA: 409 M
Una i Zuu chcą znaleźć jeden z dwóch karabińczyków,
by uciec wyciągiem linowym.
No to do roboty.
Tak jest. To karabińczyk.
Dotarłem.
Muszę rozpalić ogień, żeby go zdobyć.
Muszę sobie przypomnieć, czego nauczył mnie Bear,
i rozpalić ogień.
Nie mogę uwierzyć, że tak szybko mi poszło.
Wykorzystuję tu całą zdobytą wiedzę.
Gotowe.
Jestem mistrzem ognia.
Jazda!
Teraz muszę dotrzeć do stawu z krokodylami.
Oby udało się uciec.
ODLEGŁOŚĆ OD SZPADLA: 34 M
Tak jest! Super.
Steph znalazła drugi szpadel do podkopu pod płotem.
Znalazłam narzędzie, ale jest w skrzynce spowitej pajęczynami.
Dobra. Tam jest klucz.
Klucz wisi na linie.
Aby go zdobyć, muszę ją przeciąć kamieniem.
Za pierwszym razem fatalnie mi to szło, a teraz pyk!
Zabiorę narzędzie i ruszam w dalszą drogę.
Tak się to robi na Arenie.
Spadamy stąd.
Tak jest.
Idziemy do płotu.
Jestem wykończona.
ODLEGŁOŚĆ OD WYJŚCIA: 100 M
Szłam w stronę terenówki.
Ale po drodze…
potknęłam się o linkę.
Nie wierzę.
Zaczęłam biec.
Ktoś potknął się o drut.
To Lottie. Chyba zmierza w tę stronę.
Trafiłem.
Szlag!
Zauważyłam Beara.
Biegłam co sił w nogach.
O Boże.
ZŁAPANA
Brawo.
Świetnie ci szło. Sama widzisz.
- Byłam blisko. - Bardzo.
Czas mi się kończy.
Dzięki. No cóż.
I po zawodach. Zostałam złapana.
Jestem załamana,
ale dałam z siebie wszystko.
Bardzo się starałam.
Doszłam do wyjścia i tam zostałam złapana.
To i tak nieźle.
Dobra.
Lottie odpadła.
Zostało troje.
ODLEGŁOŚĆ OD KARABIŃCZYKA: 14 M
Miałam kiepski początek, ale nareszcie znalazłam narzędzie.
Muszę rozpalić ogień, by je zdobyć.
Ktoś już tu był i to zrobił.
Zabrał narzędzie.
Jestem rozczarowana. Kiepsko mi dziś idzie.
Muszę się schować. Nie mam wyjścia.
Nie zdążę iść po drugie narzędzie.
Muszę unikać Beara.
Zobaczymy, czy jestem sprawna fizycznie.
Cholera!
Szlag!
Ja pitolę!
Usłyszałem trzy następujące po sobie wystrzały.
To wyraźny znak, że ktoś tam jest i bardzo się spieszy.
Taką nieostrożność trzeba ukarać.
Idziemy.
ODLEGŁOŚĆ OD BEARA: 153 M
ODLEGŁOŚĆ OD WYJŚCIA: 22 M
O rany.
Od wolności dzieli mnie tylko przekop.
Łapię za szpadel.
Dobra. Zaczynamy.
Widzę wyjście. Hura!
Ryzyko się opłaciło.
Wykopię tyle,
żeby się przecisnąć.
Dotarłem do stawu z krokodylami i zobaczyłem grubą linę.
Muszę pokonać strach przed wspinaczką na urwisko
i zawiśnięciem nad krokodylem w stawie.
Byle nie złapał mnie Bear.
Obym wydostała się z tego piekła.
Dokąd iść? Chcę się ukryć.
Gdzie jesteś?
Zgubiłem trop.
Kolejna linka.
Cholera, ale wysoko.
Nie wierzę. To jakiś obłęd.
Jest w tych zaroślach.
Ale ciężko.
Jestem za słaba.
Wszystko się trzęsie.
Patrzcie, ile przeszedłem.
Wracam.
Patrz tylko!
Bear Grylls!
Masz imię po miśku,
a nazwisko po grillu!
Tak jest!
Hura!
Widzę Unę.
Jasna cholera.
To Bear.
Nie złapie mnie. Pobiegnę jak zając.
Nigdy tak nie gnałam.
To koniec?
O rany. Uciekłam mu. Uff.
Nie wierzę.
Próbowałem ją wypłoszyć i dogonić.
Zauważyła mnie i nie zmniejszyła dystansu.
Nasz czas na Arenie oficjalnie się skończył.
Nie złapał mnie.
Strach mnie obleciał. Jestem w szoku.
Ukrywałam się i szukałam narzędzi.
Ktoś mnie ubiegł.
Szepczę, bo weszłam w tryb ukrywania.
Wydostałam się!
O rany.
Wszystko mnie boli, ale ból to słabość opuszczająca ciało.
Jestem dumna z tego, że się wydostałam.
Arena to męczarnia. Nie ma w niej nic radosnego.
Ale można wycisnąć z niej coś pięknego, jak ja dzisiaj.
Udało się.
Tak jest!
Una, Steph i Zuu przetrwali polowanie na Arenie.
Dla Koli i Lottie to koniec zawodów.
Dotarliśmy do końca.
Pewnie wszyscy jesteśmy wymęczeni.
Ale uśmiechnijcie się i bądźcie dumni,
bo chociaż was złapałem,
dotarcie do tego etapu to już zwycięstwo.
Lottie, jesteś jak żywe srebro.
- Dzięki. - Prawie uciekłaś.
Możesz być z siebie dumna.
- Brawo. - Dziękuję.
- Kola. - Tak?
Jesteś jak żywioł, nieugięty i gotowy na wszystko.
Potrzebowałeś lepszego planu.
Za mało ryzykowałeś.
Ale na końcu walka jest zacięta.
Jak już mówiłem, oboje możecie być z siebie dumni.
Śmigłowce nadlatują. Wracacie do domu.
- Dzięki. - Dziękujemy bardzo.
- To miłe. - Daliście czadu.
Walczyliście do końca.
Już nigdy nie zrobię czegoś takiego.
Chciałabym znów tego doświadczyć.
Jestem dumna z siebie i swoich osiągnięć.
Dzięki zadaniom i ucieczkom przed Bearem
zrozumiałam, że nie ma dla mnie rzeczy niemożliwych.
Przegrałem, ale wiele się o sobie dowiedziałem.
Odwaga, inicjatywa,
świadomość otoczenia, więź z przyrodą,
to wszystko kształtuje mnie na nowo.
Cieszę się.
Wychodzę stąd z podniesioną głową.
O rany.
Tak jest!
Wróciłem.
Tęskniłem za tym paleniskiem.
Dziwnie było wrócić do pustego obozu.
Nie wiem, gdzie jest reszta, ale mógłbym tak żyć.
Hura!
O kurde.
Tylko ja się wydostałem?
Zuu!
Tak jest!
Znów mi się udało.
Cudowne uczucie.
Uciekliśmy.
Brawo.
Mojej ziomalce Steph też się udało.
Jestem z niej dumny.
To cudowna kobieta.
Śmierdzę, jakbym się posikała.
O rany.
- To Una? - Tak?
Una.
- Hura! - Brawo.
Tak jest!
Ja cię kręcę.
Tak się cieszę, że wróciłam i ich zobaczyłam.
Super.
Co za wyjątkowa chwila.
Kogo my tu mamy?
- Holly. - Cześć.
- Mistrzowie. - Tak jest!
Brawo. Jesteście niesamowici.
Udało wam się.
Gratuluję wam wszystkim.
Dziękujemy.
Z dwunastu osób, które przeszły przez tę bramę,
waszej trójce udało się dotrwać do końca.
Oznacza to, że jedno z was zostanie mistrzem programu.
Trudny wybór należy do tego gościa.
Wstajemy?
- Szacun dla całej trójki. - Było ciężko.
Wielu tu przybyło, lecz nieliczni zostali wybrani.
Wszyscy przetrwaliście.
Wrócicie do domu z podniesionymi głowami.
Ale mistrz może być tylko jeden.
Una, co się stało, gdy miałaś rozpalić ogień?
Big Zuu już to zrobił, więc straciłam szansę.
Gdy sytuacja rozwija się dynamicznie, od razu trzeba podjąć ryzyko.
Racja.
Ale oceniam całą twoją przygodę i to, jak się rozwinęłaś.
Naprawdę podziwiam twoją wytrwałość.
Masz wspaniałe nastawienie.
Musisz być świetną mamą, bardzo czujną.
Błyszczysz.
Steph, co do twoich dzisiejszych dokonań,
byłaś bardzo zdeterminowana.
- Skupiłaś się na zadaniu. - Tak.
Dobrze się ukrywałaś, ale nie byłaś zbyt szybka.
Niepotrzebnie zwolniłaś, gdy należało utrzymać tempo.
Ale od początku byłaś niesamowita.
Zawsze dobrze ci szło.
Ta konsekwencja przyda ci się w życiu.
Big Zuu, byłeś skoncentrowany na zadaniu.
Pierwszy raz ktoś uciekł z Areny,
nie popełniając ani jednego błędu.
Postawiłeś na myślenie i inicjatywę.
Jako jedyny najpierw poszedłeś po narzędzie.
Dzięki.
Miałeś trudne początki,
ale później byłeś niepowstrzymany.
Wszyscy jesteście inteligentni, wytrwali i pozytywnie nastawieni.
Każde z was mogłoby zostać zwycięzcą.
To trudna decyzja.
Jedna osoba wyróżniała się optymizmem.
Nieustannie dawała z siebie wszystko.
Zachowywała zimną krew,
nigdy się nie poddawała
i zakończyła tę przygodę z przytupem.
Zwycięzcą…
zostaje Big Zuu.
Nie wierzę.
Gratulacje, Zuu.
Brawo.
Tak jest!
O rany. Wygrałem.
Hura!
Zasłużyłeś na zwycięstwo.
Szacun.
Tak.
Niesamowite uczucie.
Wygrałem razem z Uną i Steph, moimi ziomalkami.
- Bez was nie dałbym rady. - A my bez ciebie.
Brawo.
Wygrałem.
Mam coś dla ciebie.
To symbol siły, przyjaźni i twojej wytrwałości.
Tym symbolem jest lina.
Ratuje ludziom życie.
Przed tobą wiele niezwykłych osiągnięć.
- Tak. - Zasłużyłeś.
Chylę czoło.
- Byłeś niesamowity. - Tak jest.
Brawo.
Myślałem, że dostanę puchar,
ale Bear dał mi wypasioną linę.
Dziękuję.
Bear, nie sądziłem, że to powiem,
ale przekozak z ciebie.
- Wygrałem dla dużych kolesi. - Tak.
Dla brzuchaczy.
Możemy być najlepsi w surwiwalu.
Brawo!
Napisy: Agata Jakubiec