Muszę znaleźć wyjście. Każdy jest tu sam.
Co to?
To może być pułapka.
Co to było?
Pułapka?
Nie dam się złapać w sieć.
Próbowałam ominąć pułapkę. Teraz już wiem.
BEAR KONTRA CELEBRYCI
Znalazłam narzędzie, choć najpierw powinnam udać się
do wyjścia. Sama nie wiem, czy to dobrze, czy źle.
Jestem na widoku.
Minęła połowa czasu, a cała czwórka jest nadal na wolności.
Laurence miał znaleźć łopatę, żeby się przekopać.
Steph szuka wyjścia z tunelu.
Leomie i Mel liczą, że dotrą na klif pierwsze.
Bear grasuje na wolności.
To wyjście tunelem.
Potrzebuję kombinerek.
Steph musi przeciąć osłonę z siatki, by wyjść przez tunel.
Były w krzakach. A jakże.
Mam się ukryć, czy spróbować?
Lepiej się ukryję. W końcu to żółw wygrał z zającem.
WYJŚCIE
ODLEGŁOŚĆ DO ŁOPATY – 305 M
Cudnie, leje jak z cebra. Czuję się jak w Wietnamie.
Deszcz. To ożywi polowanie. I o dziwo zadziała na ich
korzyść – zagłuszy hałas, który robią. Potrzebuję nowego planu.
Wejdę wyżej. Może wypatrzę kogoś z góry.
WYJŚCIE
ODLEGŁOŚĆ DO ŁOPATY – 9 M
Boże. W końcu, łopata. Jest związana.
Zdobyłem łopatę.
Wracam do wyjścia.
Ścieżka na której byłem, to szybka arteria,
która kusi, by z niej skorzystać, zwłaszcza, gdy reszta dżungli jest gęsta.
Na bank któreś z nich na nią wejdzie.
Gorąco mi. Jestem wykończony.
Jestem zaskoczony, jak źle znoszę wysiłek fizyczny,
wbieganie na wzgórza. Myślałem, że jestem w formie.
Napiję się wody.
Wypatruję Beara.
Nie wiele mnie tu chroni, ale mogę się schować za pniem.
Na ziemię.
Ktoś tu idzie.
To Laurence. Idzie ścieżką.
Nie mogę oddychać.
Poszedł najprostszą drogą dla zmęczonych, a przez dżunglę ciężko się przebić.
Może go to wiele kosztować.
Nie mogę mówić.
Przeszedł. Czekajcie.
Widać go tam. Widzicie tamto drzewo? Jest z drugiej strony.
Problem w tym, że jestem na otwartym terenie
i na linii horyzontu. Chroni mnie jedynie drzewo. Jeśli wstanę,
rzucę cień. Charakterystyczny,
ludzki cień. Zakradnę się,
gdy zacznie kopać i się rozproszy.
W płocie jest wyrwa. Muszę się przeczołgać pod nim.
Oby po drugiej stronie czekała mnie wolność.
Mam przeczucie, że Bear tu jest.
Zachowam pozycję. Przynajmniej obserwuje otoczenie.
Jest skupiony.
Byłem w połowie kopania.
Za gorąco.
Mam 60 lat.
Musiałem.
Nie mogłem się skupić.
Niewiarygodne.
To moja szansa.
Ruszamy.
Winię nadmiar wody.
Dobra.
Będę musiał głęboko kopać.
Złapany.
Byłeś blisko.
Brakowało 30 sekund. Nie mów tego.
Zacząłem kopać i zachciało mi się siku. Straciłbym kilka minut.
Gdybym się posikał, jak zapewne robi Bear, przekopałbym się i był na wolności.
Prawie.
Złapał mnie po raz drugi. Grozi mi powrót do domu.
Pierwszy złapany. Było bliżej niż sądziłem.
Muszę dać znać pozostałym.
Co to?
Zabrzmiało, jakby… Złapali kogoś.
Cholera.
Zrobiło się groźnie.
Cztery osoby weszły, jedna już nie wyjdzie.
Zrobiło się upiornie.
Normalnie trzymamy się z dala od takich dróg i widoku, ale mam mało czasu.
Muszę złapać przynajmniej jeszcze jednego.
Wyjdzie szukać kolejnej ofiary.
Zbliżamy się do jedynego miejsca, gdzie mogą być.
Nasłuchajcie czegoś nietypowego. Trzask gałęzi,
głosy, szepty. Sprawdziłem większość wąwozu.
Albo są genialni, albo kryją się wyżej.
Leomie i Mel szukają wyjścia przez klif, ale dopiero na miejscu dowiedzą się,
czego będą potrzebowały.
Dalej.
Nie chcę być złapana. To przerażająca myśl.
Jeśli nie przetrwam, odejdę. Będę pierwszą,
którą złapią i wrócę do domu.
Nikt tego nie chce.
Boże. Znalazłam.
Wyjście.
Znalazłam wyjście.
Próbowałam przeciąć łańcuch i założyć uprząż. Potrzebuję narzędzi.
Fart.
I to jaki. Miałam potrzebne narzędzie.
Jestem przerażona i skupiona.
Widzę coś. To chyba to. Wejście na klif.
Ktoś tam jest.
Widzę Mel na tratwie. Dotarła.
Zobaczyłam Leomie. Jestem przy wyjściu, które sobie zaplanowała,
choć niezbyt mądrze. Ja też nie. Któraś musiała dotrzeć jako pierwsza.
Teraz tędy? Wyjście przez klif przepadło. Mel się wydostała. Pójdę tędy.
Obym coś wymyśliła.
Niedobrze mi. I gorąco.
Jest ciężko, ale zamierzam iść dalej.
Mój Boże.
Dotarłam do wyjścia.
Ktoś się wydostał. Chodźmy.
Rety. Oddycham za szybko.
Nie mogłam oddychać. Chciałam ściągnąć ciuchy i
pływać z krokodylami. Matko, wydostałam się.
Kto to? Leomie. Chcę, żeby ją dorwali. Dalej, Bear.
Wąż. Aż się od nich roi.
Słyszałem coś lub kogoś.
Widzę Leomie. Nie próbuje się chować. To bywa zgubne.
Kolejna pułapka?
Zastawiłem jedną z pułapek nad wyschniętym korytem rzeki. Jest niewielka szansa,
że ją złapiemy.
Ominę pułapkę?
ZŁAPANA
To cholernie wkurzające. Nienawidzę cię.
Nie wpadłam w pułapkę, próbowałam ją ominąć.
Oby dostrzegł we mnie potencjał.
Kolejny złapany.
Złapał kogoś.
Zostało mi niewiele czasu. Jeszcze jedna osoba.
ODLEGŁOŚĆ DO BEARA – 49 M
Biec czy się kryć? Nie pobiegnę szybciej niż on.
Oby mnie minął.
Posłuchajcie.
Przestało padać, dźwięk niesie się daleko. Musimy się poruszać ostrożnie.
Co to? Ktoś tam jest.
Słyszeliście?
Straciłam poczucie czasu.
Widziałem jakiś ruch przy tamtej skale.
Widzę cię, Bear. Co robisz?
Mam czysty widok, ale i teren do przebiegnięcia.
Wbiegnę tam. Będzie szybszy. Jeśli się ruszy, to ja też. Dawaj.
Mam poniżej minuty. Teraz albo nigdy.
Brawo. Złapałem cię dziesięć, piętnaście sekund przed końcem.
Zobaczyłem błysk. Bądź z siebie dumna.
Mogłam biec.
ZŁAPANA
Trzech celebrytów znalezionych i złapanych. Pierwsze polowanie za nami.
Nie wierzę. O nie.
Trzeci. Złapali trzeciego.
Zaczyna się. Boże.
Kto to?
Boże, udało się jej. Wydostałam się, ale jestem wykończona.
Nie chcę tego powtarzać.
To było przerażające. Gdzie pozostali?
Tylko ty tu dotarłaś.
Przed upływem 60 minut.
Opowiadaj.
Jak było?
Strasznie. Dosłownie koszmar.
Musiałam pływać z krokodylami, zdobyć narzędzie, przeciąć łańcuch,
przypiąć się i wspiąć po cholernej ścianie. Kłamiesz.
Wiesz, że mogłaś się ukryć?
Bałabym się.
Było brutalnie. Mamy odpowiedź, na pytanie,
czy Bear robi kupę w lesie. Otóż nie. Za to Laurence obsikał płot.
Złapane gwiazdy staną przed sądem. Jedna z nich wróci do domu.
Przede wszystkim, szacun. Weszliście tam jako pierwsi.
To onieśmielające miejsce. Laurence, jak poszło?
Podobało mi się zachowywanie czujności, ale zawiódł mnie pęcherz.
Faktycznie poprawiłeś czujność, ale mogłeś dać z siebie więcej.
Byłeś 30 sekund od wyjścia. Siku kosztowało cię wolność.
To fakt.
Steph, jako jedyna się ukryłaś.
To mądra taktyka. Prawie przetrwałaś.
Ale nie wygrasz, nie ryzykując. Słuszna uwaga.
Leomie, jaką miałaś taktykę?
Znaleźć narzędzie, a potem pomyśleć o wyjściu.
Pierwsze narzędzie było pułapką. Chciałam się nie dać złapać po
raz drugi i wziąć narzędzie, nie uruchamiając pułapki.
Ale zaczęłam myśleć jak Bear – widzisz pułapkę, zapomnij i idź dalej.
Bycie złapanym raz jest słabe. Dwa razy to klęska.
Jeden tragiczny błąd i po was. Jedno z was czeka powrót do domu.
Leomie, jako jedyna nie miałaś planu. Złapałem cię wczoraj. Dziś także.
Byłaś chroniona zbyt długo.
Helikopter już leci. Odpadasz.
Bez jaj.
Dziękuję.
To było niesamowite doświadczenie. Nierealne.
Choć jestem zawiedziona, że nie przeszłam dalej.
Ale to gra. Życzę pozostałym powodzenia.
Cześć.
Boże. Co się stało?
Przechodzicie. Przechodzimy.
Gdzie Leomie?
Wraca do domu?
No nie.
Jesteśmy zachwyceni, ale to nie serial a gra.
Każdemu grozi odpadnięcie.
Co się stało?
Obie zostałyśmy złapane. Ja 30 sekund przed końcem.
Złapał mnie i wystrzelił.
U mnie to było bardziej złożone.
To zabawna historia. Mów. Sikałem.
Nie. Dlatego go złapał. Nie sikał.
I to jak.
Brawo.
Gratulacje.
Nie chcę tam nigdy wracać, więc będę musiała się spisać.
Cuchniemy jak Bear.
Chcesz łyżeczkę?
Nie. Zjem jak jaskiniowiec.
Co, jeśli cię stracimy?
Dorośniecie.
Dawaj, Shirley.
Przyłóż się.
Jesteś ze swoją pierwszą miłością, żoną?
Tak. To miłość mojego życia.
Brawo.
Jak się poznaliście? Na planie. Serio?
Jak większość.
Dawno?
14 lat. Nie wiedziałam, że aż tyle.
Rewelacja.
Masz żonę?
Narzeczoną.
Jesteśmy blisko. Najbardziej boli mnie, że nie mogę z nią teraz pogadać.
Godzinami. Nie wiem, czy jej tego brakuje, ale… Pewnie spędza miło czas.
Dzięki Bogu, że zniknął.
Nie pogadam z terapeutą. Tak to teraz wygląda.
Nigdy czegoś takiego nie robiłem i nie wiedziałem,
ile mnie to będzie kosztować. Wiedziałem,
że będzie mi ciężko bez rodziny.
To najtrudniejsze.
Nie wiem, jak sobie poradzę.
Zabawne, czego się o sobie dowiadujesz w takich sytuacjach. Mam ich wiele w pracy.
Pod presją częściej stawiasz im czoło.
Albo i nie.
Nie każdy.
Czołem. Czas na ognisko. Zapraszam.
Dobry wieczór. Gratulacje, Mel. Po pierwsze, dobra robota.
Wydostałaś się jako pierwsza. Słyszeliśmy, o szokującym odejściu Leomie,
ale mam wieści. Przez następne dwa dni,
wszyscy weźmiecie udział w jednym z dwóch wyzwań.
Pierwsze nazywa się most nad przepaścią. Odbędzie się jutro w wąwozie.
Sześcioro z was weźmie udział, reszta zostanie w obozie. Una, Danny,
Shirley – będziecie zieloną drużyną.
Brzmi strasznie. Wspomniała o wąwozie i moście. Obstawiam,
że będzie chodziło o coś związanego z wysokością.
Dasz radę.
Mam lęk wysokości. Nie czuję się komfortowo
w obliczu nieznanego.
Zuu, Lottie i Joe – będziecie niebieską drużyną.
Moja drużyna to dwójka najgorszych ludzi.
Zróbmy to.
Przepraszam. Przypisałaś mi Joego,
który panikuje i Lottie,
która jest na wczasach.
Zróbmy to. Damy radę. Poradzimy sobie.
Źle znoszę instrukcje i rozkazy.
Joe, lubisz myśleć.
Mam nadzieję, że dam coś od siebie.
Jestem dobrym dowódcą.
Dowódcą, tak? Zróbmy to!
Mój plan to bycie łącznikiem między Lottie a Joem.
Jeśli mogę pomóc się komuś zmienić, to im.
Rób to, w czym jesteś dobry. Co nam grozi?
Nic nam nie będzie.
Damy radę. Spokojni i skupieni.
Co masz przed siatką?
Jak to? Z lewej strony. Twojej. Niżej. Obok głowy.
Ale na zewnątrz.
Co to jest?
Całkiem spory.
Rety, zamknijcie moskitiery. Wkurzył się. Joe, uważaj.
Jest ogromny i lata w kółko.
Jest obok Danny'ego.
Czy ktoś chce opowiedzieć dobranockę? Boris może znać przyjazne,
niemieckie bajki.
Słyszałem o kilku i opowiadałem je dzieciom, ale niewiele.
Gdy były mniejsze.
Mój pierworodny urodził się w styczniu.
Zima w pełni, zmrok zapadał wcześnie.
Dzień dobry. Kawy?
Jesteś niesamowita.
Nie wiem, jak powiedzieć Mel, że chrapie.
W stylu Spice Girls?
Cześć, Boris. Cześć, Lottie.
Dół od bikini mi spada.
Co to?
Poprawię go tu.
Jak nam idzie?
Dobrze, choć nie mogłem zasnąć.
Spanie z innymi to wyzwanie. Kola i Mel B strasznie chrapią.
Nie bez powodu mówią na nią Straszna Spicetka.
Spałem, z obu stron ktoś chrapał. Gdy się kładę, muszę ułożyć kolano.
Co z nim?
Poślizgnąłem się na gałęzi i poleciałem do przodu. Kolano puściło,
usłyszałem trzask i zaczęło puchnąć.
W porządku?
Nie.
Nie mogę za wiele chodzić. To frustrujące, bo chciałem wziąć udział w wyzwaniu.
Lekarka powiedziała mi, że ryzyko uszkodzenia go jest zbyt duże.
Rety.
Kontuzje są wpisane w bycie sportowcem. Zaczekam, żeby potwierdzić,
czy doszło do uszkodzenia struktur.
Nie chcę myśleć o powrocie do domu, bo czuję, że mam tu sporo do zrobienia.
Chciałbym wziąć udział w polowaniu. Trzymajmy kciuki.
Dobrze się czujesz?
Miałem sen o wyzwaniu.
To dobry znak. Jesteś skupiony.
Przegrałem.
Stresuję się, że przegramy. Boję się tam wchodzić,
widziałem w jakim stanie ludzie stamtąd wracali. Choćby Laurence.
Wyglądał jak korpoludzik, który trafił do lasu,
uznali go za zmarłego, wrócił po trzech latach i wymyślił
własny język. Tak właśnie wyglądał, a spędził tam godzinę.
Kto był twoim najtrudniejszym rywalem?
Facet w lustrze.
Świetny tekst.
Najsurowszy dla siebie samego.
Demony wciąż tu są. Największym wyzwaniem było bycie
codziennie w wiadomościach.
To stresujące, gdy nadają o tobie.
To wkurzające. Dzwonią cię przestrzec, ale i tak to zrobią.
Jesteś w fatalnym stanie, a oni chcą cię dobić.
Nawet gdy byłam na odwyku, chcieli wydać artykuł o tym,
jak siostra mnie nienawidzi. Mówiła, żeby ich nie słuchać,
że to nie prawda. Skąd odwyk?
Narkotyki i depresja.
Zabójcza mieszanka.
Znieczula. Nie czułam niczego. Miałam gdzieś, czy żyję, czy umrę.
Mama namówiła mnie na odwyk.
Poczułam się lepiej, ale nie pomogło.
To co pomogło? Nic. Nie będę was okłamywać. Miałam tam wrócić.
Rozpłaczę się.
Jeśli potrzebujesz, to płacz.
Zawsze się obwiniałam za błędy za młodu. Nauczyłam się, że nie muszę się karać.
Większość ludzi popełnia błędy.
Chcę udowodnić sobie, że dam radę. Dasz.
Nie powiem ci, jak wiele błędów popełniłem,
ale nie jesteśmy naszymi błędami.
Lubimy twoje towarzystwo.
Zaadoptuję cię.
Pójdziesz i dasz czadu. Razem damy.
Jesteśmy podobni. Wiele przeszliśmy, a po tym jak ich poznałam zrozumiałam,
jak bardzo tego pragnę. Lubię tu być i ich poznawać.
Zaczynam też poznawać samą siebie.
Dam czadu z wyzwaniem.
Masywne te drzwi, co? Dwa razy większe od ciebie.
Budzą lęk. Te kolce na górze. Jak mamy stąd wyjść?
Ponoć Leomie nadal nie wyszła.
Nie mów tak.
Jestem gotów. Miałem dość siedzenia w obozie i gadania.
Chcę zacząć wyzwanie, ukończyć je i pokonać Beara.
Wyglądasz jak Smurf. Nie mów tak.
Załóż też czapeczkę.
Wiesz, że jestem raperem?
Nie po tym. Jestem szanowany jako raper. Ludzie się mnie boją. Straciłem to.
Wyglądam jak idiota.
Jak się czujesz z tym, że cię zobaczą?
Oby dostrzegli, że nie jestem tylko niunią z doczepami
i sztucznymi rzęsami.
Kocham rywalizację, nie chcę robić tych wyzwań,
ale i nie chcę zawieść członków drużyny.
Mój lęk wysokości mnie dosłownie paraliżuje.
Chodź, Shirley B.
Danny jako atleta może osiągnąć bardzo wiele.
Jeśli Shirley go pokieruje, będzie idealnie.
Możemy tam utknąć. Nie lekceważmy tego.
Potem mamy Lottie, Zuu i Joego.
Chodźmy.
Dwoje hałaśliwych ludzi. Joe musi być stanowczy.
Sporo się dzieje. On tak zawsze.
Jest taki… słucha.
Nie byłby Decydująca Spicetką
w Spice Girls.
Chcę to zrobić jak należy. Nie chcę zawieść.
Do zobaczenia.
Życzcie nam powodzenia.
Kochamy was.
Nie chcę być bezużyteczny.
Pa.
Witajcie w wąwozie. Oto most i przepaść.
Przepaść. 60 metrów w dół, i tyle samo na drugą stronę.
Niczemu nie ufajcie, niczego nie zakładajcie.
Dzicz jest nieprzewidywalna, niestabilna. Przywyknijcie do tego.
Boże.
Nie wiem, czy zestresowany to odpowiednie słowo.
Jestem straumatyzowany.
Czemu musi to robić?
Nie będę kłamać. To będzie przerażające doświadczenie.
Pierwsze wyzwanie to praca zespołowa. Po drugiej stronie mostu, w skrzyni,
ukryliśmy worki. Będziecie musieli przenieść
je na drugi koniec, używając dołączonej wciągarki.
Jak widzicie, brakuje wielu desek. Trzy z nich są luźne,
użyjecie ich, by załatać dziury.
Na most może wejść na raz tylko dwójka. Jeśli spadniecie,
możecie się wspiąć z powrotem. Drużyny grają na zmiany,
to walka z czasem. Wygra szybszy.
Trzymacie się? Nic mi nie będzie.
Stresuję się.
Powiedziałabym, żeby nie patrzeć w dół. Nie panikuj, bo ktokolwiek tam będzie,
musi działać. Mamy zbudować most.
Wystarczy sięgnąć po pierwszą deskę.
Widzę też linę. Stawiaj ostrożnie każdy krok.
Pilnuj, żeby była stabilna.
Czuję, że jest w tym element kognitywny. Nie możesz liczyć,
że samo gadanie przeprowadzi cię przez niebezpieczne sytuacje.
Może iść bokiem… Nie wiem.
Musisz mieć strategię, a potem wprowadzić ją w życie.
Nie czujmy się zbyt pewni siebie.
Musisz wziąć luźną deskę i użyć jej, by przejść. Podnieść ją i iść dalej.
Ciągle ktoś papla. Spędziłem z nimi kilka dni,
ale zignoruję ich, żeby się skupić na tym, co przede mną.
Zieloni, idziecie pierwsi. Niebiescy, żebyście nie mieli przewagi,
usiądźcie tu i zaczekacie na swoją kolej. Bear będzie was oceniał indywidualnie,
patrząc, jak wam idzie. Jeśli kiepsko, czeka was polowanie. Powodzenia.
Dziękujemy.
Grę czas zacząć. Idziesz pierwszy, ty druga.
Ja przejdę jako pierwszy. Dobra.
Jak będziesz na moście, staraj się iść środkiem,
złapiesz najlepszą równowagę.
Wiem, co robię. Muszę wziąć worki, przenieść je przez most i tyle.
Gotowi? Tak. Zegar tyka.
Idę. Powodzenia!
Shirley, w porządku?
Wejdź na tą. Popchnę ją.
Nie sądziłam, że będę szła przez most
60 metrów nad ziemią.
Nie stresowałam się tak przed mistrzostwami.
Gdy już staniesz, nie śpiesz się, pochyl się.
Krok za krokiem i próbuję robić swoje.
Brawo. Świetna robota.
Shirley boi się wysokości, wiedzieliśmy o tym.
Super, że Danny ją wspierał.
Właśnie tak. Patrz na deskę.
Nie mogę patrzeć w dół.
To przerażające.
Zamienimy się, żebyś poszła pierwsza?
Nie wiem, czy panie mają tu pierwszeństwo. Idź pierwszy.
Długa ta droga w dół.
Jeśli pójdziesz za szybko, spadniesz.
Trochę tu wietrznie.
Shirley, możesz…
Możesz się cofnąć po deskę?
Nie może jej do tego zmusić. Obracanie się jest trudne.
Musi się puścić.
Patrzyła w dół i czuła, że nie ma odwrotu.
Zegar tyka.
Byłam skupiona. Nie chciałam, żeby wzięli mnie za 64-latkę,
która nie chce wykonać wyzwania. Chcę się wykazać…
Spróbuję.
Wóz albo przewóz.
Właśnie tak.
Dokładnie.
Nie upuść deski.
Dobra robota.
Nie spiesz się.
Moja teściowa jest niewiele starsza. Nie weszłaby na ten most.
Dasz radę.
Raz, dwa, trzy, cztery. Muszę wrócić po resztę.
Oby teściowa tego nie oglądała.
Za późno.
Wiesz, co możesz zrobić? Pamiętasz, jak się rozciągasz?
To, jak podjęła się wyzwania, którego się bała, jest bardzo inspirujące.
Zrobiła to.
Brawo. Świetna robota. Byłaś genialna.
Wrócił po Unę, gdyby nie dała rady z workami piachu.
Proszę.
Dziękuję.
Załóż krążek.
Ale ciężki.
Dawaj, jeszcze trochę. Sekunda, już prawie. Jeszcze jeden.
Ruszaj.
Trzymaj się środka.
Zachowasz równowagę.
Właśnie tak.
Chybocz się jak w tańcu. Podoba mi się.
Nie spojrzałam ani razu w dół. Chodźmy.
Ręka na skrzynkę.
Spisaliśmy się jako drużyna.
Ręka na skrzynię.
Ekipo, drużynowy przytulas. To było niewiarygodne.
Pracowaliście jako drużyna, daliście z siebie wszystko.
Danny, ciężko pracowałeś. Shirley, stawiłaś czoło lękom.
Przejście przez most było najtrudniejszą rzeczą, jaką zrobiłam.
Nigdy nie jest za późno. Zmierz się z lękiem.
Właśnie to dziś zrobiłam.
Rewelacja.
Jestem w szoku, że Bear stworzył drużynę z Shirley,
Danny'ego i Uny. To drużyna marzeń.
Nie martwię się o drużynę. Druga drużyna, z Zuu, wyjdzie na prowadzenie.
Potrzebujemy dowódców, ale i kogoś, kto wie, co robi. Trzeba kimś dowodzić.
Jak się do tego zabierzemy? Musimy zacząć od desek.
Otworzę wszystkie skrzynki.
Przygotuj worki.
Działaj jak najszybciej. Mamy przynosić deski?
Zgoda?
Niebiescy, gotowi? Tak.
Działajcie.
Bądźcie ostrożni. Widzimy się niedługo. Wchodzę.
Dasz radę.
Martwiłam się o Joego.
Czemu?
Wygląda jakby się od wszystkiego odciął. To nie najlepsza taktyka.
Idziemy.
Próbuję się nie ruszyć. Kucnij.
Jestem kłębkiem nerwów, ale muszę rzucać pomysłami,
co powinniśmy zrobić.
Wszedł. Zobaczę. Odłożyłem ją, ale sam nie wiem, czy dam radę.
To było imponujące.
Chodź tędy.
Przepraszam.
W porządku? Poślizgnęłam się…
Dasz radę. Pewnie.
Poradzisz sobie.
Joe jest pełen tajemnic. Przemyślał całą logistkę,
nie potrzebował desek. Miał świetną dynamikę drużyny.
Dam radę.
To praca zespołowa. Zacznij od najdalszego.
A potem bliższego.
Niemal poszłam po kolejny.
Super, że Joe wychodzi ze skorupy. Poczuł się pewny siebie.
Zmotywowało mnie to.
Ogarniam.
Tak?
Tak. Brawo!
Przenieśliśmy jeden, ale… Podaj mi go.
Kojarzysz wojskowe rozkazy? Jasno i głośno. Jak klaskanie.
Joe taki jest. Świetnie się spisujesz. To komplement.
Musimy przyspieszyć, ale bez szaleństw.
Gratulacje, przeszliście!
Myślę, że będzie blisko.
Mam dziesięć worków.
Jeśli mamy wygrać, Zuu musi być ostrożny, metodyczny i szybki.
Brawa dla niego.
Chodź.
Potrzebujesz deski?
Przejdę bez? Jesteś wysoki, masz zamaszysty krok. Dawaj.
Ten most to jedna z najtrudniejszych rzeczy w moim życiu.
Zastanawiam się, czy mnie udźwignie.
Spora wyrwa.
Dasz radę.
Boże.
Szybko, ale bez nerwów.
Nie wiem, czy dam radę.
Stań i spójrz na mnie. Nie patrz w dół. Jeśli za duża, przyniesiemy ci deskę.
Zuu ma wielką osobowość. Dumną.
Ale czy podejmuje słuszne decyzje? Nie zdziwiłbym się,
gdyby to on trafił na polowanie.
Ludzie przekreślają mnie, bo nie jestem najsilniejszy.
Jeśli udowodnię, że mogę przez to przejść, bliscy we mnie uwierzą.
Tak! Dasz radę.
Ostrożnie, rusza się trochę.
Dawaj.
Bomba! Dajemy! Jestem dumny z zespołu. Byli świetni.
Kocham was.
Brawa dla obu drużyn. Nie wyglądało to łatwo. Spisaliście się.
Na pewno jesteście ciekawi, jak wam poszło. Zieloni,
ukończyliście wyzwanie w 18 minut 56 sekund.
Niebiescy, wy w… 14 minut 47 sekund.
Wygraliście wyzwanie,
gratulacje. Dobra robota.
Wygraliście znaczącą różnicą. Włożyliście serce i mieliście
dobrą strategię.
Świetnie się spisaliście. Jestem z was dumna.
Wygraliśmy! Nie wiem jak. Nie sądziłem, że poprowadzą mnie do zwycięstwa.
Nie oceniaj książki po okładce.
Przegrani trafią do jamy niedźwiedzia. Niczego nie zakładajcie.
Pójdzie tam tylko dwoje z was. Osobą, która tam nie pójdzie, będzie…
Shirley.
Wiedziałem.
Stawiłaś czoło lękowi. Widzę cię jako konia wyścigowego
wartego miliony. Daleko zajdziesz. Narzuć sobie tempo.
Dziękuję. Wezmę to pod uwagę.
Jestem koniem i to wartym miliony.
Rewelacyjnie wczoraj wyglądałaś.
To pomogło Leomie.
Wróciliśmy.
Przetrwałeś! Gnomy wróciły do domu.
Drużyny wróciły z wyzwania pełni optymizmu.
Witam.
Chodźcie, opowiadajcie.
Musieliśmy przejść most. Mieliśmy deski do zakrycia wyrw,
bo się chybotał.
60 metrów?
Zwycięzca był szybszy o cztery minuty. Niebiescy.
Joe od początku mówił, że nie potrzebujemy tylu desek.
Weź jedną i ją wykorzystuj.
Myliłem się. Joe jest bezspornym zwycięzcą.
Udowodnił sobie coś potężnego.
Był dowódcą. Wyróżnił się.
Byłem lepszy niż sądziłem. Popłaczę się.
Coś ze mnie wyszło.
To czarny koń.
Jest jak Goliat.
Czuję się rewelacyjnie. To moja nowa twarz.
Zyskałem pewność siebie, by iść dalej.
Kolejne wyzwanie odbędzie na plaży Pandora.
Wyzwanie to wyzwanie, łatwo nie będzie.
Czuję się zestresowana.
Do wyzwań trzeba podchodzić z pokorą.
To będzie misja ratunkowa.
Brzmi szykownie.
Nie zapomnijcie o strojach do pływania. Brzmi szczególnie niebezpiecznie.
Skaczcie.
Mam zaletę bycia starszym.
Świetnie nam pójdzie.
Laurence jest na fali.
Zrobiłem w życiu o wiele więcej niż pozostali.
Pomocy!
Nie mogę oddychać!
Laurence potrzebuje pomocy.
W porządku?
Nie.
Jest cały?
Gdzie on jest? Leży pod maską.