To jak gra w kotka i myszkę. Z mojego doświadczenia kot zawsze wygrywa.
Boże.
Zdejmę go.
Jeden zły ruch i lecę do domu, nie chcę tego.
Mam nikłe szanse, ale będę biegł.
Zauważyłem go, on mnie i pobiegł, ale wygląda na zmęczonego.
Dżungla mnie dezorientuje. Popełniam błędy. Potrzebuję szczęścia.
Udało się, zrobiłem to!
Czuję ulgę. Nigdy się nie poddaję. Uciekłem Bearowi.
Spisał się sprawnościowo. Myślałem, że będzie wolniejszy,
ale skończył się czas. Brawo, Kola.
Udało się!
BEAR KONTRA CELEBRYCI
Padało, jest chłodniej.
Drobiazg. Sprowadziłam deszcz.
Wracają.
Kto to?
Una. Boże.
Moja dziewczyna.
Cieszę się, że wróciłam. Pokonałam Beara i to jako pierwsza.
Udało ci się! Boże.
To dla dziewczyn. Babska siła!
Byłam wykończona. Kopałam ostatkiem sił. Jakbym kopała własny grób. Boże.
Nie wiem, jak inni.
Muszę powiedzieć, że jest wśród nas kret. Nie szpieg. Dosłownie kret.
Nazywa się Una i umie się przekopać przez cokolwiek w 45 minut.
Pozostali staną przed sądem. Jedno z nich wróci do domu.
Laurence, jesteś starym wygą. Jesteś mądry, zacząłeś mocno,
a potem zobaczyłeś zakurzoną drogę i na nią wszedłeś.
Powinieneś się oprzeć pokusie.
Ale jak powiedziałem wcześniej, staranie to podstawa. Nie bagatelizuję go.
Danny, twój pierwszy raz. Sporo się działo. Świetnie się poruszałeś,
byłeś bardzo uważny.
Gdy dotarłeś do swojego zadania i zrozumiałeś, co musisz zrobić…
Jakbyś stanął na czerwonym.
Nogi mi odpadają. Jestem zmęczony.
Zmęczyłeś się, szybko. Spadła ci koncentracja,
pułapka też zadziałała na twoją niekorzyść. Skończył ci się czas.
Jednego z was czeka powrót do domu. Osobą,
która dotarła do muru i odejdzie jako druga jest… Laurence.
Podziwiam twojego ducha i chęć walki, ale helikopter nadlatuje, a ty odpadasz.
Przytulmy się. Jak?
To doświadczenie nauczyło mnie bardzo wiele. Mogę być odważny,
podejmować się wyzwań, przekraczać granice. Mogę przetrwać.
Za młodu przekraczanie granic jest normalne. Na starość, nie.
Ale jest możliwe i to super.
Ktoś wraca!
Kola!
Czuję się jak w siódmym niebie. To mój marsz chwały do obozu.
Boże.
Wydostałeś się! Brawo.
Nie uciekłem. Przeczekałem go. Przez godzinę!
Brawo.
Miłość, którą dostałem od reszty członków… Byli ze mnie dumni.
Miło czuć się chcianym.
Ktoś jeszcze tu idzie! Kto?
O nie.
Nie może chodzić. Kto to? Danny. Boże.
Nic mu nie jest?
Brawo!
Nieźle!
Bear pokonał kolejnego z nas. Widzimy, jak jest tam ciężko.
W porządku?
Tak.
Byłem w szoku, w jakim stanie jest Danny. Wygląda,
jakby nie spotkało go nic dobrego.
Wyszedłeś czy się schowałeś?
Utknąłem w pułapce. Gdy spadłem na ziemię, skończył się czas.
Czyli wpadłeś w sieć? Tak.
To miejsce jest jak piekło. Podziemie, a diabeł drepcze ci po piętach.
Prawie mnie złapał.
Boże. Byłem wykończony, chciałem zwymiotować.
Nie chcę tam wracać nigdy więcej.
Dokładnie. Jest przerażająco.
Dobrze cię widzieć z powrotem. Brawo. Cieszymy się.
Niewiarygodne. Gratulacje! Chodźcie.
Laurence się trzyma?
Kazał przekazać, że was wszystkich kocha.
Szczerze.
Smutno mi, że odpadł. Był duszą tego obozu.
Za Laurence'a.
Kocham cię, bracie.
Szkoda, że odchodzi. Zawsze żartował, ale jedna osoba z głowy,
zawsze to bliżej wygranej.
5:23 RANO
Co to ma być?
Na stole leżała notka na brązowym papierze ze śladem łapy i sztyletem.
„Spotkajmy się przy bagnie na spacer po desce”.
Nic więcej. Będziemy w drużynach czy indywidualnie?
Co tu się dziś wyprawia?
„Spotkajmy się przy bagnie na spacer po desce”.
Dowiesz się dziś, co z kolanem?
Sam nie wiem.
Stary…
Obyś był w stanie.
Dzień dobry.
Dobry.
Dobrze spałeś?
Nie.
Gorąc. Wszystko.
Czytałeś notatkę na stole do wszystkich?
Chyba… Boże. Możesz tak nie skakać?
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Rety, złamałam ją.
Chodźcie. Chcę coś powiedzieć.
Lekarz powiedział mi,
że rozerwałem łąkotkę i zwichnąłem więzadło
poboczne przyśrodkowe. Doradzili mi, żebym zrezygnował.
Czuję się otępiały, zawiedziony, załamany.
Przestań, bo też się rozkleję.
Chciałem wziąć udział w polowaniu, być ściganym przez legendę.
Big Zuu, będę tęsknił za twoim jedzeniem.
Urazy to normalka u tenisisty. Przeszedłem piętnaście operacji.
Zużywam się. To cena,
jaką płacisz, za bycie sportowcem. Nie poddaję się,
znoszę ból, ale ogranicza mnie uraz.
Nie wiem, co bez ciebie zrobię.
Żal mi go strasznie. Kocha rywalizację. Był tu, by wygrać.
Chciałbym być z wami, ale wiele się nawzajem nauczyliśmy.
Nie chodzi o to, by nie upaść, ale by się przemóc i znów stanąć.
Pora odpuścić.
Mam łzy w oczach, że Boris odchodzi. To prawdziwy zwycięzca.
Choć nie zrobił wszystkich wyzwań, przyszedł tu,
udowodnił coś sobie i poruszył nas wszystkich.
Brawo, Boris.
Jak na kolejce górskiej. Nauczyłem się, że niegroźne mi żywioły,
i że kocham ludzi, uwielbiam pozostałą jedenastkę
uczestników. Trzymaj się, Boris.
Bear kazał spodziewać się niespodziewanego,
ale nikt nie przewidział, że Boris odejdzie.
Pozostało dziewięć gwiazd.
Wszystkie przejdą przez bagno.
Bagno.
Nie wiem, czy chcę w tym pływać.
Boże.
Wygląda bagniście.
Ustawcie się przede mną.
Witajcie na spacerze po desce. Gra jest banalnie prosta.
Musicie przedostać się na drugą stronę bagna
z pomocą tych desek. Gdy dotrzecie,
podnieście flagę. Gracie przeciwko sobie.
Możecie tworzyć grupki, prosić o pomoc,
zdradzać, iść samemu. To prawdziwa gra.
To wyzwanie to koszmar. Idziemy drużyną, samemu, w parach?
Boże dopomóż.
O nie. Cokolwiek wybierzecie, macie przejść na drugą
stronę i podnieść flagę. Jest ich tylko pięć.
Czworo z was trafi jutro do jamy Beara.
Nikt nie uważa, że będzie zabawnie. Myślimy,
przez jakie nowe piekło przeprowadzi nas Bear.
W wojsku nazywa się to zadaniem na dowódcę. Sprawdza się,
jak sobie poradzisz pod wpływem stresu. Zachowasz jasność umysłu?
Chodzi o rozwiązywanie problemów pod presją.
Zajmijcie pozycje. Powodzenia wszystkim.
Czuję się dobrze. Jesteśmy w tym razem, mamy równe szanse.
Skupiam się na uniknięciu polowania.
Łączymy się w grupy i gramy przeciwko sobie, idziemy solo, albo razem.
Sugeruję wszyscy razem.
Podzielmy się na drużyny. Kto wygra, ten wygra.
Nie lepiej działać razem i niech sam zdecyduje?
Sporo się dziś dzieje. Zróbmy to razem i niech
Bear sobie kogoś wskaże. Ale Big Zuu miał inny pomysł.
Podzielmy się na drużyny.
Sprawa jest prosta – masz flagę, przechodzisz.
Stresuję się. Mamy zawierać sojusze lub je zrywać.
To mnie dezorientuje.
Co postanowiliśmy?
Joe, chodź z nami.
Shirley, przejdziesz tam, po tej długiej desce. Wolę iść tamtędy.
Jakoś samo wyszlo, że zostaliśmy drużyną.
Idziemy jako grupa? Tak.
Steph, Shirley, Joe, Kola i ja.
Staliśmy się kolektywem, który podzielił grupę,
nie mając żadnego planu.
Nie wierzę, co tu się dzieje.
Idź. Dalej.
Przez środek? Prosta linia. Macie?
Tak.
Gdy staniesz już na desce, tam są stopnie.
To nie ma sensu.
Nie miałem szansy wybrać drużyny. Zostałem z Lottie, Mel i Uną, a ludzie,
których miałem za przyjaciół zatroszczyli się o samych siebie.
Kochani, przejdziecie z jednej
strony bagna na drugą.
Trzy, dwa, jeden, jazda!
Kola, idziesz pierwszy, czy ja? Ty? Dobra.
Chyboczą się strasznie.
Obmyśliłem plan. Wziąłem deskę i umieściłem ją po środku.
To najszybsza droga. Upewniłem się, że mam przewagę,
żebym nie trafił znów do tego horroru, jakim jest jama Beara.
Zabraliście prawie wszystkie długie deski. Musicie oddać nam chociaż jedną.
Są podzieleni. Na dwie, jasne drużyny.
Słusznie.
Dasz radę, Joe. Przesuń ją w dół.
Nie potrzebujemy jej. Dobra robota. Nie teraz.
Idź. Brawo.
Nie czuję się pewien siebie, ale uświadomiłem sobie,
nawet w moim zdezorientowanym stanie, że średnie i krótkie deski
mijają się z celem. Używamy wyłącznie długich.
Idź.
I spróbuj przejść.
Zostawili nam tylko jedną długą deskę. Dasz radę. Odwagi. Dasz radę.
Weź ją ode mnie.
Za dużo na raz. Którą?
Czuję się przytłoczona. Powtarzam sobie: „Weź się w garść”.
Pomóżcie jej.
Wezmę. Pomóżcie jej.
To ćwiczenia na dowodzenie? Tak. Każdy je wygadany, stojąc na pontonie,
ale gdy stopy ci się chyboczą i usiłujesz rozwiązać problem,
widzisz prawdziwą twarz.
Shirley, chodź. Dasz radę. Chodź tu. Dasz radę. Nie potrzebujesz mnie. Brawo.
Mamy szczęście, że nasza drużyna przeszła gładko.
Byliśmy skupieni. Brawo. Świetna robota. Dasz radę?
Podaj kolejną.
Nie widziałam drugiej drużyny, ale ich słyszałam.
Ta musi zniknąć.
Nie przyda się? Wrzuć ją do…
Może się przyda.
Brzmieli dość chaotycznie.
Dadzą radzę. Weź to. Nie, zostaw. Wolno nam idzie.
Potrzebujemy długiej deski. Tu chodzi o wygraną.
Musimy stworzyć własną ścieżkę.
Zaufaj mi. Cofnij się.
To był jakiś chaos.
Nie możesz tego odwrócić. Będziesz musiała użyć długiej…
Panikowaliśmy. Napięcie i temperatura rosły.
Dam radę. Pomóż jej.
Ale gdy grasz zespołowo, wykorzystujesz to,
w czym każdy jest mocny. Zuu wydał mi rozkaz, wykonałam go.
Cofnij się. Pójdziemy tamtędy.
Do dzieła.
Nie mieliśmy żadnych desek. Gdy powiedziałem im,
żebyśmy zmienili drogę, skupiłem się na zadaniu.
Idą teraz tędy.
Idź dalej. Jestem tu. Brać deski z sobą?
Potrzebujemy jeszcze jednej. Zrobiło się nerwowo.
Pięć osób musi przejść i zabrać flagę. Byłam ostatnia, widziałam za sobą Zuu.
Musimy iść dalej.
Pamiętajcie, ostatnia czwórka trafi na polowanie.
Opłaca się wygrać.
Bear powiedział, żebym ryzykowała.
Mam je z sobą brać?
Steph, jeszcze jedna.
Nie możecie jej zabrać. Przykro mi.
Wcale nie. Zrobiłaś to celowo, miałaś to gdzieś.
Widzę, jaka jesteś naprawdę. Zgrywasz miłą i pokorną. To tylko maska.
Chodźmy. Wiemy, na czym stoimy.
Musiałam to zrobić. Uznałam to za słuszne, w tamtym momencie. Mógł mnie popchnąć.
Nie wiedziałam, co zrobi. Chciał wygrać.
Nie dam rady. Dasz. Złap ją za rękę. Dawaj.
Atmosfera zgęstniała. Druga drużyna jest dość silna.
Powtarzam sobie: „Idź naprzód, nie poddawaj się”.
Joe, podaj do mnie.
Shirley, zachowaj równowagę. Dalej.
Nie spiesz się. Brawo. Dalej, Kola. Powoli.
Dotarliśmy do mety dzięki jasnemu myśleniu i strategii.
Steph, idź dalej. Teraz Joe. Brawo.
Działamy jako drużyna. I tyle.
Jeden, ogromny krok dla ludzkości.
Chodźmy.
Czułam się jak w wojsku. Kola kocha konkurencję.
Danny zachowuje nieziemski spokój. Steph była silna.
A Joe i ja ciągnęliśmy własny ciężar,
żeby dotrzeć do brzegu.
Brawo, kochani. Dobra robota.
Udało się.
Cieszę się, że nie trafimy na polowanie.
Dobra robota.
Oni zwyczajnie oszukiwali.
Wygrali, ale to nie było fair. Nie mieli sportowego ducha.
Zamiast dać nam szansę i się podzielić, parli naprzód, zostawili nas w bagnie,
mieli nas gdzieś.
Co mówiłem? Żeby się podzielić na drużyny, to marudzili. Mieli to gdzieś. Odpuść.
Zuu powinien wyluzować. W tym wyzwaniu liczyło się szczęście,
które nam nie dopisało.
Mają to gdzieś.
Jest, jak jest.
To żart.
Widziałem, jak się łączyli w grupki. Steph i Shirley, Danny z Kolą. Mel robi,
co chce. Lottie i Una razem.
Udają miłych, ale prawda wychodzi na jaw. Steph zabrała nam deskę. Bez wahania.
Spojrzała mi w oczy i ją zabrała.
To nie przyjaźń.
Zaczynają pokazywać prawdziwą twarz. Od dziś żarty się skończyły.
Nie ma już przyjaźni. Jesteśmy tu sami, to wyzwanie to udowodniło.
Minęłam cię. Jest dobrze.
Brawo, daliście czadu. Spokojnie.
Świetnie wam poszło. Gratulacje. Brawo.
Bałam się, że mnie wepchniesz do bagna. Nie zrobiłbym tego, ale luz.
To gra.
Stało się.
Ludzie zmieniają się pod wpływem stresu. Ja też. Postrzegam siebie jako hojną,
życzę wszystkim dobrze, ale w trakcie wyzwania
muszę myśleć o sobie.
Dobra robota.
Brawo. Źle wieści, Mel…
Zuu, Lottie, Una – traficie jutro na polowanie.
Już raz się stamtąd wydostałam. Tym razem znam zasady, jestem gotowa.
Nie jestem gotowa. Pójście tam po raz drugi mnie przeraża,
fizycznie. Boję się. Muszę się dobrze przygotować.
Dla niektórych będzie to pierwszy raz. Lottie, jesteś gotowa? Wyglądasz jakbyś…
Jestem przerażona. Widziałam jak wszyscy wracali
stamtąd przestraszeni. Jest, jak jest. Najsilniejszy przejdzie dalej. Spróbujmy.
Bear, jakaś rada dla Zuu? Patrzę na ciebie i nie wyglądasz
na szczęśliwego. Ano nie. Zapomnij o tym.
To przeszłość. Im bardziej patrzysz wstecz,
tym bardziej jesteś zły, obwiniasz innych,
tracisz energię i będziesz mniej skuteczny. Żyjemy dalej.
Podoba mi się to nastawienie. Wcielmy je w życie.
Brawa dla zwycięzców. Świetnie wam poszło.
Działaliście jako drużyna i sobie pomagaliście.
Proszę o brawa dla nich. Dobra robota.
Nie idziemy do jamy Beara!
Tylko ja i Joe tam jeszcze nie byliśmy.
Możesz zająć tam jutro moje miejsce.
Zaczekam.
Nie była jeszcze. Powinna pójść.
Kiedyś pójdzie.
Odpocznijcie, widzimy się jutro. Dziękuję. Brawa za dziś. Pa, dziękuję.
Steph i jej drużyna, zrobili, co musieli. Teraz to oni są bezpieczni,
a my idziemy na polowanie.
Zuu jest na mnie wściekły.
Nie chcieli być drużyną. Nikt nie mógł się zdecydować. Byłem…
To jakaś kpina.
Una, w porządku?
Nie czuję się najlepiej. Jestem zmęczona.
Idę wcześnie spać. Czeka mnie jutro polowanie,
drugi raz z rzędu. Jestem wykończona. Czuję, że kroi się drama.
To stresujące, kumam. Odpocznij.
Zamierzam. Dziękuję. Trzymaj się.
W porządku?
Wiem, że wrócę jutro do domu.
Czemu?
To był fart. I?
Polowanie jest przerażające.
Bear mógł powiedzieć, wiem, że wygraliście, ale wysyłam czwórkę,
której jeszcze tam nie było. Co ty na to?
Nie wiesz, jak ogromny jest ten las. Jest olbrzymi. Nie podoba mi się,
że Shirley tam jeszcze nie była.
Wciąż możesz to zrobić, Bear.
Jeśli proszę Mel, żeby dała mi deskę, a ona nie chce, mam problem.
Praca zespołowa to podstawa.
Mówimy o dzisiejszym wyzwaniu.
Nie mieliśmy szans. Wiesz,
że twoja drużyna zabrała najdłuższe deski. Tak, ale powiedzmy to szczerze
– nie było żadnych zasad.
Co zrobili dobrze, a co źle?
Zuu wyraził się jasno, że uważa, że to nie fair. Niech wyrzuci to z głowy,
bo jutro musi być przygotowany, a nie sądzę, żeby był.
Zrobiliście swoje. Mogę winić tylko siebie.
Postawiłem na przyjaźń i gdzie mnie to doprowadziło? Nie ma już przyjaźni.
Jesteśmy dla siebie mili, ale… Nie siedzieliśmy tam ot tak,
jesteśmy drużyną.
Uformowaliście drużynę.
Kto powiedział, żeby nie robić drużyn, żeby było sprawiedliwie?
Każdy tam kiedyś trafi, Shirley.
Słucham?
Nikt mnie nie posłuchał. Też tam trafisz.
Nikt mnie nie posłuchał. Co z tobą? Każdy tam trafi.
Nie zamierzam narzekać, stękać, jęczeć ani marudzić.
Wiem, ale wszyscy muszą tam pójść.
Nie boję się tego, więc nie wiem, o co ci chodzi. Rozmawiam.
Nie rozmawiasz, wypluwasz słowa w moją stronę.
Jestem, jaka jestem.
Twoja wiadomość nie dociera najlepiej. Ani twoja.
Czuć rosnące napięcie. Zawsze obwinia się tego drugiego,
zawsze to czyjaś wina. Parę osób wzięło to sobie do serca
z przegrywającej drużyny. Zamiast przyjąć to z wdziękiem i
się zastanowić, zaczęli nawijać.
To ty podniosłeś deskę i stworzyłeś własną drużynę.
Nie rozgrzebujmy tego. Przykro mi. Stało się.
Muszę się popsikać sprayem na owady. Chciałem, żebyśmy grali fair.
Kocham rywalizację. Okazało się, że Mel B także, ale i wie, gdzie uderzyć.
Nikt nie chce wrócić do domu, więc martwię się,
gdy sprawy przybierają taki obrót.
Słusznie, że poszedłeś spać. Też powinnam.
Chodzi o Zuu i Mel?
O wyzwanie.
W porządku?
Tak.
Dobrze.
Nie spiesz się.
Myślałem nad planem. Teraz muszę go tylko wykonać.
Martwię się. Kilka ostatnich dni dało mi w kość. Wiem,
że muszę chronić siebie i swoją energię i być miłym dla innych, ale czeka mnie gra.
Dzień dobry.
Dobry.
Chciałem się dziś skupić na sobie i na tym,
co muszę zrobić, żeby dotrwać do końca.
Czym się zajmowałaś?
Napisałam thriller.
Serio? Lubię psychologiczne
kryminały i thrillery. A przedtem?
Byłam dziennikarką.
Kto ci udzielił wywiadu?
Donald Trump. Jak było?
Zakazali mi pytać o jego byłą żonę i włosy. Nie kusiło cię?
Zapytałam: „Co pańska była uważa o pana włosach?”.
Co chcesz robić dalej w życiu? Chciałabym, żeby dziewczyny wróciły na trasę.
To moja misja. Kocham występować.
Z nimi. To elektryzuje. Byliśmy na 50-tce Victorii, jej syn, Cruz,
zaczął grać naszą piosenkę na gitarze. Niesamowite.
David nas zachęcał. Śpiewałyśmy w piątkę,
a Tom Cruise wykonał taniec z tamtego filmu.
Zaczął robić… Z pewnego powodu… Boże.
Wszyscy tańczyliśmy. Podszedł. Zaczął tańczyć w kole.
Zaczął wyrabiać coś takiego. Boże. Przestań.
Wtedy wyszłam z kółeczka. Co to było?
Najdziwniejszy taniec. Wyobraź to sobie.
Nauczyłam go tańczyć na rocznicę jego żony. Bez jaj.
Nie wyszło, bo taniec w kółeczku był katastrofą.
Idziemy, dziewczyny. Damy radę. Trzy babki.
Ja się później przejdę. I zdrzemnę.
O co chodzi? Nie robiłaś tak.
W życiu nie drzemałam.
My to robimy ciągle. Wiem.
Próbujemy się nastawić, a oni sobie urządzają pogaduszki.
Jak interes? Klienci marnie płacą.
Postanowiłaś się budować na wyspie z dziewięcioma mieszkańcami.
Im bardziej się śmieją, tym bardziej mnie to dotyka.
Wasz śmiech jest frustrujący. Jesteśmy śmiertelnie poważni,
a słyszymy to. To trudne.
Wybacz. Będziemy ciszej. Jesteśmy w salonie fryzjerskim.
Przepraszam. Wybacz. Wszystko gra.
To dla nich stresujące.
Jama Beara.
Działa tak na wszystkich.
Idę tam po raz drugi, a ledwo wydobrzałam po pierwszym.
Weszłam w tryb rywalizacji i widzę inną stronę Zuu. Był innym człowiekiem,
skoncentrowanym. Chce wygrać.
Czekałem na wyzwanie, które pokaże ich prawdziwe twarze,
odbyło się wczoraj. Nie przyjaźnimy się. Wyjdę z uśmiechem.
„Zgadnijcie, kto wrócił?”.
Po zabraniu Laurence'a, wczorajszym wyzwaniu na bagnie
i szokującym odejściu Borisa, pora na kolejną czwórkę.
Witajcie. Cześć.
Chodźcie. Czas na ognisko.
Są tam przeze mnie. Źle mi z tym ale musiałam to zrobić.
To była gra. Mam to gdzieś.
Jesteśmy już w połowie drogi.
Udało się! W połowie? To świetnie.
Czas leci, gdy ściga cię niedźwiedź.
Mel, Lottie, Una i Zuu, wejdziecie do środka.
Musicie przeczekać Beara, albo wydostać się sami.
Spędzicie tam godzinę. Są trzy wyjścia.
Każde, może być użyte tylko raz. Pamiętajcie, by uważać nie tylko na Beara,
ale i pułapki. Każdemu,
złapanemu przez Beara lub w pułapkę,
grozi eliminacja. Jedno z was wróci do domu.
Życzę wam powodzenia. Czas przejść przez wrota.
Zmykajcie. Powodzenia. Do dzieła.
Chodźmy.
Wchodzę tam po raz drugi. Czuję się nabuzowana,
gotowa walczyć o swoje.
Idę tam po raz pierwszy, bo Steph zabrała mi deskę.
Jestem gotów na wszystko, by wygrać.
Stresuję się. Muszę udowodnić sobie, że jestem silna, i że dam radę.
Wszystko się może zdarzyć. Nie mam planu, ale jestem Straszną Spicetką. Przetrwam.
Skup się. Mapa. Dobra.
Tunel, auto, drabina.
Każde z trzech wyjść jest otwierane specjalnym
narzędziem. Uczestnicy dowiedzą się,
gdzie je ukryto, dopiero, gdy dotrą do wyjścia.
Zapomnij narzędzia,
a stracisz szansę na bezpieczne wyjście.
Mówimy sobie, co kto planuje, czy nie?
Możemy. Nie musisz, po prostu idź.
Powiedzieć? Powiem.
Idę do wyjścia tunelem.
Wydaje się, jakby sporo się tu działo, ale nie ma już pracy zespołowej.
Jestem ja kontra Bear i zamierzam wygrać.
Ja do drabiny. Ja chciałam.
Poszłabym po auto, bo wiem, gdzie jest, ale…
To już całkiem sporo.
Czuję się pewniej, bo już tu byłam. Wypatrzyłam drabinę,
ale Lottie ją zaklepała. To jej pierwszy raz.
Pójdę w znane miejsce.
Chcesz go, bo to twój pierwszy raz…
Spróbuję z drabiną.
Jestem wdzięczna Unie, ale wie, gdzie jest auto, a to spora przewaga.
Ja nie wiem, i tak zawsze się gubię.
Mam gdzieś pozostałych. To misja solo, nie jesteśmy drużyną.
W najlepszym razie się wydostanę. Może spróbuję tunelu. Wiem, co robię.
Nie wiem.
Polowanie czas zacząć.
Idziesz tędy, to ja tamtędy.
Pójdę prosto jednym ze szlaków. Będą zajęci ucieczką,
próbując nadrobić straty. Spróbuję zmniejszyć nieco ten dystans.
Chodźmy.
Uważam.
Zwracam uwagę na otoczenie. Liście są głośne.
Idę do tunelu. Jest w rogu,
z dala od wszystkich. Zrobię swoje. Zobaczymy,
jak z narzędziami. Nie chcę po nie biec.
Tunel wydaje się rozsądnym wyborem,
ale potrzebne do niego klucze znajdują się w zastawionej przez Beara pułapce.
Tunel musi być tam. Idę.
Nie jestem pewna siebie. Panikuję, boję się, jak za pierwszym razem,
ale jestem silniejsza, niż sądzę.
Mel idzie do tego samego wyjścia, co Zuu. Czeka ich wyścig łeb w łeb.
Ktokolwiek dotrze pierwszy, zyska przewagę.
Mam tędy iść? Tak.
Szłam tędy poprzednio? Kojarzę tę drogę. Idę po auto, widziałam je już.
Oby to była słuszna decyzja.
Auto to najbliższe wyjście, ale narzędzie znajduje
się w stawie kajmanów. I ma towarzystwo.
Muszę iść. Nie wiem, dokąd. Idę po drabinę. Muszę się skupić.
Zamierzam to zrobić i to szybko.
Tędy. Czy tamtędy? Tędy, w górę.
Boże.
Coś tam jest.
Jakieś belki.
Nie wiem, po co to jest…
Natknęłam się na jakieś belki, pewnie do drabiny.
Więc…
wezmę…
trzy, które wyglądają stabilnie.
Dowie się, czy się nadadzą, dopiero przy drabinie.
Chyba robię mnóstwo hałasu.
Widziałam kogoś.
Jakby miał tu przyjść i na mnie wskoczyć.
Nie wiem, jakiego narzędzia potrzebuję, ale idziemy tam. Dostanę się tam.
Uczestniczy nieźle się poruszają.
Jeśli wejdę głębiej, będę wyraźniej słyszał nagłe ruchy.
DO WYJŚCIA – 43 M, DO BEARA – 39 M
Jest i Una.
To klatka.
Jest w niej klucz, ale…
Ciekawe, czy potrzebuję go do auta. Pewnie tak.
Zasada numer jeden – niczego nie zakładaj.
Mam 30 sekund, żeby zdobyć klucz do auta.
W wyzwaniu chodzi o myślenie jasno pod presją. To nie kluczyki od auta.
Una niepotrzebnie ryzykuje. Jeśli popełni błąd, zapłaci za niego.
Rety. Jak trudno.
Ciężko poluźnić więzy.
Boże.
Ale trudno.
Nie dam rady. Nie!
Jestem wściekła i rozczarowana, że mnie złapali.
Mogłam iść sama na drabinę, tak jak chciałam.
Una miała odwagę spróbować, ale dała się złapać na marne.
Będzie jej jeszcze bardziej przykro, że byłem tego świadkiem.
Jest rozjuszony. Chwyciłem go za głowę.
Dlatego Una nie powinna się martwić wyłącznie pułapkami.
Niedźwiedzia jama jest niebezpieczna. Przytrzymam go.
Chodźmy.
Co zrobiłaś? Mówiłem,
żebyś trzymała się z dala od błyszczących przedmiotów,
chyba, że wiesz, co robisz. Wrócę po ciebie.
Jestem zła, że zachowałam sie jak idiotka. Pracowałam wczoraj ciężko,
żeby wleźć dziś do pułapki.
Jedna złapana. Nieźle. Chodźmy.
Co? Jezu.
Złapali kogoś.
Boże.
Szybko. To musi być Big Zuu. Nie będzie zachwycony.
Una wpadła w pułapkę, ale na wolności jest nadal trójka.
Muszę wejść wyżej, żeby mieć przewagę.
Chcę się dostać do tunelu. Spójrzmy na mapę. Jestem w dobrym miejscu.
Tunel jest tutaj.
Chodzenie w nieznane jest przerażające.
Dajesz z siebie wszystko fizycznie i psychicznie.
Zeszłam z trasy.
Musisz umieć czytać mapy, czego nie potrafię.
Jestem po złej stronie. Zgubiłam się.
ODLEGŁOŚĆ DO WYJŚCIA – 202 M
ODLEGŁOŚĆ DO WYJŚCIA – 12 M
Drabina.
Boże.
Mam drabinę. Nie wierzę. Jestem przeszczęśliwa.
Boże.
Czuję, że nadchodzi.
A to? Idealnie.
Potrzebuję czterech stopni.
Ten? Za duży. Nie. Chyba żartujecie. Muszę się wrócić.
Namieszałam. Dwa pasują, potrzebuję jeszcze dwóch. Muszę wracać.
Wiem, gdzie są. Dam radę.
Nie poddałam się.
Są tam na dole?
Jestem na widoku.
Boże.
Kto tam jest? To Bear.
Przysięgam.
Będę musiała się kiedyś ruszyć.
To chyba nie on.
Widziałem błysk w brązowej trawie. Wyglądało na Mel. Jest tam ktoś jeszcze.
To Zuu.
Skoro oboje tam są, muszą iść do wyjścia tunelem.
Będzie ciekawie.
Mam ich na oku. Wydarzy się jedna z kilku rzeczy.
Jedno z nich się potknie i go dorwę, albo mnie dostrzegą i jedno ucieknie.
Tak czy inaczej, mam spore szanse dorwać jedno z nich.
Jest tam. Boże. Musiałam zdobyć więcej belek. Udało się.
Potrzebuję chwili.
Boże. Te dwie są spore. Zostawię te małe i wezmę duże.
Teraz muszę się wspiąć. Ale ciężko. Chryste.
Nie kłamali, mówiąc, że będzie intensywnie.
Przepraszam. To było ohydne. Zzaraz zwymiotuję…
Lottie zmierza do wyjścia z drabiną, a Bear wciąż obserwuje Mel i Big Zuu.
Jestem wykończona. To najtrudniejsze, co zrobiłam.
To nie żarty. Nawet chowanie się jest trudne.
Jestem spory, mamy upał. Jest ciężko.
Mel wraca się w dół wzgórza. Zuu idzie w stronę wyjścia tunelem.
Nie widział mnie jeszcze. Wygląda na zmęczonego. Czas się ruszyć.
Jestem, wyjście. Boże. Gdzies tu musi być kluczyk.
Kluczyki otwierające tunel są w sawannie, uwięzione w pułapce,
która schwytała już jedną ofiarę.
Chodźmy.
Muszę się bardziej postarać.
Pora uderzyć.
Widzę go. Widzę Beara.
Nie.
Kusi mnie, żeby pobiec, ale lepiej się wstrzymam.
Oboje są w suchym korycie rzeki. Zuu musi tędy wrócić,
idąc do wyjścia tunelem. To chwilę potrwa.
Było blisko.
Co czyni Mel nowym celem.
Mam szczeble, żeby wejść po drabinie. Czułam, że jestem coraz bliżej.
Jestem wykończona, przytłoczona. Oby udało mi się dziś wyjść.
Nie dam już rady. Jeśli nie pasują… Duże były za duże, małe za…
Nie dam rady, jeśli nie pasują.
Nie mogę.
Wróciłam do drabiny, znów nie pasowały. Zużyłam całą energię na poważny błąd.
Nie ma dla mnie nadziei. To koniec.
Nie dam tak dłużej rady. Muszę się ukryć. Szłam i wracała dwukrotnie. Padam.
Nie dam rady.
Liczę, że Bear mnie złapie.
Boże. Co tu się dzieje? To chyba klatka, a w niej Una. Rzucisz mi kluczyki?
Mam jeden. Możesz go sobie wziąć.
Dziękuję.
Są trzy. Dasz mi je?
Dziękuję bardzo.
To drugi.
Dzięki.
Una ma złote serca. Gdyby to był ktoś inny,
wątpię, żeby dał mi kluczyki. To pokazuje, jak cudownym jest człowiekiem.
Dziękuję.
Powodzenia, Zuu.
ODLEGŁOŚĆ DO WYJŚCIA – 193 M
ODLEGŁOŚĆ DO BEARA – 78 M
Mam Mel. Niemal czuję jej strach.
Poruszyła się.
Jest tam.
Czas na mój ruch.