Dłużej nie wytrzymam.
Dam radę. Muszę tylko bardziej się postarać.
Teraz? Kiedy mam ruszyć?
Widzę Mel.
On tam jest.
Muszę działać.
Niech to.
O Boże.
Ty gnojku.
Dobra.
- Wszystko gra? - Tak.
- Zmęczenie? - Upał.
To trudne środowisko.
Spisałaś się. Oddychaj spokojnie.
W porządku? W plecaku masz wodę.
Wyjmę ją.
To była masakra.
Pierwsza Arena wydawała mi się okropna,
ale się wydostałam.
Teraz nie miałam szans.
- Ktoś jeszcze wpadł. - Tak.
Dwoje złapanych.
Bear podniósł poprzeczkę.
BEAR KONTRA CELEBRYCI
Zostało dwoje. Czekaj tu.
Ze ściganych zostali już tylko Lottie i Zuu.
Lottie jest przy drabinie.
Już dwa razy nie udało jej się zebrać niezbędnych szczebli.
Zuu ma już klucze potrzebne do wyjścia
dzięki wspaniałomyślnej rywalce Unie.
Dziękuję.
Ale Bear poluje na kolejną ofiarę,
więc ucieczka stoi pod znakiem zapytania.
Obejdę to. Idziemy.
Jeśli Zuu zdobył klucze,
jest pewnie w drodze powrotnej do wyjścia przez tunel.
Jeśli się pospieszę, może uda mi się go złapać.
To bardzo trudne wyzwanie,
ale muszę jak najszybciej dotrzeć do wyjścia.
To on.
Widzę go w oddali.
Jestem wykończony.
Nie panikuję.
Chcę tylko dotrzeć do wyjścia, nie wpadając na Beara.
Big Zuu. Dobra robota. Jest silny fizycznie.
Myślałem, że na tym etapie będzie już wypompowany.
Ale on nie odpuszcza.
Co za determinacja.
Jeśli się zatrzyma, dorwę go.
Przerwa.
Widzę Beara.
Jestem na ostatniej prostej.
Mam klucz. Muszę tylko wrócić do tunelu.
Szlag!
Wszedł, ale nie chce się przekręcić.
Cholera.
Dasz radę, mistrzu.
Widzę go.
- Nie mogę. - Big Zuu.
Stary.
Byłeś blisko.
ZŁAPANY
- Masz klucze? - Tak.
Chodź tutaj.
Serce szybko ci bije, co znaczy, że dałeś z siebie wszystko.
Ile w skali od jednego do dziesięciu?
Jakieś 90%.
- Tak? - Zostało mi dziesięć na tunel.
Mogłeś być trochę szybszy?
Mogłem i powinienem.
- Czyli zasłużyłeś na złapanie. - Byłem wykończony.
Ja…
Trzy osoby złapane.
Ruszamy.
Muszę spróbować.
- Trzy. - Co?
- Nie mówcie, że wszystkich złapie. - To by było coś.
Jeszcze jeden wystrzał i będzie wiadomo, że trzeba się postarać.
Chowamy się pomiędzy drzewami.
Nie patrzę na drzewa, a pomiędzy nimi.
Wypatruję ruchu.
Jestem teraz na samym środku.
ODLEGŁOŚĆ OD SZCZEBLI: 84 M ODLEGŁOŚĆ OD BEARA: 79 M
Może być wszędzie. Ale że wciąż mnie nie złapał?
Widziałam kogoś. To chyba Bear.
Widzę Lottie.
Starałam się, ale nie dam rady.
Ukryję się.
Spróbuję podejść jak najbliżej.
Bez paniki. Poradzisz sobie.
ZŁAPANA
- W sumie mi ulżyło. - Wszystko gra?
- Boże. - Jesteś ostatnia.
Serio? O rany.
- Brawo. - Nie wierzę.
- Prawie się wydostałaś. - Chryste.
Włóż tu dłonie. Szybko się uczysz.
Cała czwórka złapana. Fajrant.
To już wszyscy.
Złapał ich.
Wstyd.
- Całą czwórkę. - Tak.
Pierwszy raz.
Czworo złapanych celebrytów
stanie teraz przed Sądem Beara.
Kto przetrwa,
a kto wróci wcześniej do domu?
No dobrze.
Wszyscy byliśmy u kresu wytrzymałości.
Una, wiem, że cię to załamało, ale sama weszłaś w pułapkę.
Zwabiły cię błyskotki i bum, już było po tobie.
Muszę się wydostać. Nie!
Od razu sporo ryzykowałaś, ale się nie opłaciło.
Mel, przez dłuższy czas błądziłaś bez celu.
Nie umiałam odczytać mapy. Poszłam w złym kierunku.
Jestem po złej stronie. Zeszłam z trasy.
Nic nie kumam.
Nie da się sporządzić prostszej mapy.
Sprawę utrudnia stres.
Czasami wszystko was przerastało.
Do tego upał i zmęczenie.
Jestem wykończona.
Może i tak, ale walczysz.
Nigdy tego nie lekceważę.
Lottie, szóstka za starania.
Wydostałabyś się, gdybyś sprawniej rozwiązywała problemy.
Dłużej nie dam rady.
Pokonałam tę trasę dwa razy. Jestem wykończona.
Poszłaś po szczeble, a gdy wróciłaś,
w ostatniej chwili cię złapałem.
- Zabrakło ci czasu. - Tak.
Big Zuu, ciebie też złapałem przy samym wyjściu.
- Klucze miałeś w dłoni. - Serio?
Dopadłem cię w ostatniej chwili.
Nie chce się przekręcić.
Mam dość.
Byłeś blisko.
Dałeś z siebie wszystko i mogłeś się wydostać.
W życiu liczy się te dodatkowe 10%.
Ostatecznie osobą,
dla której będzie to koniec
tej przygody…
jest Mel.
- Wiedziałam. - O Boże.
Śmigłowiec nadlatuje, a ty wylatujesz.
O nie.
Dziękuję. Świetnie się bawiłam.
Jak nigdy.
Chciałam pokazać, że mimo tego, co przeszło się w życiu,
można stanąć do walki i być przekozakiem.
Zdziwicie się, ile macie w sobie wytrwałości.
Moc dziewczyn!
Kto to będzie?
Oby Lottie.
Tak jest!
Hura!
A niech mnie.
- O raju. - Tak!
Chryste.
- Wróciliście. - Tak.
Brawo.
- Opowiadajcie. - Co z Mel?
Bear uznał, że nie była skoncentrowana i nie miała planu.
Za mało się starała, żeby tu zostać.
Myślę, że przyszedł na nią czas.
Szkoda, że Mel wpadła.
Będzie nam jej brakowało, ale wróciła do nas wspaniała trójka.
Wzruszyliśmy się.
Od razu wpadłam w pułapkę.
Postanowiłem iść do tunelu
w lewym górnym rogu mapy.
Na miejscu nie mogłem włożyć klucza.
- Próbuję przekręcić… - Masakra.
A Bear mówi: „To koniec”.
- Świetnie wam poszło. - Prawie się udało.
Arena nauczyła mnie myśleć nieszablonowo.
Zafiksowałem się na zawodach,
chciałem wygrać i być na topie,
ale nie to się liczy.
Uczymy się czegoś o sobie.
Ja dowiedziałem się, że na wiele mnie stać.
Muszę bardziej się starać.
Nie wydostałam się z Areny, ale dotrwałam do ostatniej minuty.
Złapał mnie w ostatniej chwili.
- Jestem z siebie dumna. - Brawo, Lot.
Dobra robota.
- Też jesteśmy dumni. - Tak.
Bardzo.
Cieszę się, że tyle udało im się osiągnąć,
ale chyba każdy kibicował Lottie.
Przez ten czas bardzo dojrzała.
Wspaniale to obserwować.
Brachu.
Normalnie chudnę. To jak obóz treningowy.
- No. - Bez kitu.
To prawda.
Wrócę do domu szczuplejszy.
Szczuplejszy, silniejszy, odporny psychicznie.
Było mi wstyd, że tyle tkwiłam w klatce.
- Wszyscy wpadli. - Ale ja sama tam weszłam.
Nie ma żadnej różnicy.
Nie wstydź się.
Jestem przygnębiona i rozczarowana sobą.
Nie walczyłam do końca. Czy zasłużyłam na kolejną szansę?
Następnym razem będę mocniej walczyć.
Jutro musisz dać czadu w zadaniu.
- Wiesz? - Tak zrobię.
Muszę znów obudzić w sobie wojowniczkę, którą byłam pierwszego dnia na Arenie,
wziąć się w garść i sprawić, że będę z siebie dumna, bo dziś nie byłam.
Straciliśmy już cztery osoby.
Będzie mi brakowało Mel. Kieliszki lub widelce w górę.
- Podniosę talerz. - Dobra.
Za Mel.
- Tak jest. - Mel B!
To dla nas wielka strata,
ale takie są reguły gry.
Ludzie będą odchodzić. Tak już jest.
To czyjś ostatni wieczór.
Może mój.
To już chyba moja kolej na Arenę.
Jeśli będziemy razem, musimy wygrać zadanie.
Łatwo powiedzieć.
Pełne skupienie.
Żebyś wiedział, stary.
Nie wiadomo, co nas czeka.
Czuć atmosferę oczekiwania.
Nie wiemy, jakie zadanie nas czeka.
Lubię ruszać w nieznane i stawiać sobie wyzwania.
- Fajne skarpetki? - Tak.
Jeśli kiepsko mi pójdzie, znów trafię na Arenę.
Za trzecim razem
miałabym niewielkie szanse, więc stawka jest wysoka.
Jak tam, Kola?
Od początku widać, że Kola lubi rywalizację.
Niby śmieszek z niego,
a gdy przyjdzie co do czego,
myśli tylko o wygranej.
Jesteśmy teraz jego wrogami. Jest skoncentrowany.
Aby przygotować się do zadania,
muszę nastawić się na rywalizację.
Jestem tu, by stawiać sobie wyzwania.
Nie chcę wracać na Arenę, więc muszę wygrać.
Wczoraj Bear złapał całą czwórkę celebrytów na Arenie.
Czas, by zawodnicy dali z siebie jeszcze więcej
i zrobili wrażenie na swoim dowódcy
podczas kolejnego zadania na Osusze.
Witajcie.
Cześć.
Nie ułatwiacie nam dzisiaj, co?
Róbcie kroki.
Witajcie ponownie na Osusze.
Zdaje się, że minęły wieki, odkąd tu zaczynaliście.
Widzicie tu dwa szałasy
idealne na nocleg.
Powstaną dwie drużyny.
Każda musi rozebrać szałas,
zabrać go stąd i odbudować tam na kolorowych pieńkach.
Zbliża się przypływ,
więc warto się pospieszyć.
To wyścig,
ale Bear oceni też jakość odbudowanego szałasu.
Zwycięzcy wrócą do obozu
na prawdziwą ucztę.
Jest i zła wiadomość.
Przegrani zostaną w szałasie
i sami przygotują kolację.
Nie!
- Chyba żartujesz. - Do kitu.
Co gorsza,
jutro zmierzą się na Arenie z tym gościem.
- Cześć, Bear. - Nie wierzę.
Świetne zadanie.
Jestem przerażona na myśl o spaniu w szałasie.
To nie jest angielskie pojezierze.
Jesteśmy w dżungli.
To zadanie na prędkość, skuteczność,
a przede wszystkim umiejętność współpracy.
W dziczy szałas może zadecydować o waszym przetrwaniu.
Nadchodzi przypływ.
Kiedy woda tu dotrze, szybko zaleje teren.
W tym zadaniu każda drużyna będzie miała przywódcę.
Shirley, poprowadzisz pierwszą grupę.
Joe stanie na czele drugiej.
Wybrałem was dwoje,
bo nie byliście jeszcze na Arenie.
Jedno z was tam trafi.
Trochę się boję tego zadania.
To jak czekanie na wyrok.
Zbliża się chwila wejścia na Arenę,
przez co aż ściska mnie w żołądku.
Joe, wybierasz pierwszy.
- Tak? - Jak w szkole.
Nie chcę, żeby wybrano mnie na końcu.
Czuję się niezręcznie, wydając polecenia,
chyba że zleci mi to ktoś inny.
- Kogo wybierzesz? - Unę.
Brawo.
Na tym etapie muszę mieć w drużynie ludzi skupionych na wygranej.
- Wybieram Steph. - Dzięki.
- Zuu. - Brachu.
- Danny. - Lottie.
I Kola.
Powstały dwie naprawdę silne drużyny.
Świadomie podjąłem ryzyko, wybierając te osoby.
Pomyślałem, że właśnie wróciły z Areny,
więc będą zmotywowane.
Musimy wygrać.
Wybrałam Steph,
bo studiowała inżynierię.
Danny jest opiekuńczy i bardzo dokładny.
- Nigdy nie byłem ostatni. - Zawsze jest ten pierwszy raz.
Rozwiążemy te cztery węzły,
przeniesiemy szkielet
i przytwierdzimy do ziemi.
Później przeniesiemy podstawę, a na końcu plandekę.
Cztery proste kroki.
Najpierw przenieśmy plandekę.
Jest najcięższa. Zwiniemy ją,
ułożymy na gałęziach i przeniesiemy.
Gotowi?
Oczekuję spokojnych, jasnych poleceń
i skuteczności działania.
- Zagwiżdżesz, Holly? - Postaram się.
Zbliża się przypływ. Możecie zaczynać.
Ruszamy.
Nie musicie biec.
Nie spieszmy się.
Jak to robisz, Kola?
Ale stres.
Myślałem tylko, że musimy wygrać.
- Już prawie. - Świetnie.
- Gotowe. - Super.
- Skończyłam. - Przenieść to?
Tak. Dobra robota.
- Rozmontowali już tył. - Tak.
- Rozwiążesz mój? - Nadchodzi przypływ.
- Widzę go. - Nie rozwiążę tego.
Nie mogliśmy rozsupłać węzłów. Mam zniszczone paznokcie.
Muszą pamiętać, co z pozostałymi częściami.
Każdy sznur wygląda podobnie,
więc trzeba pamiętać…
- To jak rozkładanie mebli z Ikei. - Racja.
Zdaje się, że Niebiescy wysunęli się na prowadzenie.
Przenoszą już elementy.
Przepraszam.
- Brawo. Idź. - Bądź bezwzględna, Una.
Dawaj.
Rozłożyli szałas, ale czy potrafią go złożyć? Brawo.
Byliśmy bardzo skupieni.
Raz spojrzałam na pozostałych
i okazało się, że są bardzo daleko w tyle.
- A na miejscu? - Przenosimy szkielet?
Zanieś coś.
Szło nam o wiele za wolno.
- Bierzmy podstawę. - Dacie radę?
- Tak. - Śmiało.
- Nie biegnijcie. - Szybko.
Oszczędzajcie energię.
Pędzili jak wiatr.
Szarpaliśmy się z węzłami, a oni byli już tam.
Ułóżmy rogi na pieńkach.
- Już. - Idziemy.
- Cała trójka? - Wracaj, Shirley.
- Chodź tu. - Shirley!
- Wracaj. - Idź.
- Szybko. - Masz dowodzić.
Wykorzystaj ich siłę.
Nie szło nam zbyt szybko.
Co się stało?
Węzeł jest za ciasny.
Jesteście w tyle.
Kiedy rozmontowaliśmy wszystkie elementy…
Dawaj, Steph.
…oni stawiali już szałas.
Wbij to. Dobrze. Jazda!
Szybko.
Joe to niesamowity przywódca.
To wyścig. Ma być dobrze.
W swojej codziennej skromnej odsłonie
Joe jest trochę dziwny,
ale jako przywódca zmierza prosto do celu.
Jest skoncentrowany.
Przypływ jest coraz bliżej.
Lepiej nie zmoknąć, jeśli macie tu zostać.
Nie odpuszczaj, Joe.
Pełne skupienie.
- Dajemy. - Mamy to.
- Jesteście coraz bliżej. - Różnica się zmniejsza.
- Nadrabiacie. - Bez pośpiechu.
Jazda!
Wykorzystajcie wszystkich zawodników.
Nie ma pośpiechu.
A jednak, Danny.
Nie zawsze potrzebny jest jeden przywódca.
Stanowimy zespół.
Nałóżmy to, a później naciągniemy.
Dawaj, Danny.
Śmiało. Nie musimy tego ciągnąć.
W ten sposób przesuwasz całość.
- Chcę mocno zawiązać. - Byle spokojnie.
Proszę cię.
- Wiążę z tej strony. - Musi być pomiędzy nimi.
- Wiąż z drugiej strony. - Nie za dużo.
- Nie. - Kola, przewrócisz go.
- Za mocno. - Śmiało.
Trudno było dowodzić,
bo wszyscy się przekrzykiwali.
- Dawaj, Kola. - Gdzie ta lina?
- Skróćcie… - Danny?
Patrz na to.
Woda podchodzi coraz bliżej.
Mamy to. Una.
- Co mam zrobić? - Zaciśnij węzeł i trzymaj.
Dobrze.
Byliśmy świetni.
Każdy się przykładał i nie oglądaliśmy się na resztę.
- Brakuje mi sznurka. - Nie szkodzi.
Nie mieliśmy wprawy w stawianiu szałasu na bagnie
i uciekaniu przed przypływem.
Tak, Shirley. Wyobraź sobie, że to Horwood.
Mocno wbiłam kołki w ziemię.
Danny chciał je przenieść.
- Po co je wyciągasz? - Przesuwam je.
- Możesz skrócić linę. - Racja.
To o wiele lepszy pomysł.
Mocno wbijcie śledzie.
Nie rób tego ręką, Kola. Masz tu młotek.
Zaraz musimy skończyć.
- Jest dobrze. - Tak.
- Gotowe. - Chodźcie.
Niebiescy skończyli. Brawo.
- Tak jest. - Dobra robota.
Jestem bardzo zadowolony z tego, jak nam poszło,
i dumny ze swojej drużyny.
Wszyscy byli fantastyczni.
Nadal się miotają.
- Nie idzie im. - Zbliża się fala.
- Kto to wiązał? - Jest.
- Dobrze. - Gotowe.
Kiedy dojdzie tu woda, będzie za późno.
Zdążymy.
- Masz sznur? - Tak.
Naciągnijcie go mocno.
Jest za luźny.
Znów wszystko związaliśmy,
na tyle mocno, by plandeka nie tkwiła w wodzie.
Jesteś mistrzem.
Brawo, Joe.
Ciągle gada.
Irytowały mnie reakcje drugiej drużyny.
Zdecydowanie przesadzali.
- Chyba wystarczy. - Brawo.
Ale wstyd.
Nie umiesz wygrywać, stary.
- Serio. - Nie ma przebacz.
Nie widziałem gorszej reakcji.
- Spokojnie. - Przywódca!
- Wymiatamy. - Tak.
- Mistrzowie. - Wkurzają mnie.
Serio?
Musicie tak krzyczeć? Nie skończyliśmy wiązać lin.
Jakby dali nam w twarz.
- Dobrze, Kola. - Czas się kończy.
- Woda podchodzi. - Dawaj.
Pomożesz mi? Musimy to naciągnąć.
Spada.
Węzły są za słabe.
Chryste.
Wystarczy. Woda podeszła pod szałas.
Zadowolona?
- To koniec? - Tak.
- Już? - Brawo.
Ciężko było.
Czuję się naprawdę rozczarowany
sobą i swoją drużyną.
Obie drużyny się spisały. Brawo.
- Co za efekt. - Racja.
Macie dwa szałasy.
Jestem pod wrażeniem.
A ty?
Skończyliście pierwsi.
Pracowaliście spokojnie i skutecznie.
Byliście najszybsi.
Tu powstała konstrukcja
do zbierania deszczówki.
Plandeka zamieni się w balon z wodą.
- Tak. - Ta jest naciągnięta.
Sprawdźmy, czy szałasy są solidne.
Co jest?
Węzeł namiotowy można regulować.
Szałas by się nie chwiał, gdybyście mocniej zacisnęli węzły.
Choć tam plandeka jest luźniejsza,
szałas dłużej wytrzyma.
Wygraliście.
Brawa dla przywódcy drużyny, Joego,
który znów uniknie Areny.
Jestem dumny z Niebieskich i naszego przywódcy Joego.
To wizjoner.
Kurczę, Joe. Udało się.
- Rany. - Szacun.
Nie miałem żalu o przegraną,
ale nie podobała mi się ich radość.
To nie fair.
Kiedy grozi nam Arena, ludzie zapominają o przyjaźni.
Muszę wrócić na Arenę.
Tak to jest.
Trudno się z tym pogodzić.
Niebiescy wrócą do obozu,
a wy dowiecie się, jak wygląda
pobyt na bagnie po zmroku.
Przyniosę wam kolację.
- Będziecie zachwyceni. - Ja na pewno nie.
Drużynę Joego czeka wystawna kolacja w obozie.
- Dzięki. - Smacznego.
- Możecie wracać. - Dziękujemy.
- Super. - Pomarańczowi zostaną z Bearem.
- Miłego wieczoru. - Dziękujemy.
Kola źle zniósł porażkę.
Nie umie przegrywać.
To był dla niego cios.
Na razie.
Poniesie mnie ktoś?
Zbliża się burza.
Zadanie zaplanowałem tak,
by musieć was ocenić.
Wyraźna porażka jest trudna.
- Ale nie oglądajmy się za siebie. - Idziemy dalej.
Właśnie.
Myślcie o celu.
Arena jest przerażająca, ale to także okazja do nauki.
Taki jest jej cel. Wykorzystajcie tę szansę.
Jedzenie to nie priorytet, chociaż spalacie dużo kalorii.
W takim upale ważna jest woda. Ale potrzebujecie energii.
Musicie coś zjeść.
To racje wojskowe.
- Dla każdego jedna. - Biryani.
- Warzywa, cieciorka. - Pycha.
Na pewno zauważyliście, że są zimne.
Trzeba je podgrzać.
Mam dla was sprzęt wojskowy. To zwykła torba.
Otwieracie ją.
Każdy taką dostanie.
W środku macie podgrzewacz.
Pod wpływem wody zachodzi reakcja chemiczna.
Będzie rozgrzany.
Dostaniecie butle z wodą, ale do picia.
Nie marnujcie jej. Trzeba się nawadniać.
Tutaj nasikacie
i włożycie podgrzewacz.
Torebka będzie zamknięta, więc jedzenie jest bezpieczne.
Pokazać wam?
Czyje to?
- Koli. - Dobrze.
Mamy ochotnika. Super.
Nie, serio,
niewiele rzeczy mnie zniechęci, jeśli chodzi o jedzenie,
ale to już ohyda.
- Gotowe. - Dobra.
- Super. - To naprawdę twój mocz.
Za dziesięć minut
wyjmiecie gorący podgrzewacz.
Odłożę to.
Teraz sprawdzam, czy posiłek jest ciepły. Otwieram.
Ma mnóstwo kalorii. Przydadzą się wam na Arenie.
Gotuje się.
Serio?
To prawda.
- Niewiarygodne. - Owszem.
- Dzięki. - Tak.
Chyba nikt inny
nie podziękowałby za nasikanie na kolację.
Ja nic nie mówię.
- Brawo. - Dzięki.
Do zobaczenia.
Pa.
O Boże.
Muszę to powiedzieć.
Ich szałas padnie.
Niebiescy!
- Biegiem. - Tak jest.
O rany!
- Co za radość. - Patrzcie.
Nie wierzę!
- Jejku. - Mamy ciasto.
- Tort! - O rajuśku.
To cała uczta.
Tort!
Na co czekamy? Jedzmy.
Dzisiaj w zasadzie wszystko nam się udało.
Poczułem się jak bohater. Jestem dumny z drużyny.
Miałem powód, żeby was wybrać.
Wiedziałem, że to ryzykowne.
Nie chciałem znów wysłać was na Arenę.
Ale byliście niesamowici. Wasze zdrowie.
- Brawo. - Za nas!
Zdrowie Niebieskich.
Niech żyją!
Po części jest mi głupio, że mogę się raczyć wspaniałą ucztą,
gdy pozostali cierpią.
Mam nadzieję, że sobie poradzą.
Do tego mam nasikać?
Szanowni państwo,
Shirley Ballas i sik-sik-sik.
- Naprawdę to robi. - Wiem.
Chyba nie da się bardziej odejść od Tańca z gwiazdami.
Główna jurorka Shirley Ballas kuca
i próbuje nasikać do torby.
Zasłaniam ją śpiworem,
a ona stara się skierować strumień moczu do torebki.
Dawaj, Kola.
Sięgnąłem dna.
A później Shirley zaczęła jeść.
Nie mogę się pogodzić z tym, że czuję zapach sików,
i to gorących.
Smakuje jak spaghetti bolognese.
Już nigdy nie możemy przegrać zadania.
Pozostali śmieją się, jedzą i świętują,
a my jemy obsikane żarcie.
Przegrani mają za sobą trudną noc.
Wyciągną z tego cenny wniosek, że nie warto wpadać do Beara na kolację.
Oby po zadaniu nie pozostał niesmak.
Kolantine.
Jak nastrój?
- To był absurd. - Wyluzuj.
Ale wiesz, o co mi chodzi? O to, jak się zachowywali.
Jak dzieci.
Dosłownie jak smarkacze.
Jestem trochę zły,
więc odłączam się od grupy,
żeby czegoś nie chlapnąć i później żałować.
- Mogę? - Cześć.
- Mogę? - Tak.
- W porządku? - To tylko zmęczenie.
Rozbudzam się. A ty?
Mam to gdzieś.
To wszystko budzi we mnie coś niedobrego.
- Serio? - Tak.
I jeszcze ta ich radość z szałasu,
który nie był nawet dużo lepszy.
Słyszałem tylko jego irytujący głos.
Nie możesz pozwolić, żeby cię to dotknęło.
- Wiem, że tak jest. - Bo wiesz…
Wkurza mnie to…
Nikt inny się nie przejmuje.
Nie aż tak.
- Takie podejście… - Nieważne.
Niezdrowo jest tak się przez kogoś rzucać.
- Serio. - Nie rzucam się.
Mogę posiedzieć sobie sam na słońcu?
Wolno mi?
Musimy bawić się w szczęśliwą rodzinę?
Chciałam pogadać. Zaprzyjaźniliśmy się.
Nie czuję, żebym przesadziła.
Nie wpędzaj mnie w poczucie winy.
Porozmawiajmy o czymś innym.
Budzi się we mnie wiele emocji.
Czuję, że powinienem tu być
i udowodnić sobie, że poradzę sobie w takiej sytuacji.
To niezwykłe doświadczenie.
Kola był dziś milczący. Nic mu nie jest?
- No więc… - Gadałaś z nim?
Tak.
Co mówił?
Zdenerwowała go nasza reakcja na wygraną.
- Jasne. - No.
Kumam.
Koli trudno się pogodzić z porażką.
Uwielbiam go, ale tak jest.
Porażka go dobiła.
Mogło mu się zrobić przykro przez naszą reakcję.
Łączy nas to,
że obaj skupiamy się na wygranej.
Kocham i szanuję Kolę,
ale na wojnie wszystko jest dozwolone.
Nie lubię postawy, że „to nie fair”.
W tych zawodach nic nie jest fair.
Życie nie jest fair.
Nie wspominajmy o tym, gdy tu wróci.
Nie ma tematu.
Każdego poranka przed Areną
połowa ekipy skupia się na tym olbrzymim wyzwaniu.
Kola zdecydowanie trzymał się na uboczu.
Oby za dużo o tym nie myślał.
Musi tam iść i wrócić z dobrym nastawieniem.
Dzień dobry.
Joe, gratulacje za wczoraj.
- Jak kolacja? - Smaczna.
Świetnie. A wasza, Shirley?
Niczym prawdziwa uczta. Całkiem niezła.
- Świetnie. - Oblizujesz palce…
…i do dzieła. Tak się to robi w dziczy.
Zmieniłaś się.
Jesteś zupełnie inna niż w Tańcu z gwiazdami.
To inny świat.
To twoja pierwsza Arena. Co czujesz?
Pewnie będę przerażona, ale dam z siebie 150%.
- Jesteś gotowa. - Tak.
- Świetnie. - Ale przerażona.
Shirley, Steph, Kola i Danny, zaraz wejdziecie na Arenę.
Musicie uniknąć schwytania przez Beara
lub uciec z Areny.
Spędzicie tam godzinę. Z Areny są trzy wyjścia.
Z każdego może skorzystać jedna osoba.
Jak wiecie,
jeśli wpadniecie w ręce Beara lub w jego pułapkę,
grozi wam eliminacja.
Przemyślałem swoją pierwszą Arenę.
Za mało ryzykowałem.
Byłem zbyt ostrożny.
Od tej pory spodziewajcie się o wiele większego ryzykanta.
Jesteście gotowi?
Tak.
Czas przejść przez bramę i wkroczyć na Arenę.
- Trzymam kciuki. W drogę. - Dzięki.
- Powodzenia. - Dzięki.
- Dacie radę. - Życzę szczęścia.
Czas na Arenę.
Dam z siebie wszystko. Bear nie będzie miał łatwego zadania.
Boję się, bo tylko ja nie byłam jeszcze na Arenie.
Ale mimo strachu
nie mam zamiaru odpaść i nie zobaczyć już reszty miśków.
Muszę udowodnić, że słuchałam Beara.
Pokażę mu, co ze mnie za kobieta,
i wydostanę się z Areny.
Ludzie skreślali mnie setki razy,
ale jedno wam powiem.
Nieważne, jak upadam. Ważne, jak się podnoszę.
Arena tylko czeka na kolejną akcję. Ruszamy.
Brawo, Steph.
Co tu dziś mamy?
Wyjście przez płot,
terenówka i tunel.
- Są blisko siebie. - Bardzo blisko.
Każde wyjście wymaga użycia specjalnego narzędzia.
Wskaże je mapa umieszczona przy odpowiednim wyjściu.
Znam to miejsce.
- A ja to. - Właśnie.
- Tu jest krokodyl. - Tak.
Jeszcze tu nie byłam.
Pozostali wydają się pewni siebie,
a ja mam mętlik w głowie.
Które wyjście jest najłatwiejsze?
Nie powiemy ci. Rywalizujemy ze sobą.
Teraz to walka, rozumiesz?
Wiecie, co będzie na tym pustym terenie?
- Narzędzia. - Tak.
- Poważnie? - Tak.
Niełatwo będzie zdobyć narzędzia,
bo niektóre umieszczono w pułapkach.
Ścigani muszę je zabrać w 30 sekund,
nim uruchomi się pułapka, niwecząc szanse na ucieczkę.
Nic więcej jej nie powiemy.
Ona ucieknie, a nas złapie Bear.
Polowanie…
czas zacząć.
Tym razem zwiększę trochę poziom trudności.
Będzie bardziej intensywnie.
Zawodnicy obmyślają plan,
a ja schowam się pomiędzy wyjściami.
Zmniejszę odległość. Idziemy.
Nie.
Nie tędy.
Tym razem mam plan.
Pomknę prosto do tunelu,
a później po narzędzie.
Nie będę się ukrywał.
Muszę zaryzykować.
Dobra. Gdzie ja jestem?
Oby to była ta ścieżka.
Przez swój wiek
będę poruszać się wolniej od reszty.
Myślę, że pójdę do tunelu.
Chciałabym się wydostać,
ale najważniejsze, żebym nie wpadła w sieć, nie potknęła się o linkę
i nie zwabiła Beara hałasem.
Shirley idzie do tego wyjścia, co Kola.
Z wyjścia może skorzystać jedna osoba,
więc czeka ich wyścig.
Nisko na nogach.
Chcę jak najszybciej wydostać się przez płot.
Jeśli zobaczę Beara, będę się chował.
Nie ma wyjścia.
To wyschnięte koryto rzeki,
czyli do płotu mamy 600 metrów po sawannie.
Terenówka jest dokładnie przede mną,
a tunel w podobnej odległości w zaroślach.
To dobre miejsce na środku.
Tu łatwiej będzie ich złapać, ale najpierw muszę ich namierzyć.
Kiedy dowiem się, jaki mają plan,
wymyślę, kogo i w jaki sposób dopaść.
To moja druga Arena.
Teraz jestem bardziej opanowana.
Nie wiem, gdzie jestem.
Tym razem poszukam najpierw narzędzi,
a później ruszę do wyjścia.
To ryzykowny plan.
Steph nie wie, gdzie są narzędzia.
Nawet jeśli je znajdzie, musi odgadnąć, które wyjście otworzą.
Ktoś tam jest.
To Danny.
Czuję się odsłonięty.
Jest bardzo czujny.
Kusi mnie, żeby iść za nim.
Jeśli mnie wyczuje,
poczuje większą presję i będzie bardziej zmotywowany.
Muszę być cicho, bo coś słyszę.
Przechytrzę Beara. Mam go wyprzedzić?
Wspiąć się na drzewo? Ukryć się za skałą?
Nie wiem.
Skoro idzie w tamtą stronę,
zmierza w stronę stawu z krokodylami.
Ale nic tam na niego nie czeka.
Pójdę za nim.
ODLEGŁOŚĆ OD BEARA: 253 M
O Boże.
Nie wiem, gdzie jestem.
Co to?
Nagle zobaczyłam klatkę. Wiedziałam, że jest w niej narzędzie.
To flaga.
TRZYDZIEŚCI SEKUND
Mam pół minuty, ale nie wiem, czego szukam.
Tego młotka.
Wziąć go? Bear kazał ryzykować.
Tak zrobię.
Ale emocje.
Uciekamy.
Nie wiem jeszcze, do czego służy.
Szukam wyjścia.
Najbliżej jest płot.
Oby się przydał, bo jest ciężki.
SHIRLEY — ODLEGŁOŚĆ OD WYJŚCIA: 18 M KOLA — ODLEGŁOŚĆ OD WYJŚCIA: 28 M
Serce mi wali jak szalone.
Nie chcę wpaść.
To chyba mój tunel.
Chyba znalazłam coś na drzewie.
To pewnie mapa.
Potrzebna mi piła, ale jest po drugiej stronie.
Nie dość, że piła jest po drugiej stronie Areny,
to jeszcze trzeba do niej dopłynąć tratwą przez Staw Kajmanów.
Znalazła.
Wpadłem na Shirley przy tunelu.
Nikt inny się nie liczył.
Piła.
W pewnym momencie obok przeszedł Kola, ale nie straciłam czujności.
Nie rozmawiałam z nim. Pozostałam skoncentrowana.
Nie taki był plan.
Zdążę przed Shirley? Wiem, gdzie jest tunel.
Potrzebuję piły, żeby uciec.
Pójdę lekko po przekątnej.
Nie wejdę na żadną ścieżkę.
Ruszamy.
Szlag.
Za bardzo hałasuję.
Coś się rusza.
Nie wiem, czy to Bear.
Widzę go.
Dobra.
Chyba mnie wyśledził.
Przemieszcza się szybko, ale ze strachem.
Być może mnie zauważył, ale to zadziała na moją korzyść.
Wypłoszę go.
Tym razem przy stawie nie ma wyjścia.
Danny brnie w ślepy zaułek.
Kiedy tam dotrze,
zaczekam na właściwy moment i zaatakuję.
Wypatruję Beara.
To wyczerpujące.
O rany.
Znów się zgubiłem.
Oddychaj.
Jestem tak zmęczona, że straciłam poczucie czasu.
Nadal nie wiem, gdzie jest płot.
To koryto rzeki.
Znam to miejsce.
Muszę iść w górę.
Płot jest na wzgórzu, prawda? Tak.
Co to? Chyba nadciąga burza. Jest jakoś niepokojąco.
- Złowieszczo. - To prawda.
Strasznie.
Zaczyna padać.
Da im to w kość.
Docieramy na skraj Areny. Danny nie będzie miał drogi ucieczki.
To ślepy zaułek.
Widziałem, jak spogląda tu z oddali.
Szukałem sposobu, by mu się wymknąć,
ale zabrnąłem w ślepy zaułek.
Jest tam.
Wystawiłem się na cel. Tu jest tylko urwisko. Nie wejdę na nie.
Zamiast próbować przemknąć obok
i uniknąć chwytania, on się wspina.
Widzę go.
Jest tu.
Ma plan.
Kucnij.
Musiałem biec.
Co tu robisz? Tu nie ma wyjścia.
Wiem. To ślepy zaułek.
Po lewej krokodyl, po prawej Bear.
Wybrałeś mniejsze zło.
Jestem o wiele milszy.
Muszę złapać pozostałych. Zostań tu.
Byłem w ciągłym ruchu. Czułem się pewnie.
Liczyłem na sukces, ale to była droga bez wyjścia.
Bear jest mocny.
Jeden złapany.
To był wystrzał. Na pewno.
Ruszam na południe.
Oby pozostali kręcili się w kółko.
Musimy pędzić. W drogę.
ODLEGŁOŚĆ OD WYJŚCIA: 243 M
Widzę płot. Super.
Oby Bear nie czekał na wzgórzu.
Zgubiłam się w lesie, ale dostrzegłam wreszcie płot.
Oby narzędzie pasowało.
Długo targałam młot,
nie wiedząc, czy się przyda.
Tak! To on!
Wymiatam.
Dobra. Do dzieła.
Widać Beara? Spoko.
Nie ma Beara!
Cholera jasna!
Spływałam potem.
Upał i zmęczenie dobijały.
Tak!
Ktoś uciekł.
Wydostałam się z Areny!
Dziękuję.
Było okropnie ciężko.
Naprawdę myślałam, że nie dam rady.
Teraz na Arenie zostali tylko Shirley i Kola.
Na drodze do narzędzia do otwarcia tunelu
stoi tylko Bear.
Jestem odsłonięty.
Szukam narzędzia,
ale to najtrudniejsze miejsce na całej mapie.
To Shirley.
Parę osób mnie nie doceniało.
Widzą we mnie babcię.
Chciałabym się wydostać i pokazać, co potrafię.
Coś mi tam mignęło.
Nie chcę wbiec im na drogę.
Schowamy się gdzieś tutaj. Chodź.
Spójrzcie na Arenę. Jak tam ciemno.
Fakt.
- Dziś będzie trudno. - Matka Arena przeraża.
Jeśli któreś z nich tu podejdzie,
będę widział całą ścieżkę.
Zdziwię się, jeśli mnie wypatrzą.
Muszę czekać cierpliwie i ruszyć w odpowiedniej chwili.
Ten ktoś musi przepłynąć staw, by zdobyć narzędzie.
Zaczekam, aż przejdzie,
a gdy utknie na tratwie, zaatakuję.
Napisy: Agata Jakubiec