Kola musi przepłynąć staw, by zdobyć narzędzie.
Muszę czekać cierpliwie.
Nie mogę go znaleźć.
Kiedy utknie na tratwie,
ruszę do ataku.
Dobra.
Jest tam.
Widzę drogę ku wolności.
Muszę wziąć tę pitoloną piłę i się stąd wydostać.
Ależ mi serce wali.
Gdzie Bear?
No i tak.
Kola przeszedł tuż obok
i dotarł do Stawu Kajmanów.
Zaczekam tu, aż wypłynie,
i wtedy wyskoczę.
Jak się tam przedostać?
Grzmi.
Zaczęło padać.
- Na pewno to odczują. - No.
Wkopałem się z tym stawem.
Ciągnę tratwę po wodzie.
Jestem przerażony.
Byle nic mnie nie zjadło.
ZŁAPANY
- Szlag. - Koniec trasy, Kola.
BEAR KONTRA CELEBRYCI
To koniec.
Dobrze ci szło.
Obejrzałem się, a tam Bear.
Dałem się złapać.
Nie ma ucieczki.
Byłem tak blisko.
Czułem zapach wolności.
Starałem się.
Teraz decyduje Bear.
Nie wchodź do wody. Sam wiesz, że są tu krokodyle.
Tego najbardziej się bałem.
- Bardzo się starałeś. - Nie widziałem cię.
Lecę. Została mi jedna osoba.
Przynajmniej zaryzykowałem.
I o to chodzi.
Ale przegrałem.
Kolejny złapany.
Obawiam się, że to Shirley.
Od samego początku bała się tam iść.
A może właśnie ona chodzi sobie na luziku.
„Jest dobrze”.
Jejku.
Nie widzę piły,
więc postaram się unikać Beara,
bo nie chcę wracać do domu na tak późnym etapie gry.
Chwila.
Kucnij.
To Shirley.
Jest po drugiej stronie pagórka.
Może zajdę ją od tyłu.
Liczę na to, że jest już zmęczona.
ZŁAPANA
Przykucnij.
Możesz być dumna. Wpadłaś jako ostatnia.
Brawo.
Zostało już tylko kilka minut.
Wyglądasz teraz jak wojowniczka ninja.
Ale to nie zmienia faktu, że zostałaś złapana.
No tak.
W samą porę.
Złapałem Shirley trzy minuty przed końcem.
Świetnie.
- Troje złapanych. - Tak jest.
- Cholera. - Jedno po drugim.
Z Bearem nie ma żartów.
Serio.
Serce biło mi jak oszalałe.
Wpadłam trzy minuty przed końcem.
Jestem na siebie zła,
bo wystarczyło zrobić jeszcze jeden piruet.
Wtedy bym go zobaczyła.
Jak to mówią, trening bez deszczu się nie liczy.
Deszcz w dżungli wszystko zmienia.
To był trudny dzień.
Zwiększyliśmy intensywność, ale wy też pokazaliście więcej.
Danny, nikt tyle z siebie nie daje.
Jesteś wytrwały, uczysz się, chcesz robić postępy,
ale nie miałeś dziś planu.
Nie poszedłeś nawet do wyjścia, żeby go opracować,
a schowałeś się w kącie.
Nie miałeś szans się wydostać.
Wystawiam się na cel. Nie wejdę tam.
Musisz opracować plan i wprowadzić go w życie.
Trzeba się ukrywać, działać szybko i skutecznie.
Shirley, przez większość czasu sprawnie mnie unikałaś.
Pozostałaś w ukryciu.
Dogoniłem cię dopiero na końcu.
Przykucnij.
Super, że cały czas się uśmiechasz.
Kola, wyznaczyłeś sobie misję.
- Miałeś plan. - Tak.
- Dotarłeś do stawu. - No.
Nie zauważyłeś mnie, więc złapałem cię na tratwie.
Nie miałeś dokąd uciec.
Koniec trasy, Kola!
Prawie udało ci się zdobyć narzędzie.
Ale czasami nie wystarczy być blisko.
Ostatecznie osobą,
która zrobiła najmniejsze postępy
i zostanie wyeliminowana, jest…
Danny.
Jesteś skromny, pracowity i potrafisz współpracować,
ale odpadasz.
Bear ścigał mnie już dwa razy.
Nie mam się czego wstydzić.
Wiele się nauczyłem, będąc w dżungli.
To było niesamowite doświadczenie.
Zapamiętam je na zawsze.
Czuję wdzięczność.
Cześć!
O ja cię!
Wydostałam się!
Steph, hura!
Tak jest!
- Steph. - Tak!
- Uciekłaś. - Bomba.
Wróciła Steph.
Znów udało jej się uciec.
We wszystkim wygrywa.
Jest czarnym koniem.
Codziennie pokazuje, jaka z niej niesamowita zawodniczka.
Opowiadaj.
Znalazłam narzędzie. Nie wiedziałam, do czego służy.
Dotarłam do płotu i okazało się, że to właściwy przyrząd.
Musiałam wyrąbać dziurę.
Krzyczałam: „Bear, ty utrapieńcze!”.
Niesamowite. Brawo.
Wydaje mi się, że na mój widok grupa była w szoku.
Czuję ich szacunek.
Zuu trochę inaczej na mnie patrzy.
Lubię, gdy ludzie mnie nie doceniają.
Na razie wydostały się tylko kobiety.
Ktoś wraca.
Kto to?
Jest ich dwoje.
- Shirley i Kola. - Tak.
- Brawo. - Udało się.
Przetrwaliście.
Wiedziałam, że wrócicie.
Bardzo się cieszę, że Shirley i Kola przeszli dalej.
Wiedziałam, że dasz radę.
Jestem z nimi bardzo związana.
- Ale się cieszę. - Brawo.
Przyznam, że było nerwowo.
- Opowiadajcie. - Poszedłem do stawu z krokodylami.
Powoli przemieszczałem się na tratwie.
- Widziałem krokodyle. - Kurde.
Poczułem szarpnięcie i zobaczyłem za sobą Beara.
Powiedział, że to koniec. Zostało tylko pięć minut.
- A ty, Shirley? - Wybrałam tunel.
Bear złapał mnie trzy minuty przed końcem.
Dobra robota.
- Shirley. - Brawo.
Wiecie, co się stało z Dannym?
Bear powiedział, że musi odpaść,
bo choć jego siła i pokora są godne podziwu,
nie opracował planu.
Szkoda, że go nie ma, ale cieszę się, że nie odpadło nas więcej.
- Brawa dla całej trójki. - Właśnie.
Dzięki.
Przykro mi, że Danny odpadł. To świetny facet.
Jest wspaniałym człowiekiem i będzie mi go brakowało.
Próbuję się odprężyć.
Straciłem Danny’ego.
Nie brakuje tu głośnych osób z barwną osobowością.
Marzę tylko o śnie. To był trudny dzień.
Odkąd tu jesteśmy, zauważyłam,
że Kola trzyma się na uboczu.
Nie biorę tego do siebie. Myślę, że taką ma strategię.
Szkoda, bo lubię, kiedy się uśmiecha.
Jest wtedy zabawny i uroczy.
Tym bardziej rzuca się w oczy jego wycofanie.
Myślałam, że Kola wróci z uśmiechem na twarzy
i znów będzie sobą, ale wciąż jest milczący.
Jego drużyna przegrała zadanie, a on źle znosi porażki.
Wciąż ma trochę żalu do Zuu.
Nie chcę na niego naciskać, ale brakuje mi dawnego Koli.
Wznieśmy toast.
Tak, za Danny’ego.
- Jego zdrowie. - Tak.
Za Danny’ego.
Zdrówko.
Shirley, gdyby w naszej chacie wybuchł pożar,
kogo byś uratowała?
Siebie.
No jasne.
Cześć, kochanie. Trzeba wstawać.
Spędzanie całych dni z nieznajomymi jest bardzo stresujące.
Nie byłem na to gotowy.
Niektórzy rozmawiają bardzo głośno.
Po tym, co się wydarzyło,
gdy przesadnie cieszyli się z wygranej,
wolę jeść w ciszy.
Wydaje mi się, że Kola jest na mnie zły.
Być może zdenerwowałem go czymś podczas zadania.
Niepotrzebnie się na tym zafiksował. Możemy pogadać.
Jeśli nie chce, nie będę mu przeszkadzał.
- Od kiedy tańczysz? - Miałam siedem lat.
Wcześniej był balet.
- To rodzinne hobby? - Nie, nikt nie tańczy.
Czym zajmowali się twoi rodzice?
Ojciec nie był obecny w moim życiu,
co dręczyło mnie przez wiele lat.
Doskonale to znam.
Na szczęście lepszej matki sobie nie wyobrażam.
Jest niewiarygodna.
Czasami zastępują ojców.
Moja mama też jest dla mnie błogosławieństwem,
chociaż nie miałem wymarzonej pełnej rodziny.
To trudne, ale cieszę się z tego, co mam.
Mamy z Zuu podobną historię.
Oboje zaczynaliśmy od zera i staraliśmy się coś osiągnąć.
Cieszę się, że teraz lepiej go rozumiem.
- Mieszkanie komunalne? - Tak.
Ja też.
Nie mieliśmy stałego adresu, dopóki nie skończyłem 14 lat.
Jak się czujesz z tym, że możesz teraz pomóc mamie?
Najbardziej ucieszyłem się, spłacając jej długi.
- To nie tylko pieniądze. - Racja.
Teraz ma spokój i wie, że zawsze może na mnie liczyć.
Na widok dużego, gadatliwego faceta
ludzie zakładają czasem, że jest agresywny,
lub przypisują mu błędne intencje.
Z czasem chciałbym im pokazać,
że jestem dobrym człowiekiem.
Po prostu bywam głośny.
Mam pytanie.
Kiedy uznajecie, że jesteście w związku?
Zapytałam raz faceta po dwóch miesiącach, dokąd to zmierza,
a on na to: „Nie chcę się określać”. Że co?
Faceci lubią mieć wiele opcji.
Układa ci się z dziewczyną,
jesteś dla niej miły,
leżycie sobie przytuleni,
a ona pyta: „Dlaczego zacząłeś obserwować tę laskę?”.
Racja. Ja tak robię.
Mój były mąż mnie zdradzał,
więc nie uniknę problemów z zaufaniem.
Wiesz, jak chcesz być traktowana,
gdy dociera do ciebie, że zostałaś skrzywdzona.
Nie chcę być osobą, która pyta, kogo obserwuje facet.
- Ale zdarza się. - Jasne.
- Nie ma siły. - Ale są postępy.
Moje prywatne życie trafiło do gazet,
zwłaszcza w okresie separacji z byłym mężem.
Kładąc się spać, zamykałam często oczy i myślałam:
„Jestem tu sama. Nikt mnie nie skrzywdzi. Mogę iść spać.
Nie muszę stawiać czoła światu”. Miałam mroczne myśli.
Tutaj odkryłam, że przez te kilka lat stałam się mniej pewna siebie.
Teraz czuję, że udało mi się odbudować poczucie własnej wartości.
Sporo sobie przemyślałam.
Mam nadzieję, że do domu wrócę jako bardziej spełniona kobieta.
Trzeba się przygotować.
Dziś zadanie. Do boju.
Robi się coraz trudniej, ale nasi celebryci rosną w siłę.
Kto wygra w dzisiejszym starciu
na Urwisku Kajmanów?
Przed dzisiejszym zadaniem podzielimy zawodników na dwie drużyny.
Każda z nich musi zdobyć jak najwięcej worków z zaopatrzeniem
ze zbocza absurdalnie wysokiego urwiska.
Żółte worki należy zostawić.
Zawodnicy muszą znaleźć odpowiednie liny
i odciąć je na szczycie urwiska,
by można je było zebrać z platform na dole.
Tu liczy się prędkość.
Po 30 sekundach każda z platform
spadnie do wody pełnej krokodyli.
Wygrają zdobywcy największej liczby worków.
Cześć.
Witajcie.
Czyż nie piękny widok na Arenę?
Gość, który na was poluje, tylko czeka, aż tam traficie.
- No tak. - Oto on.
Jest i Bear.
Mogłeś jechać ze mną autem.
Było miejsce.
Bear ma dla was ważne przesłanie. Słuchajcie uważnie.
Kamienie.
Przydadzą się, gdy nie macie noża.
Jeśli nie są ostre, uderzcie nimi o skałę.
I już macie ostrą krawędź.
Weźcie linę.
Naciągnijcie ją i przyłóżcie ostrą krawędź.
- Jasne. - Trzeba się napracować.
Drużyny muszą liczyć tylu samo zawodników,
więc jedno z was nie weźmie udziału w zadaniu.
- Joe, nie byłeś jeszcze na Arenie. - Zgadza się.
Bez przygotowania nie wygrasz programu.
Musisz zaznać Areny.
Nadszedł twój czas.
- O nie. - Joe.
Za to teraz możesz obserwować zadanie i kibicować.
Spodziewałem się tego.
Dam z siebie wszystko, ale przyznam, że się denerwuję.
Teraz mamy dwie trzyosobowe drużyny.
Nerwica natręctw przestanie mi dokuczać.
Steph, ostatnio jako jedyna wydostałaś się z Areny,
więc możesz wybrać członków swojej drużyny.
- Kto to będzie? - Zuu.
I Shirley.
Mam fantastyczną drużynę.
Zuu to prawdziwy żywioł, a Shirley jest naszą królową.
Steph, Zuu i Shirley będą drużyną Pomarańczowych.
Stańcie z tej strony.
Zostają Lottie, Una i Kola.
Będą drużyną Zielonych i wystartują pierwsi.
- Do dzieła. - Jasne.
Jedna osoba z każdej drużyny będzie przechodzić po platformach
i zbierać worki.
Dwoje pozostałych będzie odcinać liny na górze.
Musicie sprawnie się porozumiewać.
Nie zacznijcie się przekrzykiwać,
bo powstanie harmider.
Wygrają ci, którzy najlepiej się dogadają.
- Chyba ty powinnaś zejść. - Ja?
Chcesz?
Na kogo stawiasz?
Ty zostaniesz na szczycie?
- Będę odcinał liny. - Przyda się twoja siła.
Kto dobrze liczy?
- Wpadłam przez to w pułapkę. - Ja to zrobię, ale świetna nie jestem.
Lottie zgodziła się zawisnąć na zboczu urwiska.
Będzie zbierać worki.
Jesteście gotowi? Kola, co robisz?
- Odcinam. - Una?
Przekazuję polecenia.
Lottie jest już gotowa. Wszystko gra?
Szczerze mówiąc, trochę się boję zjazdu.
Pamiętajcie, że macie pięć zielonych worków i pięć platform.
Lottie, minutnik uruchomi się, gdy postawisz stopę na platformie.
- Powodzenia. - Dziękuję.
Na razie, Holly.
Wygra najwięcej worków w jak najkrótszym czasie.
Nie da się przygotować na nieoczekiwane.
Trzeba w siebie uwierzyć.
Ciągle to sobie tutaj powtarzam. Uwierz w siebie. Do dzieła.
- Przerażające. - Nie patrz w dół.
Racja. Będę patrzeć na was.
Nie byłam zachwycona, zwisając ze ściany urwiska
kilkaset metrów nad ziemią. Bałam się.
Ale w każdym zadaniu liczy się koncentracja.
Lottie jest gotowa.
Kiedy przejdzie na platformę, możecie zaczynać.
Trzy, dwa, jeden! Przechodzę.
- Czas start. - To ta?
- Nie. - Ta?
- Tak. - Dobra.
- Brawo. - Kola zaczyna ciąć.
Jestem najsilniejszy, więc odcinam liny.
Stawiałem na małe nacięcia, ale to gruba lina.
Nie było łatwo.
Ostrożnie, Kola. Dobrze naciągnij linę.
- Świetnie. Udało się. - Dawaj, Lottie.
- Masz? - Jasne komunikaty.
- Ciągnij. - Dobra.
Ma worek. Świetnie.
- Przeszłaś obok. - Następna.
Czas start.
- Ta? - Następna.
Nie ta.
Miałam przekazywać polecenia pomiędzy Lottie a Kolą.
- To ta? - Ta lina?
- Nie. - Ta?
Wyszła ze mnie irlandzka mamuśka.
Często krzyczę, żeby dzieci poszły spać.
Ta lina?
To skrzekliwy ryk.
- Ta? - Tak.
Dobra. Kola już ją odcina.
- Masz już sposób. - Chwila.
- Tak. - Następna.
- Dalej. - Jest na kolejnej platformie.
- Weszłaś? - Tak.
- Stoi. Ta lina? - Tak.
- Świetnie. - Brawo, za pierwszym razem.
Co za presja. Nie było łatwo.
Sprawnie się porozumiewaliśmy. Wiedziałem, co i jak.
- Ma worek. - Udało się.
- Brawo. - Mam.
Dalej.
- Następna. - Idzie dalej.
- To ta lina? - Tak.
- To ona. - Dawaj, Kola.
Z każdym ruchem coraz bardziej bolało mnie ramię.
- Ile sekund minęło? - Dwadzieścia trzy, 24, 25.
Muszę przejść na następną platformę.
Przechodzę.
Przeszłam.
To ta?
Następna. Ostatnia.
Następna. Ta?
- Tak. - To ta.
Dawaj. Mocno.
Wiem, że jesteś zmęczony.
Tnij.
Złap tempo.
To był sprawdzian wytrzymałości i umiejętności działania pod presją.
- Naciągnij linę. - Dawaj.
Szybciej!
Już po niej.
Byłam przerażona, gdy spadłam, ale świetnie współpracowaliśmy.
Komunikacja była udana.
- Brawo, macie trzy worki. - Tak.
- Było blisko. - Dobrze nam poszło.
Zmęczyłem się. Ramię odmawiało mi posłuszeństwa.
Jestem dumna z drużyny.
Obyśmy uniknęli Areny.
Ale kto wie? To się okaże.
Spisaliście się.
Macie trzy worki. Zobaczymy, czy to wystarczy.
Przydałby się nóż.
Pewnie.
Przyślijcie resztę.
- Dzięki. - Chodźcie do nas.
Wiem, że dasz czadu, Steph.
Rób swoje. Dla ciebie to pestka.
Pracujesz w telewizji.
Tak czy siak, damy radę.
Trochę się denerwuję,
bo nie robiłam jeszcze nic na wysokości.
Boję się.
Ale w swojej karierze spotkałam się z tyloma niespodziankami,
że jestem gotowa na nieznane.
Steph jest przygotowana.
- Co robisz, Big Zuu? - Odcinam liny.
Czyli Shirley stanie na krawędzi.
Pamiętajcie, że grunt to komunikacja i jasne polecenia.
Zieloni zebrali trzy worki.
Potrzebujecie czterech, by wygrać.
Zbieracie te pomarańczowe.
Pięć worków, pięć platform. Powodzenia.
Minutnik uruchomi się, gdy staniesz na platformie.
Trzymam kciuki.
Trzy, dwa, jeden, start!
Nie!
Chcieliśmy używać niewielu słów.
Tak.
Tnij!
To była udana komunikacja.
Ciąłem te liny z łatwością.
Tak.
Podczas zadania trzeba zachować spokój.
Porozumiewać się.
- Cięcie. - Cięcie!
Jasny przekaz. Świetnie im idzie.
Teraz!
Już.
Nie.
Tak.
Tnij.
- Cięcie. - Już.
Ciągnij.
Chyba nie może ściągnąć worka.
Spadła.
Ciągnęłam z całej siły i lina pękła,
a ja spadłam
prosto na kaktus.
Nic jej nie jest?
Wysłali pomoc, bo uderzyła w skałę.
- Nic ci nie jest? - Leci mi krew z nosa.
Dostałam w kość.
Czułam, że po twarzy spływa mi krew.
Wszystko mnie bolało.
Chyba jej niedobrze.
Brawo, Steph.
Poprowadźcie ją. Spisałaś się.
Musimy przejść dalej.
Wciągnęli ją na górę. Skaleczyła się w nos.
Trzęsły jej się dłonie. Otoczyli ją ratownicy.
- Żyjesz? - Oberwało jej się.
Usiądź sobie tutaj.
- O rany. - Proszę.
Siadasz? Obtłukłaś coś jeszcze?
- Kolano? - Ramiona i nogi.
I nadziałam się na kaktus.
Wszystko mnie boli.
Ale usłyszałam kiedyś, że ból to słabość opuszczająca ciało.
Nie wiem, czy w to wierzę, ale trzymam się tej myśli.
Steph spadła i uderzyła w skalną ścianę. Skaleczyła się w nos.
- Opatrują ją. Będzie dobrze. - Świetnie.
To dynamiczne środowisko.
Wyjdziecie stąd z odwagą w sercu,
ale też kilkoma zadrapaniami,
a może i blizną na pamiątkę tej przygody.
Przykro mi, bo szło im fantastycznie.
- Byli szybcy. - Bardzo.
- Tak. - Skuteczni.
Zebraliście już dwa worki. Wygralibyście.
Ale ostatecznie tamta drużyna ma trzy worki, a wy dwa.
Wasza dwójka dołączy ze Steph do Joego na Arenie.
Spoko. Gratulacje.
Brawo. Dobra robota.
Wracajcie do domu odpocząć.
Jutro trudny dzień.
- To prawda. Do zobaczenia. - Na razie.
- Brawa. - Dzięki.
- Jak tam? - W porządku.
Siedziałam na krawędzi. Słyszałam ten krzyk.
Długo dźwięczał mi w głowie.
- Muszę wyrzucić go z pamięci. - Jasne.
Big Zuu był niesamowity. Bardzo szybko ciął linę.
Rozumiem, że nie tak to sobie wyobrażałeś.
- Trudno. - No tak.
Ważne, że Steph nic nie jest.
- Pewnie. - Zuu bardzo się zmienił.
Na początku był dość arogancki.
Dało się zauważyć, że źle znosi porażki.
Ale teraz bardzo wspierał Steph.
Wiem, że jeszcze tydzień temu
Zuu nie zniósłby nierównej rywalizacji,
ale teraz się z tym pogodził.
Zdecydowanie bardzo dojrzał.
Co czujecie przed Areną?
- Trochę się stresuję. - Jasne.
Będę się starał.
- No wiecie. - Spróbuj wyjść.
- Pewnie. - To najlepszy plan.
Jestem pokiereszowana.
Czuję się jak ubity kotlet.
- Steph! - Hej.
- Steph. - Wróciłaś.
O rany. Wszystko w porządku?
- Martwiliśmy się. - Dzięki.
- Nic mi nie jest. - Bohaterka.
Jestem trochę…
Lekarz zabronił mi wchodzić na Arenę.
Jest dobrze. Niczego sobie nie złamałam.
Ale przykro mi, bo dobrze nam szło.
- Daj spokój. - Dwa worki.
- Nic się nie stało. - Co powiedział Bear?
- Idziemy na Arenę. - Oboje?
Tak.
Trochę się podłamałam.
To przeze mnie Shirley i Zuu trafią na Arenę.
Chciałabym iść z nimi.
Dziękuję wam za wsparcie.
- Chciałam być w centrum uwagi. - Wiadomo.
Żeby lekarze się nade mną trzęśli.
Nie chcę, żeby się nade mną użalali
i mówili, jaka jestem biedna.
Nie znoszę współczucia.
Otwieram salon masażu.
- Kładź się, Joe. - Dobra.
- Czy to… - I jak?
- Super. - Tak?
- Ramiona, co? - Wybrałem masaż tkanek głębokich?
Kocham was. Dobranoc.
Ja też.
Jak mój masaż, Joseph?
Chryste.
- Shirley! - Rany.
Tak po ciemku?
Na co to?
- Na stare mięśnie miednicy. - Super.
Jestem gotowy.
Ciekawe, czy będą narzędzia.
Na tym etapie spodziewam się wszystkiego.
- Serio. - Nie kracz tak, stary.
- Nie kraczę. - Pewnie, że tak.
- To pozytywne. - Zamulasz.
Nieprawda.
Często jestem skryty.
Mieliśmy z Zuu kilka scysji.
Dotknęło mnie jego zachowanie.
Potrzebuję przestrzeni.
- Co jest? - Pójdę już.
Próbowałem pogadać z Kolą.
Wszyscy chodzą wokół niego na palcach.
Wkurzyłem go, ale to chyba przesadna reakcja na taką błahostkę.
Wyładowuje na mnie swoje emocje.
Wczoraj nastąpił dramatyczny zwrot akcji.
Steph się dziś upiecze.
Na Arenę ruszają tylko trzej celebryci.
Będzie trudniej niż do tej pory.
Żołnierze są gotowi do walki.
- Cześć. - Hej.
Przyszła Holly.
Gotowi do akcji.
- Tak. - Usiądźmy.
Chodźcie.
Steph, zapytam o wczorajsze zadanie.
Byłaś bardzo dzielna. Pewnie czułaś się strasznie.
Tak, ale dostałam mnóstwo wsparcia.
- Szkoda, że nie mogę wejść na Arenę. - Jasne.
Dziś do walki stanie tylko wasza trójka.
Zauważyłam, że nie ukrywasz się za liśćmi.
- Specjalnie? - Żeby Bear mnie zobaczył.
- Niech patrzy, jak wychodzę. - Rozumiem.
- Odważny ruch. - Tak.
- Jejku. - Stawiasz się.
Dam czadu.
Joe, Zuu, Shirley, zaraz wejdziecie na Arenę.
Bear zmienił dziś zasady.
Spędzicie tam 45 minut.
Nadal macie do wyboru trzy wyjścia,
ale nie wystarczy uniknąć schwytania.
Musicie wydostać się z Areny.
O nie.
Stawka jest wysoka.
Finał za kilka dni.
Dziś odpadnie co najmniej jedna osoba.
Czas wejść na Arenę.
Życzę wam powodzenia.
Trzymam kciuki.
Kochamy was.
Każdy chce zostać.
Nie chodzi tylko o rywalizację i wygraną.
Chcemy sobie udowodnić, że potrafimy.
Muszę dojść do finału.
Będę skoncentrowana.
Dam z siebie wszystko, na cześć kobiet po pięćdziesiątce.
Kiedy się tu pojawiłem, nie szukałem mocnych wrażeń.
Teraz jestem innym człowiekiem. Nie poddam się.
Ciekawe.
Wyjście przez tunel, płot i podkop pod płotem.
Teraz są rozstrzelone.
Powiemy sobie, co wybieramy?
Nie.
Nie będę im mówił. Tu chodzi o mnie.
Z Areny są trzy wyjścia.
Każde wymaga użycia specjalnego narzędzia.
Kierują do nich mapy umieszczone przy wyjściach.
Ale na Arenie nic nie jest proste.
Ruszamy.
- Co myślisz, Joe? - Że trudna ta mapa.
Tutaj narysowali drzewo, ale niesłusznie.
To jest drzewo.
Przy tej skali mapy?
Lepiej nie skupiaj się na skali.
- Jasne. - Walczysz sam ze sobą.
Nie przeciwko nam. Serio.
Damy radę. Do boju.
Czas dać im znać, że polowanie…
się rozpoczęło.
Dobra.
Zaczynamy.
W porządku.
Za głośno oddycham.
Chcę uciec ze swojej pierwszej Areny,
a nie od razu odpaść.
Spróbuję zrobić przekop pod płotem.
Muszę uciec. Stresuje mnie to.
Muszę się skupić na zadaniu.
Już brak mi tchu.
To trudny teren.
Nie można biec za wolno ani za szybko.
Chyba wybiorę wyjście tunelem.
Ostatnio poniosłam tam spektakularną porażkę.
Może będzie mi tam łatwiej,
bo pokonam największą odległość.
Byle nie dać się złapać.
Jazda!
Chcę dojść do płotu, bo jest najbliżej.
Będę biegł co tchu, zdobędę mapę i uciekam.
Wszystko zależy od narzędzi.
Chcę zaatakować jak najwcześniej.
Na początku będą szybko biegli, żeby znaleźć wyjście i obmyślić plan.
Ale gdy się spieszymy,
częściej popełniamy błędy.
Na to właśnie liczę.
Ktoś się zdradzi.
Muszę zachować czujność i nasłuchiwać.
Już jestem wykończony.
Chyba coś tam słyszałem. Sam nie wiem.
Muszę przejść na drugą stronę jaru.
Widzę wyjście.
Ale emocje!
Super.
Cieszę się, że szybko dotarłem do wyjścia.
Idę na całość.
Nie mam zamiaru przegrać.
Potrzebuję klucza.
Znalazłem mapę z zaznaczonym narzędziem.
Jest w stawie z krokodylami.
Jasny gwint.
Spróbuję przejść naokoło.
Gdzie ten staw?
Gdzie woda?
ODLEGŁOŚĆ OD KLUCZA: 275 M
ODLEGŁOŚĆ OD WYJŚCIA: 111 M
Do wyjścia muszę iść tamtędy.
Płot. Widzę go.
Znalazłem wyjście.
Zobaczyłem też mapę z narzędziem.
Dobra.
Szpadel.
Szukam szpadla.
Znajdę go przy Czarnej Skale.
Na górze.
To tam.
Muszę się zbierać.
Stawka jest wysoka,
bo trzeba się wydostać, żeby uniknąć eliminacji.
Teren jest zaskakująco trudny.
Nie mogę się odsłonić na więcej niż pięć sekund
bez rozglądania się na boki.
Gdzie ta skała?
Szlag.
Nie wiem, gdzie jestem.
ODLEGŁOŚĆ OD WYJŚCIA: 15 M
To pewnie gdzieś tutaj.
Jest tunel.
Jestem przy tunelu.
Potrzebuję klucza płaskiego.
Muszę go teraz znaleźć.
Mam przejść przez koryto rzeki, czyli tędy.
Narzędzie Shirley jest blisko jej wyjścia,
ale na miejscu będzie musiała zmierzyć się z pułapką Beara.
Ktoś potknął się o linkę.
Na pewno wie, że jestem blisko.
Spróbuję podejść bliżej.
Hej.
Kto do nas wróci?
- Myślę, że Joe. - Ja też.
Będzie wiedział, jak dojść do celu.
- Logistycznie. - Tak.
- Shirley jest zdeterminowana. - Bear ruszy za Zuu?
- Zuu nie włożył stroju maskującego. - Bear go zauważy.
Cofa się.
Jestem dumna z tego, jak godzi się teraz z porażkami.
- Bardzo tu dojrzał. - Zmienił się.
Na początku nie mógł znieść przegranej.
Był nie do zniesienia.
Wyjdzie stąd jako o wiele dojrzalszy człowiek.
Jestem pod wrażeniem jego przemiany.
Był dziś w świetnym nastroju.
- Wcześniej tak nie było. - To prawda.
Ja się nie zgadzam.
To jakieś kocopoły.
Serio.
Nie zgadzam się z Lottie w kwestii Zuu.
Podczas zadań widać jego wielkie ego i chęć rywalizacji.
Widzieliśmy, jak reaguje.
Człowiek się nie zmienia.
Szukam klucza płaskiego.
Musi gdzieś tu być.
Ktoś potknął się wcześniej o moją linkę.
Pewnie jest przy narzędziu z pułapką.
Może nie wpadnie w pułapkę,
ale w moje ręce na pewno.
ODLEGŁOŚĆ OD KLUCZA: 13 M ODLEGŁOŚĆ OD BEARA: 74 M
To chyba tu.
Musi gdzieś tu być.
Znalazłam.
Klucz znajduje się w pułapce.
Mam tylko 30 sekund.
I raz, i dwa, i trzy.
Chryste. Dawaj.
Muszę się spieszyć, bo wpadnę.
Mam drobne dłonie.
Dasz radę, Shirley.
To Shirley.
Wpadnie w pułapkę lub sam ją dorwę.
Mam klucz.
Odwróciłam się, a tu Bear.
Ucieka.
ZŁAPANA
Uniknęłaś pułapki.
Świetnie liczyłaś.
- Ale mnie nie zauważyłaś. - To nic.
Tylko mnie złapałeś?
- Na razie. - OK.
- Zostań tu. - Dzięki.
Niefajnie jest być ściganą,
ale zawsze lubiłam rywalizację, więc jestem sobą zawiedziona.
Ale cóż, trudno.
Ktoś wpadł.
To może być Zuu.
- Racja. - Najbardziej rzuca się w oczy.
Złapałem Shirley.
Hałas i krzyki na pewno wypłoszyły pozostałych,
więc zaryzykuję i pójdę do Stawu Kajmanów.
Jest tam narzędzie, a woda wszystkich spowalnia.
Gdzie ten staw?
No nareszcie.
Zobaczyłem ponton. Na co mi on?
ZAKAZ PŁYWANIA
Klucz zwisał ze skały.
Muszę go tylko odwiązać,
wrócić do płotu i wyjść. Jazda.
Cholera.
To się nie uda.
O Boże.
Niełatwo wsiąść do pontonu.
Jest za mały. Nie utrzyma mnie.
Próbowałem, ale nic z tego.
Jak mam do niego wsiąść?
Wiedziałem, że jest tam krokodyl, i czułem się jak bohater filmu akcji.
Jak się stąd wydostanę?
Zdobyłem klucz.
Tak jest!
To flaga.
Dobra, idziemy.
Słyszę go.
Potknął się o linkę tam, skąd przyszedłem.
Idziemy dalej.
To Joe.
Jestem wykończony.
Ciągle trzeba pamiętać o zachowaniu czujności.
Potrzebuję szpadla.
W klatce zobaczyłem czerwoną flagę.
To pewnie moje narzędzie. Muszę wejść do klatki.
To pułapka.
Jak tam wejść?
Pół minuty.
Co robić?
Co on wyprawia?
Chyba widzi, że pułapka została już uruchomiona?
Martwię się.
Jeśli stąd nie ucieknę, wrócę do domu.
Zobaczmy.
Działa po zerwaniu linki. Nie dotykam jej.
Tu to samo.
Głośno myśli.
Jest rozkojarzony.
Sam nie wiem.
ZŁAPANY
Nie gadaj do siebie, gdy coś rozpracowujesz.
Nie ruszaj się.
Miałem niezły start. Znalazłem narzędzie.
Ale tak długo i głośno myślałem,
że Bear się podkradł i bez problemu powalił.
Wkurzyło mnie to. Załamka.
Dwoje złapanych.
Został już tylko Zuu.
- Dwie osoby. - O nie.
- Słyszałyście? - Tak.
- Złapał już dwie osoby. - Tak.
- Jest bezlitosny. - To prawda.
- Nikomu nie daje szansy. - No.
Idziemy.
Joe i Shirley szukali narzędzi w pobliżu Czarnej Skały,
czyli szli do tunelu i wyjścia pod płotem.
Zuu musi iść do drugiego płotu.
To mój nowy cel.
Nie poddam się. Musi mi się udać.
Chyba kogoś widzę.
Ostatnio byłem blisko. Włożyłem już klucz do zamka.
Tym razem się wydostanę.
Jazda.
Szlag. Dawaj.
Uda się.
Tak jest!
Super.
Hura!
Mamy to.
Co mówisz, Bear?
Za późno.
Zuu wymknął się w ostatniej chwili.
Udało się.
Dałem radę.
Zadanie wykonane.
- Męczące, co? - Tak.
Ledwo żyję.
Zobaczyłeś pułapkę i się na niej zawiesiłeś.
Patrzyłeś na nią jak zahipnotyzowany.
Pogubiłem się. Została już uruchomiona.
Co teraz?
- Co było oczywiste. - Tak.
Zrozumiałbym to, gdybym się jej przyjrzał,
a ja łaziłem w kółko i gadałem do siebie.
I tak cię znalazłem.
Zaszedłem cię od tyłu i to był koniec.
- Przygnębiające. - Masz nauczkę.
- Shirley, miałaś plan. - Tak.
Wybrałam najdłuższą trasę. Trzymałam się nisko na nogach.
Wypatrywałam cię.
Widziałem tę czujność. To było super.
Starałam się jej nie stracić.
Byłaś tu drugi raz.
Powinnaś wiedzieć, co robić.
Im dalej w las, tym silniejsza rywalizacja.
Zmniejszamy margines błędu.
Osobą, która miała dziś największe braki
i wróci do domu, jest…
Myślicie, że złapali Zuu?
- Oby się wydostał. - Tak.
Bardzo dojrzał.
Wczoraj był wkurzony, że trafi na Arenę.
- Nieprawda. - Właśnie, że tak.
- Nie wkurzał się. - Owszem.
- Nie. - Tak.
- Niby jak? - Co robisz?
- Będziemy się licytować? - Nie bądź niemiły.
Nie jestem.
- Po co to? - Ale to ty.
Nie udawaj. Ty się tak zachowujesz.
Ciągle się kłócimy, jak stare małżeństwo.
Kola rywalizuje z Zuu.
Zawsze kiepsko reaguje po przegranej.
Trzeba obchodzić się z nim jak z jajkiem.
- Zawsze mi przeczysz. - A ty jesteś bez skazy?
Zawsze masz rację? Dobra, jak chcesz.
- Nie dasz mi dojść do głosu. - Ciągle zrzędzisz.
Wszystkich się czepiasz.
- Mam to gdzieś. - Jesteś niemiły.
- To nie gadajmy. - Nie umiesz przegrywać.
- Zuu dojrzał. - Co tak krzyczysz?
- Nie musimy gadać. - To się nie odzywaj.
Porozmawiamy o czymś innym?
- Kretynka. - Daj spokój.
- Mam to gdzieś. - To nara.
Znana dzięki siostrze.
Napisy: Agata Jakubiec