- Przyspiesza. - O rany!
To jakiś żart.
Cztery osoby nie chcą wziąć pół miliona dolarów.
- Co jest? - To sporo kasy,
ale ci ludzie są warci więcej.
- Co? - Wiecie, że to prawdziwa kasa,
którą przeleję po naciśnięciu przycisku?
- Zostaniecie w grze. - O mój Boże!
Nie naciskaj.
Nie naciskaj…
Nie, Deano!
Czy wy jesteście obłąkani? Jak można się temu oprzeć?
Możecie naciskać!
Dziewięćset tysięcy!
O mój Boże. Co?
Deano, nie rób tego.
Co on robi?
Macie za nic kasę?
Już prawie!
Tak.
Nie chcecie…
1 000 000 DOLARÓW
Dasz radę!
- Trzymaj się! - Nie chcecie miliona dolarów?
1 000 000 DOLARÓW
Co tu się dzieje?
Deano, nie łam się!
To prawda i prawdziwe pieniądze!
Kurka wodna!
To prawdziwe pieniądze!
Żadne z was nie chce miliona dolarów?
Nie rób tego!
Nie wierzę własnym oczom.
Pięć, cztery…
Nie rób tego, Deano.
To wasza ostatnia szansa na zdobycie miliona dolarów.
- Prosimy, Deano! - Trzy, dwa…
Weźmie kasę?
- Jeden. - O Boże.
Jesteście dla mnie więcej warci.
0 DOLARÓW
Oferta nieaktualna.
Tak!
O mój Boże!
Każdy z kapitanów odrzucił milion dolarów, żebyście mogli zostać w grze.
- Odrzuciłeś milion dolarów. - Uczciwość nie jest na sprzedaż.
- O rany. - Chcę sobie zasłużyć.
- Co się stało? - Co jest?
Widzowie pomyślą, że to ściema.
Prawie się popłakałam.
Czy ktokolwiek zrezygnował z miliona dolarów w telewizji?
Nie mogę.
Nie wiem, co ze sobą zrobić.
To koniec wyzwań w tej wieży.
- Tak! - Oto i on.
Deano!
Tak jest!
Cztery osoby, które przyjechały tu grać o pieniądze,
nie przyjęły miliona dolarów.
Nie zrobili tego dla przyjaciół, a dla ludzi, których znają od kilku dni.
Będą z nimi rywalizować w kolejnych grach.
Wiem, że to brzmi jak obłęd, ale taka jest prawda.
Mógł nacisnąć przycisk,
a ja przelałbym mu milion dolarów. Nie przyjął pieniędzy.
Widzowie w domach,
tak wygląda żywa legenda z krwi i kości.
Po pierwsze dziękuję za zaufanie.
- Dzięki. - Nie mam dużej rodziny,
ale teraz czuję, że mam to, czego potrzebuję.
Rozumiecie?
Pokażmy wszystkim, że dobrzy ludzie
też mogą wygrywać.
Pieniądze raz są, raz ich nie ma, ale uczciwość i honor trzeba wypracować.
Tak!
Trudno jest powierzyć swój los w czyjeś ręce.
Wszyscy to wiemy. Ja to wiem.
Trząsłem portkami podczas innych wyzwań, które przeżyliśmy,
że ktoś się podda.
Nie mogłem tego zrobić wam ani sobie. Ani przyjaciołom i rodzinie.
Jestem z wami.
Kocham was.
ZOSTAŁO 242 GRACZY.
To kolejny piękny dzień w Beast City. Patrzymy, jak zawodnicy wstają.
Nie mam pojęcia, jak to się stało, ale jestem przeszczęśliwy.
Wczorajsze wyzwanie
pokazało nam, jak twardzi są ludzie. Ja na pewno bym pękła.
Stawało się jasne, że graczy ciągnęło
do czterech kapitanów, którzy nie przyjęli miliona dolarów.
Jestem przywódcą i bardzo cię szanuję.
Czekam, co zrobisz dalej.
- Tacy ludzie to skarb. - Dzięki.
Ten facet ma większą siłę woli niż 99 procent ludzi na świecie.
Nie wziął miliona dolarów.
Znalazłam go i zaufałam mu. Jestem z nim cały czas
i będę z nim na każdym kroku.
Szaleństwo, co nie?
Niezła wspólna przygoda.
Jeśli dojdę do pierwszej setki albo dziesiątki…
- Tam chcę być. - Przestań.
- Kiedy dojdziemy do pierwszej setki. - Jestem skromna.
Jestem pewna siebie, ale ten program czasami przypomina wojnę.
Cieszy mnie każda chwila.
Jestem cicha
i obserwuję, ale kiedy trzeba, potrafię wyjść przed szereg.
Dobrze wiedziałem, jak tylko mnie wybrali, że nie wezmę łapówki.
Moja uczciwość nie jest na sprzedaż.
Macie tu sporo przyjaciół?
- Tak. - Tak.
- Pewnie. - Wszyscy stracili przyjaciół.
Dziś na pewno tak nie będzie.
Nie.
Mimo że wczoraj odeszło 251 graczy,
pozostałych 242 graczy ma motywację i pozytywne nastawienie.
Przynajmniej na razie.
Witam wszystkich.
Tak!
Chyba wszyscy się zgodzimy,
że zawody na wieży były trochę okrutne.
Tak.
Zrobimy coś innego
i zagramy w grę, po której nikt nie odpadnie.
Tak!
Zasłużyliście sobie na to.
Nie będziemy eliminować graczy,
tylko nagrodzimy zwycięzców następnej rozgrywki.
Nagrodą w tej grze będzie dom dla VIP-ów.
Poza tym mamy niespodziankę, o której opowiem później.
Do końca pobytu w Beast City
ten dom zagwarantuje wam prywatność i luksus,
dzięki którym być może zdobędziecie przewagę.
Stwórzcie trzyosobowe drużyny.
Wybierzcie ludzi, z którymi moglibyście zamieszkać.
Uczestnicy nie wiedzą jednak, że tak naprawdę chcemy,
by stworzyli drużyny z bliskimi przyjaciółmi.
Ponieważ kolejna gra
będzie najbardziej psychologiczną grą, jaką wymyśliłem.
Czemu taki skład?
Oby pomogły nam umiejętności.
Damy radę. Mamy luz.
Dlaczego tak się dobraliście?
- Trzymamy się razem… - Tak.
…od początku.
Łączy nas więź i przyjaźń. Wygramy.
- Chwila. 751, 757, 759. - Chcemy czegoś więcej.
- Tak. - Dobra.
- Nasza liczba to 750. - Przeznaczenie.
Zamieszkacie w domu dla VIP-ów?
- Tak. - Tak.
Byłoby super.
- Świetnie. - Dla mnie dziwnie, bo są małżeństwem.
Wyniesiesz łóżko.
Zgodnie z oczekiwaniami drużyny tworzyli znajomi i rodziny.
Jednak gracze zaraz się przekonają,
że w Beast Games
- to nie jest najlepszy pomysł. - Raz, dwa, trzy, przyjaźń!
Uwielbiam przyjaźnie.
Następne wyzwanie to wyścig w worku po ziemniakach.
Będziecie rywalizować na boisku Beast City.
Zasady są proste. Biegniecie w tę i z powrotem.
Najszybsza drużyna wygra dom dla VIP-ów
oraz tajemniczą nagrodę, która się w nim znajduje.
Pamiętajcie, że nikt nie odpadnie.
To tylko zabawa.
Trzy, dwa, jeden, start!
Tak jak myślałem, po tym wszystkim, co przeszli,
gracze chcieli się tylko trochę rozerwać.
Jednak zwycięzcę i tak trzeba było wyłonić.
Tak!
Zwycięża numer 514 i jego drużyna.
Gratuluję!
Wasza trójka może zamieszkać w domu dla VIP-ów.
Jednak prawdziwa niespodzianka czeka w walizce.
Co może być w tej walizce?
Myślę, że pieniądze.
Otwórzcie ją.
Wraz z tym domem dostajecie nietykalność w następnym wyzwaniu!
Chodzi o wyzwanie, o którym już wspominałem.
Ta trójka nie musi brać w nim udziału.
Od razu przejdą do kolejnej gry.
Wygraliśmy i zasłużyliśmy na to. Jesteśmy królami tego miasta.
Nietykalności nie zdobyło 99 procent z was.
Gdy rozmawialiśmy przed wyścigiem, często używałem słowa „przyjaciele”.
Przyjaciele.
Wiecie dlaczego?
Wiecie co?
Powiem wam.
Wyścig był tylko pretekstem, byście stworzyli drużyny z bliskimi.
Teraz te trójki będą drużynami w kolejnej grze.
Choć jesteście przyjaciółmi,
z każdej trójki do miasta wrócą co najwyżej dwie osoby.
Dam wam kilka minut, by nacieszyć się ciszą przed burzą.
Po tym wyzwaniu
stracę ludzi, z którymi się zżyłem.
No i…
- Jestem zła. - O nie.
- Do bani. - Tak.
Jimmy zawsze zaskakuje.
Zaraz się popłaczę.
- Jesteśmy przyjaciółmi. - Tak.
- A ty? - Ja tu tylko stoję.
- Tak. - Kumple.
Niedobrze.
Martwię się,
bo to są przyjaciółki, a ja nie mam obok swoich przyjaciół.
Nie wiem, czy to dobrze, czy źle.
Co wy na to?
Co tu się dzieje?
Straż! Wyprowadzić ich.
Przynieście kajdanki.
Do dzieła.
Wychodzimy za bramę. Idźcie za strażą.
Oto kolejna gra.
Jesteście podzieleni na trzyosobowe grupy.
Każda grupa wejdzie
do jednego z 80 sześcianów.
Idźcie za strażą,
która zaprowadzi was do sześcianu waszego przeznaczenia.
Wygląda jak cela. O mój Boże.
Co jest?
Co to ma być?
O rany.
O co tu chodzi?
To dzieje się naprawdę.
Co?
Wszystkie ściany są białe.
Jak w wariatkowie. O rany.
Nie wiemy, o co chodzi. Mamy czerwony telefon.
„Proś o cokolwiek”.
Widzę tu jarzmo i kajdanki na ścianie.
- Kajdanki. - Dobra.
- Kamera. Telefon. - Dobra.
Jestem w pokoju w wariatkowie.
Zacznę walić w ściany.
Posłuchajcie. Co sądzicie o swoich sześcianach?
Pewnie się zastanawiacie, przed jakim wyzwaniem staniecie.
Sprawa jest prosta.
Zacznę odliczać pięć godzin.
W tym czasie musicie wyznaczyć dwie osoby, które przejdą dalej,
i jedną osobę, która zostanie przykuta do ściany,
czyli wyeliminowana z programu.
Aby pomóc wam w podjęciu decyzji, daliśmy wam do dyspozycji telefony.
Możecie poprosić o jakikolwiek przedmiot, który pomoże wam w podjęciu decyzji.
Jeśli nie podejmiecie decyzji w pięć godzin,
odpadnie cała drużyna.
Dlaczego akurat my? Czemu nie ma tu kogoś, kogo nie lubię?
Nie spodziewałem się tego.
Walka z bratem.
Wiem, że jesteście przyjaciółmi.
Miłego odrzucania jednej osoby.
Czas, start!
Macie pięć godzin, by wyeliminować bliską osobę.
To będzie bardzo trudna decyzja.
Tak.
Strasznie namieszali nam w głowach.
Nie chcę tu siedzieć przez pięć godzin.
- Właśnie. - Obyśmy nie musieli.
Czy ktoś chce wyjść?
- Nie. - Nie.
Minęła minuta, a my już płaczemy.
Jak mamy podjąć decyzję?
Właśnie.
Jak zdecydujemy, kto odejdzie?
Nie mogę już grać.
To najtrudniejsze w tym wyzwaniu.
Prawda jest taka, że nikt nie chce odejść.
Jeszcze przed godziną tych trzech przyjaciół współpracowało.
Teraz nie mogą na siebie spojrzeć.
Mam to zrobić?
Chciałbym wierzyć, że nic nie dzieje się bez przyczyny, ale wątpię w to.
Idźcie. Wynocha.
Rany, dopiero zaczęliśmy.
O rany.
Dla niektórych przyjaźń znaczyła więcej niż jakakolwiek suma,
nawet gdy chodziło o miliony dolarów.
1 000 000 DOLARÓW
Na pewno nie chcesz być nietykalny za poświęcenie,
- którego wczoraj dokonałeś? - Nie.
- Dobra. - Jestem gotowy
zostawić to losowi.
Boże Ojcze, kocham ich i modlę się dla nich o to,
co najlepsze.
W imię Jezusa. Amen.
- Amen. - Amen.
STRAŻNIK NIEDŹWIEDZI POLARNYCH
Kocham was.
Kochamy cię.
Przyjechałyśmy tu jako przyjaciółki.
Gdybyś ty postanowiła odejść
albo ty…
Albo ja…
Nie miałabym tego nikomu za złe.
Nie zmuszałabym nikogo do zostania.
Wszyscy mają powód, żeby tu być.
- Jasne. - Nie zamierzam…
Nigdy nie powiem, że mój powód
czy wasze powody są ważniejsze od innych.
Chciałbym usłyszeć, dlaczego tu jesteście.
Moja siostra odeszła w młodym wieku.
Wcześniej mój tata zmarł z powodu raka i zostawił mamę samą.
Nie chodzi tylko o mnie.
Chciałbym pomóc swojej rodzinie i ludziom, którzy potrzebują pomocy.
Te pieniądze też by mi pomogły.
Chciałabym stworzyć rodzinę i zostać mamą.
Nie powinniśmy porównywać,
kto miał gorzej w życiu albo kto potrzebuje kasy.
Wiem, że nie o to chodzi.
Nie wiem, co mógłbym powiedzieć, żebyśmy byli smutniejsi.
Albo żeby było nam nas nawzajem szkoda.
Nie o to w tym chodzi.
Bardzo szybko stało się jasne, że większość osób
nie będzie umiała zdecydować,
kto ma przykuć się do ściany.
Niektórzy byli w niekorzystnej sytuacji.
O rany.
Liczą się tylko AJ i Aylla.
Gdy masz kogoś w pobliżu,
nie odsuwasz tej osoby na bok.
O rany.
Dwóch braci powiedziało mi, że to ja odpadam.
Tak mi powiedzieli.
Ja na to: „Skoro jadę do domu, a wy nie potraficie zdecydować,
wy pojedziecie ze mną”.
Zobaczymy, co zrobią.
- Któryś z was powinien odpaść. - Nie. Ktoś z naszej trójki.
- Ja nie odpadnę bez was. - Słuchaj.
Posłuchaj.
Twoja decyzja spowoduje, że wszyscy odpadniemy.
Na pewno odpadniesz.
- Nie złamię się. - Właśnie.
- Postawiłaś się. - Uparciuchy.
- Jesteście uparci. - Postawiłaś się.
Jeśli mam odpaść, to z wami.
Negocjujesz swój koniec.
- Jeśli… - Powtórzę.
Powiem to jeszcze raz.
W tej chwili negocjujesz swój koniec.
Sporo się dzieje w moim życiu
i chcę być konsekwentna.
Nie chcę was wykiwać, ale chcę być silna.
Nie chcę was skrzywdzić, ale…
Nie chcę się złamać, ale czuję się lekceważona.
Jestem zdana na siebie,
więc nie chcę być poniżana.
Nie myślcie sobie,
że mam to gdzieś, jeśli razem odpadniemy.
Niektórzy mogą wziąć cię za złoczyńcę.
Wiem, że tak mnie będą odbierać.
Wiem, że jesteście podenerwowani.
Bez obaw. Na początku tego wyzwania
powiedziałem wam o telefonach w waszych celach.
Jeśli nie chcecie, żeby cała trójka odpadła,
radzę złapać za słuchawkę.
Mówił, że możemy prosić o wszystko.
Co mogłoby nam pomóc w podjęciu decyzji?
Może zagrajmy w grę.
Przegrany zostanie wyeliminowany.
Jeśli mamy grać,
- wszyscy musimy znać zasady. - Tak.
- Możemy rzucić kością. - Chcesz?
- Tak. - Dobra.
Gorąca linia Beasta.
Chcielibyśmy prosić o kości do gry.
- Robi się. - Dziękuję.
O mój Boże. Dziękuję.
Dziękuję.
Chandler.
Macie Monopoly?
Zaraz przyniesiemy.
Talię kart i pizzę pepperoni.
Planszówkę Operacja.
- Kości. - Pizza i kości.
Poprosimy stoper.
Dzięki, stary.
Do którego…
- Do którego pokoju? - Hej.
Czas na Jengę!
Super!
Komicznie wielkie kości.
Planujemy zdobyć talię kart.
Dwie kości. Najmniejsza liczba oczek przegrywa.
Przykuwa się gracz, który wyciągnie asa pik.
- Nie chcę. - Nikt nie chce.
Cokolwiek się stanie, kocham was.
Grajmy.
Nigdy nie waliło mi tak serce.
- Do bani. - Wybacz, ja tylko…
To stresujące. Rozumiemy.
Szybko odpadniesz.
Nigdy się nie pociłam przy Jendze.
Rzucam kostkami o 5 000 000 dolarów.
Do dzieła.
Najniższa liczba odpada.
- Masz 12. - Nieźle.
O nie.
Nie wierzę.
Dobra, przegrałem.
Cody, tak mi przykro.
Naprawdę mi przykro.
Cody.
- Już dobrze. - Kocham cię, bracie.
Kocham was. Powodzenia.
- Kocham cię. Poważnie. - Kocham was.
Idźcie już wygrać to wyzwanie, dobra?
- Trzymaj się. - Jesteście świetni.
- Trzymaj się, Zach. - Dzięki, Andy.
Dziękuję.
Trzy godziny i 62 sześciany z początkowych 80
pozostały w tej grze.
Wraz z upływem czasu prośby
stawały się coraz ciekawsze.
Halo, słucham.
Gra Monopoly. Coś jeszcze?
Kto to zamówił?
Mówiłem poważnie, że mogą poprosić o cokolwiek.
Dobra klacz.
Jednak nie tylko oni wykorzystywali tę grę.
Dwa stroje księżniczek i jeden księcia z bajki.
Maszyna do lodów. Do waty cukrowej. Basen byłby spoko.
I pizza pepperoni.
Dobra.
O rany. Mam wasze rzeczy.
Reszta przyjdzie później.
Dobra. Widzimy się na imprezie.
- Weź kumpli. - Dobra.
Tracą rozum.
Niektórzy chyba zapomnieli,
że na szali jest 5 000 000 dolarów,
bo prośby były coraz bardziej szalone.
- Kulki do basenu z kulkami? - Jasnowidz?
Chcą 32 pary skarpet.
Hej, tatuażysta!
Nie da się zgłębić więzi z braćmi bez tatuażu na spontanie.
- O rany! - A niech mnie!
- Niech Jimmy to zrobi. - Niech Jimmy to zrobi.
Dobra.
To nie jest w porządku.
Jednak spełnianie zabawnych próśb nie mogło trwać wiecznie.
- Dziękuję. - Ta grupa postawiła na grę w Uno.
- Bez rozgrzewki? Gramy? - Tak!
Jednak przez stres związany z 5 000 000 dolarów…
Uno!
…zawodniczka numer 680 oszukiwała, by pomóc zwyciężyć przyjacielowi.
Uno!
- Jazda! - Jedni oszukiwali lub odrzucali porażkę.
Powinniśmy zagrać w coś innego.
Nie, bo przegrałaś.
Inni postanowili nie grać,
- co wywoływało panikę. - Nie gram.
- Nie grasz? - Ciągnij.
- Co? - Ciągnij.
- Jest tu. Ciągnij. - Nie!
- Hazim! - Wycofał się.
- Hazim! - Wycofał się!
Chcesz iść do domu?
- Nikt tego nie chce. - Ciągnij kartę.
Nie uczestniczyłem w tej rozmowie.
Dam wam dziesięć sekund. Nie naciskam.
Nikt chyba nie chce grać.
Mamy dwie godziny, żeby znowu coś wymyślić.
Gdy tak myśleli,
między graczami z tego sześcianu doszło do konfliktu.
Mamy kapsle. Gracz, który nie trafi, przegrywa.
Nie widać na białej ścianie.
To trudne.
Tak!
Dobra.
- Weszło. - Odpadam.
- Wszystko gra? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
Albo nie. Kłamałem.
Bam, bam, wszyscy lecimy.
- Poważnie? - I to jak.
Nie żartuję.
- To chore. - Wiem.
Puszczą to w telewizji.
Proszę, nie rób tego. Umawialiśmy się.
Miałaś 33 procent szans na wygraną.
Twoje szanse były mniejsze.
Niech jedna osoba nie gra. Zagramy tylko ja i ty.
Lepiej dla ciebie.
Niech pomyślę. Rozumiem cię.
- Znajdźmy kompromis. - Muszę to przemyśleć.
- Znajdźmy kompromis. - Jak widać, nie chciała grać,
ale 20-minutowa manipulacja sprawiła, że zmieniła zdanie.
Pieprzyć to. Zagramy jeszcze raz.
On nie gra, ale wygrany będzie o tym pamiętał w przyszłości.
Więc chcecie znowu zagrać?
- We dwoje. Niższa karta przegrywa. - Ty nie grasz?
Potasowałem karty.
Miałam szansę i wszystko zepsuję.
Chcę to mieć za sobą.
Trzy, dwa, jeden.
O k…!
Mówiłam, że to zepsuję.
Mówiłam.
Walcie się.
Mówię poważnie.
Uznają, że jesteś zły,
- ale udało się. Nie grałeś. - My…
Uzgodniliśmy to w tajemnicy przed nią.
Ona o niczym nie wiedziała.
Pa!
O mój Boże.
Jestem geniuszem.
Czas się kończył,
więc trzeba było szybko znaleźć kogoś do wyeliminowania.
Większość…
Eliminuje cyfra…
dwa.
…pozwala zdecydować losowi.
Trzy.
Jeśli wyrzuci dwójkę, zostanie wyeliminowana.
- A niech to. - Do bani.
Cztery, trzy, dwa.
- Miała najniższą cyfrę. - Nie!
Masakra.
Powodzenia.
To jakaś masakra.
Nawet ci, którzy przed godziną dobrze się bawili,
teraz muszą zdecydować, co zamierzają zrobić.
- O rany, to się dzieje naprawdę. - Nie patrz, Karl.
Kocham was.
Ostatnia bezpieczna osoba…
- O mój Boże. - …to 930.
Tak mi przykro.
Przykro mi.
To wzruszające.
A niech to.
Myślicie, że już czas?
- Chyba tak. - Dobra.
- Kocham was. - Dzięki.
Proszę.
- Nie płacz. - Doceniam to.
- Nie zawiodę cię. - Spoko.
Nie zawiodę.
- Dobra. - Zrobię, co się da.
Zostało już tylko pięć minut,
a gracze zaczynają się żegnać z bliskimi przyjaciółmi.
Bardzo was kocham.
Nie spotkałam wielu osób, które by mnie wspierały.
To ja zawsze wspierałam innych.
Dlatego traktuję cię jak starszą siostrę.
Nie mówiłam tego, ale chcę to powiedzieć, bo niedługo mogę nie mieć okazji.
Nie chciałam być w takiej sytuacji.
Ale cieszę się, że tu jestem. Z ludźmi, przy których mogę się otworzyć,
a nie z kimś, przy kim siedziałabym w kącie i nie mogłabym się otworzyć.
Poprośmy o talię kart. Odpadnie osoba z najniższą kartą.
- Rzucimy monetą. - O rany.
Trzy rzuty i koniec.
Dostaniemy trzy kanapki. W jednej będą dwa plasterki mięsa.
Tak wyłonimy przegranego.
Dwie kości przechodzą.
Najwyższa wygrywa.
Sześć.
Dolar.
Kanapki zagłady.
- Warte pięć milionów. - Tak.
Oby były smaczne.
Dolar.
Jeden, dwa, trzy.
Dobra.
- Przykro mi. - To nic.
- Jas. - W porządku.
Mamy jeden, dwa.
- Jeden, dwa. - Tak.
Tu są cztery.
O rany.
Cholera.
Mamy przerąbane.
Wypadam.
Przewietrz się.
Kumple na zawsze. Jesteś super.
Wypad stąd.
- Przestań. - Pokażcie im.
Widzowie będą ciekawi, czy, gdybyś mógł cofnąć czas,
wcisnąłbyś przycisk za milion?
Byłem zadowolony z siebie przed milionem.
Będę zadowolony też po nim.
Czas mijał nieubłaganie.
Zostało dokładnie 60 sekund.
Wybrałeś grę i przegrałeś.
Niektórzy nie zdołali zdecydować,
która osoba powinna przykuć się do ściany.
Nie rób nam tego. Błagam cię.
Namówiłeś nas na grę i się wycofałeś.
Jesteś gnojem.
Marnujesz czas,
- siedząc tu… - Wy też.
Nie. Chciałem podejść i cię przytulić.
- Marnujesz. - Chciałem cię przytulić i podziękować.
Zamierzałem to zrobić.
Wtedy się wycofałeś. Bo przegrałeś. Nie umiesz przegrywać.
25 sekund.
Wszyscy wracamy do domu,
bo dwoje 20-latków chciało sobie kupić lamborghini.
Czy uścisnęłam komuś dłoń?
Podpisałam jakiś dokument?
Jeśli nic nie spisaliśmy, to się nie liczy.
Prawda?
Koniec czasu.
Byliście samolubni.
Nie chciałam dać im wygrać.
Jak dzieci. Zapominam, że macie po 20 lat.
Zmarnowałam czas z dziećmi.
To nie było w porządku.
Jesteś wielkim przegranym, bo przegrałeś w grze.
Poważnie.
Siedem grup nie podjęło decyzji na czas.
Te osoby zostały wyeliminowane.
Jimmy nie ma pojęcia, do czego nas doprowadził.
Większość eliminacji wśród grup
wynikała z braku decyzji.
Jednak jedna grupa odpadła przez zawahanie.
- Zostało dokładnie 60 sekund. - O mój Boże.
Jeśli nikt się nie przykuje, wszyscy zostaniecie wyeliminowani.
Musicie to zrobić za mnie.
Wstanę z tobą, Sam, ale nie zrobię tego.
Pomóż mi wstać, nie ma czasu.
To prawda.
Staniemy obok, ale cię nie skujemy.
Proszę, skujcie mnie.
Sam, daj spokój. Nie możemy.
Nie możemy.
O nic więcej nie poproszę. Po prostu to dla mnie zróbcie.
- Musicie mi pomóc. - Sam.
Musicie to zrobić.
To nie będzie się liczyć. Sama musisz się skuć.
- To chyba… - Koniec czasu.
- Jeśli nie jesteście skuci… - Jest.
- …odpadacie. - Już.
- Kliknęło. - Już.
Spóźniliście się o cztery sekundy.
Bardzo mi przykro.
Zgaście światła!
Wyeliminowaliśmy 94 osoby.
Do następnej gry przejdzie 148 osób.
Trzymajcie się.
ZOSTAŁO 148 GRACZY.
Jesteśmy w mieście pełnym smutku i złamanych serc.
Z powodu tych, którzy się dla nas poświęcili.
Przykuli się do ściany.
Łzy leciały im z oczu, gdy patrzyli, jak odchodzimy.
Jestem zaszczycony, że nadal mogę tu stać.
Wiem, że to dopiero początek.
Emocje biorą górę, więc muszę się trochę uspokoić.
Dziewczyna z numerem 225 powiedziała, że chce nas obu załatwić.
My jesteśmy w grze, a ona nie.
Numer 225 nie miała szans.
Od początku wiedzieliśmy, że wyleci.
9.00 RANO
To kolejny dzień. Żeby to uczcić,
mam wielki złoty prezent dla uczestników.
Wnieście go.
Dzień dobry.
Jak się macie?
- O nie. - To wielki złoty prezent.
Jestem przy wejściu,
jeśli chcecie się przywitać. Może mam coś dla was.
Wczorajszy dzień był okrutny.
Wyglądacie na smutnych.
- To prawda. - Dlatego mam prezent.
Chcę was pocieszyć.
Sam go otwórz.
To proste.
Ten wielki złoty prezent trafi do osoby, która go pierwsza dotknie.
Dobra. Nawet nie skończyłem tłumaczyć.
- Żartujesz sobie? - Miałem powiedzieć,
że nie można cofnąć decyzji.
Co według was zawiera?
- Jednego dolara. - Konia.
Eliminację.
Co tam jest?
Może klucz albo eliminacja.
Sporo osób mówi o eliminacji.
- Jesteście na to gotowi? - Tak!
Straż, możecie to otworzyć?
Cokolwiek tam się znajduje, jest niewymienne.
FOTOGRAF
- To bilet na wyspę! - Bilet na wyspę!
Gracz nr 406 otrzymał pierwszy z wielu biletów
na prywatną wyspę wartą 1 800 000 dolarów. Ten raj tropikalny
wygra jeden z graczy.
Poza biletem znajduje się tu pistolet do rac.
Do czego według ciebie służy?
Strzel i się przekonaj.
Żartuję.
Prawnicy zabronili. Ja strzelę.
Jazda!
Ten bilet to miejsce w tym śmigłowcu.
Musicie wiedzieć, że w tym śmigłowcu
zmieści się sześciu graczy.
Dostałeś jeden bilet.
Mam tu pięć biletów,
które musisz rozdać, komu tylko chcesz.
To zależy od ciebie.
Baw się dobrze.
Z pewnością da go najpierw bratu.
- Bez wątpienia. - Jasne.
Gracz nr 409 jest tu ze mną od początku.
Towarzyszyła mi.
To Z. On też mi towarzyszy od dłuższego czasu.
Mój habibi. Też jest Egipcjaninem.
Do dzieła. Dziękuję.
- Hej. - Do dzieła!
Został ostatni bilet.
Kim będzie ostatnia osoba, którą zabierzesz na wyspę?
HELIKOPTER 01
Ta osoba nie przyjęła miliona dolarów i nie wyeliminowała mnie. Chodź, T!
Odrzuciła ofertę wartą milion,
a on się odpłacił miejscem w śmigłowcu.
To się nazywa karma.
Wystartował pierwszy z dziesięciu śmigłowców!
Mam wieści dla 142 osób, które zostały w mieście.
Zostało tylko dziewięć śmigłowców.
To znaczy, że tylko 54 osoby polecą na wyspę.
Jeśli nie zdobędziecie biletu, zostaniecie wyeliminowani.
Zapraszam kolejny śmigłowiec.
Bilet do tego śmigłowca ukryłem gdzieś w mieście.
Powodzenia.
Na waszym miejscu zacząłbym biec.
Wasza przyszłość jest w waszych rękach.
Straciliście bliskich,
odrzuciliście obłędne sumy
i zawzięcie walczyliście, żeby tu być.
Nie zmarnujcie swojej szansy.
Napisy: Jakub Skiba Iyuno