Kola, Mel B, Steph, musimy się zbierać.
O rany!
Pakujcie slipki na spotkanie z przeznaczeniem.
- Damy radę, Mel. - Jak ze wszystkim.
Chłopaki kontra dziewczyny? To nie fair.
Ale dziewczyny też mają moc.
Dobra.
Tylko idiota nie denerwuje się przed wyzwaniem.
Zapowiada się wyjątkowo trudne
i bardzo niebezpieczne zadanie.
Ale wszyscy wiemy, że jesteśmy tu po to,
by wykazać się nie tylko przed Bearem,
ale też przed sobą.
Do dzieła.
Wyglądasz jak spec od surwiwalu.
Racja.
Wierzymy w ciebie.
Ja w siebie też.
- A w Laurence’a nie? - Jasne, też.
Zastanowię się, co mamy zrobić.
- Jasne. - I to zrobimy.
- Świetny plan, Steph! - Taką mam strategię.
Całą noc nad tym myślałam.
- Lecimy. - Bezpiecznego powrotu.
Wierzę w was. Powodzenia!
- Dla obu drużyn! - Na razie!
- Miłego! - Tędy.
- Miłej zabawy. - Nie idę tam.
- To naokoło. - Są kłujące.
Obejdź… Boże.
To moje podejście. Atakuję bezpośrednio.
Myślę, że to będzie trudne zadanie.
Szczerze mówiąc, niepokoi mnie podejście Laurence’a.
On startuje z lakoniczną energią…
Co znaczy „lakoniczną”?
Typu: „Nie ma co się przejmować, złotko”.
- Jest wyluzowany. - „Będzie dobrze”.
Jest trochę takim wyluzowanym antybohaterem.
Nie chce obudzić w sobie bohatera.
Jest raczej otwarty na…
komiczną porażkę.
Ale myślę,
że wyzwoli tę bohaterską energię na miejscu.
B, jak się czujesz z tym, że nie możesz tam być?
- To inna… - Okropnie.
Jest mi wstyd przez tę kontuzję kolana.
To straszne. Uwielbiam rywalizację.
Chciałbym zmagać się z Bearem, wężami i krokodylami.
Jasne.
Będzie się siłował z Bearem!
Kiedy pojawi się kajman, natychmiast ucieknie.
Na bank. Nie da rady Borisowi.
BEAR KONTRA CELEBRYCI
Una i Danny trafią na Arenę
po przegranym zadaniu,
a dwie drużyny czeka bitwa na wodzie,
czyli zadanie Tratwy Ratunkowe.
Mel i Steph kontra Kola i Laurence.
Bear dosłownie rzuca ich na głęboką wodę.
W ramach zadania
nasze dwie drużyny przywieziono na plażę Pandora,
gdzie czeka je ostateczny test wytrzymałości, prędkości
i pracy zespołowej,
a to wszystko 100 metrów od bezpiecznego brzegu,
w wodzie pełnej rekinów.
Oto oni.
Dla ocalałego na morzu
priorytetem jest dotarcie na suchy ląd.
Chyba najtrudniej przetrwać na morzu i oceanie.
Od tego zaczniemy zadanie.
Tutaj wyrzucę was z łodzi.
Tym razem
Bear umieścił worki z zapasami na dwóch tratwach i wokół nich.
Każda drużyna musi zebrać worki, podnieść kotwicę
i jak najszybciej zaciągnąć tratwy z workami na brzeg.
Następnie należy ułożyć worki w wyznaczonym miejscu
i odpalić racę.
W sztuce przetrwania
i skutecznym przejściu Areny ważnym elementem
jest zdrowy rozsądek.
Tego właśnie oczekuję.
Czy mimo presji potraficie myśleć rozsądnie?
Bo w dziczy każdy wybór może mieć poważne konsekwencje.
O to chodzi w tym zadaniu.
Dokonywanie właściwych wyborów może zaważyć na waszym przetrwaniu.
Złapiesz tratwę i zaczniesz ją ciągnąć na brzeg.
W razie kłopotów płyń do mnie.
- Pociągniemy ją razem z workami. - Dobra.
Steph była jak dowódca.
„Robimy tak i tak”.
Potrafię wykonywać rozkazy,
ale przeraża mnie to zadanie.
Zrobię jednak wszystko, by uniknąć Areny.
- Serce wali mi jak oszalałe. - Damy radę.
Dziewczyny z północy świetnie się dogadują.
- Fakt. - Zaprzyjaźniły się.
Naprawdę się rozumieją.
Mel nie chce wrócić na Arenę.
- Nie. - W życiu.
Ta fryzura znaczy, że staje do walki.
Za to Kola i Laurence bardzo się od siebie różnią.
- Są z różnych środowisk. - Tak.
I z innych pokoleń.
W krytycznej chwili trzeba trzymać się partnera.
Racja.
Od razu popłynę odczepić tratwę.
Przynieś mi worki i płyń od razu do brzegu.
Mam z Kolą sztamę. Byliśmy już razem w drużynie.
Oby pomogła jego sprawność fizyczna.
Czujemy się pewni zwycięstwa.
I razem ułożymy je na plaży.
Damy czadu. To będzie świetna współpraca.
Nie chcę trafić na Arenę. Laurence już tam był
i się jej boi,
więc zrobimy wszystko, by tam nie wylądować.
Przygotujcie się. Trzymajcie się metalowego pręta.
Gotowi…
Skacz.
Teraz.
Steph, Mel, Kola i Laurence są już w wodzie.
O rany!
Przez cały czas powtarzałem sobie w myślach,
że muszę jak najszybciej dopłynąć do tratwy.
Niech kieruje mną doświadczenie zdobyte w dżungli.
Chyba nie wiedzieli, na co się piszą.
Było naprawdę ciężko.
Zasuwałyśmy ze Steph.
A końca nie było widać.
Pomarańczowe dobrze zaczęły.
Mel dostała się na tratwę,
a Steph zbierze worki.
Gdzie jest kotwica?
A Czarni?
Widzę, że Laurence płynie w stronę tratwy.
Teraz muszą zebrać worki.
Do brzegu mają sto metrów. Muszą odpiąć worki.
Postanowiłem nie panikować i działać metodycznie.
Nie ma czasu na odpoczynek.
Trzeba działać.
W pewnym momencie zauważyłem, że Mel była już na tratwie.
Spojrzałem na Laurence’a, który się miotał,
i pomyślałem:
„Chryste”.
Popełniliśmy ogromny błąd.
Rzucałem się na tratwę, żeby na nią wskoczyć,
ale nie było łatwo.
Nagle włączyła mi się reakcja walka lub ucieczka.
Nie mogę oddychać.
Laurence ma chyba dość.
Ratunku!
Zdaje się, że potrzebuje pomocy.
Nie mogę oddychać!
Trzymaj się.
Nie mogę oddychać.
O rany, Laurence.
Ściągnę tu łódź.
Mamy kłopoty.
Brak mi tchu.
Nie przewidziałem, że tak trudno będzie wsiąść na tratwę.
To ja powinienem był się nią zająć,
bo jestem sprawniejszy.
Trzymam cię bardzo mocno.
Nie mogę oddychać.
Ułożę cię na desce.
Dobra, Laurence.
Zabieramy cię na brzeg.
Wszystko gra.
Wybacz, Kola.
Ratownicy zabrali Laurence’a.
Wygląda na to, że wypadnie z gry.
Czuję ucisk w klatce piersiowej.
Dasz radę iść?
- Hej. - Nie mogę złapać oddechu.
Możesz wracać.
Oddychaj głęboko.
Brakuje mi tlenu.
Już dobrze.
- Spróbuj się oprzeć… - Możecie to zdjąć?
W porządku.
Nie mogłem oddychać. Przerażające.
Myślałem, że mam zawał.
O Boże…
Już dobrze.
Oddychaj głęboko.
Kola, straciłeś zawodnika.
Tak już bywa.
Oby Laurence’owi nic nie było.
Spełnił się najgorszy scenariusz.
Zostałem sam.
Myśl o zadaniu.
W oceanie to niewykonalna misja.
Byłem bardzo sfrustrowany.
Steph ma mnóstwo worków.
Ciągnie je na ląd.
Chwilami czułam, jak mocno bije mi serce,
ale Bear złapał mnie już dwukrotnie,
co wiele mnie nauczyło,
a wiedza to potęga.
Mel ciągnie tratwę.
Dawajcie, dziewczyny!
- W porządku, Kola? - Tak.
Dziewczyny mają zdecydowaną przewagę.
Kola wciąż zbiera worki.
Byłem okropnie zmęczony, ale musiałem skończyć.
Chciałem jak najlepiej wykonać to zadanie.
Tak bardzo skupiłyśmy się na zadaniu,
że nie patrzyłyśmy na tamtych. Robiłyśmy swoje.
Kiedy dowiedziałam się, co spotkało Laurence’a
i że Kola musiał radzić sobie sam, byłam w szoku.
- Co z nim? - Gdzie jest?
Podali mu tlen.
Już samo wykonywanie zadania miało w sobie dość dramatyzmu.
Kiedy zobaczyłam Laurence’a z maską tlenową,
przestraszyłam się, bo to działo się naprawdę.
Ciągnij! Biegiem!
Jeszcze.
Jestem wykończona.
Na brzeg, żeby fale jej nie zniosły.
Dobra.
Teraz zdejmujemy worki.
Wykorzystałam resztki energii.
Dałam z siebie wszystko.
Brawo, Steph. Dobra robota.
Wróg może zniweczyć każdy plan.
Kola płynie teraz do brzegu,
co pochłonie mnóstwo energii.
Będzie musiał jeszcze wciągnąć tratwę.
Nigdy się nie poddaję. Nie zawiodę drużyny.
Nie jestem taki.
Dasz radę.
Miałem szansę wygrać.
To trudne.
Z wodą nie ma żartów.
Kola próbował sam dokończyć zadanie.
Nie martw się, złotko.
Pomożemy ci.
Postanowiłyśmy pomóc, bo tak należało zrobić.
Ciągnij.
Na brzeg z nią.
Ratownicy, z Laurence’em w porządku?
Tak. Łapie powietrze.
Nic mu nie będzie.
- Brawo. - Podnieś tratwę, Kola.
Możecie go zostawić.
Zagrożenie minęło. Mel, Steph, wystarczy.
Gotowa? Na trzy.
Brawo.
Raca oznacza, że wszystkie worki są na miejscu.
Cieszyłam się, że Laurence’owi nic się nie stało.
Koli też nie.
Jestem przeszczęśliwa, że się nam udało.
Kola, nie odpuszczaj.
Dobra robota.
Świetna współpraca.
Spisałyście się. Doceniam waszą pomoc.
To było ważniejsze.
Co za frustrujący dzień. Mogliśmy wygrać.
Oczywiście dziewczyny były świetne
i szybkie,
ale musieliśmy pokonać wiele trudności, które je ominęły.
Odpalaj racę, Kola!
Brawo!
Wróciłeś do nas, Laurence. Wszystko gra?
- Zdaje się… - Tak.
- Martwię się. - Nie trzeba.
- Nabrał rumieńców. - Będzie dobrze.
- Co się stało? - Zaplątałem się pod tratwą.
- Straszne. - Na szczęście…
- Dziękuję za ratunek. - Dałeś radę.
W takich chwilach warto mieć przy sobie Beara Gryllsa.
Zaplątałem się trochę pod tratwą
i zamieniłem w spanikowanego staruszka.
To było głupie.
Rzucałem się zbyt gwałtownie.
Mam nauczkę.
Brawo. Dałyście z siebie wszystko,
współpracowałyście i pomogłyście Koli.
Laurence, podamy ci sól fizjologiczną w kroplówce.
Musisz unikać słońca i się nawadniać,
bo o świcie wejdziecie na Arenę.
Tak jest!
Co za ulga.
Zasłużyłyście na to, dziewczyny.
Poczułem się oszukany.
Zadanie było nie fair.
Nasza drużyna musiała przejść trudny poziom,
a dziewczyny łatwy.
Ale tak się wszystko ułożyło
i nie ma innego wyjścia.
Myślałem tylko, żeby skończyć,
bo jeśli wykonam zadanie, ocalę resztki dumy.
Na tym etapie walczyłem już tylko o to, bo wyścig i tak przegraliśmy.
Wracajcie do obozu odpocząć. Widzimy się jutro.
Wracaj do zdrowia.
Dbaj o siebie.
Jestem zawiedziony.
Nie przez Laurence’a. Starał się, jak mógł.
Jako drużyna byliśmy za słabi
i sporo nas to kosztowało.
Teraz czeka nas Arena.
Teraz byłoby tam niebezpiecznie.
To prawda. Fale są silne.
Ocean jest dzisiaj wzburzony.
- Wrócili. - Już są.
Jesteśmy!
- Witajcie. - Dzięki.
Zaraz opowiemy wam o zadaniu. Było dość dramatycznie.
Musieliśmy wyskoczyć z motorówki.
- Płynącej. - Do wody.
- Tyłem. - Nie mów!
- To było fajne. - I dopłynąć do tratwy.
Pływanie pomyliło mi się z tonięciem.
Też mi się zdarzyło.
Nie żartuj.
Byłem przemęczony, panikowałem,
zaplątałem się w tratwę
i nie zapanowałem nad emocjami,
więc coraz trudniej mi się oddychało.
Krótko mówiąc, Laurence miał kłopoty,
więc Kola został sam.
Z całym zadaniem?
W rezultacie wykonał całe zadanie,
obliczone na dwie osoby, zupełnie sam.
Brawo, Kola.
Bo ja, cykor, leżałem na plaży jak ryba, łapiąc oddech.
Nakreślę wam sytuację.
Miałyśmy świetny plan.
Dotarłyśmy na brzeg, wykonałyśmy zadanie.
I zobaczyłyśmy…
Laurence’a z maską tlenową.
Kola był nadal w wodzie, więc poszłyśmy mu pomóc.
Po powrocie do obozu
Kola był dość milczący. Wydaje mi się, że poczuł się…
Może nie oszukany,
ale chyba uważa, że znaleźliśmy się w niekorzystnej sytuacji.
Brawa dla Koli za samodzielne wykonanie zadania.
- Pomogłyśmy mu. - Właśnie.
- Miał pomoc. - Tylko na plaży. Wyluzuj.
Wściekłem się.
Nic mi się nie udało.
Dziewczyny za bardzo się stawiały,
bo wiele się wydarzyło,
zanim pomogły mi z ostatnim kawałkiem liny.
Bez jaj.
Nagle okazuje się, że nam pomogły,
a ja jestem biedną sierotką,
kompletnie do niczego, więc trzeba mi pomóc
po skończeniu zadania.
Nie podoba mi się to.
Powiedzieć, kto wejdzie na Arenę?
Tak.
My, o dziwo.
Ale muszę powiedzieć…
To tylko moja przesadnie szczera opinia.
Gdybyś na początku
otrząsnął się i wskoczył na tratwę,
my i tak miałyśmy jasną, niemal wojskową strategię.
Teraz widać, że Bear nie bierze jeńców.
Podali ci tlen, a i tak trafisz na Arenę.
Naharowałeś się, żeby ocalić siebie i partnera.
- Jesteś wykończony. - Został sam.
Musisz odzyskać siły i pokazać się jutro z jak najlepszej strony.
Brawa dla całej czwórki.
Gratulacje. Mieliście pecha.
Po powrocie atmosfera była napięta.
Nikt nie świętował.
Nikt.
Cieszyłyśmy się, że nie trafimy na Arenę,
bo włożyłyśmy w to mnóstwo wysiłku,
ale Kola był w podłym nastroju, bo czuł się niesprawiedliwie potraktowany.
Nie denerwuj się, szefie.
- To jakiś obłęd. - Spokojnie.
Absurd. Musiałem wszystko robić sam.
- Jasne. - Mówią, że mi pomogły.
- Rozumiem. - Pomogły wciągnąć tratwę.
- Irytujące. - Żebyś wiedział.
Masz prawo się wkurzać.
Nie było ich przy mnie w wodzie.
Zresztą nie prosiłem ich o pomoc.
Zdaje się, że komentarze Pomarańczowych
tak jakby…
umniejszyły zasługi Koli, który harował sam.
Kiedy Mel mówiła, że pomogły Koli i jego drużynie,
nie przyjął tego najlepiej.
Chyba go uraziłyście,
mówiąc, że mu pomogłyście.
- Bo pomogłyśmy. - I dobrze.
Ja mam z nim gadać? A jeśli powiem coś nie tak?
Przynajmniej spróbujesz.
- Przyszłam się na ciebie gapić. - Serio?
I powiedzieć, że…
nie potrzebowałeś pomocy.
To była niewielka pomoc, i to tylko pod koniec.
- Pomogłyście mi wtedy. - Tak.
- Wiem. - To jak?
- W porządku. - Nie uśmiechasz się.
Bez twojej energii jest zupełnie inaczej.
Wszystko jest…
- Racja. - Co nie?
To prawda.
- Mów… - Spisałyście się.
Nieważne. Mów, co ci leży na wątrobie.
- Nie ma potrzeby. - Nie chcemy, żebyś tak się czuł.
To niefajne.
Lubię z ciebie szydzić i się wygłupiać.
Wolę dziś wyluzować. Nie mam siły.
Czyli nie pożartujemy. Daj znać, kiedy będę mogła cię powkurzać.
- Dobra. - Proszę.
Z Mel łączy mnie dziwna relacja.
Naprawdę się lubimy,
ale też działamy sobie na nerwy.
Mel przypomina mi moje starsze siostry,
więc pewnie tak ją traktuję,
a ona dobrze wiedziała, jak mnie wkurzyć.
Ale później przeprosiła — na swój sposób.
Hej.
Tu twoja żonka.
Jesteś jajcarzem.
Przy wszystkich lubisz żartować.
Ale bałeś się dziś, co?
To było przerażające.
Naprawdę myślałem, że mam zawał.
Wszystko przestało działać.
- Tak się czułem. - To straszne.
Pewnie dlatego wciąż jestem roztrzęsiony
i użalam się nad sobą.
- Stary… - Wszyscy…
Chodź do mnie.
Zawsze się z siebie nabijamy. Nie gadamy o emocjach.
- Wiem. - To dziwne.
Kiedy Bear mnie złapał…
Mogą popłynąć łzy.
To zaczęło mnie uspokajać.
Czuję, że uniknąłem grubszej afery.
- Jasne. - Wiesz? Mogło być naprawdę źle.
Doświadczyłem czegoś przełomowego.
Na skraju życia i śmierci.
Dostałem reprymendę
od mojego dość starego organizmu.
W tej kwestii nie stanąłem na wysokości zadania.
Zawiodłem.
Znajomy sportowiec ma trenera wizualizacji,
który każe mu wyobrażać sobie wszystkie etapy aż do zwycięstwa.
Ja tego nie robiłem.
Odkryto mnie, gdy miałem 15 lat.
Wkrótce zdobyłem mistrzostwo Wimbledonu.
To był wyjątkowy dzień.
Ale ja byłem w swoim świecie.
Co myślałeś, kiedy miałeś zwycięską passę?
Pierwszy, najmłodszy.
Co miałeś wtedy w głowie?
Największym wyzwaniem jest ciąg dalszy.
- Pomyśl o Taylor Swift. - Jasne.
Obecnie.
W tamtych czasach w Niemczech codziennie o mnie pisali.
O tym, co jem, gdzie i z kim.
Nawet rodzice byli onieśmieleni.
Rozumiem.
Kiedyś byłem bardzo silny.
- Wyższy. - Jak to? Nie skurczyłeś się.
Miałem 193 cm wzrostu.
Teraz mam 185.
Operacje biodra, kolan i kostki sprawiły, że się zmniejszyłem.
- Aha. - O osiem centymetrów.
Słono za to zapłaciłem.
Ale pozostawiłeś spuściznę,
której nie da się przeoczyć ani zignorować.
To niesamowite.
Patrzyłam na ocean, myśląc, co jest w życiu naprawdę ważne.
Tutaj to przytłacza.
Nie ma co robić. Pozostaje myślenie.
- Jasne. - Wiesz?
I słuchanie innych.
Każdy ma ciekawe spojrzenie na życie.
Aż mi się w głowie kręci,
bo nigdy tyle nie słuchałam.
Ani ja.
Nigdy. Często brakuje mi słów.
Po prostu chłonę. Nie wiem jeszcze, jaki mam pogląd na życie.
- Ja też nie. - Zwykle dużo mówię.
- Za mało słucham. - I ja.
Odejdę stąd z ważną życiową lekcją,
choćby to było jutro po Arenie.
Ale też nie chcę jeszcze odchodzić.
Nie jestem gotowa.
Chyba wiem, po co tu jestem. Żeby uczyć się od pozostałych.
Są o wiele bardziej wygadani i pewni siebie,
ale bardzo często ich słucham.
Brakowało mi tego.
Wielu rzeczy nie przepracowałam.
Noszę w sobie ból i traumę,
ale kiedy nie słucham ludzi,
popełniam błędy.
Myśl, że jutro trafię na Arenę
i mogę pożegnać się z tą przygodą,
trochę mnie przeraża.
Nie czytam nut, ale w pięć minut skleję rymy.
Ja też, jak te z Wannabe w toalecie.
- Same pisałyście piosenki? - To mój rap.
- Serio? - Pewnie.
Dostałyśmy nagrodę Novello.
Nie ściemniaj.
- Serio. - Daj spokój.
- Nie doceniasz spicetki. - No nie.
Nie wierzysz w nagrodę?
Żartowałem.
- Wszystko pisałyście same? - Razem.
- Zawsze? - Tylko piosenkę Mama osobno.
Przeprosiłam w niej mamę.
Co znaczy „zig-a-zig-ah”?
Nigdy się nie dowiesz.
- Wiem, co to znaczy. - Wydaje ci się.
Dla każdego coś innego.
Sama prawda.
Lubię gadać o Spice Girls. To moje życie.
Nie mam zamiaru się chwalić.
To musi być miła rozmowa.
Nie będę wymieniać, co osiągnęłam.
To nie w moim stylu. Ale to moje życie.
Jestem dumna z bycia Spice Girl.
Jasne, że tak.
Na całym świecie tylko pięć lasek
to Spice Girls. Jestem jedną z nich.
- Pomyśl, z czym się zmierzyłeś. - Jestem sobą rozczarowany.
Napotkałeś niespodziewaną trudność i ją pokonałeś.
- Możesz wszystko. - Dzięki. Ty też.
- To miłe. - Wierzę w to.
Powodzenia jutro.
Każdy z nas musi walczyć sam.
Wystarczy, że wytrzymamy godzinę.
A jeśli wszyscy wytrzymamy i nie wpadniemy?
To by było coś.
- Jak poszło? - Chyba dobrze.
Świetnie.
- Chyba lepiej chodzisz. - Tak się wydaje.
Czuję coś, ale to nie jest ból.
- Nie powstrzyma mnie. - Super.
Zrobili mi rezonans.
Nie widziałem jeszcze wyników.
- Jesteś spokojniejszy. - Jakbyś pojaśniał.
- Maskowałeś ból. - Tak.
Wypijmy za króla Borisa!
Król powrócił!
To może być nasz ostatni wieczór.
Fakt.
- Cieszcie się chwilą. - Właśnie.
To jedyne rozwiązanie.
Przyszłości nie znamy, a co było, minęło.
Jest tylko tu i teraz.
Pójdziemy tam gotowi.
Będzie, co ma być.
Dzieci będą z ciebie dumne.
To prawda. Mamuśka z dżungli.
Było tu mnóstwo owadów.
- Strząsnęłam je. - Dzięki.
Mam nadzieję, że wszystkie.
Jest jak jest.
Nigdy nie przeżyłem
czegoś tak fizycznie wymagającego jak dzisiaj.
O dziwo, czuję się przygotowany
na jutrzejszą Arenę.
Przykryję ci stopy, Laurence.
To nieprzyjemne i przerażające doświadczenie,
ale żadna Arena
nie będzie gorsza od dzisiejszych wydarzeń.
- Daj z siebie wszystko. - Jasne.
I nie idź na siku.
Nie ma mowy. Ani na kupę.
Dobrze spałeś?
Obudziłem się o 2 i już nie zasnąłem.
Było gorąco. Cały się kleiłem.
- Może z nerwów? - Nie.
- Mnie się zdarza. - Kumam.
Trochę się martwię, że będę wyglądał jak podczas karnawału.
Masz wymyślne przebranie.
Hejka.
- Tu jestem. - Przestań.
Na kogo stawiacie?
Laurence ma wprawę. Już tam był.
Oby Unie się udało. Chcę, żeby wróciła.
Uwielbiam Danny’ego i Kolę, ale mogą odpaść.
Co?
Wszystkich was lubię, ale to zawody.
Zmroziło mnie, kiedy to powiedział,
bo to wczesny etap, a on jest kochany.
Teraz wiem, że Big Zuu kocha rywalizację.
Powiedział, że ucieszy się, jeśli ty i Kola odpadniecie.
Najbardziej mu zagrażasz.
Kobiety uważa za słabsze.
Nic takiego nie powiedziałem.
Bo niby kiedy?
- Tak wywnioskowałam. - A Laurence?
- Żartuję. - Co z nim?
- A może i nie. - Zabawna jesteś.
- Mówię szczerze. - Ja też.
Nie miałby nic przeciwko, zwłaszcza gdyby odpadł Danny.
- Tak. - Żartuję.
Mel czasem jątrzy,
a później się zgrywa, że to żarty,
ale nie cofnie już tych słów.
Zanim się coś powie,
trzeba pomyśleć, jak to odbiorą inni.
Każdy ma swoje zdanie, i dobrze,
ale Mel nie powinna była im tego mówić
przed wejściem na Arenę.
- Prawda? - Zgadzam się.
Nie podobają mi się takie metody.
Ja bym się wkurzyła.
To było trochę za mocne.
Mówi, że żartuje, ale wiadomo, że nie.
Nasi celebryci przeżyli kilka szalonych dni.
Przeszli nad Jarem Grozy, skoczyli z łodzi do wody,
a Laurence’a cuciła lekarka w bikini.
Szczęściarz.
Co więcej, czworo z nich wejdzie zaraz na Arenę.
Cześć. Chodźcie do mnie.
Śmiało.
- Holly. - Wszystko okej?
- Tak. - Gorąco nam.
Okropny dziś upał.
Wy jesteście wyluzowani,
a wy wyglądacie przerażająco.
- I jesteśmy przerażeni. - Jasne.
Kola, Laurence, Una, Danny,
wejdziecie zaraz na Arenę.
Musicie ukryć się przed Bearem lub uciec z Areny.
Spędzicie tam godzinę.
Macie trzy wyjścia.
Z każdego skorzysta jedna osoba.
Musicie strzec się nie tylko Beara,
ale też pułapek.
Kto wpadnie w ręce Beara lub w pułapkę,
będzie zagrożony eliminacją.
Jedno z was wróci dziś do domu.
Życzę wam powodzenia.
Ruszajcie na Arenę.
- Jazda. - Powodzenia.
Dacie radę.
Dajecie!
Bądźcie ostrożni, zwłaszcza Laurence.
Wczoraj kiepsko mi poszło, ale nie jestem przegrywem.
Bear, musisz się postarać, żeby mnie znaleźć,
bo ucieknę, nim się obejrzysz.
Nie chcę wracać do domu.
Chcę stawiać sobie wyzwania,
więc będę walczyć z całych sił.
Chcę tam iść i jak najszybciej się wydostać.
Sportowiec nie myśli, co by było, gdyby.
Kiedy nadejdzie czas działania, będę gotowy.
Otarłem się o śmierć, ale nie składam broni.
Zawsze trzeba się wystrzegać podstarzałego lwa.
Te młode lwiątka powinny się mieć na baczności.
No dobra.
Jesteśmy tutaj.
To są ścieżki?
Możliwe.
Dlaczego wam to mówię? Spójrzcie na siebie.
Macie olbrzymią przewagę kondycyjną nad staruszkiem w palemce.
Ale ty masz rozum.
By skorzystać z wyjścia,
ścigani muszą znaleźć odpowiednie narzędzie.
Wiadomość, czego i gdzie szukać,
znajdą przy wyjściu.
Wiecie, dokąd idziecie?
Nie powinniśmy tego zdradzać. Bo co?
Ale tym razem
przy niektórych narzędziach są pułapki z sekundnikiem.
Ich uruchomienie oznacza kłopoty.
Ruszamy. Przed nami sporo pracy.
To mój drugi raz na Arenie, przez co mogę mieć przewagę.
Pozostali są młodzi, pełni wigoru, krzepy i energii,
ale bardzo się denerwują.
Dam znać, że rozpoczynam polowanie.
Czyli ruszamy.
Chyba muszę to obejść.
Boję się, że będę ścigana,
więc muszę wydostać się z Areny.
Chcę spróbować przekopu pod płotem.
Laurence już tam był,
ale mogę go prześcignąć.
Gdzie ja jestem?
Przekopię się pod płotem.
Trochę się denerwuję.
Nie chcę wpaść.
Zboczyłem ze ścieżki i trochę się pogubiłem.
Spodziewałem się tego.
Wczoraj nie poszło mi najlepiej.
Muszę o tym zapomnieć
i skupić się na obecnej sytuacji.
Bear już ruszył.
Oczywiście doskonale znam już wyjście pod płotem,
ale idzie się tam po stromym zboczu.
Celuję w wyjście przy terenówce.
Myślę, że uda mi się znaleźć drogę
i za szybko nie biegać.
Zejdziemy tędy.
Zmierzam na sam środek Areny,
bo tam najprędzej zobaczę przechodzących zawodników.
Znajdę odpowiednie miejsce,
pewnie tam niżej, nad rzeką,
i będę czekał.
Dobra, tu ścieżka się rozwidla.
Idę w prawo.
To będzie trudniejsze od 80 minut meczu rugby.
Chcę jak najszybciej dotrzeć do wyjścia.
Zmierzam w stronę drabiny,
ale jeśli się nie uda, po drodze zmienię plan.
Podoba mi się Kostaryka, dżungla
i to, czego uczy nas Bear.
Nie chcę skracać tej przygody.
Chcę tu być do końca.
Uruchomiła się pułapka.
Szybcy są.
Danny. Kolejna pułapka.
Są nieostrożni. Muszą być dość blisko.
Idziemy.
ODLEGŁOŚĆ OD BEARA: 53 M
Czekaj. Na ziemię. Kto to?
Kola.
Prawie wpadłem na Kolę.
Dobra.
Spróbuję odciąć mu drogę.
Ruszamy.
Kto to?
Widziałem to spojrzenie.
Nie chce wpaść.
Będzie wspaniałą ofiarą.
Lubię wyzwania.
Dorwiemy go.
Jak oceniacie ich szanse?
Laurence może się męczyć.
Nie wiem, ile ma jeszcze pary po wczoraj.
- Racja. - Ale tylko on już tam był.
To olbrzymia przewaga.
Una bardzo się martwiła.
Może nie być dość skoncentrowana.
Wydaje mi się, że na wiele ją stać,
bo chce sobie udowodnić, że da radę
i jest silna.
Ma bojowe nastawienie.
Kola daje z siebie wszystko.
Danny był kapitanem wielu drużyn rugby.
Nie wiem, czy nie przeceniacie jego siły psychicznej.
Od dawna nie gra zawodowo.
Jest teraz bardzo zrelaksowany,
żyje w zgodzie z naturą.
Czasami to utrudnia koncentrację.
Dotarłam do polany.
To pewnie gdzieś tutaj.
Zgubiłam się, szukając płotu. Nie wiedziałam, gdzie jestem.
Szybciej.
Nagle zobaczyłam siekierę.
To musi być to.
Nie wiem, czy mi się przyda, ale biorę.
Una musi dotrzeć do wyjścia,
by dowiedzieć się, jakiego narzędzia potrzebuje.
Świetnie.
Tu chciałem dotrzeć. Jest drabina.
Super.
To mapa.
Muszę zdobyć szczeble drabiny.
Aby uciec po drabinie,
Danny musi znaleźć brakujące szczeble,
które są przy Stawie Kajmanów.
Świetnie.
Jest terenówka.
Dobra.
Muszę założyć koło,
ale potrzebuję do tego
czterech nakrętek do kół.
Są daleko stąd.
Aby uciec terenówką,
Laurence musi założyć koło, używając nakrętek,
które są ponad pół kilometra dalej.
Nie chcę się rzucać w oczy,
bo zaraz wejdziemy na wzgórze.
Wolałbym nie odcinać się od nieba.
Gdyby to była Arena Seniorów, byłbym gotowy do walki.
Ale nie jest.
Współzawodniczę z trójką najbardziej sprawnych fizycznie
zawodników.
O nie. Ktoś tu jest.
Una.
Jak ci idzie?
Nie wiem.
- Nie mogę znaleźć celu. - Jakiego?
- Płotu? - Tak.
Jest na szczycie wzgórza.
- Tam? - Tak.
Wybacz smród sików.
- Dziękuję. - Jasne.
Uważaj.
Dzięki.
To płot! Tutaj jest.
Teraz to.
Przekopię się.
Dotarłam do wyjścia.
Muszę zrobić przekop.
To była pułapka. Mam siekierę zamiast łopaty.
Przekop najszybciej zrobić łopatą,
która jest po drugiej stronie Areny.
Una musiałaby zostawić wyjście bez nadzoru.
Laurence wskazał mi drogę do płotu.
Będę go chronić.
Jeśli tu wrócę, nie dam mu wyjść.
Zagrodzę mu drogę.
Działam dalej.
Będę kopać siekierą i rękami.
Nie poddam się, skoro zaszłam tak daleko.
Nie chcę, by złapał mnie Bear.
Nie chcę odpaść. Kopię z całych sił.
Kogo z tej całej czwórki
uznałabyś za najtrudniejszego rywala?
Myślę, że to Una
jest tam zawziętą Larą Croft.
- Danny’ego się nie boję. - Ani ja.
- A Koli? - Wciąż za słabo go znam.
Nigdy nie zdradza swojej strategii.
Kola gra o zwycięstwo.
- Tak. - Inni sobie żartują.
A on chce wygrać.
Kola i Danny są w niesamowitej formie.
To nasi najwięksi rywale.
Obaj są bardzo silni.
To dobre miejsce na czaty.
Śledziłem Kolę przez całą Arenę,
ale straciłem go z oczu.
Na szczęście wśród drzew znów mam lepszą widoczność.
Nagle widzę ich z odległości 100 metrów.
Jest Kola.
Zmierza w kierunku pułapki.
Zobaczymy, co się stanie.
Co to?
To lina i sieć.
Mnóstwo lin.
To nie wskazówka, więc pewnie pułapka.
Na pewno. Pójdę tam.
Niczego nie dotykam.
Brawo, Kola.
Spojrzał w górę i zauważył linę.
Mało kto patrzy w dżungli w górę.
Wszyscy ze strachem wypatrują węży.
Nie każdy ma świadomość sytuacyjną Koli i spojrzy w górę.
Byle spokojnie.
Kola jest bardzo czujny.
Podejście jest praktycznie niemożliwe,
więc zaczekam tu i będę oszczędzał siły.
To byłoby dobre miejsce
na tyrolkę.
Gdyby ktoś się zbliżył, mógłbym go zaskoczyć.
Nogi mi odpadają.
Jestem zmęczony.
Muszę oszczędzać energię.
ODLEGŁOŚĆ OD SZCZEBLI: 149 M
To inne zmęczenie niż na boisku. Ciągły upał,
nieznany teren, nowe umiejętności.
Nie mogłem odczytać mapy.
To wymagające środowisko.
Jest o wiele trudniej, niż się wydaje.
Nie spodziewałam się, że będzie tak ciężko.
Jestem wykończona. Do tego ten upał.
Panikuję.
Nie ruszę się stąd. Chronię swoje wyjście.
Jeśli zobaczę Beara, schowam się.
Nie widzę, co mam za plecami.
Co robić?
Nie wiem. Brak mi tchu,
bo jestem wykończona.
Dłużej chyba nie wytrzymam. To wyczerpujące.
Szukam pudełka z nakrętkami do kół.
Wolałbym orzeszki i gin z tonikiem.
Słyszę, że ktoś się zbliża.
To Laurence.
Idzie główną ścieżką.
Nadchodzi.
Zmęczony człowiek szuka najłatwiejszej trasy.
Na pewno będzie się jej trzymał
i tak go dorwę.
Martwię się.
To chyba siedlisko Beara.
Czuję jego obecność.
Laurence jest pewnie tuż za mną.
Nie zauważył mnie. Świetnie.
Lornetka.
Nie dla mnie.
Spojrzałem w górę i go zobaczyłem.
Mogłem już tylko stać.
Nie ruszaj się!
Dobra, jeden z głowy.
Znów pierwszy.
ZŁAPANY
Nie spodziewałem się, że tam będzie.
Zamarł,
co jest typową reakcją, gdy człowiek się boi.
Przydałaby mu się reakcja walka lub ucieczka.
Mógł uciec. Miał kilka sekund przewagi.
Ale go zamurowało.
Druga Arena i druga wpadka. Mam być dumny czy się wstydzić?
Od Beara zależy, jak potoczą się moje losy.
Złapał kogoś.
- Tak. - Ktoś wpadł.
- Bear kogoś złapał. - O rany.
Nasłuchuję.
W porządku.
Stamtąd dobiegają jakieś dźwięki.
Spróbuję przeczesać północną część Areny.
No proszę.
Znalazłem.
Aby uciec po drabinie, Danny musi odnaleźć brakujące szczeble.
TRZY SZCZEBLE DRABINY
Ale Bear umieścił je w pułapce ustawionej na czas.
Mam to rozwiązać?
Czas ucieka.
Tik-tak. Ile mi zostało?
Hej.
Słyszałeś?
Ktoś uruchomił pułapkę.
Guzdrałem się.
Czyli ktoś wpadł.
ZŁAPANY
Ale jazda.
Starałem się.
Obym miał jeszcze szansę pokazać, że mogę walczyć dalej.
Ktoś wpadł.
Może w pułapkę.
Zostały dwie osoby.
Muszę się pospieszyć.
Wiem, że tu jest jedno wyjście z Areny.
Podejdziemy bliżej
i zobaczymy, czy ktoś do niego idzie.
Co za koszmar. Jestem wykończona.
Co za zmęczenie. Zaraz zemdleję.
Nigdy nie czułam się tak źle. Opadłam z sił.
Nie wiem, jak to zrobić.
Serce mi wali.
Pamiętałam, że Bear może się tu zakradać.
ODLEGŁOŚĆ OD BEARA: 173 M
Kiedy byłam mała, najbardziej bałam się pościgu.
Ten koszmar się spełniał.
Nie wcisnę się.
131 M OD BEARA
Słyszałam w głowie głos dzieci: „Nie poddawaj się, mamo”.
To znaczy, że ktoś uciekł.
Nigdy nie zrobiłam nic trudniejszego.
Jakbym kopała własny grób.
Chryste.
O rany.
Nie poddałam się i uciekłam.
Nie ma lepszego uczucia.
Została tylko jedna osoba.
Wkurza mnie, że nie wiem, która godzina.
To zabawa w kotka i myszkę na dużą skalę.
Z doświadczenia wiem, że kot zawsze wygrywa.
Trudno coś dostrzec.
Wejdę wyżej. Może uchwycę jakiś ruch.
Zbliżamy się do końca.
Gdzie jesteś?
Mam go.
Wydaje się zmęczony.
Nie ma pojęcia, dokąd iść,
ale wie, że go ścigam.
Bear się nie patyczkuje, gdy ma swobodę działania.
Ale nie dam się złapać.
Jeśli to nastąpi, nie mogę wrócić do obozu jak gdyby nigdy nic.
Jest blisko. Czuję go.
Szybki jest.
Czuję się jak królik.
Widzę Kolę.
- Ja cię kręcę. - Dorwę go.
Biegnę.
Napisy: Agata Jakubiec