KOSTARYKA PROWINCJA GUANACASTE
Dwanaścioro celebrytów przemierza kostarykańską dżunglę,
by wziąć udział w polowaniu na kotka i myszkę
z legendarnym Bearem Gryllsem.
To jego słowa.
Mam na koncie wiele szalonych przygód, ale nigdy nie polowałem na celebrytów.
Teraz to się zmieni.
Uważam, że umiejętności zdobyte w dziczy
mogą zmienić nas na lepsze.
Nie chcę nakapać na koszulę.
Nawet celebrytów.
Tak jest, oczyść ramię.
Pomogę tej ekipie…
Akcja.
…odkryć wewnętrzną siłę, wytrwałość…
- Jestem jak gwiazda filmowa. - …i upór.
O Boże. Dajcie mi spokój. Mrówki po mnie łażą.
Będą razem mieszkać…
Rekin!
Wybrałem masaż tkanek głębokich?
Przepraszam.
Zrzędzisz, kiedy przegrasz.
…uczyć się surwiwalu…
- Udają miłych. - Tracimy czas.
Teraz widać, jak jest naprawdę.
Trzeba nasikać. Będzie pyszne.
…i rywalizować.
Zatonie.
Bądźcie czujni.
Chyba nie wiedzieli, na co się piszą.
Ratunku, nie mogę oddychać!
Podali mu tlen.
Jeśli przegrają…
czeka ich najprawdziwszy test przetrwania.
Będę na nich polował w zabójczo niebezpiecznej dżungli.
Może jeszcze się nie boją, ale powinni.
Na Arenie.
Co to było?
Tu tylko najbardziej zaradnym…
To Bear.
…uda się przetrwać.
To istne piekło.
Na Arenie nie ma przebacz.
Jeśli spadnę, to prosto do stawu z krokodylami.
Wąż.
Cała się trzęsę.
Dłużej nie wytrzymam.
Będzie wspaniałą ofiarą.
Nie!
Kolejna ofiara.
To okropnie trudne.
O rany, przepraszam. To było obrzydliwe. Zbiera mi się na wymioty.
Które z celebrytów wytrwa…
do końca?
To chyba siedlisko Beara.
BEAR KONTRA CELEBRYCI
Oczywiście moje hasło to „moc dziewczyn”.
Wykrzykuję je, odkąd skończyłam 19 lat.
Jestem mamą i wojowniczką.
Pokazuję, że kobiety są twardzielkami.
Zasłynąłem jako najmłodszy mistrz Wimbledonu w historii,
ale popełniłem w życiu wiele kosztownych błędów.
Byłem w więzieniu, gdzie kluczowe jest przetrwanie w nieco innych warunkach.
Na łonie przyrody czuję się niepewnie,
bo zawsze chcę nad wszystkim sprawować kontrolę.
Dlatego też tu jestem.
Chłopaki z osiedla tego nie robią.
Nie rywalizują w Kostaryce.
Chcę się nad sobą zastanowić z daleka od społecznościówek, telefonu
i wygodnego świata Big Zuu.
Ludzie kojarzą mnie z sobotnim programem,
z blaskiem, przepychem i świecidełkami.
Tańczę całe życie.
Dorastałam w mieszkaniu komunalnym z samotną mamą.
Szybko nauczyłam się, jak ważna jest praca.
Uwielbiam rywalizację, więc dam z siebie wszystko,
by dotrwać do końca.
Oto oni.
- Cześć. - Hej.
Witam. Wysiadajcie.
Brawo, Mel. Szkoda czasu. Gotowi?
- Tak. - Chodźcie.
Witajcie w Kostaryce.
O rany.
Dotarliście. Zaczyna się. Jak się czujecie?
Gorąco tu.
- Bardzo. - Parno i duszno.
Zaczynamy w południe,
bo Bear chce wam dać przedsmak tego, co was czeka.
To test próbny Areny.
Musicie przejść od Osuchów do obozu,
waszego domu na 18 dni.
Podzielcie się na dwie grupy i weźcie torby.
- Hej. - JT?
JT? To ja.
Dzięki, Mel.
Surwiwal nic dla mnie nie znaczy, bo nie mam doświadczenia.
- Powodzenia, Zieloni. - Dzięki, Niebiescy.
Musiałem przetrwać najwyżej stresujące spotkania.
Chcę się czegoś nauczyć.
Ekipa, do dzieła.
Kiedy byłem na oczach wszystkich,
czułem silną presję.
Cały kraj widział mnie w takim, a nie innym świetle.
Miło jest się od tego oderwać i rozpocząć nowy rozdział.
Cieszę się, że zacznę w dżungli.
Zanim wyruszycie, musicie wiedzieć jedno.
Widzicie?
To Bear.
Jejku.
Siema, Bear.
Dobra, Bear, 1800 metrów.
Rozumiem. Gotowy.
Podczas tego polowania
Bear będzie obserwował i oceniał wasze zachowanie,
zanim zacznie was łapać.
Uważajcie na siebie i nie oddalajcie się od grupy,
bo wystarczy jeden błąd, a Bear was wyeliminuje.
Wszyscy złapani trafią na przerażającą Arenę.
Powodzenia. Ruszajcie.
- Jazda. - Idziemy.
Śmiało.
Niech rozpocznie się polowanie.
Lekka przesada.
Kola, ale pędzisz.
Kawał gęstej dżungli.
Wiem, że tam są,
ale stąd to jak szukanie igły w stogu siana.
Z Osuchów można się wydostać na trzy sposoby,
łodzią, jeepem lub śmigłowcem.
Drużyny muszą najpierw znaleźć odpowiednie narzędzia.
Wszystkie niezbędne informacje znajdą na starcie.
Mam wrażenie, że zaraz skądś wyskoczy.
Widzę prześwit. Tam wyląduję.
Od razu czuje się ten upał.
Dla tych nowicjuszy, którzy nie znają dżungli,
to będzie prawdziwy chrzest bojowy.
Żaden ze mnie biegacz.
Gotowi? Czas zapolować na celebrytów.
Uwaga, ślisko tu.
Mamy mapę.
Jesteśmy tutaj. To pierwsze wyjście, łódź.
Aby dotrzeć na plażę,
Niebiescy muszą pokonać rzekę pełną krokodyli.
Klasyczne zagranie Beara.
Pomóżcie mi z łodzią. I wypatrujcie Beara.
Jestem z osiedla.
Najbardziej ekstremalnym sportem była pewnie tyrolka w podstawówce.
- Pomóc wam? - Nie trzeba. Rozglądaj się.
Myślę, że poradzę sobie w dziczy.
Jestem z Afryki, ze Sierra Leone.
Byłem już w dżungli, u dziadka.
Musimy dotrzeć do drugiej łodzi.
Wskakuj.
Mogę tam dopłynąć?
Śpiewam i piszę piosenki,
ale najważniejsza praca
to bycie samotną mamą dwojga świetnych dzieci.
Pomogę dziewczynom.
Rozwód był bardzo trudny, bo rozpadła nam się rodzina.
Robię to, żeby dzieci były ze mnie dumne.
Mówiły, że będą o mnie myśleć przed snem.
Wiem, że trzymają kciuki. To pomoże mi przetrwać.
To druga łódź. Musimy wyciągnąć ją z wody.
Aby celebrytów nie pożarła miejscowa zwierzyna,
Bear zadbał o trzy dwuosobowe łódki.
Teoretycznie tyle wystarczy, by drużyna dotarła na plażę.
- Uważaj na stopę. - Spoko.
- Widzisz dziury? - Tak.
Niestety jedna z nich jest jak sito.
Do naprawy konieczne są odpowiednie szpunty.
Jeszcze te wihajstry.
Celebryci znajdą je dzięki mapie.
Ruszamy.
NIEBIESCY
To chyba tędy.
Chwila. Słyszę stamtąd jakieś głosy.
Chyba zaszliśmy za daleko.
Gdzie te szpunty?
Jestem tu, bo chcę lepiej się poznać.
Trzeba się spieszyć. Może już po nas idzie.
Długo byłam z partnerem, który mnie kontrolował.
Teraz odkrywam siebie na nowo.
Rozciągnąłem tu kilka linek.
Kiedy się o nie potkną, rozlegnie się wystrzał.
Sprawdzę ich świadomość sytuacyjną.
Zobaczę, jak zachowują się pod presją.
Nie z tej strony?
Idą.
Podczas tego polowania będę atakował tylko, gdy ktoś odłączy się od grupy.
Tu jest pułapka.
Prawie dałam się złapać.
Jestem modelką. Ludzie mają mnie za lalkę.
Myślą, że nie jestem zbyt mądra.
Uważajcie.
Tu jest pułapka. Przejdźcie nad nią.
Modelki w Nowym Jorku
mieszkają ze szczurami, robalami i laskami głodnymi sukcesu,
więc mam przygotowanie.
Chętnie podejmę wyzwanie.
- Kolejny szpunt. - No właśnie.
- Pomarańczowy. - Wyplączcie je.
Mam. I następny.
Niech ktoś wypatruje Beara.
To już wszystkie? Wracamy.
- Idziemy. - Jazda.
Dobrze.
Trzymali się razem,
ale nie zebrali wszystkich potrzebnych szpuntów,
by móc zwodować ostatnią łódkę.
Spiesz się powoli.
- Wszystko gra? Gdzie Boris? - Jest z Big Zuu.
Szybciej nie mogę.
- W porządku, Boris? - Nie.
Pośliznąłem się. Boli mnie kolano.
Usłyszałem chrupnięcie. Teraz mam skurcz mięśni nogi.
Te są za małe.
- No. - Trzeba nam większych.
- Dobra. - Nie wrócę tam.
- Ja pójdę. - Uważaj.
No dobrze.
Kucnij.
Zostań tu. Brawo.
Wrócę po ciebie.
Od razu spełniły się moje najgorsze przewidywania.
Biegłam co sił, ale to nie wystarczyło.
Teraz wiem, jak szybki jest Bear.
- Leomie! - Leomie!
- Gdzie Leomie? - Leomie!
Szybciej.
- Złapał mnie. - O rany.
Dobra, ruszamy.
Nie ma wyjścia.
- Płyniemy. - Mają łódź.
Wyjście jest kawałek dalej.
- Wiosłuj, Mel. - Dawaj.
Chryste. Łódź mi tonie.
Zostawili Mel. Musi płynąć sama,
ale ma za mało szpuntów.
W wodzie są krokodyle.
Wystawili ją.
Mel!
Zatrzymaj się.
Ta łódź zatonie.
Wpadniesz do wody z krokodylami.
Wyjścia są dwa, łatwe i trudne.
Łódź tonie. Masz jakieś pół minuty.
Zatonie.
- Wiosło do siebie. - Raz, dwa, trzy.
- Dobrze. - Raz, dwa, trzy.
Złapałem cię, Mel B.
ZŁAPANA
Współpraca mogła być lepsza.
Dostałam dziurawą łódź i złapał mnie Bear.
- Zostawię cię tutaj. - Dobra.
- Idę po resztę. - Okej.
Tymczasem drużyna Zielonych się podzieliła.
Trójka idzie do śmigłowca,
a pozostali chcą uciec do obozu jeepem.
Za zakrętem musimy wejść w krzaki.
Tędy.
Lottie, Joe i Steph szukają trzech kluczy,
którymi odblokują i uruchomią jeepa.
- To one? - Chyba tak.
O rany. Panikuję.
Nazywam się Lottie Moss. Jestem znana z bycia siostrą Kate Moss
i modelką.
Całe życie walczę o przetrwanie.
Włączam tryb Barbie z dżungli.
Chcę wziąć w tym udział, bo mam ADHD,
nieustanny mętlik w głowie.
Za mną kilka trudnych lat.
Chcę udowodnić, że stać mnie na coś niezwykłego.
Patrz, trójka Zielonych.
To otwarty teren.
Pewnie wybrali jeepa.
Widzę kolejny klucz.
O kurde.
Brawo, Lottie.
Dobra robota. Idziemy.
Na nic nie zwracają uwagi.
Ani razu się nie obejrzeli.
- Teraz się uda. - Na bank.
Moje doświadczenie
obejmuje tylko studio telewizyjne i spotkania biznesowe.
Biorę udział w programie, żeby wyjść ze strefy komfortu.
Dawaj, Joe.
Ładnie tu, co?
Najbardziej brakuje mi telefonu.
Nie mogę codziennie go przeglądać?
Chcę wiedzieć, co się dzieje na świecie.
Czy to jeep?
Tak. Ekstra.
Ale nie mogę się doczekać.
Chcę zapomnieć o tym, co rozprasza nas na co dzień,
i zanurzyć się w tej szalonej sytuacji.
Wskoczę za kierownicę.
Steph wsiadła do terenówki.
Musi pomóc im odblokować koła.
Dawaj. No już!
- Gadasz jak w The Inbetweeners. - Wiem.
Dobra.
Nic nie robi.
Złapię Steph.
- Łańcuch. - Tak.
Dobra.
O Boże!
ZŁAPANA
Bear mnie przeraził. Serio.
Nadal wali mi serce.
Wyskoczył znikąd.
- Ręce. - Wiesz, że jesteś przerażający?
Kurde, wściekłam się.
- To gorsze niż wieczór w Middlesbrough. - Idziemy.
Przywykłam do uścisku dłoni, a w ostateczności przytulasa na powitanie.
On złapał mnie za głowę,
związał i powlókł ze sobą.
Mam jeszcze jedną.
W tej nic nie ma. Nic!
Szukaj dalej.
Druga połowa Zielonych
liczyła na bardziej spektakularną ucieczkę śmigłowcem.
Shirley, Kola i Laurence muszą odpalić flary na lądowisku,
ale Bear ukrył je na Osuchach w skrzynkach na amunicję.
Na razie Shirley znalazła jedną.
Masz?
- Tak. Rozglądaj się. - Szukam.
Ludzie uważają mnie za ekscentrycznego,
ale niech was nie zwiedzie ten różowy garnitur.
Jestem twardzielem.
Kiedy człowiek skończy 60 lat,
nie może przestać okazywać odwagi.
Nasze pokolenie miało żyć szybko i umierać młodo.
Rock’n’roll. Mieliśmy nie dożyć sześćdziesiątki.
A jednak się udało.
Co robią sześćdziesięciolatki?
Oczywiście mierzą się z Bearem w Kostaryce.
Nic tu nie ma.
- Musimy przynieść wszystkie. - Wracamy.
Dobra.
Dorastałem w Peckham.
Nic nie widzę.
- W dużej rodzinie. - Rany.
Trzeba było dopominać się o jedzenie.
Lubię rywalizację i chcę wygrać.
Myślę, że uda mi się przechytrzyć Beara.
Szlag!
Użyję umiejętności ze szkoły aktorskiej.
Drzewo. Gałąź.
- Co to? - Linka.
Teraz Bear wie, gdzie jesteśmy.
Linka.
Chyba są blisko.
Jak to otworzyć?
Mam!
Jeszcze jedna.
Dotarłem w samą porę.
Nie znaleźli jeszcze wszystkich flar.
- Dasz radę, Laurence. - Już daję.
Zaatakuję, gdy wróci jedno z nich.
Gdzie to jest?
Cholera.
Ostatnia flara.
O kurczę.
Tak jest.
Złapał mnie! Uciekajcie!
Laurence?
Wystaw ręce.
Zwykle muszę za to dopłacać.
Laurence!
Wsiadajcie do śmigłowca.
Ojej, Bear go złapał.
Gotowy? Trzy, cztery.
Zawsze będziemy wdzięczni Laurence’owi za to, że kazał nam uciekać.
Zdążyliśmy odpalić flary.
To był niezły cyrk.
Zapoznali się z tym środowiskiem.
- Jest gorąco. - Raz, dwa.
Niełatwo jest szybko biegać.
Nieco adrenaliny i strachu dodatkowo utrudnia sprawę.
Trzeba nad tym popracować.
Rozmiar się nie liczy. Ważne są nasze ruchy.
Wiosłujmy równo, nie za mocno i nie za szybko.
- Skąd te mądrości? - Dobrze.
Steph się nie udało, ale mieliśmy dobry plan.
- Zdejmę łańcuch. - Dobra.
Szybko podejmowaliśmy decyzje.
- Tak jest! - Świetnie.
- O rany. - Dobra.
- Okej. - Już.
Hura!
- Jazda. - Dawaj.
- Udało się. - Brawo.
Teraz mogę powiedzieć,
że udało mi się uciec przed Bearem.
- Tak jest! - Hura!
Hej!
- A teraz… - Opalanie.
Dobra robota.
Wszystko gra?
- Fuksiarze. - Pa!
Zburzyliście mi fryzurę.
Ósemka zbiegłych celebrytów
może już wybrać łóżka w chacie.
- To tutaj. - Nieźle.
Nasz nowy dom.
To ich bezpieczna przystań w dziczy.
O kurde.
Nie ma tu telefonów, telewizji ani klimatyzacji.
Tu jest podwójne łóżko.
Od razu je zaklepuję.
- Bierz je. - Hura!
Plus jest taki,
że będzie więcej czasu na naukę przetrwania.
Przyda im się to,
bo na skraju obozu rozciąga się piekielny kawałek dżungli.
Arena.
Kiedy tu trafią,
zawodnicy będą uciekać przed samym Bearem Gryllsem.
Niektórzy mogą nigdy nie wrócić.
- Dobrze nam poszło. - Też tak myślę.
Ale się cieszę, że nie trafię na Arenę.
Przepełnia mnie radość.
Nie mógłbym wrócić i ogłosić, że właśnie zostałem wyeliminowany.
Nie ma mowy.
Przeraża mnie to auto.
Słyszę hałas.
O kurczę.
- Obłęd. Widzę Zuu! - Tylko dwoje.
- A reszta? - Dwie osoby.
Dotarliśmy!
Cześć.
Jakby wyciągnęli nas z filmu.
Kto to jest?
Holly.
Lot do obozu był jak scena z filmu.
Chcę to powtórzyć.
Hej!
Ulżyło mi, gdy dotarliśmy do obozu.
Było niesamowicie.
Zapamiętam to uczucie na zawsze.
Witajcie w obozie!
Udało się. Brawo.
Pewnie zastanawiacie się, gdzie reszta.
Niestety wpadli w łapy Beara.
Powinien w tej chwili wyłonić się zza zakrętu.
Gdzie on jest?
Jejku!
Nie mogę.
- Ja cię kręcę. - Chyba zwymiotowałem.
Co to była za podróż!
Witajcie.
Chodźcie do nas.
Zwycięscy przegrani. Pamiętacie nas?
Inicjacja za wami. Przygoda właśnie się rozpoczyna.
Niech to, co właśnie przeżyliście,
będzie łagodną próbką tego, co naprawdę was czeka
po wejściu na Arenę.
To inny poziom trudności.
Dzisiaj byliście do niczego.
Niektórych słyszałem z trzystu metrów.
Najlepiej pójdzie tym z was, którzy dostosują się do dżungli.
Chcę was wyszkolić tak, byście radzili sobie
i przetrwali w takim środowisku.
Będziecie ścigani.
Policjantów uczy się systemu trzech kolorów.
Na co dzień większość ludzi
jest na poziomie zielonym, wpatrzona w telefon.
Byliście na tym poziomie pod każdym względem.
To ma być poziom pomarańczowy. Spokój i nasłuchiwanie.
Bądźcie czujni jak jelenie.
Gdy trzaśnie gałązka,
czekają, wsłuchują się.
Wzrok, słuch, węch. Jasne?
Nie wykorzystaliście ich.
Bądźcie spokojni jak jelenie.
Co to znaczy, że mamy być jak jelenie?
Nie mam w sobie nic z jelenia.
Pamiętajcie, poziom pomarańczowy i gotowość na czerwony.
- Okej. - Tak?
Przez te kilka tygodni weźmiecie udział w zadaniach.
Mają być testem waszej uważności
i okazją do nauki.
Jeśli przegracie lub nie wykonacie zadania,
możliwe, że wejdziecie przez tę bramę na Arenę.
A tam nie ma przebacz.
Krokodyle, węże, wąwozy, jaskinie.
Arena brzmi przerażająco.
Nie wiem, dlaczego się na to skazuję.
A do tego ja będę na was polował.
To będzie bezwzględna walka.
Dlaczego dzieci chciały, żebym to zrobiła?
Przecież to niebezpieczne.
Laurence, Leomie, Steph i Mel,
Bear złapał was podczas polowania.
Jako pierwsi zmierzycie się z nim jutro na Arenie.
Nie!
Jeśli nie będziecie czujni,
znajdę was,
a to może oznaczać koniec przygody.
Do wejścia na Arenę zostało 15 godzin.
Przygotujcie się psychicznie.
Przetrwanie Areny to ostateczny test.
To teren Beara. Będziecie zdani na jego łaskę.
Śpijcie dobrze i do jutra. Idziemy?
- Dzięki. - Chodź.
Raz mnie złapał. Wstyd.
Ale drugi raz mu się nie uda.
Gazela wydostanie się z Areny.
PIĘTNAŚCIE GODZIN DO ARENY
Ktoś przejdzie przez bramę i już go nie zobaczymy?
Nie chcę podchodzić za blisko.
- No. - Gdy ją otworzą.
Wygląda jak coś z Parku Jurajskiego.
Ma apokaliptyczny klimat.
Niedobrze.
Wygląda przerażająco.
12 GODZIN DO ARENY
Usmażę kurczaka. Mamy niewiele opcji.
Fakt.
To skwierczenie brzmi niebiańsko.
To prawda.
W kuchni zawsze możecie zaufać grubasowi.
Wziąłem na siebie rolę kucharza obozowego,
ale myślę, że wkrótce znikną pozory przyjaźni.
Każdy będzie dbał o siebie.
Nie mogę się doczekać.
Podajemy do stołu. Gdzie Boris?
- Dzięki, Big Zuu. - Nie ma za co.
Dziękujemy za ten posiłek,
a Bearowi za to, że mnie złapał,
przez co jutro muszę walczyć o życie.
Za pierwszą noc.
- Zdrówko. - A dla niektórych ostatnią.
Powodzenia jutro na Arenie.
Miło, że wspominasz.
Przepraszam.
- Usłyszycie masakrę. - Tak.
- I ucieczkę. - Właśnie.
Przepraszam. To poważna sprawa.
Wszyscy czujemy się straumatyzowani.
Być może to ostatnia wieczerza.
Jeśli człowiek nie uważa,
łatwo się na tym zawiesić, co odbije się na jakości snu.
Ścielicie łóżka?
- Warto rozwinąć moskitiery. - Racja.
Joe, żyjesz? Nie odzywasz się.
Po prostu myśli kłębią mi się w głowie.
Marzę o zimnym prysznicu.
Będzie zimny?
Pomyśl, koleś z Inbetweeners i laska ze Spice Girls
razem pod prysznicem.
Ale super.
Chyba za mocno pociera.
Chociaż dostałem duże łóżko,
nie jestem gotowy na pobudkę ze stopami Borisa przy twarzy.
Złamię to łóżko.
Z kim walczy?
Ćwiczy walkę z cieniem.
TRZY GODZINY DO ARENY
- Woda zagotowana? - Tak.
Zaparzę kawy.
Wiecie co?
Może za dużo zdradzam,
ale przed Areną chcę iść na dwójkę.
Kawa pomoże, bo tu mnie to peszy.
Na pewno.
Co? To dopiero drugi dzień.
Może z gadką o wypróżnianiu zaczekasz przynajmniej do jutra.
Ale tak się kończy mieszkanie razem.
Ludzie zaczynają rozmawiać o kupie.
- Tak wejdziesz na Arenę? - Niestety nie w tym stroju.
Chciałbym iść na egzekucję we własnych ciuchach,
ale nic z tego.
Piękne drzewo. Chciałabym na nie wejść.
Racja.
To właśnie ten rodzaj drzewa. Może nie.
Na Arenie bym go nie wykorzystała.
Ja też nie.
Uda mi się. Elita z południowego Londynu.
Trzeba być pewnym siebie, bo bez tego
nie ma szans.
Bardzo chcę wiedzieć, jak wygląda Arena.
Wkrótce się dowiesz.
Dobrze spałaś?
- Miałam koszmary. - Ale skwar.
- Ciągle się budziłam. - Ja też.
Ty tak nie masz?
- Pot ze mnie spływa. - Widzę.
Znów chcę się umyć.
Właśnie byłam pod prysznicem i znów jestem zapocona.
Całą noc zastanawiałam się, czy to hormony.
- Przez ten pot. - Ile masz lat?
Czterdzieści osiem. Dziewięć?
Miałam 50, gdy zaczęła mi się menopauza.
- Serio? - Nagle się skończyło.
- Czas szybko mija. - No.
Pamiętam, jak miałam 24 czy 25 lat i myślałam, że jestem stara.
Kiedy powstały Spice Girls?
W 1995, a płyta rok później.
Fajnie było?
Jasne. Pięć dziewczyn.
Nie mogłyśmy uwierzyć, że to się dzieje.
- Nadal się przyjaźnicie? - Tak.
Jak miło.
Oczywiście mamy lepsze i gorsze chwile,
bo tak dobrze się znamy.
- Jasne. - Victoria miała pięćdziesiątkę.
Wszystkie wyszłyśmy na scenę.
- Śpiewałyście? - Tak.
Cudownie.
Wygłupiałam się: „Chodźmy na stadion. Ta sala jest za mała”.
Jak się czujesz?
- Jestem spokojniejsza niż wczoraj. - Tak?
Tyle lat pracowałam w telewizji, przy wiadomościach,
że trudno mnie zdenerwować.
Ale…
Myślę racjonalnie. Do wszystkiego podchodzę naukowo.
Zwykle A plus B daje jakiś wynik,
ale tutaj nie wiem, co znaczy A i B.
- Nie znasz składników. - Właśnie.
To przełomowy dzień dla mnie
i pozostałej trójki schwytanej przez Beara.
Jeśli przez to przejdziemy, będziemy silniejsi.
Oczywiście myślę też o tym, że mogę wrócić dziś do domu.
Byłabym niepocieszona.
Wygrałeś Wimbledon, mając 17 lat?
- Tak. - Spodziewałeś się tego?
Taki młodziak nie wie, że nie powinien wygrać.
- Ile razy wygrałeś? - Trzy.
Serio?
- Jak się czułeś za pierwszym razem? - W tym wieku nic nie wiesz.
Dopiero później to do ciebie dociera. Nazajutrz.
A później czujesz presję, by świetnie grać.
Nigdy nie rozumiałem znaczenia presji.
- Jasne. - Jest w twojej głowie.
Nie poczujesz jej smaku, nie dotkniesz jej ani nie usłyszysz.
To tylko nasze wyobrażenia.
Czy coś sprawia, że czujesz presję?
Rzadko.
Nawet kiedy musiałeś iść do więzienia?
Nie stresowało cię to?
To była bardzo trudna chwila,
ale nie stresowałem się.
Niełatwo opowiadać o więzieniu,
bo to okropne i bardzo osobiste historie.
Spędziłem tam 231 dni.
Po kilku tygodniach w osamotnieniu
zrozumiałem, że trzeba to zaakceptować.
Zrobiłem coś, a teraz idę naprzód.
Dzięki temu przetrwałem więzienie.
Może uczyniło mnie lepszym.
Wydajesz się człowiekiem, który ma wszystko pod kontrolą,
ale idąc do więzienia…
Kontrolę mamy nad własnym umysłem,
a nie nad żoną, dziećmi, znajomymi, korkami.
- Jasne. - Czy nad Bearem.
Spróbuję mieć go pod kontrolą.
Wczoraj to zobaczył. Bądź dziś czujna.
Wczoraj był wielki dzień.
Porzuciliśmy celebrytów na pustkowiu i kazaliśmy im uciekać przed Bearem.
Laurence, Leomie, Steph i Mel jako pierwsi trafią na Arenę.
Czas mija.
Nadeszła ta chwila.
Zajrzyjmy do nich.
Denerwuję się.
Dzień dobry.
Wkraczam w nieznane.
Wyglądacie pięknie i przerażająco.
Trzęsę się ze strachu.
Muszę trzeźwo myśleć, być czujna
i wykazać się umiejętnościami, których nie mam.
Za chwilę wejdziecie na Arenę.
Im więcej umiejętności zdobędziecie, tym większe macie szanse.
Dla was, pierwszych ściganych,
będzie to chrzest bojowy.
Musicie wydostać się z Areny lub uniknąć schwytania.
Spędzicie tam godzinę.
Do wyboru macie trzy wyjścia.
Z każdego może skorzystać tylko jedna osoba.
WYJŚCIE
Tylko trzy osoby mogą wyjść.
Będziecie ze sobą rywalizować.
Bear będzie was śledził.
Zastawił też na was pułapki.
Pułapki?
Może to wasz ostatni raz w obozie.
Jeśli złapie was Bear lub wpadniecie w pułapkę,
grozi wam eliminacja.
- Oby nie zachciało mi się siku. - Skoczę jeszcze do toalety.
Czas wejść na Arenę.
Powodzenia. Dacie radę.
- Cześć. - Pa.
- Nie wiem, czemu klaszczę. - Idziemy.
Pode mną rozciąga się Arena.
Najwyższy czas zacząć się denerwować.
Boże, dopomóż.
To przerażające. Czuję się, jakbym szła na wojnę.
Jeśli popełnię błąd, mogę wrócić do domu.
Jeszcze nigdy nie robiłam nic tak ekstremalnego.
Uważam, że jestem bardzo zaradna.
Wydostanę się stąd.
Jestem skoncentrowana.
Dżungla wygląda przerażająco.
Ile tu różnych dźwięków.
Tu nie ma żartów.
To trudny, rozgrzany, ciasny i stromy teren.
Jeśli się wydostaną, brawa dla nich.
Trzymacie się?
Ze strachu oniemiałam.
Co mamy zrobić?
Wyjście po urwisku. Masakra.
Tunel i przekop pod płotem. To nie brzmi…
- Najlepiej. - Właśnie.
Każde wyjście wymaga użycia odpowiedniego narzędzia.
Zawodnicy dopiero przy wyjściu dowiedzą się, gdzie je znaleźć.
- Gdzie jesteśmy? - Przy Drzewie Decyzyjnym.
Przeszliśmy przez tę bramę.
Bear umieścił tu również przynęty,
oczywiście w pułapkach.
Kto je uruchomi,
może wypaść z gry.
Są tylko trzy wyjścia, więc jedno z nas się ukryje.
Nie myślmy za długo.
Wszyscy jesteście niesamowici. Widzimy się w Narnii.
- Zostawiasz nas? - Za duży balast.
Każdy dba o siebie.
Powodzenia, ale muszę jak najszybciej znaleźć wyjście.
Pułapki zastawione, linki rozciągnięte.
Zawodnicy mają pięć minut do mojego wejścia na Arenę.
Jazda.
Dobra.
Co to za dźwięk?
To coś chyba mnie pożre.
Cała się trzęsę.
Gdzieś tu jest suche koryto rzeki.
Idę do wyjścia.
Ukrywanie się raczej nie ma sensu.
Prosto w gąszcz.
Najwyraźniej nic z tego.
Spojrzałem na mapę i wybrałem przekop pod płotem,
bo chyba jest najbliżej.
Choć to najbliższe wyjście,
znajduje się na odsłoniętym i stromym wzgórzu.
WYJŚCIE
Chcę tam dotrzeć jak najszybciej,
nim wypuszczą Beara.
Stare kolana.
No dobra.
To pewnie Dziki Las.
Postanowiłam dojść do wyjścia przez tunel,
bo chyba najłatwiej się tam dostać.
Chyba zaszłam za daleko.
Wyjście przez tunel znajduje się na wschodnim krańcu,
za gęstwiną zarośli.
Dziki Las się zagęszcza.
Pójdę w tę stronę.
Zaufam instynktowi i mapie, by dotrzeć do urwiska.
Instynkt niejeden raz okrutnie mnie zawiódł,
ale mam nadzieję,
że nie tym razem.
Wyjście po urwisku jest na najdalszym krańcu.
WYJŚCIE
Aby się tam dostać,
Mel musi zwodować tratwę przy użyciu narzędzia
i przepłynąć staw z krokodylami.
Mam nadzieję, że idę w dobrym kierunku.
Zacznę od razu i pobiegnę w stronę urwiska.
Obym po drodze znalazła narzędzia.
Leomie wybrała to samo wyjście, co Mel B.
Tylko jedna z nich może go użyć.
Kto pierwszy dotrze na miejsce?
O Boże, ohyda.
Nadeszła ta chwila.
To ich pierwsze spotkanie z Areną,
ale nie biorę jeńców.
Uczuliłem ich na to, jak ważna jest ciągła czujność.
Niełatwo to zrobić, gdy działa strach, adrenalina i zmęczenie.
Kto straci koncentrację, wpadnie w moje ręce.
Zaczynamy polowanie.
Ten dźwięk powiadomi ich, że jestem na Arenie.
Już tu jest.
To on.
Polowanie ruszyło.
Bear wystartował.
Dałem im fory,
więc powinni być już daleko w drodze do wyjścia.
Muszę nadrobić straty.
Od razu zauważyłem, że to wymagający teren pod względem fizycznym.
Jest pewnie ze 43 stopnie.
Jeśli ja to odczuwam, to co dopiero oni.
Wykorzystam to.
Ruszamy.
Nie chcę jeszcze biegać.
Oszczędzam siły.
Dotarłem do wyjścia.
Dobra.
Muszę się przekopać.
Tam jest szpadel.
Świetnie.
Laurence wie już, gdzie znajduje się szpadel do przekopu pod płotem,
ale musi przejść niemal kilometr tam i z powrotem,
ukrywając się przed Bearem.
Muszę jak najszybciej dorwać szpadel,
wrócić i się przekopać.
Oczywiście teraz wszystko wygląda inaczej,
bo krąży tu Bear.
ODLEGŁOŚĆ OD SZPADLA: 632 M
DO WYJŚCIA: 38 M
Poziom pomarańczowy.
Jestem czujna. Nie chcę zostać złapana.
Tunel jest chyba niedaleko.
Nie wiem, jak tam dojdę.
Cały czas ukrywam się i rozglądam.
Poruszam się powoli i nisko przy ziemi.
Przypomniało mi się, jak wpadłam w knajpie na byłą
i nie chciałam się pokazać.
ODLEGŁOŚĆ OD WYJŚCIA: 11 M
ODLEGŁOŚĆ OD WYJŚCIA: 203 M OD BEARA: 387 M
Słyszę coś.
Nie wiem, co to.
Pomyślałam, że to najcichsza trasa.
To suche koryto rzeczne.
Prowadzi przez ten jar.
Trudno się tu nie ujawnić.
Będę musiała się wspiąć,
ale jeszcze nie teraz.
Znalazłam coś.
Tak jest!
Po drodze znalazłam narzędzie.
Nie wiem, czy mi to pomoże.
Słyszę tam kogoś.
No weź.
Ruszamy.
Nic nie słyszę.
Trop się urwał.
Podczas polowania trzeba wiedzieć, kiedy ścigać i kiedy przestać.
Kusi mnie, żeby się tu zaczaić.
ODLEGŁOŚĆ OD WYJŚCIA: 276 M ODLEGŁOŚĆ OD BEARA: 58 M
Wróciłam na ścieżkę.
Ale nie wiem, co to za ścieżka.
Widzę coś?
Czerwone flagi.
Co to?
Wezmę wszystko, co znajdę po drodze,
bo dzięki temu ktoś się nie wydostanie.
Ułatwi mi to zadanie.
Nie wiem, co ma sens.
To może być pułapka.
Może da się wejść tak, żeby jej nie uruchomić.
Sama nie wiem.
Nie wiem, czy to dobry pomysł.
Tutaj jestem bezpieczna?
- Co to było? - Ktoś wpadł w sieć.
Napisy: Agata Jakubiec