To zabawa w kotka i myszkę na dużą skalę.
Z mojego doświadczenia wynika, że kot zawsze wygrywa.
Chryste.
Dorwę go.
Jeden błąd i wracam do domu,
a tego bym nie chciał.
Mam niewielkie szanse, ale nie odpuszczę.
Zauważyłem go, a on mnie.
Ruszył dalej, ale wydaje się zmęczony.
W głowie mi się kręci.
Mogę popełnić jakieś błędy. Liczę na łut szczęścia.
Udało mi się.
Co za ulga.
Nigdy się nie poddaję.
Wymknąłem się Bearowi.
Jest w formie. Myślałem, że będzie powolniejszy.
Skończył mi się czas. A tobie, Kola,
gratuluję.
Udało się!
BEAR KONTRA CELEBRYCI
Po deszczu zrobiło się rześko.
- To ja go sprowadziłam. - Dzięki.
- Ktoś idzie. - O rany.
- Jejku! - No nie!
Kto to?
Tak jest, Una.
A niech mnie.
Brawo, dziewczyno.
Cieszę się, że wróciłam.
Pokonałam Arenę i jako pierwsza wróciłam do obozu.
Udało ci się.
O rany.
Zrobiłam to dla dziewczyn. Mamy moc.
To było wyczerpujące. Kopałam jak wściekła.
- Jakbym wykopywała sobie grób. - Kurde.
- O raju. - Mocne.
Nie wiem, jak poszło reszcie.
Muszę wam wyznać, że wśród celebrytów jest kret.
Nie szpieg. Prawdziwy kret.
Ma na imię Una i wszędzie przekopie się w 45 minut.
Pozostali celebryci trafią przed Sąd Beara,
a jedna osoba wróci do domu.
Laurence, masz już wprawę.
Jesteś sprytny. Miałeś mocny start.
Później zobaczyłeś tę kuszącą ścieżkę…
- Wiem. - I nią poszedłeś.
Trzeba oprzeć się pokusie.
Ale już ci mówiłem, że najbardziej liczą się starania.
Doceniam je.
Danny, pierwszy raz na Arenie.
Sporo się działo.
Byłeś uważny.
Przemieszczałeś się wzorowo.
Zachowywałeś czujność.
A kiedy dotarłeś do miejsca wykonywania zadania
i zrozumiałeś, co masz robić, natychmiast…
podkręciłeś tempo.
Nogi mi odpadają.
Jestem zmęczony.
Szybko się zmęczyłeś, straciłeś koncentrację.
Kiedy dostrzegłeś sieć, miałeś już mniejsze szanse.
Jedna chwila i wisisz.
Jednego z was czeka długa podróż do domu.
Laurence, Danny,
dla jednego z was to koniec przygody.
Jako drugi opuści nas…
Laurence.
Podziwiam twoje zaangażowanie. Dałeś z siebie wszystko.
Śmigłowiec nadlatuje, a ty wylatujesz.
- Uściskajmy się. - Nie wiem, czy potrafię.
To doświadczenie wiele mnie nauczyło.
Nadal mam w sobie odwagę i chęć podejmowania wyzwań.
Wiele od siebie wymagam.
Wiem, jak przetrwać.
Młodzi często stawiają sobie wyzwania.
Starsi już nie.
Ale nadal to potrafimy. Super.
Ktoś wraca.
- Kola. - Tak jest!
Jestem w siódmym niebie.
Wracałem do obozu jako zwycięzca.
- Nieźle. - Tak!
- Dobra robota. - Uciekłeś.
Unikałem go przez godzinę.
- Przez całą godzinę? - Brawo.
Obozowicze przyjęli mnie bardzo serdecznie.
Chyba są ze mnie dumni.
Miło, że mnie tutaj chcą.
Idzie ktoś jeszcze.
Kto to?
- O nie. - Nie!
Nie może iść.
- Kto to? - Danny.
Jest ranny?
- Co mu jest? - Boże.
- Danny. - Okropność.
- Brawo. - To było dobre.
Arena pokonała kolejnego zawodnika. Widać, że to nie przelewki.
- W porządku? - Tak.
Danny mnie zaskoczył. Był roztrzęsiony.
Chyba kiepsko to zniósł.
Uciekłeś czy się chowałeś?
Pod koniec wpadłem w pułapkę. Masakra.
Starałem się, ale czas minął.
- I wpadłeś w sieć? - Tak.
To istne piekło.
Jakby szatan ganiał za tobą w piekle.
Bez pardonu.
Tyle brakowało, żeby mnie złapał.
Ja cię kręcę!
Myślałem, że zwymiotuję ze zmęczenia.
Nie chcę tam wracać.
Właśnie. To przerażające.
- Dobrze was widzieć. - Naprawdę.
Brawo.
- Niesamowite. - Gratulacje.
- Chodźmy. - Tak.
A jak Laurence?
Powiedział, że was kocha.
Bardzo.
Szkoda, że odpadł.
Był duszą towarzystwa.
Za Laurence’a. Kochamy cię, stary.
To smutne. Był zabawny.
Ale z każdą eliminacją jestem bliżej zwycięstwa.
GODZ. 5.23
Co to ma być?
Na stole leżała kartka ze śladem niedźwiedziej łapy.
Wbito w nią sztylet.
„Widzimy się na bagnach przy Przejściu po Trapie”.
Żadnych wskazówek.
Podzieli nas na drużyny czy każdy walczy sam?
Co takiego będzie się dzisiaj działo?
„Na bagnach przy Przejściu po Trapie”.
Dziś dowiesz się, co z kolanem?
Nie mam pojęcia.
Kurde.
Obyś mógł startować.
- Cześć, Zuu. - Dzień dobry.
- Dobrze spałeś? - Nie.
- To przez upał. - Nie tylko.
Czytałeś list?
Leży na stole.
Chyba… O mój Boże.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Wiesz co? A nie, złamałam je.
Wiem.
Podejdźcie. Muszę wam coś powiedzieć.
Słuchajcie.
Lekarz powiedział, że mam uszkodzoną łąkotkę
i uraz więzadła MCL.
Zespół medyczny radzi mi się wycofać.
- Zakończyć to. - O nie.
Niestety.
Boris.
Czuję się otępiały
i rozczarowany.
To okropne.
Chodźcie do mnie.
Bo też zacznę płakać.
Naprawdę marzyłem o tym, że Bear będzie na mnie polował.
Big Zuu, będzie mi brakowało twojego gotowania. Co teraz?
Dla tenisisty urazy to codzienność.
Mam za sobą z piętnaście operacji.
Ciało się zużywa.
Takie są realia sportu zawodowego.
Nie lubię się poddawać.
Potrafię znieść wiele bólu, ale przy poważnym urazie są granice.
Co ja bez ciebie zrobię?
To smutne, bo Boris uwielbia rywalizację.
Chciał wygrać.
Chciałbym z wami zostać. Wiele się od siebie nauczyliśmy.
Nie chodzi o to, by nie upaść,
ale by pokonać przeciwności i znów się podnieść.
W tym obozie… Nie mogę dłużej mówić.
Ano tak.
Miałem łzy w oczach, gdy się żegnał.
To prawdziwy zwycięzca.
Nie mógł podejść do wszystkich zadań i wejść na Arenę,
ale udało mu się coś sobie udowodnić,
a także zapisać się w naszych sercach.
Brawo, Boris!
Tak jest.
Co za emocje.
Okazało się, że radzę sobie w dżungli
i jeszcze bardziej lubię ludzi, bo pokochałem tę jedenastkę.
- No dobra. - Trzymaj się.
Super!
- Właśnie. - Super.
Bear zapowiadał niespodzianki,
ale nikt się nie spodziewał, że Boris odejdzie.
Zostało dziewięciu celebrytów,
którzy przejdą dziś po trapie na bagnach.
- Bagno. - O nie.
Wolałabym się w tym nie zanurzać.
- Chryste. - Ale bagnisko.
Ustawcie się przede mną.
Witajcie. Przed wami Przejście po Trapie.
Zasady są bardzo proste.
Przejdziecie z jednej strony na drugą, używając tych desek.
Na końcu podnosicie flagę.
Gracie przeciwko całej reszcie.
Możecie tworzyć sojusze i prosić innych o pomoc.
Możecie ich sabotować lub działać w pojedynkę.
Konieczna jest strategia.
Koszmarne zadanie.
Mamy działać drużynowo czy w pojedynkę?
A może w parach?
Ratunku.
O nie.
Cokolwiek postanowicie,
musicie dojść na drugi brzeg i podnieść flagę,
a jest ich tylko pięć.
Czworo z was trafi jutro na Arenę.
Nikt nie spodziewa się świetnej zabawy.
Wszyscy zastanawiają się, w co wpakował nas znowu Bear.
W wojsku nazywamy to zadaniem strategicznym.
Sprawdzimy wasze umiejętności w stresującej sytuacji.
Czy potraficie zachować spokój i trzeźwo myśleć?
W tym zadaniu chodzi o szukanie rozwiązań pod presją.
Ustawcie się na miejscach.
Powodzenia.
Będzie dobrze.
Wszyscy mamy równe szanse.
Zrobię wszystko, by wygrać
i nie wejść na Arenę.
Słuchajcie.
Musimy działać w drużynach, solo lub wszyscy razem.
Proponuję, żebyśmy przeszli wszyscy razem.
Lepiej podzielmy się na dwie drużyny.
Przejdźmy wszyscy, a Bear zadecyduje, co dalej.
Stawka jest dziś wysoka, więc pomyślałem,
że lepiej przejść razem,
a wybór zwycięzców zostawić Bearowi.
Ale Big Zuu chciał, żebyśmy podzielili się na dwie drużyny.
To bardzo proste. Kto chwyci flagę, przechodzi dalej.
Denerwuję się.
Kiedy trzeba zawierać lub zrywać sojusze,
tracę grunt pod nogami.
- Co postanowiliśmy? - Nie wiem.
Idę tędy. Chodź, Joe.
Shirley, trzeba przejść do długiej deski.
Lepiej iść tamtędy.
W końcu okazało się, że stworzyliśmy drużynę.
- Idziemy razem? - Tak.
Steph, Shirley, Joe, Kola i ja.
Połączyliśmy siły, co podzieliło grupę,
choć tego nie planowaliśmy.
Co tu się wyprawia?
Możesz przejść przez środek.
- Tak. - Prosto.
Przejdziesz przez trap, a dalej są chyba schodki.
Bez jaj. To jakiś absurd.
Nie wybrałem drużyny.
Zostałem z Lottie, Mel i Uną,
a moi domniemani przyjaciele myśleli tylko o sobie.
Słuchajcie.
Przejdziecie z jednego brzegu na drugi.
Trzy, dwa, jeden, start.
Kola, który z nas zacznie? Ty? Spoko.
Pale się chwieją.
Miałem plan. Deskę przerzuciłem przez środek.
Wiedziałem, że to najszybsza i najkrótsza droga.
Wystartowałem pierwszy,
żeby nie wracać na tę koszmarną Arenę.
Jazda.
Wzięliście wszystkie długie deski.
Dajcie nam którąś. Mamy tylko jedną.
Nastąpił rozłam.
- Powstały dwie drużyny. - Racja.
- Joe. - Joe.
- Odłóż tę deskę. - Nie jest potrzebna?
- Na pewno? - Nie.
Nie teraz. Idź.
Brawo.
Czułem się niepewnie,
ale mimo pewnego oszołomienia zauważyłem,
że średnie i krótkie deski
były właściwie zbędne.
Wystarczyło wziąć długie…
Dalej.
…i próbować przejść.
Zostawili nam tylko jedną długą deskę. Dasz radę. Przejdź dalej.
- Bez wahania. - Poradzisz sobie.
Dobra.
Weź ode mnie deskę.
- Proszę. - Za dużo naraz.
Którą mam wziąć?
Byłam dość przytłoczona.
Cały czas myślałam tylko: „Opanuj się”.
- Pomóż jej. - Dobra.
- Ja sobie poradzę. - W porządku.
To ćwiczenie dla komandosów?
Tak. Bardzo życiowe.
Na brzegu każdy jest mądry,
ale gdy zaczynają walczyć z chwiejną deską
i próbują coś wymyślić, widać, jacy z nich ludzie.
Chodź, Shirley.
Dasz radę.
Podejdź tu.
Nie potrzebujesz mnie.
Super.
Mieliśmy szczęście, bo świetnie się dogadywaliśmy.
Pełne skupienie.
- Brawo. - Ekstra.
- Trzymasz? - Doskonale.
Podaj kolejną.
Nie patrzyłam na drugą grupę, ale ją słyszałam.
Zabierzcie ją.
Nie będzie potrzebna?
- Wyrzuć ją. - Może jednak?
Chyba zapanował tam chaos.
Dadzą radę. Dawaj. Nie, zostaw to, Mel.
- Mamy ślimacze tempo. - Wiem.
Daj długą deskę.
Tak się nie uda.
Musimy stworzyć własną ścieżkę.
Zaufaj mi. Wracaj.
Wszystko się posypało.
Tej nie odwrócisz. Zobacz. Weź to ode mnie.
Rany.
Panikowaliśmy.
Napięcie rosło.
Pomóż jej.
Ale w pracy zespołowej
trzeba wykorzystać swoje mocne strony,
więc wykonywałam polecenia Zuu.
Zaufaj mi. Stworzymy własną ścieżkę.
- I przejdziemy tam? - Tak.
Dobra.
Nie mieliśmy desek, byliśmy w rozsypce.
Zarządziłem zmianę trasy i skupiłem się na zadaniu.
Idą tędy.
Danny.
Dawaj, Steph. Trzymam.
- Zabrać deski? - Dajcie jedną.
Napięcie sięgało zenitu,
bo do flag musiało dotrzeć pięć osób,
a ja byłam ostatnią z nich.
Zuu szedł za mną.
Chodźmy tędy.
Ostatnia czwórka trafi na Arenę.
Opłaca się wygrać.
Przypomniałam sobie, że Bear kazał mi ryzykować.
Mam coś zabrać?
Jeszcze jedna.
- Nie zabieraj jej. - Przykro mi.
Nie było ci przykro.
Zrobiłaś to specjalnie i miałaś nas gdzieś.
Już wiem, jaka jesteś.
Widzę to, Steph.
Udajesz miłą dziewczynę z Middlesbrough,
ale to ściema.
Idziemy. Teraz wszystko jasne.
Musiałam.
Wydawało mi się, że słusznie postępuję.
Nie wiedziałam, czy mnie nie zepchnie.
- Nie dam rady. - Dasz.
Trzymaj ją za rękę.
Świetnie.
Napięcie wisiało w powietrzu.
Mieli silną drużynę,
więc powtarzałam sobie: „Idź dalej, nie odpuszczaj”.
- Joe, podaj do mnie. - Już.
- Shirley, stój równo. - Idźcie.
- Świetnie. - Dalej. Brawo.
- Powolutku. - Dawaj, Kola.
Nie spiesz się.
Nasza drużyna szybko dotarła do mety
dzięki trzeźwemu, strategicznemu myśleniu…
Chodź do nas, Steph.
Brawo, Joe.
…i pracy zespołowej.
To wszystko.
Wielki skok dla ludzkości.
- Tak. - Świetnie.
Czułam się jak w wojsku.
Kola to doskonały zawodnik.
Danny potrafi zachować spokój.
Steph była świetna.
Joe i ja też pomagaliśmy, żeby wszyscy dotarli na brzeg.
Dobra robota.
Brawo.
Udało się. Ależ się cieszę, że nie trafię na Arenę.
Gratuluję.
Co za żmije.
Wygrali, ale nie mieliśmy równych szans. To niesportowe zachowanie.
Zamiast stworzyć sensowne drużyny
i podzielić się sprawiedliwie,
ruszyli przed siebie i zostawili nas na pastwę losu.
A niech mnie.
Co powiedziałem? Żebyśmy się podzielili.
- Wszyscy gadali… - Daj spokój.
Zuu za bardzo się uniósł.
W tym zadaniu liczył się fart,
a nam się akurat nie poszczęściło.
Mają to gdzieś. Wszystko jasne.
- Taka prawda. - Wolne żarty.
Tworzą się sojusze.
Steph i Shirley trzymają się razem. Danny jest z Kolą.
Mel robi, co chce.
Lottie i Una mają sztamę.
Tak to są mili, ale prawda wyszła na jaw.
Steph zabrała nam deskę. Nawet się nie zawahała.
Patrzyła mi prosto w oczy. To ma być przyjaźń?
Maski spadły.
Od dziś gramy bezpardonowo.
Koniec przyjaźni.
To zadanie pokazało, że każdy dba tylko o siebie.
- Zuu. - Co?
- Wrobiłam cię. - Spoko.
- Nieładnie. - Luz.
Świetnie wam poszło.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Serio.
Myślałam, że mnie zepchniesz.
Niby dlaczego? W życiu.
- Twój wybór. - Wiem.
Już po wszystkim.
W stresie każdy się zmienia,
ja też.
Uważam się za miłą osobę,
która za wszystkich trzyma kciuki,
ale w takich chwilach muszę myśleć o sobie.
- Brawo. - Dobra robota.
A teraz złe wieści. Mel…
- Hura! - …Zuu, Lottie i Una.
Jutro traficie na Arenę.
Już raz wydostałam się z Areny.
Znam zasady. Jestem gotowa.
Nie jestem na to gotowa.
Myśl o ponownym wejściu na Arenę
trochę mnie przeraża.
Boję się tego. Muszę przygotować się psychicznie.
Niektórzy doświadczą tego po raz pierwszy.
Lottie, jesteś gotowa?
Jestem przerażona. Widziałam, że wszyscy wracali
ze strachem w oczach,
ale trudno, wygra najlepszy.
Muszę dać sobie szansę.
Bear, co radzisz Zuu?
Zdaje się, że nie jest zbyt zadowolony.
- Nie. - Zapomnij o wszystkim.
To koniec.
Złość i obwinianie innych
pozbawią cię energii,
przez co gorzej ci pójdzie.
Idziemy naprzód. Świetna postawa, Lottie.
Wszyscy powinni ją przyjąć.
Gratuluję zwycięzcom.
Pomagaliście sobie nawzajem,
dotarliście na brzeg, podnieśliście flagi.
Brawa dla was.
Świetnie.
- Tak jest. - Hura!
Nie trafimy na Arenę!
- Tylko Joe i ja jeszcze tam nie byliśmy. - Fakt.
Jeśli chcesz, możemy się zamienić.
Zaczekam.
Jeszcze tam nie była.
W końcu tam trafi.
Odpocznijcie. Widzimy się na Arenie.
- Spisaliście się dzisiaj. - Cześć.
Dziękujemy.
Steph i reszta zrobili swoje.
Ucierpiałem na tym. Oni są bezpieczni,
a my trafimy na Arenę.
Zuu jest na mnie wściekły.
Nie chcieli być drużyną. Nikt nie potrafił podjąć decyzji.
To jakieś żarty. Serio.
Trzymasz się, Una?
Kiepsko się czuję.
Jestem dość zmęczona.
Położę się dziś wcześniej.
Jutro drugi raz wejdę na Arenę.
Jestem wykończona, a atmosfera jest napięta.
Czuję to. Zadanie wszystko zepsuło.
To stresująca sytuacja. Rozumiem.
- Odpocznij. - Jasne.
- Wielkie dzięki. - Trzymaj się.
W porządku?
Wiem, że jutro odpadnę.
- Dlaczego? - Miałam wcześniej farta.
No i?
Arena jest przerażająca.
Bear mógł powiedzieć: „Okej, wygraliście,
ale na Arenę wyślę tych,
którzy jeszcze tam nie byli”.
Fajny zwrot akcji?
Nie masz pojęcia, jak ogromny jest ten las.
Słabo, że Shirley jeszcze tam nie była.
Upiekło jej się.
Jeszcze nie jest za późno, Bear.
Gdybym poprosiła Mel o deskę,
a ona by mi jej nie dała, byłby problem.
Najważniejsza jest praca zespołowa.
- Rozmawiamy o zadaniu. - Nie mieliśmy szans.
Żadnych.
Zabraliście wszystkie długie deski.
Ale powiedzmy sobie szczerze…
- Nie było żadnych zasad. - Właśnie.
Co zrobili źle? A co dobrze?
Zuu ciągle powtarza, że to było nie fair.
Lepiej niech o tym zapomni. Musi być jutro gotowy.
Myślami błądzi teraz gdzieś indziej.
Zrobiliście swoje. Nie narzekam.
Mogę winić tylko siebie. To moja wina.
Stawiałem na przyjaźń.
Bycie miłym nic mi nie dało.
Możemy zapomnieć o przyjaźni.
Tu możemy być mili.
Nie postanowiliśmy, że to nasza drużyna.
Na wojnie wszystko jest dozwolone.
Tak się mówi. Na wojnie i w miłości.
Wyraźnie powiedziałem,
żeby podzielić się sprawiedliwie.
- Co? - Nikt nie słuchał.
Kiedyś trafisz na Arenę, Shirley.
Co z tobą?
- Wszyscy muszą tam trafić. - Wiem. Nie narzekam.
Nie jęczę i nikogo nie mieszam z błotem.
Wszyscy tam trafimy.
Nie boję się tego. Nie wiem, o co ci chodzi.
Tylko rozmawiamy.
To nie jest rozmowa. Rzucasz się.
Taka już jestem.
Nie umiesz tego przekazać.
Ty też nie.
Napięcie rośnie.
Zawsze zrzucamy to na zadanie.
Na kogoś innego.
Niektórzy biorą to sobie do serca,
zwłaszcza przegrani.
Zamiast przyjąć porażkę z godnością, zaczynają pyskować.
Kłapią dziobem.
Zabrałaś deskę dla siebie. To nie fair.
Nie ma po co do tego wracać.
- Szkoda, że tak wyszło. - Po sprawie.
Idę po sprej na komary.
Chciałem, żebyśmy grali fair.
Uwielbiam rywalizację.
Okazało się, że Mel B też,
ale lubi podjudzać innych.
Nikt nie chce odpaść,
więc martwię się, gdy wszystko tak się układa.
Powinnam była iść spać wtedy, co ty.
- Chodzi o Zuu i Mel? - Tak.
Przeżywali zadanie.
- Jak tam? - W porządku.
A ty?
Nie spiesz się dziś.
Opracowałem strategię. Teraz muszę wykonać swój plan.
Trochę się martwię.
Te kilka dni siadło mi na psychice.
Muszę dbać o siebie i swoją energię.
Nadal będę dla wszystkich miły,
ale liczą się zawody.
- Dzień dobry. - Hej.
Dzisiaj trzymam się na uboczu,
skupiam na sobie
i myślę o tym, co pomoże mi uciec z Areny.
Co ostatnio porabiasz, Steph?
Napisałam thriller.
- Naprawdę? - Tak.
Uwielbiam thrillery psychologiczne.
Czym zajmowałaś się wcześniej?
- Byłam dziennikarką. - Serio?
- Tak. - Z kim rozmawiałaś?
- Z Donaldem Trumpem. - Jak było?
Przekazano mi,
żebym nie pytała o byłą żonę ani o jego włosy.
- Kuszące. - Dlatego spytałam.
„Co była żona myśli o pańskiej fryzurze?”
A ty jakie masz plany?
Przede wszystkim chcę ruszyć z dziewczynami w trasę.
- Okej. - Mam misję.
Uwielbiam scenę.
Z nimi dzieje się magia.
Na pięćdziesiątce Victorii
jej syn Cruz zaczął grać Mamę na gitarze.
- Super. - David nas w to wciągnął.
Śpiewałyśmy w piątkę,
a Tom Cruise ustawił wszystkich w kółku
i odstawił taniec z filmu.
Tak, zaczął…
Z jakiegoś powodu…
Ojej.
Wszyscy tańczyliśmy.
On powtarza: „Dajemy!”.
Tworzy się krąg.
Do środka wchodzi Tom Cruise i odstawia ten taniec.
To mnie załatwiło. Musiałam odejść.
- Co to było? - Bardzo dziwny taniec.
O właśnie. Wyobraźcie to sobie.
Nauczyłam go tańca na rocznicę z żoną.
Nie mów!
Nie wyszło, bo w naszym kółku odtańczył coś strasznego.
Ruszamy, dziewczyny.
Lottie, Una, damy radę.
Trzy laski.
Przejdę się później i utnę sobie drzemkę.
Wcześniej tyle nie drzemałaś.
Nigdy w życiu.
- Ja i Joe ciągle drzemiemy. - No.
Robimy coś ważnego, a oni urządzają sobie pogaduszki.
To irytujące.
Jak idą interesy?
- Klienci mało płacą. - Tak?
Zauważyłem też, że założyłaś salon
na wyspie z dziewięcioma mieszkańcami.
Im bardziej się śmieją, tym bardziej mnie to wkurza.
Wasz śmiech jest irytujący.
Próbujemy się przygotować, a słyszymy tylko…
- To… - Będziemy ciszej.
Jesteśmy w salonie fryzjerskim. Przepraszamy.
Musiałam.
- Wybacz. - Stresują się.
To przez Arenę.
Wszystkim miesza w głowie.
Na Arenę wchodzę już drugi raz,
a nie doszłam jeszcze do siebie.
Myślę o zwycięstwie.
Zuu pokazał się z innej strony.
Jest dziś bardzo skupiony.
Poważnie do tego podchodzi. Chce wygrać.
Czekałem na zadanie, które pokaże, kto jest kim.
Wczoraj to się stało.
To nie przyjaźń.
Przyjdę tu z uśmiechem i powiem: „Patrzcie, kto wrócił”.
Po wpadce Laurence’a przy tyrolce,
zadaniu na bagnach i zaskakującym odejściu Borisa
czas, by kolejna czwórka zmierzyła się z Areną.
- Halo! - Cześć.
Podejdźcie do paleniska.
Wchodzą na Arenę przeze mnie.
Przykro mi, ale takie są zasady gry.
Szczerze mówiąc, mam to gdzieś.
Dobra wiadomość. Jesteśmy na półmetku.
Tak jest!
- Już? - Świetnie.
Czas szybko mija, gdy ściga was Bear.
- Tak. - Racja.
Mel, Lottie, Una, Zuu, za chwilę wejdziecie na Arenę.
Nie pozwólcie, by złapał was Bear,
lub ucieknijcie z Areny.
Spędzicie tam godzinę.
Macie trzy wyjścia.
Z każdego może skorzystać tylko jedna osoba.
Musicie wypatrywać nie tylko Beara,
ale też jego pułapek.
Jeśli złapie was Bear lub wpadniecie w pułapkę,
grozi wam eliminacja.
Jedno z was wróci do domu.
Życzę wam wszystkim powodzenia.
Czas przejść przez bramę i zmierzyć się z Areną.
- Ruszajcie. - Jazda.
Trzymam kciuki.
Wchodzę na Arenę drugi raz.
Nakręciłam się.
Będę walczyć o swoją pozycję.
Na Arenę ruszam pierwszy raz. Steph zabrała mi deskę.
Podłamało mnie to,
ale zrobię wszystko, żeby wygrać.
Bardzo się stresuję.
Muszę sobie udowodnić, że jestem silna i dam radę.
Wszystko może się zdarzyć. Nie mam jeszcze planu.
Ale jestem Scary Spice. Przetrwam.
Skupcie się.
Dobra, jest mapa.
Świetnie.
Mamy tunel, terenówkę i drabinę.
Każde wyjście trzeba otworzyć innym narzędziem.
Dopiero przy wybranym wyjściu ścigani dowiedzą się,
gdzie jest odpowiednie narzędzie.
Bez niego nie mają szans na bezpieczną ucieczkę.
Zdradzimy sobie swoje plany
czy nie?
Możemy.
Nie musisz nic mówić. Po prostu idź.
- Ale powiem. - Dobra.
- Wybieram tunel. - Okej.
Moja pierwsza Arena. Sporo się dzieje,
ale już nie współpracujemy.
Zmierzę się z Bearem Gryllsem i mam zamiar wygrać.
- Pójdę do drabiny. - Wiesz co?
Też to planowałam.
Mogę iść do terenówki, bo wiem, gdzie jest.
Miałabyś przewagę.
Czuję się pewniej, bo już tu byłam.
Myślałam o drabinie,
ale Lottie chciała tam iść.
Jest tu pierwszy raz.
Pójdę w znajome miejsce.
To twój debiut. Jeśli chcesz…
Spróbuję wyjść po drabinie.
Jestem bardzo wdzięczna Unie,
ale wie, gdzie jest terenówka,
więc ma przewagę.
Nie wiem, co wybiorę. I tak zawsze się gubię.
Reszta mnie nie obchodzi. To zadanie indywidualne.
Nie ma drużyn.
Najbardziej chciałabym uciec.
Spróbuję chyba przez tunel.
Wiem, co robię.
Nieprawda.
No dobra.
Zaczynamy polowanie.
To ja idę w tę stronę.
Wykorzystam jedną z tych ścieżek.
Będą próbowali jak najdalej uciec.
Postaram się zmniejszyć odległość między nami.
Ruszamy.
Bądź czujny.
Muszę się rozglądać.
Ale głośne te liście.
Tunel jest dobry, na uboczu, nieco ukryty.
Zobaczymy, co będzie z narzędziami.
Nie chcę się po nie wracać.
Tunel wydaje się sprytnym wyborem,
ale klucze do wyjścia ukryte są w pułapce Beara.
Tunel…
Pewnie jest tam.
Jazda.
Nie idę na pewniaka.
Jestem przerażona,
zupełnie jak za pierwszy razem.
Ale jestem silniejsza, niż myślę.
WYJŚCIE
Mel wybrała to samo wyjście, co Zuu.
Czeka ich zacięty wyścig.
Kto pierwszy dotrze do tunelu, będzie miał przewagę.
Muszę iść tam? Chyba tak.
Tędy szłam ostatnio?
Trochę znam drogę.
Idę do terenówki.
Widziałam ją wcześniej.
Wiem, gdzie jest.
Oby to był dobry wybór.
To najbliższe wyjście, ale klucz znajduje się aż przy Stawie Kajmanów.
I ma towarzystwo.
Muszę iść… Nie wiem dokąd.
Pójdę do drabiny. Muszę zachować czujność.
Zrobię to po swojemu, szybko.
Jeśli to było tam,
to teraz muszę iść tędy. Dobra.
O Boże.
Coś tam jest.
Kawałki drewna.
Nie wiem, do czego służą.
Natknęłam się na deski. Pewnie są częścią drabiny.
Wezmę ze sobą…
trzy solidne kawałki.
Lottie znalazła narzędzia,
ale dopiero przy drabinie dowie się, czy do niej pasują.
Dobra.
Robię za dużo hałasu.
Chyba kogoś widzę.
Boję się, że zaraz na mnie wyskoczy.
Gotowe.
Nie wiem, jakiego narzędzia potrzebuję, ale spróbujmy.
Zaryzykuję.
Ścigani robią postępy.
Jeśli wejdę głębiej,
łatwiej będzie mi nasłuchiwać nieoczekiwanych dźwięków i ruchów.
UNA — ODLEGŁOŚĆ OD WYJŚCIA: 43 M ODLEGŁOŚĆ OD BEARA: 39 M
To Una.
Doszłam do klatki.
Jest w niej klucz.
Ciekawe, czy potrzebuję go do terenówki.
Pewnie tak.
Najważniejsza zasada: żadnych założeń.
Mam 30 sekund, żeby odwiązać klucz do terenówki.
Na Arenie podstawą jest trzeźwe myślenie mimo presji.
To nie są kluczyki do terenówki.
Una niepotrzebnie podejmie olbrzymie ryzyko.
Jeśli popełni błąd,
poniesie konsekwencje.
No dawaj. To trudne.
Niełatwo jest poluzować węzły.
O mój Boże.
Ale ciężko.
Nie dam rady. Nie!
ZŁAPANA
Jestem na siebie wściekła. Jak mogłam dać się złapać?
Żałuję, że nie poszłam do drabiny,
tak jak planowałam.
Una podjęła odważną próbę, ale wpadła w pułapkę.
Wszystko na nic.
Będzie jeszcze bardziej zła,
gdy dowie się, że wszystko widziałem.
Jest wściekły.
Dobra.
Złapałem go za głowę.
Teraz widać, że na Unę czyhają też inne niebezpieczeństwa.
Arena jest niebezpieczna.
Może na razie go zatrzymam.
Idziemy.
Una.
Coś ty zrobiła?
Mówiłem, żeby nie zbliżać się do błyskotek,
jeśli nie masz pewności.
Wrócę po ciebie.
Jestem zła.
Idiotka ze mnie. A tak się ostatnio starałam.
Teraz weszłam prosto w cholerną pułapkę.
Jedno złapane.
Świetnie. Chodźmy.
Jezu.
Ktoś wpadł.
O rany.
Jak szybko.
- Może to Big Zuu. - Ktoś się wkurzył.
Una została złapana,
ale na wolności jest jeszcze trzech ściganych.
Muszę wejść wyżej. Potrzebny mi dobry punkt obserwacyjny.
Chcę dojść do tunelu.
Niech spojrzę na mapę.
Pomyślmy.
To fajne miejsce.
Tunel jest przede mną.
BIG ZUU — ODLEGŁOŚĆ OD WYJŚCIA: 249 M
MEL B — ODLEGŁOŚĆ OD WYJŚCIA: 205 M
Nieznany teren przeraża.
Człowiek angażuje całe ciało i umysł.
Zeszłam z trasy.
Trzeba też umieć czytać mapy, a ja tego nie potrafię.
Jestem po złej stronie.
Pogubiłam się.
MEL B — ODLEGŁOŚĆ OD WYJŚCIA: 202 M
LOTTIE — ODLEGŁOŚĆ OD WYJŚCIA: 12 M
Drabina! A niech mnie.
Dotarłam.
Nie mogę w to uwierzyć. Super.
O rany.
Chyba się zbliża.
No dobra.
A ten? Idealnie.
Okazało się, że potrzebuję czterech pasujących szczebli.
Ten?
Za duży.
Nie wierzę. Muszę wrócić.
I tu pokpiłam sprawę.
Dwa szczeble pasowały. Brakowało jeszcze dwóch.
Musiałam wrócić.
Wiem, gdzie jest reszta.
Ale nie poddałam się.
To z tamtej strony?
Jestem odsłonięta.
Chryste.
Kto to? Bear.
Na pewno.
W końcu muszę się ruszyć.
To chyba nie on.
Coś mignęło w suchej trawie.
Chyba Mel.
Chwila.
Jest tam ktoś jeszcze.
To Zuu.
Skoro tu są, oboje idą do tunelu.
Będzie ciekawie.
Muszę ich obserwować.
Są dwie możliwości.
Albo któreś z nich się na mnie napatoczy,
albo mnie zobaczą i jedno z nich ucieknie.
Tak czy siak, mam szansę kogoś dorwać.
To nie tędy. O Boże.
Tędy. Zbiorę więcej szczebelków.
Nareszcie.
LOTTIE — ODLEGŁOŚĆ OD SZCZEBLI: 8 M
Chwila.
Dobra. Te są duże.
Zostawię małe deski i wezmę trzy duże.
A teraz do góry.
Świetnie.
Chryste, jak ciężko.
Pozostali mieli rację. Nie ma lekko.
Przepraszam. To było obrzydliwe,
ale zbiera mi się na wymioty.
Lottie wraca do wyjścia po drabinie,
a Bear obserwuje Mel i Big Zuu.
Jestem wykończona.
To najtrudniejsze wyzwanie w moim życiu.
Muszę wejść za drzewo.
Nie ma żartów.
Nawet ukrywanie się jest trudne.
Spory ze mnie facet,
a jest gorąco.
To trudne zadanie.
Mel chyba schodzi ze wzgórza,
a Zuu idzie w stronę tunelu.
Jeszcze mnie nie widział.
Wydaje się zmęczony.
Ruszamy.
Dotarłem do tunelu.
O nie! Gdzieś musi być klucz.
Klucz potrzebny do odblokowania wyjścia
jest na sawannie,
w klatce, która więzi już jedną ofiarę.
Jazda.
Dam radę. Muszę się bardziej postarać.
Czas na atak.
Widzę go.
Widzę Beara.
O nie.
Kusi mnie, żeby tam pobiec i go złapać,
ale lepiej zaczekam.
Oboje są w wyschniętym korycie rzeki.
Zuu będzie musiał wrócić, jeśli chce uciec tunelem.
Chwilę to potrwa.
Było blisko.
Moim celem jest teraz Mel.
Mam szczeble, żeby wejść po drabinie.
Czuję, że niewiele mi już brakuje.
Jestem wyczerpana i oszołomiona.
Mam nadzieję, że ucieknę.
Dłużej nie dam rady.
Jeśli ten nie pasuje…
Duże są za długie, a małe za krótkie.
Nie wyjdę, jeśli nie pasuje.
Nie wytrzymam.
Wróciłam do drabiny, ale szczebel nie pasował.
Włożyłam w to wszystkie siły i popełniłam wielki błąd.
Nie ma dla mnie nadziei. To koniec.
Dłużej nie dam rady.
Muszę się ukryć.
Pokonałam tę trasę dwa razy. Jestem wykończona.
Prawie liczyłam na to, że Bear mnie złapie.
BIG ZUU — ODLEGŁOŚĆ OD KLUCZA: 10 M
A to co? Jakaś klatka.
To Una? Rzucisz mi klucz?
Zdjęłam jeden. Możesz go wziąć.
- Dzięki. - Są trzy.
Podasz następny?
Bardzo ci dziękuję.
Spoko.
- Drugi. - Dzięki.
Una ma złote serce.
Gdyby w klatce był ktoś inny,
pewnie nie dałby mi klucza.
Una jest cudownym człowiekiem.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
193 M DO WYJŚCIA
MEL B — ODLEGŁOŚĆ OD BEARA: 78 M
Widzę Mel.
Jej strach jest wyczuwalny.
- Muszę iść. - Ruszyła.
- On tam jest. - Muszę działać.
Napisy: Agata Jakubiec