Kiedy przegrasz, czepiasz się i jesteś niemiły.
- Nie gadajmy. - Nie umiesz przegrywać.
- Nie musimy gadać. - To nara.
Faceci.
Spotykałam się raz z aktorem.
Ci to mają ego.
- Może mnie przeprosić. - Powinien.
Z aktorami tak jest.
Ludzie obchodzą się z nimi jak z jajkiem,
więc kiedy wpadną w szał, wszyscy uważają, że to w porządku.
Dlatego tak się odpala
i oczekuje głaskania po główce.
Jeśli nie może znieść kłótni,
może nie powinien tu być, wśród dojrzałych ludzi.
BEAR KONTRA CELEBRYCI
Im dalej w las, tym ostrzejsza rywalizacja.
Podkręcamy tempo, zmniejszamy margines błędu.
Osobą, która wróci dziś do domu…
jest Shirley.
Dziękuję.
Możesz być z siebie dumna.
- To miłe. - Jesteś niesamowita.
Nie poddałaś się.
Byłaś zaangażowana i wytrwała.
- Dzięki. - Brawo.
Świetnie się bawiłam, uciekając przed Bearem.
Przekonałam się, że wiek o niczym nie przesądza.
Możemy zrobić wszystko, co tylko zechcemy.
Na zawsze zapamiętam to
jako najwspanialsze doświadczenie w życiu.
Cudowne.
O rany, kto to?
Zuu!
Wydostał się.
Tak jest!
Mistrzu!
- Jestem mokry. - To nic.
Udało się. Tak jak zapowiadałeś.
Wiedziałam, że dasz radę.
Trochę się tu ścieramy z Zuu,
ale jeśli ktoś miałby mnie wysłuchać
i udzielić dobrej rady,
to właśnie on.
Martwiliśmy się, bo się nie maskowałeś.
- Wiem. - Odważny ruch.
Naprawdę.
Następnym razem wszyscy tak robimy.
Było ostro.
Chyba udowodniłem, że rozmiar nie ma tu znaczenia.
Chodzi o to, co masz w sercu i w głowie.
Każdy ma swoje mocne strony.
To doświadczenie pokazało, że pozory mylą.
- Brama. - Otwiera się.
- Joe! - A niech mnie!
O rany. Udało się.
Przetrwałeś.
- Brawo. - Cześć.
- Jejku. - Przytul się.
I co? Złapał cię?
Tak. Straciłem czujność.
Zaszedł mnie od tyłu i powalił.
- Nie wiedziałeś, że tam jest? - Nie miałem pojęcia.
- Przestraszyłeś się? - Tak.
A później od razu poczułem irytację.
- Bo powinienem… - Nie denerwuj się.
- Byłeś tam pierwszy raz. - Tak.
- Brawo. - Gratulacje.
Dzięki.
Szkoda Shirley.
Na pewno odczujemy brak Shirley w obozie.
Matkowała nam wszystkim.
Udzielała nam rad i wszystko naprawiała.
Wiedziała, jak ugryźć każdy problem,
a w obozie to bardzo ważne.
Bez niej będzie smutno. Zobaczymy, jak sobie poradzimy.
Hej.
Siema. Jak tam?
Lottie była niegrzeczna, więc kazałem jej się zamknąć.
O co poszło?
- O ciebie. - Bo?
Mówiły, że uciekniesz, a ja: „Co? Wściekał się, że przegrał”.
„Nieprawda”.
„Tak”. „Nie”.
„Właśnie, że tak”. „Skąd!”
I pytam, dlaczego ciągle zaprzecza, choć wiem, że jest inaczej.
- Spokojnie. - Jestem spokojny.
- Wiem. - Serio.
Przez taką błahostkę wyszło wielkie nieporozumienie.
Przecież to bez znaczenia.
Szkoda, bo mają bliską relację.
Naprawdę się zaprzyjaźnili.
Myślę, że powinieneś odpuścić.
Pogadaj z nią.
Może nie posłucha, ale przynajmniej spróbujesz.
- Pokażesz, że się starasz. - Dobra.
Pójdę już. Dzięki, że mnie wysłuchałeś.
Na razie.
Kola różnie to czasami okazuje,
ale ma złote serce i jest bardzo miłym gościem.
Mam nadzieję, że się dogadają.
Ale śmierdzę.
- Wszystko gra? - Tak.
Chyba. Nie wiem.
To dobrze.
Kola wspominał, że się pokłóciliście.
Powiedziałem mu, że musicie pogadać, kiedy będziecie na to gotowi.
Wtedy może przeprosić.
Na pewno z tobą porozmawia.
Mam prawo się nie zgadzać.
Źle to przyjął.
Tak czy siak.
Przyjdzie, gdy będzie gotowy.
Pogadam z nim, jeśli przeprosi.
No i super. Będzie dobrze.
Dla dobra grupy pójdę wyjaśnić sprawę z Lottie.
Wyjaśnimy sobie ten konflikt.
Żadnych niedomówień.
- Możemy pogadać, Lottie? - Pewnie.
Pokłóciliśmy się wcześniej, a nie chcę tego.
Ja też nie.
Głupio wyszło. Unieśliśmy się.
Nie powinienem był tak mówić.
Oboje przesadziliśmy.
Nie chcę się dłużej kłócić.
Zyskałaś mój szacunek.
A ty mój, więc tym bardziej byłam rozczarowana twoją reakcją.
Byłam bardzo zawiedziona i zdenerwowana.
Ty też kiepsko zareagowałaś. Nie uważasz?
Nie byłoby tak, gdyby nie ty.
Mam prawo mieć inne zdanie.
- Jasne. - I się z tobą nie zgadzać.
Problem w tym, że gdy coś ci nie leży,
wszyscy przez to cierpią.
Przepraszam za swoje zachowanie,
ale chcę zaznaczyć, że wczoraj ogień zwalczałem ogniem.
Do tanga trzeba dwojga. Wiesz, o czym mówię?
To przez ciebie się odpaliłam.
Tylko dlatego, że warknąłeś na mnie
i mówiłeś w poniżający sposób.
To nie tak, że nie miałem racji.
- Nie znoszę niedojrzałych ludzi. - To nie ja.
- Tak się zachowałeś. - Jestem dorosły.
To nie tylko moja wina. Kłóciłem się z tobą.
Owszem, bo zrobiłeś coś nie tak.
- Miałem rację. - Czego nie rozumiesz?
Nie możesz po prostu przeprosić za to, co się stało?
I już. Ale ty musisz mieć rację.
Wiecznie rywalizujesz i się dąsasz.
Zawsze coś. Wykańcza mnie to.
- Dobranoc. - Nie chcę być z tobą w drużynie.
- Zamienię się, jeśli tak będzie. - Mam to gdzieś.
Próbowałem się z nią pogodzić i odbiło się to na mnie rykoszetem.
Za stary jestem na takie licealne akcje.
- Trzymasz się, złotko? - Tak.
Nie chodzi nawet o to, od czego się zaczęło.
Nie zasłużyłam na takie traktowanie.
Próbował przeprosić?
Tak, ale chciał, żebym uznała swoją winę,
a to żadne przeprosiny.
Ale przeprosił.
Ktoś musi schować dumę do kieszeni i zdusić to w zarodku.
On nie potrafi przeprosić i na tym skończyć.
Lottie kocha i szanuje Kolę,
ale powinna zrozumieć, że jej niemiłe odzywki
nie sprawią, że Kola się zmieni.
Jeśli chce zmiany, musi inaczej z nim rozmawiać.
Co masz wytatuowane na policzku?
MIŁOŚĆ
Kieruj się miłością.
Masz ją w sercu.
Cieszę się, że Zuu ze mną porozmawiał.
Nie chcę więcej kłótni.
Pewnych rzeczy nie powinnam była wykrzyczeć Koli.
Przepraszam, Kola. Dłużej tak nie chcę.
Dosyć tego.
Zostawmy temat.
Wiesz, o co chodzi? Zdarzyło mi się…
- Chodźmy. - Dobra.
Dogadają się.
Będzie dobrze.
Bywało tak,
że ludzie mówili do mnie tak, jak ty to zrobiłeś,
a ja odpuszczałam, więc to się powtarzało
i było coraz gorzej.
Byłam tym załamana.
Teraz nikomu na to nie pozwalam.
Zawsze się bronię.
Rozumiem. Dlatego przyszedłem przeprosić za swoje zachowanie,
a ty na mnie wsiadłaś.
- Zaskoczyłaś mnie. - Nie wyglądało mi to na przeprosiny.
Powiedziałeś: „Przepraszam, ale do tanga trzeba dwojga”.
Nie tak to miało zabrzmieć.
Chodzi o to, że ja zacząłem,
a później…
wszystko zaszło zdecydowanie za daleko.
Przepraszam za swoją reakcję.
Dogadaliśmy się. Możemy już o tym zapomnieć.
Ale jedno musisz przyznać.
- Źle znosisz przegraną. - To fakt.
Nareszcie.
Tylko to chciałam usłyszeć.
W końcu nastąpił przełom.
Kola przyznał, że źle znosi porażki.
- Powiedz to całej grupie. - Idę.
Dobra.
Kola chce wam coś powiedzieć.
Zaczyna się.
- Musicie coś wiedzieć. - No?
Źle znoszę porażki.
- Jesteśmy w szoku. - Muszę to przyznać.
- No cóż. - Szok.
Już wszystko w porządku.
- Dogadaliśmy się. - Świetnie.
Znów mamy tu sitcom.
Nareszcie razem!
Czuję się teraz tysiąc razy lepiej.
Nasza przyjaźń będzie teraz silniejsza,
bo wszystko sobie wyjaśniliśmy.
Kocham was.
Bądźcie bezpieczni.
Nie wierzę. Koleś zostawił kolejny list?
- Tak. - No.
Nowy list na stole.
Rzeka Ognia.
Co to ma znaczyć? To jakiś oksymoron.
Fakt.
Kiepsko radzę sobie w wodzie, więc jeśli to takie zadanie,
potrzebuję dobrych pływaków.
Dlaczego brama jest otwarta?
Patrzcie, to Bear.
- Wychodzi z Areny. Mieszka tam? - Musi tak być.
Dołączcie do mnie przy palenisku.
- Cześć. - Nowy dzień.
I nowe zadanie.
Zwiększamy nieco trudność.
Pewnie domyślacie się z mojego listu,
że kolejnym zadaniem będzie rozpalenie ognia.
Udzielę wam kilku prostych wskazówek.
Aby rozpalić ogień w dziczy,
używacie tępej strony noża i krzesiwa.
Tak powstają iskry.
Chcę się uczyć.
Jedną z umiejętności, która odróżnia ludzi od zwierząt, jest rozpalanie ognia.
Tu mamy podpałkę.
To jest hubka.
A to paliwo.
Joe, zostaniesz naszym mistrzem ognia.
Jak najwięcej ruchów.
Delikatnie. Poczuj, jak to działa.
Świetnie.
- Bum! - Brawo!
Widzieliście, jak to robił?
- Spokojnie. - Był opanowany. Wystarczy jedna iskra.
Bardzo chcę wygrać.
Rozpalić wielki ogień i dać czadu w tym zadaniu.
- To wszystko. - Dziękujemy.
- Bardzo. - Dzięki.
To pewnie jedno z ostatnich zadań. Dajmy z siebie wszystko.
Bawmy się dobrze, bo jutro odpadnie jedna lub więcej osób.
Do dzieła!
Tak jest.
Dodała mi skrzydeł.
- Jest jak Holly, tylko niższa. - Fakt.
Jesteśmy gotowi.
Zostało tylko sześciu zawodników.
Dziś nad Rio Colorado będą walczyć o uniknięcie Areny.
Kto przetrwa Rzekę Ognia?
Tym razem wasze drużyny czeka wyścig na rzece.
Musicie zebrać pontony i wiosła,
napompować tratwy
i popłynąć kanionem,
zbierając przydatne materiały,
a następnie rozpalić ogień na plaży.
Wygra drużyna, która jako pierwsza zagotuje garnek wody.
Proste.
Podzielicie się na dwie drużyny po trzy osoby.
Zuu, wydostałeś się z Areny, więc możesz wybrać.
- Kto to będzie? - Wybieram Unę i Steph.
Świetnie. Oto drużyna Zuu.
Wiedziałem, że muszę je wybrać.
Wiem, że się dogadamy.
Dziewczyny będą mniej chaotyczne
od Lottie, Koli i Joego.
Zadowoleni?
- Bardzo. - Super.
Uważam, że mamy świetną drużynę.
Po wczorajszej kłótni z Kolą łączy nas jeszcze silniejsza więź,
a Joe sprawdził się już dwa razy.
To się musi udać.
Mamy drużyny. Brakuje tylko Beara.
Jest tam. Od czego zaczniemy?
Zadanie zacznie się tutaj.
Zeskoczycie z urwiska.
Ktoś powinien to zademonstrować.
Potrzebuję ochotnika.
- Może… - Kto?
Holly.
- Co? - Holly?
- Co powiesz? - Nie pisałam się na to.
Nogi razem, ramiona skrzyżowane na piersi.
Spójrz, gdzie skaczesz, i do dzieła.
Nie chcę patrzeć w dół.
Dobra. Wybieram miejsce.
- Jestem gotowa. - Trzy, cztery, start!
Tylko wypłyń.
- Brawo. - Piękny skok.
Podręcznikowy.
Ale to jest przekocur.
- Pamiętasz, co robić? - Dawaj, Zuu.
- Stopy razem, ręce skrzyżowane. - Tak.
Skup się, zdecyduj i skacz.
Wskoczyłem do rzeki jako pierwszy.
Było naprawdę wysoko.
Modliłem się, żebym wypłynął.
Kiedy się udało, pomyślałem: „Udało się, przeżyłem”.
Teraz płyń po torbę.
Następna osoba.
Przerażające.
- Boję się. - Jak my wszyscy.
- Gotowa? Teraz. Pięknie. - Tak jest!
Brawo, Steph.
Brawo, Joe.
- Wszyscy wskoczyli. - Super.
Zaczyna się.
Drużyny zbiorą i napompują tratwy,
po czym rozpoczną wyścig na rzece,
by zebrać materiały do rozpalenia ognia
i zagotowania wody na mecie.
META
- To było straszne. - Skupcie się i do roboty.
Powolutku.
Nie spieszmy się.
Ten worek napełnia się powietrzem.
Joe od razu to wykombinował.
- To rzadkość. - Do czego jest ten worek?
- Zamykasz go. - Myślałam, że to nogawka.
- Ściskasz i pompujesz. - Rozumiem.
Wyciskasz z niego powietrze.
- Tym się pompuje? - Joe był świetny.
Cudownie współpracuje.
Z nim zawsze wygrywaliśmy.
To naprawdę działa.
- Co to? - Nie przejmuj się.
- Nie jestem pewna. - To torba. Pompuj dalej.
- Dmuchać? - Na razie tak.
Napełniasz i zamykasz.
Niebiescy wyprzedzali nas z pompowaniem.
Od początku czuliśmy, że przegrywamy.
Patrz, co odwalają. Trzeba ich naśladować.
Co?
Nie wiedzieliśmy, jak to się robi, więc przyjrzeliśmy się drugiej drużynie.
Odgapiliśmy od nich.
Przyznaję.
Ściskaj to jak dudy.
Ty od góry, a ja niżej.
No i nareszcie.
Wydawało się, że pontonów nie da się napompować.
Kiedy zrozumieliśmy, jak to robić,
nadal nam nie szło.
Traciliśmy czas.
Ruszaj, Kola.
Rozglądajcie się za materiałami do rozpalenia ognia.
Nasza drużyna ruszyła z kopyta.
- Dobra. - Ruszamy.
Dobrze nam szło.
Super.
Dopóki nie wypłynęliśmy.
- Wiosłujemy razem. - Przepraszam.
Słuchaj mnie.
Nie dogadywaliśmy się.
- Kola, w porządku? - Tak.
Dawaj.
Kola nie radził sobie z pontonem.
Jedynką trudno się sterowało.
Ja w lewo, ona w prawo.
Kręciłem się w kółko.
Serio?
Tak nigdzie nie dopłynę.
KOLA — NIEBIESCY
ZIELONI
Dawaj.
Prawie skończyłeś.
Musicie ich dogonić.
Od początku byliśmy w tyle.
Pompowanie kiepsko nam szło,
ale w końcu się udało.
Gotowe.
Niebiescy was wyprzedzili, ale możecie nadrobić zaległości.
- Jasne. - Ruszajcie.
- Zuu, wskakuj do tego. - To bez sensu.
Popłynę tym. Jeśli utrzymał Kolę, to i mnie.
Zuu upierał się przy jedynce,
a my się nie zgadzałyśmy.
Trochę się rządziłam.
- Tył zatonie. - Tracimy czas.
Mówię: „Zuu, wsiadaj do dwójki”.
- Już. - Dogonimy ich.
- Jasne. - Dobra.
- Dzięki. - Świetna współpraca.
Uda się! Lecimy.
ZIELONI
KOLA — NIEBIESCY
- Chwila. - W porządku?
To kawałki drewna.
Dobra robota, Kola.
Zebrałam z Joem
wszystkie materiały do rozpalenia ognia.
- Dobra. - Wyprzedziliśmy resztę.
- Gotowe. - Macie coś?
Dwa zestawy drewna.
Spoko.
Spisaliśmy się.
Za to Koli w ogóle nie szło.
Nie radził sobie z pontonem.
Kola, drobne ruchy. Zachowaj spokój.
Niech to szlag.
NIEBIESCY — KOLA
ZIELONI
- Widzisz coś? - Zuu?
Jeszcze nie.
Zaczekaj, przed tobą bystrza.
Płynęliśmy powoli.
Byliśmy daleko w tyle, ale zachowywaliśmy spokój.
Moja tratwa!
Później zrobił się lekki chaos.
- Musimy wysiąść. - Tak.
- Teraz? - Dobra.
- W porządku? - Tak.
Nie wysiadaj. Nic mi nie jest.
Wspieraliśmy się.
Płynęliśmy razem.
Zuu był spokojny.
- Już dobrze. - Przestał krakać.
Zbierz drewno i mi je podaj.
- Mam. - Świetnie.
Jesteście super, dziewczyny.
Dzięki za pomoc.
Dawaj, Kola.
- Szybciej. - Płyń do nas.
Gdy dotarliśmy do bystrza, wszystko zaczęło się psuć.
Usłyszałem jakiś hałas.
Mój ponton tonie.
Cholerna tratwa pękła i zaczęła tonąć.
Ciągnij ją.
- Pewnie już niedaleko. - Dobra.
Tonę!
- Spokojnie. - Jasne.
Tamci jeszcze nas nie dogonili.
Jest dobrze.
Kola płynął z nami. Zdawało się, że dobrze mu idzie.
Pomyślałem nawet,
że to niezły sposób.
Doganiają nas. Pospiesz się.
Są za nami. Ruszamy.
- Dawaj, Kola. - Płyń.
Drużyna mnie opuściła. Wpadliśmy w panikę.
NIEBIESCY
ZIELONI
- Dawaj. - Ruszamy.
- W porządku? - Tak.
Tam jest zielony worek.
Zbieraliśmy materiały i wkładaliśmy je do pontonu.
Są blisko. Nie poddawajcie się.
I wtedy pomyślałyśmy z Uną,
że możemy zostawić ponton i dać wszystko Zuu.
- Mam to zabrać? - Zostawiamy ponton?
- Pewnie. - Dobra.
Płyniemy szybciej, gdy nie pchamy tratwy.
Przełożyłyśmy wszystko do pontonu Zuu i płynęłyśmy dalej.
Walczymy do końca.
Co mi tam, że są przed nami Mam większy ponton, bom bardziej nalany
Z pluskiem płynę sobie do mety
A dziewczyny prują jak rakiety
ZIELONI
Kiedy zawodnicy dopłyną na plażę,
muszą rozpalić ogień
i jak najszybciej zagotować garnek wody.
Dasz radę, Kola.
- Na plażę? - Tak.
Dopłynęliśmy ze sporym wyprzedzeniem.
Niebiescy dotarli.
- O rany, stój. - Dobra.
- Gdzie wasz kolega? - Tutaj.
A jego ponton?
- Stracony. - Zatonął.
Kola został w tyle,
ale i tak mieliśmy sporą przewagę.
Są tuż przed nami. Widzę ich.
Nadrobiliśmy straty.
Nie odpuszczajcie.
- Użyj dużych kawałków. - Ułóż je w kwadrat.
Połóż to na wierzchu.
Byłoby lepiej, gdyby wokół ognia nie zebrało się tyle osób.
Nie. Patrz na to, Joe.
Każdy chciał zrobić coś innego.
- Dolejmy alkohol do ognia. - Nie.
Dotarliśmy!
Kiedy dopłynęliśmy, okazało się, że tamci mają sporą przewagę.
Prawie rozpalili już ogień.
- Weź wazelinę. - Idę po wodę.
Nasmaruj to.
Czyli już po ptakach.
Pamiętajcie, to wyścig.
- Rozpalmy ogień. - Gdzie?
Tam.
- Dobra. - Tam? Spoko.
Jazda.
Dalej. Ogień nie może zgasnąć.
Jeszcze nie to. Małe kawałki.
Gaśnie.
Byliśmy spięci, bo rozpalaliśmy ogień na czas.
Kiepsko nam szło, więc pojawiła się frustracja.
Wykorzystajcie, co się da.
Każdy coś robił.
Ułożyliśmy podstawę,
Una coś dokładała, ja też,
a Zuu zaczął krzesać iskry.
- Drugą stroną. Dobrze. - Do góry.
Dobra, kładziemy hubkę.
Powstała iskra i zapłonął ogień.
- Idź po wodę. - Brawo.
Nie.
Pamiętajcie, czego was nauczyłem.
Tępą stroną noża, Lottie.
Lekko pod kątem.
Oddaj mi to.
Myślałam, że tak się uda.
- OK. - Nie marnujcie.
Teraz.
Małe kawałki.
Ale suche. Dawaj.
- Połamcie je. - Nie za dużo.
Tylko suche kawałki.
- Dobra. - OK.
Chłopcy się miotali.
Jeszcze nie. Musimy bardziej go rozpalić.
Joe się stresował.
Gdzie patyczki? Więcej wazeliny.
Nie trzeba wszystkiego dokładać. To za dużo.
- Niech się pali. - Musi być większy.
Nie dokładaj tyle.
Mam wrażenie, że to ja wszystkim zarządzałam.
Może samej lepiej by mi poszło.
Gaśnie.
- Zdusiłeś go. - Nie.
Joe i Lottie zaczęli się kłócić.
- Spieprzyliśmy to. - Nie.
Lottie jak zwykle poczuła się przytłoczona,
ale Joe wiedział, co robić.
Miał rację.
Dawaj.
Mamy ogień i wodę.
- Musi się zagotować. - Jasne.
Nasz trójkąt, że tak powiem, zdał egzamin.
Byliście daleko w tyle,
a teraz nagle wysunęliście się na prowadzenie.
Spojrzałam na tamtą drużynę.
Kłócili się i nie mieli ognia.
Czyżby miało nam się udać?
Na wierzchu są patyczki, więc spalamy tylko hubkę.
Nie zdmuchnij go.
- Coraz bliżej. - Nagrzewa się?
Widzę bąbelki!
Na pewno? Tak, woda wrze!
To koniec.
- Tak jest! - Mamy wrzątek.
Hura!
Pękałam z dumy.
Było jak w bajce o żółwiu i zającu.
Nie spieszyliśmy się, byliśmy spokojni i współpracowaliśmy.
Nie wierzę.
Ogarnęła nas euforia, bo pokonaliśmy rywali.
Jesteście niesamowite. Bardzo mi pomogłyście.
To wasza zasługa.
Wygraliśmy w tym zadaniu.
Rzeka Ognia to dla nas nic.
Nauczyłem się czegoś cennego.
Ważne, jak kończysz, a nie zaczynasz. Nigdy się nie poddawaj.
Przede wszystkim brawo.
Nie mieliście prawa przegrać.
- To prawda. - I wiecie co?
Odwróćcie się. Ogień zapłonął.
A dlaczego?
Bo się odsunęliście.
Rozpaliliście go pięć minut przed nimi.
Małe kawałki ułożyliście na wierzchu, a duże pod spodem.
Ciągle dokładaliście na wierzch. Nie miało co się palić.
Ale teraz, kiedy odeszliście,
ogień ma więcej tlenu, więc zaczął płonąć.
- No tak. - Początek był świetny.
Ale pod koniec wszyscy zawiedliśmy na całej linii.
Mówi się trudno.
A wy zasłużyliście na wygraną.
Wspaniale. Nie poddaliście się.
Nie złożyliście broni.
Wasza udana współpraca ocaliła was przed Areną.
Gratulacje.
Brawo, Zieloni.
To był spektakularny zwrot akcji.
Niestety oznacza, że Niebiescy trafią jutro na Arenę.
Wracajcie do obozu i przygotujcie się na to.
- Dobrze. - Nie myślcie o przegranej.
Brawo.
- Wygraliśmy! - Tak.
- Nie wierzę. - Czad.
Byliśmy naprawdę daleko w tyle.
- Brawo. - Gratulacje.
Zabrakło pracy zespołowej.
- I porozumienia. - Należało się zatrzymać.
Powinniśmy byli po niego wrócić.
- To był udany dzień. - Zostało niewiele czasu.
- Fakt. - Dla kogoś to ostatnia noc.
O Boże.
- Uwinęliście się z pontonem. - Tak.
Ale później nastąpił chaos.
- Było trochę… - No.
Wiele rzeczy mogliśmy zrobić lepiej.
Ale teraz nie ma co gdybać.
Za późno.
Nikt nie lubi przegrywać.
Po tym, co już zaszło,
nie mam zamiaru się unosić,
bo wiem, dokąd to prowadzi.
- Dobranoc, Zuu. - Dobranoc.
- W porządku, Joe? - Tak.
Widzieliście? Zastygł.
Zawiesił się.
Jak zawsze.
- Dobranoc. - Miłych snów.
- Dzień dobry, Joseph. - Cześć.
- Co tam? - Jak leci?
Dziś poczułem zastrzyk energii.
Trzeba korzystać z dnia i sprawić, że będzie udany.
Będę się dziś dobrze bawić. Taki mam plan.
- Słusznie. - Nie będę się nakręcał.
Jeśli to mój ostatni dzień, spoko. Będzie co ma być.
Trochę się denerwuję.
Martwię się, że czeka nas niemal niewykonalne zadanie.
Dobra. Ubieramy się?
- Dobra. Tak zróbmy. - Do roboty.
Arena.
- To mój trzeci raz. - A mój drugi.
Na pewno będzie ciężko.
Pomoże mi to, że już tam byłem.
Wiem, jak wygląda pułapka i część terenu.
Jeszcze mam szansę. To nie koniec.
Bawcie się dobrze.
- Powodzenia. - Wzajemnie.
Zawodnicy walczyli wczoraj, by nie iść na dno.
Zielonym brakowało tchu,
a Niebiescy nie mogli rozpalić ognia.
Za chwilę rzucę ich na głęboką wodę, posyłając całą trójkę na Arenę.
Joe, Kola, Lottie, na Arenie spędzicie 45 minut.
Macie trzy wyjścia. Z każdego może skorzystać jedna osoba.
Aby je otworzyć, nie wystarczy już jedno narzędzie.
Więcej narzędzi.
Będzie ciężko.
Jeśli złapie was Bear lub nie uciekniecie,
grozi wam eliminacja.
Wiecie, co dalej. Czas przejść przez bramę.
- Jazda. - Do boju.
- Dajcie czadu. - Powodzenia.
- Pa. - Na razie.
Jesteście świetni.
Zrobię dziś wszystko, by dotrzeć do wyjścia,
bo chcę tu zostać.
Myślę, że mój los jest przesądzony,
ale muszę robić swoje.
Jestem gotowy. Będę lepszy niż ostatnio.
Oby szczęście nadal mi sprzyjało.
No dobra. Znów tu jesteśmy.
Nienawidzę tego miejsca.
Jest mapa. Trzy wyjścia.
Nas też jest troje. Chcecie się podzielić?
Tak. Co wybieracie?
Ja tunel.
- Dobra. - Wiem, gdzie jest.
Ja spróbuję z drabiną, jak ostatnio.
- A ja z terenówką. Wiem, gdzie stoi. - Powodzenia.
- Tak jest. - Odwagi.
Jazda.
No dobrze.
Dam im znać, że rozpoczynam polowanie.
Ruszamy.
Tędy.
Gdzie ja jestem?
Zaczaję się tu na nich.
Wszyscy byli już na Arenie.
Są szybcy i wiedzą, co robią.
Niełatwo będzie ich złapać.
Tędy.
Zrozumiałem, że na Arenie liczy się coś więcej niż tylko siła.
Musisz poruszać się jak zwierzę.
Tryb pawiana.
Trzeba się skradać, starając się nie wyglądać na człowieka.
Ale to wyczerpujące.
Widzę terenówkę.
Bear widział już pewnie pawiany, ale na pewno nie takie.
Potrzebne mi koło i to coś.
Aby uciec terenówką, Joe musi założyć koło.
Tym razem wymaga to dwóch narzędzi.
Dopiero gdy znajdzie klucz,
dowie się, gdzie jest drugie narzędzie.
- Są na Arenie. - Tak.
Osobiście uważam, że wróci Joe.
A Kola?
Ma odpowiednie umiejętności.
Nie zdziwię się, jeśli wróci.
- Co myślisz o Lottie? - Pewnie wróci.
Też tak myślę.
- Tak? - Była bardzo pewna siebie.
Straszne. Nie wiem, co to było.
Idę do drabiny, gdzie zostałam ostatnio złapana.
Oby narzędzia nie były daleko.
Potrzebne mi cztery deski.
Gdzie one są? Dobra.
Przy Urwisku Kajmanów.
Aby uciec po drabinie,
Lottie musi zebrać brakujące szczeble przy Stawie Kajmanów.
Jeśli dotrze tam niezauważona,
dowie się, gdzie szukać drugiego narzędzia.
To było tutaj.
Bądź czujny, Kola.
Wypatruj go.
Wyjście przez tunel. Znalazłem.
Tunel był zasypany piaskiem.
W dodatku wbito w niego drewniane deski.
Szpadel. Czarna Skała.
Z mapy wynika, że moje narzędzie jest przy Czarnej Skale.
Byłem już tam. Mam to w małym palcu.
Wiedziałem.
Idziemy.
Wyjście przez tunel i po drabinie są po jednej stronie suchego koryta rzeki,
a terenówka po drugiej.
Najrozsądniej będzie przyczaić się właśnie w korycie rzeki.
Na pewno kusi ich, by przemieszczać się tym wyschniętym jarem,
który ułatwia orientację w terenie.
Ale to również
strefa zagrożenia.
Zawsze ją obserwuję.
Powinni przemieszczać się wśród drzew i krzewów.
Im gęstsze zarośla, tym mniejsze szanse, że na mnie wpadną.
Chyba tu zaczekam. Mam świetną osłonę.
Każdego stąd przyuważę.
ODLEGŁOŚĆ OD SZCZEBLI: 10 M
Coś tu jest.
To tunel.
Dobra.
Zobaczyłam tunel i szczeble, którymi miałam uzupełnić drabinę.
Są na łańcuchu. Muszę znaleźć klucz.
Oczywiście jest po drugiej stronie.
Aby zebrać szczeble potrzebne do wyjścia po drabinie,
Lottie musi zdobyć klucz,
który jest po drugiej stronie Areny, niemal kilometr dalej.
To za Drzewem Decyzyjnym.
Wrócę po was.
Słyszę, że małpy szaleją,
co znaczy, że ktoś je zaniepokoił.
Musi być kilkaset metrów dalej.
Przyczaję się za tą skałką.
Szlag.
Dotarłem do skały.
Byłem czujny.
Cholera.
To Kola.
Idzie po narzędzie.
Widzę złamany szpadel.
To pewnie te dwa elementy potrzebne do wyjścia.
Szlag.
Co to było?
Po prawej zobaczyłem Beara.
Biegł za mną.
Ścigaliśmy się.
Gnałem co sił w nogach.
Koli cudem udało się uciec.
Zaryzykował i wybrał koryto rzeki.
Bieg po takim terenie może skończyć się skręceniem kostki.
Byłby wtedy skończony.
Będę go śledzić.
Nie spieszę się.
Dopadnę go na swoich warunkach.
Bear mnie ścigał.
Mam narzędzie.
Było blisko.
Kola zdobył szpadel,
ale nie zauważył informacji, że potrzebuje również piły,
by uciec przez tunel.
Zmęczyłem się.
WYJŚCIE — LOTTIE
ODLEGŁOŚĆ OD KLUCZA: 7 M
O Boże, jest!
Zauważyłam klucz.
Jestem w zaroślach.
Rozejrzałam się po okolicy.
Kiedy tam wejdę, uruchomi się zegar.
Klucz jest w pułapce. Mam 30 sekund.
Poradzę sobie.
TRZYDZIEŚCI SEKUND
Pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć…
Rozsupływanie węzłów zwiększa presję.
Osiemnaście, dziewiętnaście…
Jeśli nie zdobędę klucza, mogę odpaść z programu.
Dwadzieścia cztery, pięć, sześć, siedem…
Mam klucz.
Znikam stąd.
Ktoś tam jest.
Śledziłem Kolę z daleka,
ale zauważyłem też kogoś innego.
Kto to?
Chyba Joe.
Narzędzie jest już blisko,
na obszarze zwanym Dzikim Lasem.
Widzę narzędzie.
Dobra.
Usłyszałem hałas.
Co to było?
ZŁAPANY
Brawo.
Radziłeś sobie.
- Wystaw ręce. - Dobrze.
Gratulacje.
Niech to szlag.
Podłamałem się, ale należało mi się.
Nie miałem dokąd uciec.
Tego się nie spodziewałem.
- Kogo mógł złapać Bear? - Nie mam pojęcia.
- Ja też nie. - Zero.
Jeden z głowy. Do roboty.
Udaję drzewo.
Nie jestem drzewem, a lwicą.
Znów zgubiłem tunel.
Mam klucz.
- Muszę być cicho. - Panikuję.
Drewno utrudnia sprawę.
Ale nie ruszę się stąd, dopóki nie włożę szczebli.
Wiem, że Kola idzie do wyjścia przez tunel,
a Joe kierował się w stronę terenówki,
więc Lottie spróbuje pewnie wyjść po drabinie.
Zdążę złapać tylko jedno z nich.
Trzymam się blisko i ich wypatruję.
Znalazłem tunel.
Muszę być czujny. Bear jest blisko.
Chryste.
Ale tego piachu.
O rany.
Obym zdążyła.
Mam nadzieję, że się wyrobię.
Do tunelu przybito deski.
Zaparłem się o nie stopą,
pchałem z całej siły
i złamałem deski na pół.
Niosłam szczeble.
Czułam, że jestem coraz bliżej zwycięstwa.
Ostatnio nie udało mi się tędy wyjść.
Wytrwale usuwałem piasek.
Bardzo chcę to osiągnąć.
Unie i Steph się udało,
więc nie mogę zawieść dziewczyn.
Jest duszno. Wciągam piasek w płuca.
Bear jest chyba blisko. Nie może mnie złapać.
A niech mnie.
Kola!
ZŁAPANY
Byłem tak blisko.
Tak jest.
Hura!
Uciekłam. Udało się.
- Jakie masz narzędzia? - Dwie części szpadla.
To nie wszystko.
Zostawiłem też piłę.
- O rany. - Użyłeś siły.
Raz mi uciekłeś. Dobra robota.
Daleko zajdziesz dzięki swojej sile.
Prawie mi się wymknąłeś.
Najtrudniejsze zadanie w życiu. Przekopywałem się na wolność.
Bolały mnie ręce, brakowało tchu.
Jeszcze dwie minuty i bym się wydostał.
Złapałem dwóch.
- Ale szybko. - O nie.
Złapał oboje? Jak?
Kurde.
Chciałam, żeby wszyscy uciekli.
- Ja też. - I ja.
Złapał dwoje.
Może złapie i trzecie.
Myślę, że Lottie wpadła.
O rany.
- Hej! - To Lottie.
Hura!
Uciekłam.
Udało ci się.
- Tak. - Brawo.
Byłyśmy z Uną w siódmym niebie.
Lottie dołączyła do ekskluzywnej grupy ludzi, którzy uciekli z Areny.
Tym razem byłam skoncentrowana.
- Brawo. - Zależało mi.
- Tak się cieszę. - Wiedziałam, że dasz radę.
Tak jest!
Lottie wydostała się z Areny,
więc przed Bearem staną tylko Kola i Joe.
Czy któryś z nich wróci do obozu?
Joe, nastąpiła znaczna poprawa.
Byłeś bardzo świadomy sytuacji.
Poruszałeś się bardzo sprawnie, ale powoli.
Nie da się zaprzeczyć, że włożyłeś w to serce.
Bardzo się rozwinąłeś.
Jasne.
Kola, popełniłeś wiele błędów.
Przegapiłeś mapę, z której wynikało, że potrzebujesz piły.
Poza tym uruchomiłeś alarm.
Niesiony adrenaliną, chwyciłeś szpadel
i zacząłeś biec.
Na tym etapie polowania uznaję was obu za złapanych.
Powinniście wrócić do domu.
Kola, miałeś szczęście, że udało ci się uciec.
Odpuściłem, żeby nie ryzykować kontuzji.
Ale szanuję to, że walczysz do końca.
Nie można się poddawać.
Dam ci jeszcze jedną szansę.
Joe, twoja przygoda dobiegła końca.
- Odpadasz. - W porządku.
Ale możesz być z siebie dumny, bo poszło ci nadzwyczajnie.
- Dzięki. - Szacun.
- Dziękuję bardzo. - Ja też.
Walczymy dalej.
Dobra robota.
Brawo. Zasłużyłeś.
- Mistrzu. - Jestem z ciebie dumny.
Doceniam to doświadczenie.
Nauczyło mnie pokory.
Mój ulubiony cytat mówi,
że sport ujawnia nasz charakter.
Dowiedziałem się o sobie nowych lub nieco zapomnianych rzeczy.
To było naprawdę pouczające.
Wiele z tego wyniosę.
- Brama. - Ktoś idzie!
Kto to?
- O kurde. - Kola.
- Wiedziałam. - Przetrwał.
- Jak tam? - Wymiatasz.
Jejku.
To słodko-gorzka chwila.
Cieszę się z powodu Koli, ale szkoda mi Joego.
To świetny facet.
Starał się, ale przyszła na niego pora.
Życzę mu szczęścia.
Poszedłem do tunelu.
Zacząłem kopać.
Zaczerpnąłem powietrza i kogo widzę? Biegnącego ku mnie Beara.
Byłem wyczerpany, więc mnie dopadł.
Szkoda mi Joego. Pech, że mu się nie udało.
Myślałem, że to on się wydostał.
Oboje musieliście pokonać swoje słabości.
Udało się.
- Ale… - O ja!
Niespodzianka!
- Patrzcie. - To Holly.
Hej!
Gratuluję Koli i Lottie.
- Dzięki. - Uciekliście.
Gratulacje. Super, że wciąż tu jesteście.
Jutro nie będzie żadnego zadania.
A to dlatego, że wszyscy pięcioro
znaleźliście się w finale.
Tak jest!
Udało się.
Sukces.
Grupowy uścisk!
Jak miło.
- Chodźcie tu. - Tak jest!
- Pewnie cuchniemy. - Luz.
Każde z was wiele przeszło, by dotrzeć do tego etapu.
Wszyscy zasłużyliście na miejsce w finale.
Jutro przygotujecie się do ostatniej Areny,
po której jedno z was zostanie mistrzem programu.
- Śpijcie dobrze. - Dziękujemy.
Gratulacje.
Jesteśmy finalistami. Hura!
- Finał. - Nie wierzę.
Chcę wygrać.
- Brawo. - Dobra robota.
Cudownie jest znaleźć się w finale.
Nie sądziłam, że tak daleko zajdę.
Jestem w finale! Serio?
Tak trzymać.
Ale piękny zachód słońca.
- Przymknijcie oczy. - To rekin?
- Widzicie płetwę? - Tak.
Niesamowite, że jestem w finale.
- Tam jest. - Blisko brzegu.
Dałam z siebie wszystko, żeby tu dotrzeć.
- Wrócił. To dwa rekiny! - Jest ich kilka.
Bear, dałeś mi szansę,
więc w finale cię nie zawiodę.
- Ale olbrzym. - Zgadza się.
Patrz, jaki gigant.
Wspaniałe zakończenie.
Napisy: Agata Jakubiec