Nie dam rady.
Muszę dać z siebie więcej.
Dokąd teraz?
Mam tu Mel.
Jest tam.
Pora na mój ruch.
Boże!
Ty draniu.
W porządku?
Zmęczona?
Gorąco.
To trudne środowisko. Brawo. Oddychaj spokojnie. Masz wodę w plecaku.
Wyjmę ci butelkę.
Było potwornie ciężko. Myślałam, że poprzedni raz był koszmarem, a wyszłam.
To było niemożliwe.
Złapali kogoś.
Kogoś jeszcze.
Dwie osoby.
Rozkręca zabawę.
BEAR KONTRA CELEBRYCI
Jeszcze dwoje. Zostań tu.
Lottie i Zuu wciąż są na wolności.
Lottie doszła do drabiny i dwukrotnie wybrała złe szczeble. Zuu,
dzięki hojności Uny, zdobył klucze do tunelu.
Bear wciąż poluje, więc niczego nie można być pewnym.
Rozejrzę się szybko.
Jeśli Zuu zdobył klucze, wraca właśnie do tunelu.
Jeśli się pospieszę, zdołam go złapać.
To jedna z najtrudniejszych rzeczy, jakie robiłem. Biegnę do wyjścia.
Tam jest. Widzę go w oddali.
Jestem wykończony.
Chcę się dostać do wyjścia i spróbować uciec.
Big Zuu jest silny. Myślałem, że będzie już dawno martwy,
a on uparcie ciśnie dalej. Kocham determinację,
ale jeśli stanie, dorwę go.
Potrzebuję przerwy.
Widzę Beara.
Ostatnia prosta. Mam klucz. Muszę tylko wrócić do tunelu.
Nie kręci się.
Cholera.
Dawaj, dasz radę.
Widzę go.
Chodź, Big Zuu.
Byłeś blisko.
Masz klucz?
Kucnij.
Masz wysokie tętno, naharowałeś się.
Ile z siebie dałeś?
90 procent.
Tylko?
10 było na tunel.
Mogłeś biec szybciej?
Tak, ale miałem dość. Zasłużyłeś, by cię złapać.
Miałem dość.
Trzech złapanych.
Musimy iść.
Musimy spróbować.
Trzech.
Nie złapie wszystkich.
Jeśli tak, to obłęd.
Jeszcze jeden strzał i zostaniemy w grze sami.
Jesteśmy nisko, wśród drzew. Patrzymy przez nie,
nie na nie. Szukam ruchu.
Jestem tutaj, po środku.
ODLEGŁOŚĆ DO SZCZEBLI - 84 M ODLEGŁOŚĆ OD BEARA - 79 M
Może być wszędzie. Szok, że mnie nie złapał.
Widziałam kogoś.
To chyba Bear.
To Lottie.
Dałam z siebie wszystko, ale odpadam. Schowam się.
Pójdę za nią. Może zdołam się zbliżyć.
Nie panikuj. Dasz radę.
ZŁAPANA
-Ulżyło mi. -W porządku?
Ostatnia ocalała.
Serio?
Brawo.
Prawie się wydostałaś.
Boże.
Ręce do góry.
Szybko się uczysz.
Cała czwórka złapana.
Wszyscy.
Złapał wszystkich.
Co za wstyd.
Czterech na czterech.
Pierwszy raz.
Cała złapana czwórka zmierza na sąd Beara. Kto pozostanie, a kto wróci do domu?
Ten raz dał wszystkim w kość. Una, widzę złamane serce,
ale wpadłaś w pułapkę, skuszona błyszczącym przedmiotem i bum,
koniec.
Nie mogę tam wejść.
Zaryzykowałaś na marne. Mel, krążyłaś bez celu przez większość czasu.
Nie potrafiłam odczytać mapy, źle poszłam.
Jestem po złej stronie. Zeszłam z drogi.
Nie wiem.
Mapy są banalnie proste, problemem jest presja.
Bywa przytłaczająco, gorąco, jesteście zmęczeni.
Padam.
Padałaś, ale walczyłaś. Nie lekceważę tego.
Piątka za wysiłek, Lottie. Wyszłabyś, gdybyś lepiej rozwiązywała problemy.
Nie dam rady. Wracałam się dwa razy. Ledwo żyję.
Dwa razy wracałaś po szczeble. Złapałem cię w ostatniej minucie,
skończył ci się czas.
Big Zuu, ciebie też złapałem z kluczem
w ręku przy wyjściu.
Bez jaj.
W ostatniej chwili.
Nie kręci się.
Padam.
Byłeś blisko.
Mogłeś uciec, ale czasem trzeba dołożyć
te dziesięć procent ekstra.
Uważam, że osobą, która powinna zakończyć tę przygodę…
…jest Mel.
Wiedziałam.
Helikopter nadlatuje, odpasz.
Dziękuję, spędziłam fantastyczny czas.
Najlepszy.
Chciałam pokazać, że mimo swoich przejść, można się podnieść i być twardym.
Byłbyś w szoku, ile możesz znieść.
Babska moc!
Kto wygra?
Oby Lottie.
O kurde.
Boże.
Wróciłaś! Brawo!
Opowiadajcie.
Co z Mel?
Bear uznał, że nie była skupiona,
nie miała planu i nie dość się starała. Czuję, że to była jej pora.
Szkoda, że ją złapali. Będziemy tęsknić, ale genialna trójka wróciła. Wzruszające.
Od razu wpadłam w pułapkę.
Szedłem do tunelu w lewym, górnym rogu mapy.
Najpierw nie mogłem włożyć klucza, potem przekręcić.
Klepnął mnie w ramię i po zabawie.
-Świetnie ci poszło. -Prawie.
Bear nauczył mnie walczyć z samym sobą. Nakręciłem się na wygraną,
a nie o to tu chodzi. Bardziej o zrozumienie samego siebie.
Zrozumiałem, że mogę, muszę się tylko postarać.
Nie wydostałam się, ale wytrzymałam do końca.
Złapał mnie w ostatniej chwili. Jestem z siebie dumna.
Brawo. Jesteśmy z ciebie dumni.
Cieszę się, widząc, co osiągnęli i przez co przeszli,
ale spójrzcie na Lottie. Jak wydoroślała i się rozwinęła.
Niesamowite.
Tracę wagę. To obóz wojskowy.
To prawda. Sam wrócę chudszy.
Chudszy, silniejszy, także psychicznie.
-Wstyd mi, że od razu utknęłam w pułapce. -Złapał wszystkich.
Sama w nią weszłam. Bez różnicy. To nie powód do wstydu.
Jestem przygnębiona i rozczarowana, że dziś nie zawalczyłam.
Dostanę drugą szansę? Następnym razem postaram się bardziej.
Musisz dać czadu.
Dam.
Muszę odnaleźć w sobie wojownika z pierwszego
dnia, wziąć się w garść i sprawić, żebym była z siebie dumna.
Straciliśmy czworo ludzi.
Będę tęsknił ze Mel. Wznieśmy kieliszek lub widelec.
Wzniosę talerz.
Za Mel B.
Będzie jej brakowało, ale tak to teraz wygląda.
Będziemy tracić ludzi. Jest jak jest.
To czyjaś ostatnia noc.
Ciekawe, czy moja.
Czuję, że znów czeka mnie polowanie.
Wystarczy, że wygramy wyzwanie.
Łatwo powiedzieć.
Skup się na zadaniu.
Skup się.
To może być cokolwiek.
Nie wiemy, co nas czeka.
Ja uwielbiam podróż w nieznane
i testowanie siebie.
Fajne skarpety?
Jeśli nie dam rady, wrócę do jamy. Za trzecim razem szanse są nikłe.
Sporo zależy od wyzwania.
Jak tam, Kola?
Od razu było widać, że Kola kocha rywalizację.
Jest zabawny, ale gdy ma konkurencję, myśli o wygranej.
Jesteśmy jego wrogami. Jest skupiony.
Przygotuję się jedynie wchodząc w tryb walki. Jestem tu, bo chciałem wyzwań.
Nie chcę wracać do jamy, muszę wygrać.
Wczoraj Bear zdołał złapać całą czwórkę.
Jeśli mają się postarać i zaimponować dowódcy,
to właśnie dziś, nad Błotną Równiną.
Witajcie.
Naharujemy się dziś, co?
Nachodzicie się. Witajcie znów na bagnach. Wydaje się, jakby minęła cała wieczność.
Oto dwa schronienia, idealne na noc. Będziecie pracować w dwóch drużynach.
Musicie rozmontować swoje schronienie,
przenieść je i zbudować ponownie na tamtych kolorowych palach.
Wkrótce przyjdzie przypływ, więc im szybciej to zrobicie,
tym będzie łatwiej. To wyścig, ale liczy się też jakość.
Zwycięska drużyna wróci na wystawną kolację,
a przegrana zostanie tutaj i sama będzie musiała ją sobie przygotować. Nie!
Żartujesz!
Co gorsza, zmierzą się jutro z tym oto panem.
Cześć, Bear.
Genialne wyzwanie.
Zostanie w namiocie mnie przeraża. Nie jesteśmy w Krainie Jezior,
tylko w środku dżungli.
Wyzwanie sprawdzi waszą prędkość, efektywność, a co najważniejsze,
zdolność współpracy. W dziczy taki szałas to
kwestia życia i śmierci. Nadchodzi przypływ.
I to prędko. Każda z drużyn będzie miała
swojego lidera. Shirely, poprowadzisz pierwszą drużynę,
Joe, ty drugą.
Wybrałem was, bo nie byliście jeszcze na polowaniu.
Padnie na któreś z was.
Czuję się nieswojo, to jak czekanie na wyrok.
Wkrótce trafię na polowanie. Coraz bardziej przewraca mi się w żołądku.
Joe, zaczynasz.
Jak w szkole.
-Nie chcę znów być ostatni. -Nie lubię wydawać poleceń,
chyba że ktoś każe mi dowodzić.
Kogo wybierasz?
Unę.
Brawo.
Na tym etapie gry muszę mieć w drużynie skupionych ludzi.
Steph.
Dzięki.
Zuu.
Brachu.
Danny.
Lottie.
Wezmę Kolę.
Gotowe. Dwie, silne drużyny.
Podjąłem się kalkulowanego ryzyka, by wybrać ludzi, którzy już byli w jamie,
bo będą zmotywowani. Musimy wygrać.
Wybrałam do drużyny Steph, bo jest inżynierką.
Za to Danny jest troskliwy i skrupulatny.
Nigdy nie byłem ostatni.
Zawsze jest pierwszy raz.
Trzeba rozsupłać cztery węzły. Przeniesiemy całą, nienaruszoną ramę,
po czym wrócimy po plandekę i ją zawiesimy.
Najpierw przenieśmy plandekę - jest najcięższa.
Zwińmy ją, by opadła na śledziach, które weźmiemy potem.
Gotowi?
Pamiętajcie - spokój, jasne dowództwo i wydajność.
Holly, możesz zagwizdać?
Spróbuję. Przypływ nadchodzi. Ruszajcie na gwizdek.
Do dzieła.
Nie biegajcie. Nie spieszcie się.
Jak to zrobić?
Czułem ogromną presję, że musimy wygrać.
Już prawie.
Dobrze.
Mamy to.
Ten też.
Wziąć to?
-Tak. Świetna robota. -Ogarnęli tył.
Steph, weźmiesz tył?
Przypływ nadchodzi.
Nie zostawię tego tak.
Węzły się trzymają. Zniszczyły mi paznokcie.
Trzeba się upewnić gdzie idzie która część. Liny są bardzo podobne.
To jak demontaż mebli z Ikei.
Drużyna niebieskich ma znaczną przewagę. Zabierają już liny.
Przepraszam. Brawo. Działaj dalej.
Dawaj, Una. Jedno to złożyć namiot, drugie - znów go postawić.
Byliśmy skupieni. Zerknęłam na drugą grupę.
Byli w tyle i to sporo.
Co, gdy to przeniesiemy?
-Brać ramę? -W kawałkach.
Wszystko szło zbyt wolno.
Weźmy podstawę.
Jak idzie?
Idźcie z nią.
Nie musicie biec, są za nami.
Oszczędzajcie energię.
Dali czadu. My przy supłach, a ci już po drugiej stronie.
Połóżcie je.
Super.
Dawać.
Trzeba aż troje? -Shirley, wracaj. -Czekaj. Ty zostań.
Wróć.
Dowódź, mięśniaki zrobią swoje.
Nie poszło tak szybko jak miało.
Co jest?
Ale supeł.
Musicie gonić.
-Gdy byliśmy gotowi… -Dawaj.
… Oni zaczynali już budować namiot.
Wbij to.
Dawaj.
Dawajcie.
-Joe to dopiero lider. -To wyścig. Jazda.
Na co dzień jest ekscentryczny, ale dowodzi jak natchniony. Jest skupiony.
Przypływ wzbiera.
Nie chcecie zmoknąć zostając tu na noc.
Tak trzymaj Joe. Skup się.
Weszło.
-Nadrabiacie. -Jesteście blisko.
Nie ma się co spieszyć.
Dalej!
Mądrze rozkładajcie siły.
Bez pośpiechu.
Jeszcze troszkę.
Nie zawsze chodzi o lidera, musisz działać drużynowo.
-Załóżmy to i potem to jakoś napniemy. -Dalej.
Nie ciągnij tego.
-Nie. Naciągaj całość. -Naciągam.
Spokojnie. Proszę.
-Biorę ten koniec. -Musi wejść.
Zrobisz drugi?
Nie za mocno.
Kola, za bardzo naciągasz.
Ciężko było przewodzić, bo wszyscy mówili na raz.
Gdzie jest środkowa lina? Zawsze możesz ją skrócić.
Spójrzcie na wodę.
Zaczyna wdzierać się od boku.
Stoi mocno. Una?
Co robić?
Ściśnij.
Załóż. Trzymaj. Masz to.
Byliśmy silni i zjednoczeni. Nie patrzyliśmy na tamtych.
Nie ma sznurka. W porządku.
Nie mamy w zwyczaju budować namiotu na bagnach, zwłaszcza w przypływie.
Dawaj, Shirley.
Pomyśl, że to Craig Horwood.
Wbiłam paliki, a Danny chciał je przesunąć.
Po co wyjmujesz? Odsuwam.
Skróć linę. Racja, to mądrzejsze.
Sprawdźcie czy kołki są zabezpieczone. Nie ręką. Masz młotek.
Musimy zaraz kończyć.
Jest dobrze.
Skończyliśmy.
Niebiescy skończyli. Świetnie.
Czuję się świetnie. Cieszę się, że nam poszło i jestem dumny z zespołu. Byli
-genialni. -Wciąż mają problemy.
Idzie woda.
Kto to zrobił?
-Ciągnij. -Gdy dotrze woda, to koniec.
Zdążymy.
Macie sznurek? Musicie go oboje mocno naciągnąć.
Zawiązaliśmy liny tak, by plandeka była naciągnięta
i nie utonęła.
Jesteś mistrzem, Joe!
Tak trzymaj!
Sporo gada.
Wkurzyli mnie. Zareagowali przesadnie.
-Zostawcie to już. -Tak trzymać.
Co za wstyd.
Jesteś najgorszym zwycięzcą świata.
-To wojna. -Nie spotkałem gorszego.
Wszystko gra.
-Liderze! -Legendy.
Co za typ.
Czego tak krzyczysz, skoro nie skończyliśmy?
Jakbym dostał policzek.
Czas dobiega końca. Nadchodzi woda.
Pomożesz mi to naciągnąć?
Odpada. Supły są źle zawiązane.
Przypływ jest pod namiotem.
Zadowolona? Tak. Gotowe?
Super. Było ciężko.
Jestem rozczarowany. Sobą, zespołem.
Dobra robota. Spójrzcie, co zrobiliście.
Dwa stojące schrony. Imponujące. Według ciebie też?
Skończyliście jako pierwsi. Byliście spokojni i wydajni. Tylko,
że to trochę jak łapacz deszczu. Jeśli spadnie,
zadziała jak ogromny zbiornik.
Ten jest bardziej napięty. Sprawdźmy wytrzymałość.
Co jest grane?
Węzły mają swój cel, można je dostosować. Gdyby były ciaśniejsze,
nie chwiałby się tak teraz. Mimo, że wasz bardziej wisi, wytrzyma dłużej.
Jesteście zwycięzcami.
Gratulacje dla lidera, któremu znów udało się uniknąć jamy.
Jestem dumny z drużyny i lidera. Jest wizjonerem.
Zrobiliśmy to. Mój Boże.
To nie złość po przegranej, tylko po ich świętowaniu.
To nie fair. Gdy grozi nam jama, zapominamy o przyjaźni,
a teraz muszę do niej wrócić. Ciężko mi się z tym pogodzić.
Podczas gdy oni wracają do obozu, wy możecie doświadczyć życia
na bagnach po zmroku. Przyniosę wam kolację.
Będziecie zachwyceni.
Nie będę.
Czeka was wykwintna kolacja. Wróćcie do obozu i korzystajcie.
Dzięki.
Was zostawiam z Bearem. Miłego wieczoru i smacznego.
Kola źle zniósł porażkę. Nie lubi przegrywać.
To było dla niego trudne.
Do zobaczenia. Ktoś mnie zaniesie?
Nadchodzi burza.
W tym zadaniu trzeba było myśleć krytycznie.
Trudno wskazać zwycięzcę.
Nie oglądajcie się za siebie. Powtórzcie - patrzę w przyszłość.
Jama Beara to nie tylko straszne miejsce, ale i poligon. Skorzystajcie z okazji.
Jedzenie nie będzie priorytetem. W upale potrzeba wody. Chcę,
żebyście mieli energię i najedli się dziś. To racje wojskowe.
Weźcie po jednej.
Biryani. Warzywa i ciecierzyca.
Zauważycie zapewne, że są zimne.
Chcemy je podgrzać. Wojsko dostarcza to. Prosta torba. Rozdzierasz ją.
Dam każdemu po jednej. W środku jest torebeczka z chemikaliami.
Kiedy zamoknie, powstaje reakcja chemiczna
i robi się gorąca. Macie butelki z wodą.
Ale wypijcie to. Nie chcę, żebyście marnowali wodę.
Trochę moczu. Torebka. Nie martwcie się,
jest szczelnie zamknięta,
nie zanieczyści kolacji.
Pokazać? Czyje to?
Koli. Mamy chętnego.
Jestem otwarta jeśli chodzi o jedzenie, ale to jest ohydne.
To serio siki.
Dziesięć minut i się ogrzeje. Potem wyjmijcie woreczek. Upewnijcie się, że
jest ciepłe. Ma mnóstwo kalorii. Przyda się wam jutro.
Gotuje się.
Faktycznie.
Niewiarygodne.
Dziękuję.
Dziękujecie, że nasikałem wam na kolację.
Ja nie.
Do zobaczenia.
O mój Boże.
I tak to powiem. Jedno odpadnie.
Niebiescy!
Chodźcie.
-O mój Boże. -Obóz nigdy mnie tak
nie cieszył. Spójrzcie.
O mój Boże!
Ciasto!
Mamy ciasto!
To dosłownie bankiet.
Mamy ciasto!
Chodźmy. Na co czekamy?
Wszystko się dziś udało. To było dość heroiczne,
jestem dumny z zespołu.
Wybrałem was nie bez powodu. Wiedziałem, że ryzykuję,
bo nie chciałem was ponownie wysłać do jamy.
Wyszlo genialnie. Na zdrowie!
Niebiescy!
Czuje się źle, ciesząc się bankietem, podczas gdy inni cierpią. Mam nadzieję,
że będzie dobrze.
Mam do tego nasikać?
Przed nami sikająca Shirley Ballas.
Zrobi to!
To jest tak dalekie od „Roztańczonego buntownika”, że szok.
Shirley Ballas dosłownie siedzi w kucki, próbując oddać mocz do woreczka.
Muszę trzymać śpiwór wokół niej, podczas gdy ona próbuje
wcelować do woreczka.
Dalej, Kola. To już dno!
A potem zaczyna to jeść. Nie mogę się pogodzić z faktem,
że pachnie gorącym moczem.
Smakuje jak spaghetti bolognese. Nie przegramy kolejnego wyzwania,
dopóki żyjemy.
Druga drużyna się śmieje, je. My jemy obsikane żarcie.
To była długa noc, wszyscy wyciągnęli lekcję.
Lepiej nie idźcie do Beara na kolację. Oby nie mieli posmaku.
Koluś.
Jak się dzisiaj czujesz?
Żartowałem wczoraj.
Co to było? To, jak się zachowują. Jakbym widział dzieci.
Jestem wkurzony, więc oddalę od grupy,
żeby nie palnąć czegoś,
czego będę żałował.
Dzień dobry. Mogę usiąść?
Wolne? Tak.
Wszystko gra?
Jestem zmęczona, dobudzam się. A ty?
Odcinam się. To mi nie służy.
Naprawdę?
To, jak świętowali budowę schronienia, nie był nawet lepszy. Słyszę jego głos,
drażni mnie. Nie pozwól temu sobą zawładnąć.
Nie pozwolę. Nikt inny się tym nie przejmuje.
Takie nastawienie nie jest zdrowe. Nie możesz się tak nakręcać.
Nie mogę siąść sam i popatrzeć na słońce? Muszę zgrywać szczęśliwą rodzinkę?
Chcę tylko porozmawiać. Czuję, że się zaprzyjaźniliśmy.
Nie każ mi czuć, wiesz…
Zajmę czymś głowę.
To doświadczenie wywołuje we mnie wiele emocji. Jestem tu, żeby udowodnić sobie,
że dam radę. Jestem w trakcie długiej podróży.
Kola był strasznie cichy.
Ja nie… Gadałaś z nim? Tak.
I?
Był zdenerwowany reakcją naszej drużyny, kiedy wygraliśmy.
Kola źle znosi przegraną. Uwielbiam go, ale nie umie przegrywać.
Przegrana zabolała Kolę. Nasza reakcja mogła go zdenerwować,
ale chcemy się skupić na wygranej. Mam wiele ciepła i szacunku do Koli,
ale to gra.
Nie lubię mentalności "nie fair ". Życie nie jest fair.
Jeśli tu wróci, odpuśćcie.
Dobra.
Każdego poranka połowa zespołu jest skupiona na podjęciu wyzwania,
a Kola trzyma się na uboczu. Mam nadzieję, że nie jest roztrzęsiony.
Musi znów poczuć radość z życia.
Witajcie. Joe, gratulacje wczorajszego wieczoru.
Jak kolacja? Dobrze.
Shirley?
To było jak posiłek składający się z trzech dań.
Palce lizać…
Biorę, co jest. Tak to działa w dziczy.
Zmieniłaś się.
Bardziej się nie dało. Z dala od domu.
To twój pierwszy raz. Jak się czujesz?
Czuję, że to będzie przerażające. Dam z siebie 150%.
Jesteś gotowa.
I przerażona.
Shirley, Steph, Kola i Danny, udacie się na polowanie.
Macie uniknąć schwytania przez Beara, albo uciec. Będziecie tam przez godzinę.
Są trzy wyjścia. Z każdego może skorzystać
tylko jedna osoba.
Jak wiecie, każdemu złapanemu celebrycie
grozi eliminacja.
Za pierwszym razem nie podjąłem wystarczającego
ryzyka. Grałem bezpiecznie. Od teraz zobaczycie o wiele
bardziej ryzykującego Kolę.
Jesteście gotowi?
Tak.
Nadszedł czas, by przejść przez bramę.
Powodzenia. Ruszajcie. Dziękuję. Powodzenia.
-Dasz radę. -Powodzenia.
Czas na polowanie. Dam z siebie 100 procent
i przetestuję Beara.
Jestem przestraszona, bo jako jedyna jeszcze tam nie byłam.
Ale nie odpuszczę. Muszę wrócić do moich niedźwiadków.
To mój moment, by pokazać, że słuchałam Beara.
Muszę udowodnić mu i samej sobie, że wyjdę stamtąd.
Skreślano mnie setki razy. Nie chodzi o to,
jak upadam, ale jak się podnoszę.
To miejsce kwitnie, jest żywe i gotowe.
Dobra robota, Steph.
Co tam mamy? Wyjście przez płot, auto i tunel.
-Są bardzo blisko siebie. -Powiązane.
Wszystkie trzy wyjścia wymagają specjalnego narzędzia.
Znajdziecie je na mapach w każdym punkcie wyjścia.
Wiem, gdzie to jest.
Ja też.
Przy krokodylach.
Nigdy tu nie byłam, a pozostała trójka jest pewna siebie.
Głowa mi aż paruje.
Które wyjście jest najłatwiejsze? Nie powiemy ci. To rywalizacja.
Gramy przeciwko sobie.
Wiesz, co tam będzie? Wszystkie narzędzia.
Poważnie?
Zbieranie narzędzi bywa trudne, niektóre z nich zostały
umieszczone w pułapkach. Łowcy będą mieli trzydzieści sekund
na odzyskanie narzędzia, zanim pułapka zostanie uruchomiona.
Nie mówmy już nic. Wyjdzie, a my skończymy przywiązani do drzewa.
Polowanie… czas zacząć.
W tym polowaniu chcę trochę podkręcić tempo, zwiększyć intensywność.
Zaczną snuć plany, a ja zaczekam między trzema wyjściami.
Zmniejszę dystans. Chodźcie.
Nie tędy.
Mam plan. Pędzę pełną parą do tunelu, a potem po narzędzie.
Dziś nie ma się gdzie ukryć. Będę na widoku. Ryzykuję.
Gdzie jestem? Mam nadzieję, że to ta ścieżka.
Poruszam się wolniej niż reszta. Myślałam o wyjściu tunelem.
Chcę się wydostać, nie wpaść w żadną z pułapek i nie
narobić hałasu, alarmując Beara.
Shirley kieruje się do tego samego wyjścia co Kola,
ale ponieważ z każdego wyjścia może skorzystać
tylko jedna osoba, wygra szybszy.
Idź nisko.
Idę w kierunku ogrodzenia tak szybko, jak mogę i wychodzę.
Jeśli zobaczę Beara i będę musiał zrobić unik, zrobię to.
Jest tu koryto rzeki, co oznacza, że wyjście jest około 600 metrów w górę.
Auto jest bezpośrednio przede mną. Wyjście z tunelu jest
w podobnej odległości. To dobry,
centralny punkt. Mogę go użyć jako wąskiego
gardła do obserwacji. Kiedy
się dowiem, co planują, wymyślę strategię, kogo dopaść.
To mój drugi raz.
Lepiej panuję nad nerwami.
Nie mogę ustalić, gdzie jestem.
Planuję ustalić, gdzie są narzędzia, a potem pomyśleć, jak wyjść.
To ryzykowne. Steph nie wie, gdzie są narzędzia.
A nawet jeśli znajdzie jedno, będzie musiała zgadywać.
Tam ktoś jest. To Danny.
Czuję się na widoku.
Jest strasznie czujny.
Mam ochotę za nim pójść. Nawet jeśli wie, że jestem za nim,
będzie musiał się pilnować i streszczać.
Muszę być cicho, słyszę jakiś hałas.
Muszę przechytrzyć Beara. Wyprzedzić go? Wejść na drzewo? Schować za skałą?
Nie wiem.
Jeśli tędy idzie, to znaczy, że zmierza w stronę krokodyli.
Niczego tam nie znajdzie. Będę tuż za nim.
ODLEGŁOŚĆ OD BEARA - 253 M
Nie wiem, gdzie jestem.
Co to?
Zobaczyłam klatkę. Pytanie, czy jest tam narzędzie.
To flaga…
Mam 30 sekund, ale nie wiem, czego szukam. Młotek.
Zrobić to? Bear mówił, żeby ryzykować. Podejmę ryzyko.
W głowie mi się kręci. Wiej. Nie mam pojęcia,
do czego to się może przydać. Najbliższe wyjście jest przy płocie.
Oby się przydał, bo jest ciężki.
Serce wali mi jak oszalałe. Nie chcę być złapana.
To mój tunel.
Znalazłam coś na drzewie.
To może być…
…mapa.
Potrzebuję piły.
Ale jest po drugiej stronie.
Nie dość, że po drugiej stronie,
Shirley będzie musiała przepłynąć przez teren krokodyli, korzystając z tratwy.
Znalazła to.
Spotkałem Shirley w tunelu.
Nikt inny się nie liczył.
Piła.
W pewnym momencie Kola mnie minął. Nawet nie gadaliśmy. Byłam skupiona.
Nie planuję. Jeśli dotrę tam przed Shirley,
będę wiedział, gdzie jest tunel. Piła, a potem uciekam.
Pójdę po przekątnej, a nie ścieżkami. W drogę.
Strasznie hałasuję.
Widzę ruch, ale…
Nie wiem, czy to Bear.
Nadal go widzę.
Czuję, że mnie tropi.
Porusza się szybko, niespokojnie.
Mógł mnie zauważyć, ale to zadziała na moją korzyść.
Tym razem nie ma wyjścia przy krokodylach. Zdecydował się na ślepy zaułek.
Gdy już tam dotrze, rzucę się do ataku.
Rozglądanie się za Bearem jest męczące.
Znów się zgubiłem.
Oddychaj.
Padam. Nie wiem, gdzie jestem, która jest godzina, ani gdzie jest płot.
Koryto rzeki. Poznaję to miejsce.
Muszę przejść przez nie. To będzie na tym wzgórzu? Tak.
Co się dzieje? To burza? Robi się ciemno i dziwnie. Niepokojąco.
Zaczyna padać. Odczują to.
Zbliżamy się do krawędzi. Danny'emu kończy się droga.
Zapędziłem się w ślepą uliczkę.
Widziałem go z oddali. Chciałem go uniknąć po swojemu,
a potem zapędziłem się w róg.
Jest tam.
Jestem łatwym celem. Nie wejdę tam.
Powinien próbować się wydostać, ominąć mnie, a on się wspinał.
Widzę go.
Jest tutaj.
Ma dobry kąt.
Złaź.
Musiałem biec.
Co ty tu robisz?
Wpędziłem się ślepy zaułek. Spojrzałem w lewo,
krokodyl, w prawo, Bear.
Mniejsze zło. Jestem o niebo milszy. Mam innych do złapania. Zaczekaj.
Ruszałem się, czułem się lepiej. Myślałem, że mam szansę, ale niestety.
Jest dobry.
Jeden złapany.
To był strzał.
Czas ruszyć na południe. Oby pozostali nadal kręcili się w kółko.
Musimy działać szybko. Chodźmy.
ODLEGŁOŚĆ DO WYJŚCIA - 243 M
Widzę płot. Proszę, niech Bear nie będzie na szczycie.
Zgubiłam się i zobaczyłam płot.
Niech to będzie właściwe narzędzie.
Niosłam ten młot przez wieki, nie wiedząc, czy mi się przyda.
Tak! To ten. Mam… Widać, gdzieś Beara?
Żadnego Beara!
Byłam cała spocona. Zmęczona i spocona.
Tak!
Ktoś uciekł.
Wydostałam się!
Dziękuję.
Boże, jak ciężko.
Nie wierzyłam, że mi się uda.
Steph uciekła, pozostali Shirley i Kola.
Między nimi a narzędziem do wyjścia z tunelu stoi tylko Bear.
Jestem na otwartej przestrzeni, szukam narzędzia,
było ukryte w najtrudniejszej z lokalizacji.
To Shirley.
Poczułam się niedoceniona przez jedną czy dwie osoby,
które patrzyły na mnie jak na babcię, dlatego chciałam udowodnić swoją wartość,
wychodząc.
Zobaczyłem jakiś ruch.
Nie chcę im wchodzić w drogę. Po prostu się tu schowam. Chodźcie.
Spójrzcie. Poczerniało nad jamą.
Musi być ciężko. Matka Niedźwiedzica jest straszna.
Jeśli ktoś będzie szedł tą drogą, będę miał świetną widoczność. Wątpię,
żeby mnie tu dostrzegli. Muszę być cierpliwy,
ale też wiedzieć, kiedy ruszyć.
Ta osoba musi przejść przez teren krokodyli.
Ukryję się, pozwolę jej przejść, a gdy już będzie na tratwie, zaatakuję.