Muszę znaleźć wyjście.
Każdy dba o siebie.
Widzę coś?
Może to pułapka.
Co to było? Pułapka, tak?
O tym mówiłam. Nie dam się złapać w sieć.
Chciałam przechytrzyć pułapkę. Mam nauczkę.
BEAR KONTRA CELEBRYCI
Znalazłam coś.
Tak jest!
Po drodze znalazłam narzędzie.
Najpierw miałam dojść do wyjścia, a później zdobyć narzędzie.
Nie wiem, czy mi to pomoże.
Nie mam pojęcia.
Czuję się odsłonięta.
Minęła już prawie połowa czasu, a cała czwórka wciąż jest na wolności.
Laurence ma znaleźć szpadel, by przekopać się pod płotem.
Steph szuka wyjścia przez tunel.
Leomie i Mel chcą jako pierwsze dojść do wyjścia na urwisku.
Tymczasem Bear ruszył na polowanie.
To wyjście przez tunel!
To tutaj.
Potrzebne mi szczypce.
Aby wyjść przez tunel, Steph musi przeciąć siatkę
szczypcami do drutu.
Byłam przy tym krzaku.
ODLEGŁOŚĆ: 464 M
No jasne.
Schować się czy spróbować je zdobyć?
Nie wiem.
Chyba lepiej się schować.
Żółw wygra wyścig. Bez pośpiechu. Schowaj się.
ODLEGŁOŚĆ OD SZPADLA: 305 M
Świetnie, pada.
Ciężki, okropny deszcz.
Wracają wspomnienia z Cheltenham.
Deszcz.
Tchnie życie w to polowanie.
Ale działa na ich korzyść.
Zagłuszy dźwięki wydawane przez celebrytów.
Potrzebny mi nowy plan.
Wejdę wyżej. Może stamtąd kogoś dojrzę.
Auć!
WYJŚCIE
ODLEGŁOŚĆ OD SZPADLA: 9 M
Rany, nareszcie.
To szpadel.
Jest przywiązany.
Dobra, mam go.
Wracam do wyjścia.
Szlak, którym szedłem,
to droga na skróty, bardzo kusząca,
zwłaszcza w tak gęstej dżungli.
Jestem niemal pewien, że ktoś z niej skorzysta.
Ale mi gorąco. Już jestem wykończony.
Zaskoczyła mnie moja nieudolność
w bieganiu po wzgórzach i tego typu zadaniach.
Miałem się za dość sprawnego staruszka.
No dobra.
Lepiej usiądę i napiję się wody.
Muszę wypatrywać Beara.
Nie bardzo jest się gdzie schować, ale pień mi wystarczy.
Padnij.
Ktoś się zbliża.
To Laurence.
Na środku szlaku.
Brak mi tchu.
Wybrał najłatwiejszą trasę. To kuszące, gdy jest się zmęczonym,
a przez dżunglę trudno się przebić.
Może go to sporo kosztować.
Nie mogę mówić.
Przeszedł obok.
Chwila.
Zobacz, jest tam. Widzisz to drzewo?
Jest za nim.
Nie mogę się teraz ruszyć, bo jestem na terenie otwartym.
Zasłania mnie tylko drzewo.
Za mną widać tylko horyzont. Jeśli wstanę, będę się odcinał.
Wyraźnie będzie widać moją sylwetkę.
Kiedy skupi się na kopaniu,
zacznę się podkradać.
Tu jest przerwa w ogrodzeniu.
Muszę się przeczołgać.
Mam nadzieję, że po drugiej stronie czeka wolność.
Chociaż czuję, że gdzieś tam jest Bear.
Nie ruszamy się.
Przynajmniej się rozgląda. Jest czujny.
Byłem w połowie przekopu.
Ale gorąco.
Chryste.
Mam 60 lat.
Musiałem się wysikać.
Nie mogłem się skupić na kopaniu.
Niewiarygodne.
Teraz mam szansę.
Ruszamy.
Zrzucam to na nadmierne spożycie wody.
Dobra.
Muszę wykopać dość głęboką dziurę.
Złapany!
- Byłeś blisko. - Bardzo.
Zostało ci ze 30 sekund.
Nawet mi nie mów.
Kiedy zacząłem kopać, zorientowałem się, że muszę siusiu.
Straciłem przez to parę minut.
Gdybym zamiast tego po prostu się zmoczył,
jak pewnie robi to Bear,
być może przekopałbym się już pod płotem na wolność.
Prawie mi uciekłeś.
- Zostań tu. - Dobra.
Złapał mnie już drugi raz.
Jestem zagrożony eliminacją.
Pierwsza ofiara.
Brakowało mu mniej, niż myślałem.
Jeden z głowy. Powiadomię resztę.
- Co to? - Co to?
- Brzmi, jakby… - Ktoś wpadł!
- Kurde. - Robi się poważnie.
Na Arenę wychodzą cztery osoby. Jedna nie wróci.
Zrobiło się dość przerażająco.
Zwykle nie chodzę takimi szlakami,
bo od razu by mnie zdradziły, ale brakuje mi czasu.
Ciśniemy. Muszę złapać jeszcze jedną osobę.
Będzie szukał kolejnej ofiary.
Zbliżamy się do jedynego obszaru, gdzie mogą teraz być.
Nasłuchuję nietypowych dźwięków.
Łamanych gałązek, głosów, szeptów.
Przeczesałem sporą część wąwozu.
O ile nie są wybitni, powinni być kawałek przede mną.
Leomie i Mel nadal szukają wyjścia na urwisku.
Dopiero na miejscu dowiedzą się, jakie narzędzie pozwoli im uciec.
Jazda.
Nie chcę, żeby mnie złapał!
Sama myśl mnie przeraża.
Jeśli nie wyjdę cało z Areny,
to jestem kaput.
Jako pierwsza wylecę z programu,
a tego nikt nie chce. Ja na pewno nie.
O rany.
Znalazłam.
Wyjście.
Dotarłam.
Próbowałam przeciąć łańcuch na drewnianej tratwie,
żeby dopłynąć do uprzęży.
Chwila, potrzebuję narzędzia.
Ale fuks.
Jakimś cudem
trafiło mi się odpowiednie narzędzie.
Byłam przerażona i skoncentrowana.
Widzę coś.
To chyba miejsce wspinaczki.
Ktoś już tam jest.
W Stawie Kajmanów zobaczyłam Mel.
Zaklepała to.
Zobaczyłam Leomie.
Czyli planowała skorzystać z tego samego wyjścia.
Ale to nie był zbyt sprytny plan. Mój też nie.
Ważne, że ktoś dotarł tam pierwszy i byłam to ja!
Teraz to?
Wspinaczka odpada. Mel ucieknie.
No i trudno.
Pójdę tędy.
Mam nadzieję, że coś wymyślę.
Niedobrze mi.
Niedobrze i gorąco.
To bardzo trudne.
Ale nie poddam się.
Boże drogi.
Dotarłam do wyjścia!
Ktoś się wydostał.
Idziemy.
Rety.
Normalnie mam zadyszkę.
Dotarło do mnie, że się udało. Nie mogłam złapać oddechu.
Chciałam zrzucić ubranie i popływać z krokodylem.
Co mi tam.
Kurde, wydostałam się.
Kto to?
Leomie.
Chcę, żeby ją dopadli.
Dawaj, Bear.
Wąż.
A niech mnie, ile tu węży.
Właśnie kogoś lub coś usłyszałem.
Widać Leomie.
Nawet nie próbuje się schować,
a to zawsze zwiastuje kłopoty.
Czy to kolejna pułapka?
Rozpiąłem sieć na brzegu wyschniętego koryta rzeki.
Jest jakaś szansa, że ją złapiemy.
Przechytrzę pułapkę?
ZŁAPANA
Ale mnie to wkurzyło. Nienawidzę cię, gnojku.
Nie wpadłam w pułapkę. Próbowałam ją przechytrzyć.
Oby zobaczył we mnie potencjał.
Kolejna ofiara.
Znów kogoś złapał.
Mam już mało czasu.
Została tylko jedna osoba.
ODLEGŁOŚĆ OD BEARA: 49 M
Uciekać? Pozostać w ukryciu?
Nie przegonię go.
Oby przeszedł koło mnie.
Słuchaj.
Deszcz już nie pada, więc gdy na tym staniesz,
dźwięk poniesie się daleko.
Musimy uważać.
Co to?
Ktoś idzie.
Słyszysz?
Straciłam poczucie czasu.
Coś się poruszyło wśród tych skałek.
Widzę go.
Widzę Beara. Co robisz?
Mam dobry widok, ale i miejsce do podbiegu.
Chyba tam pobiegnę.
Ale będzie ode mnie szybszy.
Jeśli on się ruszy, to ja też.
Dawaj.
Mam niecałą minutę. Teraz albo nigdy.
Brawo.
Złapałem cię chyba w ostatnich 15 sekundach.
Zobaczyłem coś czarnego i musiałem ruszyć.
Możesz być z siebie dumna.
Trzeba było biec.
ZŁAPANA
Udało mi się złapać troje celebrytów.
Pierwsze polowanie Beara dobiegło końca.
- O raju! - Nie!
- Trzecia osoba. - Złapana!
- Idą. - O Boże!
Rany!
Kto to?
Kurde!
Udało jej się!
Wydostałam się! Ale jestem wykończona.
Nie chcę tego nigdy powtarzać. Obym nie musiała.
Nigdy nie byłam tak przerażona.
A gdzie reszta?
Przyszłaś tylko ty.
Przed upływem godziny!
- Gadaj. - Jak było?
Strasznie. Dosłownie. Przerażająco.
Musiałam wejść do wody z krokodylem, przeciąć łańcuch,
wpiąć się w uprząż i wspiąć na cholerny…
- Ściemniasz! - Nie wierzę.
Mogłaś się przez cały czas ukrywać?
Byłabym przerażona.
To była brutalna Arena.
Ciekawi was, czy niedźwiedź załatwia się w lesie?
Otóż nie, ale okazało się,
że Laurence Llewelyn-Bowen sika na płot.
Złapani celebryci trafią przed Sąd Beara.
Jedna osoba wróci do domu.
Po pierwsze, szacun.
Jako pierwsi celebryci weszliście na Arenę.
To miejsce przeraża i daje w kość.
Jak ci poszło, Laurence?
Podobała mi się świadomość sytuacyjna,
ale zawiódł mnie pęcherz, za co przepraszam.
Powiedziałbym, że zwiększyłeś świadomość sytuacyjną,
ale należało bardziej się postarać.
Kiedy cię złapałem, byłeś 30 sekund od wyjścia.
- Sikanie uniemożliwiło ucieczkę. - Racja.
- Takie są fakty. - To prawda.
Steph, jako jedyna pozostałaś na miejscu.
Tak.
Pod wieloma względami to sprytny plan. Prawie przetrwałaś.
- Owszem. - Ale bez ryzyka nie wygrasz.
Rozumiem.
- Słuszna uwaga. - Leomie, jaką miałaś strategię?
Chciałam znaleźć narzędzie, a później poszukać wyjścia.
Pierwsze narzędzie było pułapką.
Myślałam, że drugą uda mi się przechytrzyć.
Chciałam zabrać narzędzie, nie uruchamiając pułapki,
ale teraz umiem myśleć jak Bear.
Kiedy widzisz pułapkę, nawet o niej nie myśl. Idź dalej.
Złapię cię raz? Niedobrze.
Dwa razy? Duży błąd.
W dziczy taki błąd oznacza koniec.
Jedno z was czeka długa podróż do domu.
Leomie, w moich oczach jako jedyna
nie miałaś konkretnego planu.
Złapałem cię wczoraj
i dzisiaj.
Za długo nie byłaś czujna.
Śmigłowiec już tu leci. Odpadasz.
- O nie. - Dzięki.
Moja pierwsza Arena była niezwykłym przeżyciem.
Niewiarygodnym.
Jestem rozczarowana, że nie zaszłam dalej.
Ale takie są reguły gry. Życzę wszystkim powodzenia.
Cześć!
O rany.
- I co? - Zostajecie?
Tak!
A Leomie?
- Nie. - Wraca do domu?
- Tak. - O nie!
Podoba nam się tutaj, ale to nie sitcom,
a prawdziwa gra.
Każdy może odpaść z Areny.
Co się stało?
Złapał nas oboje, ale mnie 30 sekund przed końcem.
Złapał i od razu strzelił.
Ja mam bardziej żenującą historię.
- Zabawną. - Sikałem.
Nie gadaj!
- Tak wpadł. - Poziom pomarańczowy!
- Jak to, co wyprodukowałem. - Właśnie.
Brawo.
Dobra robota.
Nie chcę więcej wchodzić na Arenę.
Muszę jak najlepiej poradzić sobie z zadaniami.
Capimy jak niedźwiedzie.
Chcesz łyżkę?
Zjem prosto z gara, jak prawdziwy jaskiniowiec.
A jeśli cię stracimy?
Będziecie musieli dorosnąć.
- Dawaj, Shirley. - Tak jest.
Daj z siebie wszystko.
Jesteś ze swoją pierwszą miłością? Żoną?
Z Hannah, którą nazwałbym swoją prawdziwą miłością.
Rozumiem.
- Nieźle. - Gdzie się poznaliście? W pracy?
- Przy The Inbetweeners. - Tak?
- No. - Większość tak się poznaje.
- Kiedy to było? - Czternaście lat temu.
Serio?
Nie wiedziałam, że tak dawno.
Cudownie.
- Jesteście po ślubie? - Zaręczyliśmy się.
Jesteśmy…
bardzo ze sobą związani.
Najgorsze jest tutaj to, że nie mogę z nią porozmawiać.
- Jasne. - Tak naprawdę długo.
Nie wiem, czy jej tego brakuje.
- Pewnie się cieszy. - „Nareszcie wyjechał”.
- Właśnie. - Nie mogę pogadać z terapeutką.
Tak opisałbym tę sytuację.
To dla mnie nowość. Nie wiedziałem, że będzie tak trudno,
ale spodziewałem się, że rozłąka z rodziną da mi w kość.
Jest ciężko. Z tym najtrudniej się zmierzyć.
Nie wiem, jak sobie poradzę.
Ciekawe, czego można się o sobie dowiedzieć w takich sytuacjach.
Pewnie wiele razy tego doświadczyłeś.
Kiedy pojawia się presja, zwykle stajemy na wysokości zadania.
Lub nie.
Niektórym się nie udaje.
Cześć, ekipa!
Zbiórka przy palenisku.
Chodźcie.
Dobry wieczór.
Przede wszystkim gratuluję, Mel. Brawo.
Jako pierwsza wydostałaś się z Areny.
Zaskoczyło nas odejście Leomie,
ale mam kolejne wieści.
Przez najbliższe dwa dni będziecie wykonywać jedno z dwóch zadań.
Pierwsze z nich to Dziura w Moście.
Rozpocznie się jutro rano nad Jarem Grozy.
Z zadaniem zmierzy się sześcioro z was.
Reszta zostanie w obozie.
Una, Danny i Shirley będą Drużyną Zielonych.
Dobra.
Brzmi przerażająco.
Mówiła coś o jarze i moście.
Domyślam się, że to będzie coś na wysokości.
Damy radę.
Mam lęk wysokości.
Boję się zmierzyć z nieznanym.
- Zuu, Lottie… - Tak jest!
…i Joe będą Drużyną Niebieskich.
Nie mogli mnie połączyć z gorszą dwójką.
Do dzieła!
Pewnie.
Wybaczcie.
Daliście mi Joego, który wciąż się martwi,
i Lottie, która zachowuje się jak na wakacjach.
No to do roboty.
Damy radę.
Będzie dobrze.
Potrafię zrozumieć wytyczne
i robić, co mi każą.
Joe mógłby być mózgiem operacji.
Mam nadzieję, że to będzie mój wkład.
Jedno wam powiem. Jestem dobrym przywódcą.
- Tak, ty nim będziesz. - Jazda!
Mam zamiar zjednoczyć naszą drużynę.
Jako przywódca mogę sprawić, że ta dwójka stanie się lepsza.
Mamy swoje mocne strony.
- Co się może stać? - Damy radę.
- Tak. - Byle spokojnie.
Stawiamy na zimną krew.
I skupienie.
- Co masz przed moskitierą? - Jak to?
Z tej strony.
Nie, po twojej lewej.
- Niżej. - Prawa…
- Lewa. - Niżej.
Od zewnątrz.
- Co to? - Olbrzym.
Rany! Zasuńcie moskitiery.
To coś zaraz wpadnie w szał. Uważaj, Joe.
- O rany! - Jaka wielka!
Krąży sobie.
Jest koło Danny’ego.
Opowie ktoś bajkę na dobranoc?
Boris zna pewnie jakąś miłą niemiecką bajkę.
Znam tylko kilka. Opowiadałem je dzieciom,
kiedy były małe.
Pierwsze dziecko urodziło się w styczniu.
Była mroźna zima,
wcześnie zapadał zmrok.
Chcesz kawy, Laurence?
Jesteś cudowna.
Nie wiem, jak powiedzieć Mel, że chrapie.
W stylu Spice Girls? Chrap i zig-a-zig-ah?
- Cześć, Boris. - Cześć, Lottie.
Spada mi dół od kostiumu.
Słucham?
Tu go poprawię.
- Jak tam? - W porządku.
Nie mogłem wczoraj zasnąć.
Niełatwo spać w pokoju pełnym ludzi.
Kola i Mel B ciągle chrapią.
Nic dziwnego, że mówią na nią Scary Spice.
Spałem w środku, otoczony tymi hałasami.
Muszę też odpowiednio układać kolano.
Co się z nim stało?
W ostatnim zadaniu nadepnąłem na gałąź,
poślizgnąłem się i kolano nie wytrzymało.
Usłyszałem chrupnięcie i zaczęło puchnąć.
- W porządku, Boris? - Nie.
Nie mogę dużo chodzić.
To frustrujące, bo chcę wziąć udział w zadaniu,
ale pogadałem z lekarką
i powiedziała, że ryzyko poważniejszej kontuzji
jest zbyt duże.
Rany.
Jako sportowiec z kontuzjami jestem za pan brat.
Czekam na wiadomość, czy doszło do pęknięcia kości.
Nie chcę myśleć o powrocie do domu,
bo mam tu jeszcze sporo do zrobienia.
Chcę wziąć udział w polowaniu na Beara.
Trzymajmy kciuki.
Trzymasz się?
Śniło mi się wykonywanie zadania.
To dobry znak. Jesteś czujny.
Ale przegrałem.
Boję się przegranej i Areny,
bo widziałem, w jakim stanie byli pozostali.
Laurence wyglądał,
jakby z biura poszedł do lasu
i uznano go za zmarłego,
a on wrócił trzy lata później
i wymyślił własny język.
Tak wyglądał, a był tam tylko godzinę.
Kto był twoim najtrudniejszym przeciwnikiem, Boris?
Zawsze ja sam.
Pięknie to ująłeś.
Od siebie wymagasz najwięcej.
Demony nie śpią.
Najgorsze było to, że codziennie o mnie pisali.
Każdy się denerwuje przed artykułem o sobie.
To irytujące.
Dzwonią z ostrzeżeniem, ale i tak go opublikują.
Co mam niby powiedzieć?
Jesteś na dnie, a chcą ci jeszcze dokopać.
Kiedy byłam na odwyku, chcieli wypuścić artykuł o tym,
że siostra mnie nie znosi.
Zadzwoniłam do niej z płaczem, a ona na to:
„Nie słuchaj ich. Przecież wiesz, że to nieprawda”.
Przez co trafiłaś na odwyk?
Przez narkotyki i depresję.
Zabójcze połączenie.
Otępiające. Niczego nie czułam.
Nie obchodziło mnie, czy przeżyję.
Wykończyłabym się,
ale mama wysłała mnie na odwyk.
Było lepiej, ale nie pomógł.
A co pomogło?
Nic. Nie będę wam ściemniać.
Przed programem miałam znów iść na odwyk.
- Rozklejam się. - To nic.
Wyrzuć to z siebie.
Kiedy byłam młodsza, wyrzucałam sobie wszystkie błędy.
Nauczyłam się, że nie muszę się karać.
Większość ludzi popełnia błędy. To nic złego.
Chcę sobie udowodnić, że dam radę.
Robisz to.
Nawet nie wiesz, ile błędów sam popełniłem.
One nas nie definiują. Widzimy, co masz w sercu.
- Jesteś bardzo miła. - Dziękuję.
- Uwielbiam cię. - Chcę cię zaadoptować.
- Wymieciesz w tym zadaniu. - Dajesz, Lots.
Dzięki.
Łączy nas wszystkich wiele podobieństw.
Wiele przeszliśmy. Kiedy ich poznałam,
zrozumiałam, jak bardzo mi zależy. Podoba mi się tutaj.
Fajnie wszystkich poznawać.
Siebie też przy okazji.
Wymiotę na Arenie.
Brama robi wrażenie.
Otwiera się i wygląda na dwa razy wyższą od nas.
Napawa strachem.
- Jeszcze te kolce. - Jak stamtąd wyjść?
Podobno Leomie wciąż tam jest.
Nie mów tak!
Jestem gotowy.
Mam dość siedzenia w obozie i gadania.
Chcę zaliczyć zadania,
wytrwać do końca i wygrać.
- Wyglądasz jak smerf. - Nie mów tak, błagam.
- Załóż czapeczkę. - Jestem poważnym raperem.
- Wiem. - Już nie.
Świat szanuje mnie jako rapera.
Ludzie się mnie boją i w ogóle.
A teraz wszystko na marne.
Wyglądam jak debil.
Serio.
Co pomyślą o tobie pozostali sędziowie?
Oby zainspirowało ich to,
że nie jestem tylko babką z doczepami i sztucznymi rzęsami.
- Próbuję innych rzeczy. - Właśnie.
Uwielbiam rywalizację
i nie chcę podczas tych zadań
zawieść kogoś z drużyny,
ale mój lęk wysokości
napawa mnie strachem.
Do boju, Shirley B.
Umiejętności Danny’ego, sportowca, mogą bardzo pomóc.
Fakt.
Pod przywództwem Shirley będzie ideałem.
To prawda.
Gra toczy się o to, kto wyląduje na Arenie.
To nie przelewki.
Poza tym mamy Lottie, Zuu i Joego.
- Jazda! - Ruszamy.
To dwoje bardzo głośnych zawodników
i Joe, który musi być stanowczy.
Przez cały czas jest bardzo skupiony.
Uważnie słucha.
Nie byłby Stanowczą Spice w moim zespole.
Chcę, żeby dobrze mi poszło. Nie chcę przegrać.
Na razie!
Pa!
Trzymajcie kciuki.
Kochamy was!
Nie chcę być kompletnie do niczego.
Cześć!
Oto Jar Grozy.
Przed wami Dziura w Moście.
To ta dziura.
Mamy tu 60 metrów wysokości
i pewnie tyle samo szerokości.
Odrzućcie przekonania i założenia.
W dziczy często dzieją się rzeczy nieprzewidywalne
i niepewne.
Przyzwyczajajcie się.
- Jasne? - Chryste!
Nie powiedziałbym, że jestem zdenerwowany.
Raczej przerażony i straumatyzowany.
Musi to robić?
Nie będę ściemniać.
Myślę, że to będzie przerażające.
Pierwsze zadanie polega na pracy zespołowej.
Po drugiej stronie
w skrzyni znajduje się dziesięć worków z prowiantem.
Działajcie drużynowo.
Worki musicie dostarczyć na drugi brzeg jaru,
używając wciągarki.
Jak widzicie, w moście brakuje niektórych desek.
Macie też trzy deski luzem,
którymi musicie załatać dziury.
Na most mogą wejść najwyżej dwie osoby naraz.
Jeśli spadniecie, możecie się podciągnąć.
Drużyny wykonają zadanie jedna po drugiej, na czas.
Wygra najszybsza drużyna.
Jak tam? Humory dopisują?
Bardzo się denerwuję.
Lepiej nie patrzeć w dół, żeby nie wpaść w panikę,
bo ktoś tam na górze już się na mnie szykuje.
Musimy załatać dziury.
Najpierw trzeba sięgnąć po pierwszą deskę.
Jest też lina.
Stawiając kolejne kroki sprawdzajcie,
czy deska jest stabilna.
Myślę, że trzeba tu pogłówkować.
Nie wystarczy gadać,
żeby wykonać skomplikowane zadania.
Może lepiej stawać po bokach…
Nie wiem.
Trzeba opracować strategię i się jej trzymać.
Na końcu nie traćmy czujności.
Nie cieszmy się, że to już.
Trzeba wziąć deskę i przejść po niej.
- Zobaczę tylko… - I znów ją przełożyć.
Zawsze mówi za dużo ludzi.
Spędziłem z tą dwójką kilka dni.
Zignoruję wszystkie te przydatne informacje,
żeby skupić się wyłącznie na zadaniu.
Zacznie Drużyna Zielonych.
Aby Niebiescy nie zyskali niesprawiedliwej przewagi,
zaczekają na swoją kolej.
Bear będzie oceniał każde z was
na podstawie podejmowanych decyzji i skuteczności w tym zadaniu.
Najgorsi mogą trafić na Arenę.
- Powodzenia. - Dziękujemy.
- Do boju. - Najpierw ty.
- Ja druga. - Ja zacznę.
Dobra.
Starajcie się stawać na środku deski,
żeby złapać równowagę.
- Jasne. - Wiem, co mam zrobić.
Mam przeciągnąć worki na drugą stronę.
Wtedy mogę ruszyć.
- Gotowi? - Tak.
Czas start.
Idę, dobra?
Powodzenia.
Trzymasz się, Shirley?
- Stań na tej desce. - Można ją przesunąć.
W najśmielszych snach
nie sądziłam, że będę szła po moście na wysokości 60 metrów.
Nawet wygrywając mistrzostwa się tak nie stresowałam.
Stań na tej desce.
Nie spiesz się. Powoli.
Krok za krokiem. Zrobię, co do mnie należy.
Tak jest. Świetnie.
Wiedzieliśmy, że Shirley ma silny lęk wysokości.
Super, że Danny dodawał jej odwagi.
Tak jest. Patrz na deskę, Shirls.
Nie mogę patrzeć w dół.
To było przerażające.
Pójdziesz pierwsza? Ja wezmę deskę.
Nie wiem, czy warto przepuszczać damę.
Ja wysłałabym przodem Danny’ego.
Ale tu wysoko.
Nie mogę iść za szybko, bo spadnę.
Trochę tu wieje.
Shirley, mogłabyś… Shirley?
Tak?
Mogłabyś wrócić po deskę?
Nie mów, że kazał jej zawrócić.
To trudne.
Musi oderwać dłonie.
Patrzyła w dół.
Docierała do miejsca, z którego nie będzie już odwrotu.
Czas mija.
Bardzo się bałam,
ale nie chciałam wyjść na babkę,
która ma 64 lata, więc nie wykona zadania.
Chcę się wykazać przed Bearem.
Spróbuję.
Wóz albo przewóz.
Dobrze.
Właśnie tak.
Nie upuść deski.
Brawo, Shirley.
Nie spiesz się. Możesz ugiąć nogi.
Moja teściowa jest niewiele starsza, ale nie weszłaby na rozchybotany most.
Wszystko gra?
Raz, dwa, trzy, cztery.
Wracam po resztę.
Oby teściowa tego nie oglądała.
Masz przekichane.
Pochyl się jak przy rozciąganiu w jodze.
Właśnie tak.
- Raz-dwa. - Raz-dwa.
Podjęła wyzwanie, którego się bała.
Ruszyła do walki. Co za inspiracja.
Udało się.
- Shirley! - Brawo.
Dobra robota.
Dałaś czadu.
Byłaś niesamowita.
Danny wrócił po Unę,
na wypadek gdyby nie dała rady uruchomić wciągarki.
- Proszę. - Dzięki.
- Super. - Wciągajcie!
O rany. Ale ciężkie.
Jeszcze kawałek, Danny.
Chwila. Już prawie.
- Jeszcze jeden. - Ruszajcie.
Trzymaj się środka.
Pięknie trzymasz równowagę.
Świetnie.
Tak.
Przesuwaj się.
Super!
Ani razu nie spojrzałam w dół.
Jazda!
- Ręka na skrzynię. - Tak.
Świetnie nam poszło. Zrobiliśmy to wspólnymi siłami.
Ręka na skrzynię.
Drużynowy uścisk.
O rany. To było niewiarygodne.
Brawo. Dobra robota.
Współpracowaliście.
Daliście z siebie wszystko. Danny ciężko pracował.
Shirley pokonała strach.
Pierwszy raz dokonałam czegoś tak trudnego.
Nigdy nie jest za późno, by podjąć nowe wyzwanie
i pokonać strach,
jak ja dzisiaj.
Byłaś świetna.
Zaskoczyło mnie, że Bear stworzył drużynę
z Shirley, Dannym i Uną.
To drużyna marzeń.
Nie musimy się o nich martwić.
W drugiej drużynie dowodzenie obejmie na pewno Zuu.
Przywódcy są potrzebni, ale muszą znać się na rzeczy,
a nie tylko tak sobie przewodzić.
Jak do tego podejdziemy?
Kładziemy pierwsze deski.
Ja wyjmę wszystkie worki,
przygotuję prowiant
i jak najszybciej przerzucę.
- Oboje bierzemy deski? - Dasz radę?
- Tak. - Gotowi?
- Będzie dobrze! - Idziemy.
Czas start!
- Uważajcie! - Jasne. Zaraz wejdę na most.
Dasz radę, Joe!
- Joe mnie martwi. - Dlaczego?
Bo wygląda…
O tak. Wyłączył się.
To nie jest dobra strategia.
- Idę. - Nie będę się ruszać.
Położę deskę.
Czuję stres,
ale muszę stanąć na wysokości zadania i powiedzieć, co powinniśmy zrobić.
Wszedł.
Sprawdzę tylko…
Położyłem deskę, ale nie wiem, czy…
Mogę przejść bez niej.
Imponujące.
- Chodź do mnie. - Dobra.
Przepraszam.
- Trzymasz się? - Tak.
Dobrze.
Zobacz. Myślę, że też dasz radę.
Raczej tak.
I tutaj.
Jasne.
Joe to czarny koń.
Podszedł do zadania logicznie
i nie potrzebował desek.
Zgraliśmy się.
Chyba sobie poradzę.
Masz dwie rzeczy do zrobienia. Najpierw najdalsza deska,
a później ta bliżej.
Sama mam wrażenie, że powinnam po nią iść.
„Tak jest!”
Super, że Joe się przełamał.
Wydawał się pewny siebie.
Mnie też to zmotywowało.
- Udało się. - Żyjesz?
- Przeszłam! - Super!
- Mam deskę. - Podaj mi ją.
Wiesz, jak należy wydawać rozkazy w wojsku?
- Jak? - Wyraźnie i głośno.
W trybie rozkazującym i z przerwami.
Joe to robi. Super.
- Świetnie ci idzie. - To komplement.
Musimy przyspieszyć. Albo lepiej nie przesadzajmy.
Dobra.
Gratulacje! Przeszliście!
Wynik będzie zbliżony.
Mam tu dziesięć worków!
Jeśli mamy wygrać,
Zuu musi być uważny, metodyczny i szybki.
Dobrze, stary!
- Brawo. - Poszło.
Dobra.
- Potrzebujesz deski? - Nie wiem. Dam radę?
Tak myślę.
Jesteś wysoki. Stawiasz duże kroki.
Do tego ramiona.
Przejście przez most
to jedno z trudniejszych wyzwań w moim życiu.
Zastanawiałem się, czy most mnie utrzyma.
Spora ta dziura.
Dasz radę.
O rany.
Idź szybko, ale bez spiny.
- Nie wiem, czy sięgnę. - Poradzisz sobie.
Zaczekaj chwilę. Spójrz na mnie.
Jeśli to za daleko, przyniesiemy ci deskę.
Zuu ma barwną osobowość.
- Jest dumny. - Ale czy podejmuje właściwe decyzje?
Nie zdziwiłbym się,
gdyby jako następny trafił na Arenę.
Czasami mnie nie doceniają.
Nie jestem najsilniejszy i najbardziej wpływowy.
Jeśli pokażę, że sobie poradzę,
widzowie zrozumieją, że też tak mogą.
Tak jest!
Idziesz!
Uważaj, bo trochę się rusza. Dobrze.
Super, stary!
Sukces!
Tak jest!
Jazda!
Jestem dumny z naszej drużyny. Wszyscy byli niesamowici.
Kocham was.
Brawo. To nie było łatwe zadanie.
Dobra robota.
- Dziękujemy. - Pewnie ciekawią was wyniki.
Mam je przy sobie.
Zieloni,
wykonaliście zadanie w 18 minut i 56 sekund.
Niebiescy,
wam zajęło to…
czternaście minut…
- Tak jest! - …i 47 sekund.
Wygraliście.
Gratulacje.
Brawo.
Mieliście znaczną przewagę,
a zadecydowały o tym
zaangażowanie i dobra strategia.
Jestem z was bardzo dumna.
I wzajemnie.
Wygraliśmy!
Nie wiem jak.
Nie sądziłem, że ta dwójka poprowadzi mnie do zwycięstwa.
Pozory mylą.
Przegrani będą musieli wejść na Arenę.
Ale mówiłem: żadnych założeń. Nie wszyscy.
Tylko dwie osoby.
Na Arenę nie wejdzie tym razem…
Shirley.
Kochana.
Stawiłaś czoło silnemu lękowi.
Jesteś jak koń wyścigowy wart miliony dolarów.
Możesz daleko zajść. Nie spiesz się.
Dziękuję, Bear. Zapamiętam te słowa.
Jestem teraz koniem!
Ale za milion dolarów.
Pięknie wyglądałaś wczoraj na Arenie.
To załatwiło Leomie…
O rany!
Wróciliśmy!
Przetrwaliście!
Krasnale wróciły!
Po zadaniu wszyscy byli w radosnych nastrojach.
Witam pana.
Gadajcie! Jak było?
Musieliśmy przejść przez most
i zakrywać dziury deskami, bo most się chwiał.
Sześćdziesiąt metrów, tak?
Szybciej o cztery minuty skończyli…
- Niebiescy. - Nie mów!
Nacieszcie się.
Joe od razu powiedział, że nie trzeba nam tylu desek.
Że wystarczy przekładać jedną.
Brawo, Joe.
Myliłem się.
Bohaterem okazał się Joe.
Udowodnił sobie coś bardzo ważnego.
- Był przywódcą. - Wyróżnił się.
- Poszło mi lepiej, niż myślałem. - Zaraz się popłaczę.
Nie spodziewałem się tego.
To czarny koń.
Kiedy trzeba, staje się Goliatem.
Czuję się cudownie.
To moje nowe oblicze.
Będę to wspominał,
bo dodało mi pewności siebie.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Kolejne zadanie odbędzie się na plaży Pandora.
Każde zadanie jest wymagające.
Denerwuję się.
Do zadań trzeba podchodzić z wielkim szacunkiem.
Nazwa zadania to Tratwy Ratunkowe.
- Brzmi elegancko. - Nie zapomnijcie strojów kąpielowych!
Zapowiada się wyjątkowo niebezpieczne zadanie.
Skacz!
Moją przewagą jest podeszły wiek.
Świetnie nam pójdzie.
Laurence jest pewny siebie.
Oczywiście mam więcej doświadczenia od wielu z nich.
Brak mi tchu!
Laurence potrzebuje chyba pomocy.
- Wszystko gra? - Nie.
- Jak Laurence? - Gdzie on jest?
Podali mu tlen.
Napisy: Agata Jakubiec