- Acelera. - Deus!
Tes que estar de broma.
Catro persoas están a dicir que non a medio millón de dólares.
- Que pasa? - Son máis cartos
dos que vin nunca, pero ese grupo vale máis.
- Que? - Sabedes que son cartos reais
que vos enviarei se premedes ese botón
- e non quedaredes fóra. - Ai, Deus.
Non premas.
Non premades.
Non, Deano.
Estades mal da cabeza?
Como poden resistilo?
Un de vós pode premer!
Novecentos!
Deus, que pasa?
Deano, non o fagas.
Que fai?
Non vos importa?
Xa case.
Deus.
Non queredes…
Moi ben!
- Aguantade. - Non queredes un millón de dólares?
Que pasa?
Deano, aguanta.
É real. Diñeiro de verdade.
Vaia, vaia.
Son cartos de verdade. Reais!
Ningún quere un millón de dólares?
Non o fagades.
Non podo crer o que vexo.
Cinco, catro…
Deano, non o fagas.
É a vosa última oportunidade de levar un millón de dólares.
- Por favor, Deano! - Tres, dous…
Vaino coller?
- Un. - Ai, Deus.
Vós significades máis para min que esa pantalla.
A oferta queda descartada.
Si!
Deus! Si!
Estes catro capitáns rexeitaron un millón de dólares para mantervos aquí.
Rexeitaches un millón.
A miña integridade non se vende.
- Deus. - Quero merecelos…
- Que pasou? - Que?
Non o van crer.
Estou que case choro.
Quen dixo que non a un millón de dólares na tele?
Non o creo.
Non sei nin que facer.
E así rematan as probas nesta torre.
(Berros de ledicia)
- Viva. - Aí está.
Deano!
Vamos!
Estas catro persoas, que están aquí para gañar cartos,
dixeron que non a un millón de dólares.
Non polos seus amigos, senón por xente á que coñecen dende hai uns días.
Contra a que competirán en futuras probas.
Sei que parece mentira, pero é a pura realidade.
Só premendo un botón,
mandaríalles un millón e dixeron que non.
Para os que nos vedes dende a casa,
aquí tedes unha lenda viva, en carne e óso.
Primeiro de todo, grazas por confiar en min.
- Grazas. - Non teño moita familia
e agora sinto que aquí mesmo teño todo o que preciso.
Entendédesme?
Demostrádelles a todos que podedes ser boas persoas
e gañar de todos modos.
Os cartos veñen e van, pero a integridade e o honor gáñanse.
Si!
Sei que é duro que o voso destino quede en mans doutros.
Todos sabemos o que é iso.
Estaba fóra de min en varias destas probas
polas que pasamos.
Alguén ía renderse.
Eu non vos faría iso. Nin a min mesmo.
Nin ós meus amigos e familia.
Estades a salvo comigo.
Quérovos.
QUEDAN 242 XOGADORES
Outro día máis en Beast City no que os xogadores van espertando.
Non sei como pasou, pero non podería ser máis feliz.
O reto de onte á noite
demostra o forte que é a xente porque eu non o aguantaría.
Quedaba claro que os xogadores ían sendo atraídos
polos catro capitáns que rexeitaran o millón de dólares.
Como líder, teño moito respecto por ti.
Faime ilusión ver o que vas facer.
- Máis coma ti, Harrison. - Grazas.
Este home ten máis forza de vontade que o 99 % do mundo.
Dixo que non a un millón.
- Atopeino e confiei nel. - Si.
Levo con el dende sempre
- e así seguiremos. - Si.
Ata o final.
Foi de tolos.
Si, vaia aventura xuntos.
Se chego ós últimos cen ou dez…
- Aí quero chegar. - Para.
- Cando cheguemos. - Cando…
Son unha persoa humilde.
Estou segura.
Chámanse Beast Games, pero case foron unha guerra.
Gocei de cada momento dende a trincheira.
Calo, observo e cando teña que dar un paso adiante, douno.
Souben dende que me elixiron
que non ía aceptar o suborno de ningunha maneira.
A miña integridade non se vende.
Fixestes moitos amigos?
- Si. - Si.
- Claro. - Todo o mundo
perdeu bos amigos.
Seguro que hoxe non vai pasar iso.
Non.
A pesar das 251 eliminacións de onte á noite,
os 242 xogadores restantes séntense motivados e optimistas,
polo de agora.
Bos días a todos.
Si!
Creo que estamos de acordo
en que as probas da torre foron algo brutais.
Si.
Así que para cambiar un pouco,
imos facer unha proba sen eliminar a ninguén.
Si!
Creo que o merecedes.
En lugar de eliminar xente,
temos un premio para os gañadores desta proba.
O premio desta próxima proba será esa casa de luxo.
Ademais dunha sorpresiña que veredes máis tarde.
Durante a vosa estancia en Beast City,
na casa teredes privacidade, luxo
e seguramente algo de vantaxe sobre os demais xogadores.
Formade grupos de tres.
Elixide posibles compañeiros de piso.
Pero os xogadores non saben que o propósito desta proba
é enganalos para formar grupos cos seus amigos.
Porque a proba seguinte a esta…
é a máis psicolóxica que fixen nunca.
Por que sodes un grupo?
Polos seus dons naturais.
- Está feito. - Si.
Por que formastes un equipo?
Somos inseparables
dende o primeiro día.
Xa tiñamos un vínculo.
Máis vale seguir.
E gañar xuntos.
- Queremos máis. - 751, 757, 759.
- Si. - Vale.
Somos os 750.
- O destino. - Si.
Ides compartir a casa de luxo?
- Si. - Si.
- Xenial. - Tremendo.
- Ben. - É algo raro.
Son marido e muller.
Saca a cama para fóra.
Loxicamente, formaron grupos con amigos e familia.
Pero pronto se van dar conta
de que nos Beast Games
- pode non ser boa idea. - Unha, dúas e tres. Amizade!
Adoro a amizade.
A seguinte proba é a típica carreira de sacos
e competiredes no campo de Beast City.
As regras son simples.
Ides ata o final e volvedes.
O equipo máis rápido gañará a casa de luxo.
Ademais do premio secreto que está no seu interior.
Lembrade, non haberá eliminados.
É por pasalo ben.
Tres, dous, un. Adiante!
E como predixen, despois do que pasaron,
todos os xogadores tiñan gana de divertirse.
Pero claro que hai gañadores.
Si!
O gañador foi 514 e o seu equipo.
Parabéns!
Os tres amigos podedes quedar na casa de luxo.
Pero a verdadeira sorpresa é o contido do maletín.
Que credes que hai dentro?
Diría que son cartos.
Abrídeo.
E o cuarto inclúe a inmunidade na seguinte proba.
Con respecto á proba da que falei antes,
estes tres non participarán.
Así que pasan automaticamente á seguinte proba.
Gañamos e merecémolo. Somos os reis desta cidade.
E para o 99 % que non acadou a inmunidade,
cando falabamos antes de carreira,
repetín moito a palabra "amigos".
Amigos.
Queredes adiviñar por que?
Sabedes que?
Vóuvolo dicir.
A carreira de sacos era unha trama para xuntarvos cos amigos.
Agora os equipos de tres formarán equipo na seguinte proba.
E desafortunadamente para todos os amigos,
cada grupo de tres volverá á cidade con dous como moito.
Dareivos un par de minutos para gozar da calma antes da tempestade.
Despois da competición,
vou perder xente moi próxima.
E…
- Que desgusto. - Non.
- Que horror. - Si.
Con Jimmy, nada é o que parece.
Vou chorar.
- E que somos amigos. - Si.
- E ti? - Pasaba por aquí.
- Claro. - Somos amigos.
Non sei se será bo.
Preocúpame
porque elas son amigas e eu separeime das miñas.
Non sei se será bo ou malo.
Que?
Que pasa?
Gardas! Preparádevos para levalos fóra.
Traede as esposas.
Veña.
Saiamos fóra. Amosa o camiño, garda.
Benvidos á seguinte proba.
Agora estades en grupos de tres xogadores
e cada un deses grupos está a piques de entrar
nun dos 80 cubos que tedes diante.
Seguide a un dos nosos gardas dos Beast Games
e levaranvos ó cubo que decidirá o voso destino.
Deus, é como un cárcere.
Vaia…
Isto que é?
Deus.
Que vai pasar?
Si, é de verdade.
Que?
Todas as paredes brancas.
Parece un manicomio. Deus.
Non sabemos o que pasa.
Temos un teléfono vermello que di: "Pide calquera cousa".
Hai unha abrazadeira na parede cunhas esposas colgadas.
- Outras esposas. - Vale.
- Cámara. Teléfono. - Vale.
Un manicomio, literalmente.
Vou empezar a bater nas paredes.
Moi ben. Que vos parece o cubo?
Seguro que vos preguntades en que consiste esta proba.
É moi sinxelo.
Vou activar unha conta atrás de cinco horas.
Nese tempo teredes que decidir que dúas persoas continúan
e quen quedará encadeado á parede do cubo
e, por tanto, eliminado do programa.
Para facelo máis fácil, nos cubos hai un teléfono.
Podedes utilizar o teléfono para pedir calquera cousa no mundo
que vos axude a decidir.
E se non decidides nas próximas cinco horas,
os tres quedaredes eliminados.
Por que tiñamos que estar xuntas?
Por que non alguén que me caia mal?
Non esperaba algo así.
Loitar contra o meu irmán.
Sei que todos sodes moi bos amigos,
así que boa sorte escollendo quen vai marchar.
Que comece a conta atrás.
Tedes cinco horas para eliminar un dos vosos mellores amigos.
Vai ser una decisión moi difícil.
Si.
Queren volvernos tolos.
Non quero estar aquí metido durante cinco horas.
- Xa. - Espero que non teñamos que facelo.
Alguén quere marchar?
- Non. - Non.
Levamos un minuto e xa estamos a chorar.
Como decidimos algo así? Como?
Xa.
Como decidimos quen marcha?
Non podo seguir xogando.
Esa é a parte máis difícil desta proba.
Porque o certo é que ninguén quere marchar.
Hai unha hora, estes xogadores traballaban xuntos como amigos.
E agora, xa non poden nin mirarse.
Fágoo eu?
Gustaríame crer que todo ocorre por unha razón, pero dubídoo.
Veña. Marchade.
Acabamos de empezar.
Vaia…
Para algúns, o valor da amizade era superior a calquera cantidade,
incluso a millóns.
Seguro que non queres inmunidade polo sacrificio
- que fixeches onte? - Non, estou ben.
- Vale. - Estou ben.
Prefiro deixarllo á sorte.
Señor, amo a esta xente
e só rezo para que lles pasen cousas boas nas súas vidas.
No nome de Xesús. Amén.
- Amén. - Amén.
GARDA DE OSOS POLARES
Quérovos moito.
Quérote.
Cando entramos aquí, diciamos ser amigas.
Se decidísedes non quedar,
se ti o decidises…
Se o decidise eu…
Non culpo a ninguén por iso.
Tampouco forzaría a ninguén para que quedase.
Todo o mundo ten razóns para querer estar aquí.
- Claro. - E non vou dicir…
Non direi que a miña razón,
a túa razón ou a túa sexa mellor.
Gustaríame oír por que estamos aquí.
A miña irmá morreu de cativa.
Antes, meu pai morreu de cáncer e deixou soa a miña nai.
Non se trata só de min.
Trátase de axudar a miña familia e a xente que o necesita.
Estes cartos tamén me axudarán a min.
Algún día quero ter familia. Quero ser nai.
Non é cuestión de comparar
que vida é peor ou quen precisa máis os cartos.
Xa sei que non é iso, pero…
Non sei que podo dicir
para que choremos máis.
Ou facer que os demais se sintan peor.
A proba non é esa.
Pronto quedou claro que a maioría dos cubos
terían dificultades para decidir
quen se ía encadear á parede.
Para outros, quedaba claro que alguén estaba en desvantaxe.
Deus.
Son AJ e Aylla.
Cando alguén está cerca,
non os deixas excluídos.
Deus.
Estou con dous irmáns e din que vou marchar eu.
Dixéronmo antes.
Eu contestei que se non decidían cal deles dous marchaba,
entón podían vir comigo.
A ver que fan.
Debería ser un de vós.
Creo que debería marchar un dos tres.
- Eu non marcho sen vós. - Así é a cousa.
A cousa é así.
Coa túa decisión marchamos os tres.
Así que ti marchas seguro.
- Non vou ceder. - Exacto.
- Miras por ti. - E ti es testán.
- Nótase. - Miras polo teu.
Se caio, caemos todos.
Negocias a túa perdición.
- Se… - Voucho dicir…
Direicho outra vez.
Estás negociando a túa perdición.
Hai tantas cousas na miña vida
que só quero ser consistente
sen fod… a ninguén e sendo fiel a min mesma.
Non quero facervos dano, pero…
Non vou ceder, pero síntome menosprezada
e queda claro que estou soa,
así que non quero que ninguén me force.
Non quero que pensedes
nada malo sobre min se acabades marchando comigo.
Coidado porque poderías quedar de mala.
Teño claro que vou quedar de mala.
Vese que estades algo inquedos.
Non vos preocupedes porque ó inicio da proba
díxenvos que había un teléfono en cada unha das celas.
Salvo que queirades marchar os tres,
recoméndovos facer algunhas chamadas.
Dixo que podemos pedir calquera cousa.
Que pedirías para facilitar a decisión?
Creo que imos xogar a algo
e quen perda quedará eliminado.
Sexa o xogo que sexa,
- deberiamos coñecelo todos. - Si.
- Podemos lanzar os dados. - Dados?
- Si. - Vale.
Emerxencias Beast, dígame.
Quería saber se podemos pedir uns dados.
- Van de camiño. - Grazas.
Deus. Grazas.
Grazas.
Son Chandler.
Tedes un Monopoly?
Agora mesmo vai.
Unha baralla e unha pizza.
O xogo Operación.
- Uns dados. - Pizza e dados.
Un cronómetro, por favor.
Grazas. Que…?
- Que sala? - Ola.
Jenga!
Ben!
Uns dados xigantescos.
O plan é conseguir unha baralla.
Lanzamos dous dados e o número máis baixo marcha.
Quen saque o ás de picas, esposarase á parede.
- Non quero facelo. - Ninguén.
Pase o que pase, quérovos.
Veña, a xogar.
O meu corazón vai a mil.
- Que mal. - Perdón, é que…
Sabemos que é moito.
Vas moi rápido.
Nunca suara tanto co Jenga.
Esta é unha tirada de cinco millóns.
Imos aló.
O número máis baixo marcha.
- Doce. - Moi ben.
Non!
Non pode ser.
Perdín.
Cody, síntoo moito.
Cody, canto o sinto.
Cody.
- Non pasa nada. - Quérote.
Quérovos. Sorte nas probas.
- Quérovos moito. - Quérovos.
Saíde dunha vez. Veña, a xogar.
- Paz. Sodes lendas. - Vale.
- Paz, Zach. - Grazas, Andy.
Grazas.
Faltan 3 horas e 62 cubos dos 80 iniciais
aínda seguen xogando.
Co paso do tempo, as peticións chegadas dos cubos
puxéronse interesantes.
Dígame.
Un Monopoly. Algo máis?
A ver, quen pediu iso?
Cando digo "calquera cousa", non minto.
Que boa es.
Non foron os únicos que aproveitaron.
Dous traxes de princesa e outro de príncipe azul.
- Máquina de xeado. - Algodón de azucre.
Unha piscina.
E unha pizza de pepperoni.
Entendido.
Deus, aquí está o voso, rapaces.
Aínda veñen máis cousas.
Vémonos na festa.
- Traede amigos. - Si.
Volvéronse tolos.
Creo que esta xente esqueceu
que están en xogo cinco millóns
porque as peticións volvéronse máis tolas.
- Pelotas de plástico? - Unha médium?
32 pares de calcetíns.
Un tatuador.
Pódese formar un vínculo sen tatuaxes impulsivos?
- Deus! - Incrible!
- Quero que o faga Jimmy. - Quero que o faga Jimmy.
Vale.
Isto non pode estar ben.
Pero toda esta diversión non podía durar moito.
- Grazas. - Este cubo decidiu xogar
unha partida de Uno.
- Xogamos directamente? - Si.
Pero a tensión dos cinco millóns…
Uno e acabo.
…levou a xogadora 680 a facer trampas polo seu amigo.
Acabei! Ben!
- Vamos! - E mentres algúns trampeaban
ou non querían perder…
Deberiamos xogar outra vez.
Non. Perdiches.
Outros abandonaron o xogo
- e xeraron pánico. - Non vou xogar.
- Non? - Colle a carta.
- Hazim! - Cóllea.
- Colle a carta. - Non!
- Hazim! - Cambiou de idea.
Queres marchar?
- Ninguén quere marchar. - Non. Colle.
Non estaba de acordo.
Tedes dez segundos. Non quero insistir.
Supoño que non queren xogar.
Temos dúas horas máis para ver que facemos.
Mentres eles decidían,
os xogadores deste cubo tiñan conflitos de seu.
O último en meter os tapóns na bolsa queda fóra.
Non vexo coa parede branca.
É máis difícil.
Si!
Vale.
- Dentro. - Estou fóra.
- Todo ben? - Si.
- Seguro? - Si.
Non, mentín.
Marchamos todos.
- En serio? - Totalmente.
Non é broma.
- Non pode ser. - Xa.
Quedou gravado.
Non nos fagas isto. Acordámolo.
Tes un 33 % de posibilidades de salvarte.
Menos no teu caso.
Por que non se exclúe un de nós e xogamos ti máis eu?
Así queda 50-50.
Deixa que o pense un minuto.
- A medio camiño. - Quero pensar unha cousa.
- A medio camiño. - Aínda que ela
non quería xogar,
pode que 20 minutos de manipulación lle fixeran cambiar de idea.
Ímolo facer outra vez.
El non participa, pero quen gañe
terao claro na seguinte fase.
O xogo de cartas outra vez?
Só nos os dous.
- A máis baixa. - Si?
Ti non xogas?
Xa barallei.
Tiña posibilidades e vounas botar pola borda.
Só quero rematar.
Tres, dous, un.
Non f…
Díxenvos que o faría.
Díxenvolo.
Que vos f…
Literalmente.
Pensarán que es do peor.
- Pero funcionou. Non xogaches. - Non.
Levo todo o tempo falando en segredo co meu irmán.
Pero ela non o sabe.
Adeus!
Incrible.
Son un xenio.
E mentres seguía correndo o tempo,
a urxencia de eliminar alguén volvíase cada vez máis real.
E a maioría…
O número maldito é…
o dous.
…está botando os cinco millóns a sortes.
Tres.
Se saca un dous…
está fóra.
- Vaia. - Que mal.
Catro, tres, dous.
- Ela sacou o máis baixo. - Non.
Brutal.
Boa sorte, rapaz.
Isto é brutal.
Ata os cubos que o pasaban de marabilla hai unha hora
encaraban a dura realidade do que tiñan que facer.
- Deus, está pasando. - Non mires, Karl.
Quérovos.
E o último que se salva…
- Deus. - É o 930.
Síntoo moito.
Síntoo.
É demoledor.
Vaia.
Xa é hora?
- Penso que si. - Vale.
- Quérovos. - Grazas.
De nada.
- Non chores. - Grazas.
- Non te decepcionarei. - Tranquilo.
- Vale. - Dareino todo.
A falta de só cinco minutos,
os xogadores comezaron a despedirse dos seus amigos.
Quérovos moito.
Porque rara vez teño xente que sexa forte por min.
Sempre teño que ser eu a forte.
Penso en ti como nunha irmá maior.
Nunca o dixen, pero dígoo agora antes de que xa non poida.
Non quero verme nesta situación.
Pero alégrome de estar aquí.
Alégrome de estar aquí con xente á que podo abrirme,
en lugar de sentar nun curruncho e non poder facelo.
Pidamos unha baralla e o número máis baixo marcha.
- Imos lanzar unha moeda. - Vaia.
Tres tiradas e adeus.
Pedimos tres bocadillos, un deles con dous anacos de carne.
Ese é o factor decisivo.
Lanzamos dous dados.
O máis alto gaña.
Seis.
Símbolo do dólar.
Os bocadillos da perdición.
O bocadillo dos cinco millóns.
Espero que saiban ben.
Símbolo do dólar.
Unha, dúas, tres.
Vale.
- Síntoo. - Non pasa nada.
- Jas. - Non pasa nada.
Hai un, dous…
- Un, dous. - Un, dous. Si.
Catro.
Deus.
Non f…
Estamos f…
Marcho, rapaces.
Ide tomar o aire.
Amigos para sempre.
Es xenial.
Marchade dunha vez.
- Cala. - A por eles.
A xente quere sabelo. Se puideses volver atrás,
premerías o botón no episodio do millón?
Gustábame quen era antes do millón.
Vou estar ben despois.
Canto máis se acercaba a hora a cero…
Quedan 60 segundos.
Elixiches o xogo e perdiches.
Algúns cubos non podían decidir
cal do grupo se esposaría á parede.
Non nos fagas isto, por favor.
Por que propor un xogo se non vas xogar?
Es un c… por facer iso.
Perdendo o tempo
- e falando sen parar. - Ti igual.
Diso nada.
Fun onda ti para abrazarte.
Fixéchesnos perder o tempo.
Ía abrazarte e darche as grazas.
Iso ía facer.
Logo cambiaches de idea. Despois de perder. Es un mal perdedor.
- Vinte e cinco segundos. - Marchamos todos
porque dous rapaces de 20 anos queren comprar Lamborghinis.
Cheguei a darvos a man?
Téndelo por escrito?
Se non está por escrito, non é real.
Verdade?
Acabouse o tempo.
Fostes egoístas.
Non quixen deixalos gañar.
Sigo esquecendo que só tedes 20 anos.
Perdín o tempo con cativos.
O que pasou non está ben.
Dá igual, es un perdedor porque perdiches a partida.
En serio.
Sete cubos non decidiron a tempo
e quedaron eliminados.
Jimmy non sabe o que nos fixo.
A gran maioría de eliminacións en grupo que presenciastes
foron o resultado de non tomar decisións.
Pero un destes cubos quedou eliminado polas dúbidas.
- Quedan 60 segundos. - Ai, Deus.
Se ninguén se esposa, marchades todos.
Faralo por min?
Estarei ó teu lado, Sam, pero non o vou facer.
Axúdame a levantarme. Non queda tempo.
Non.
Estamos contigo, pero non chas imos poñer.
Poñédemas, por favor.
Veña, Sam. Non podemos.
Non podemos.
É o último que vos pido. Por favor, axudádeme.
- Axudádeme, por favor. - Sam.
Tedes que facelo.
Non creo que conte.
Tes que poñelas ti.
- Non creo que… - Acabouse o tempo
e se non estades esposados
- todos fóra. - Xa está.
- Toma.
Chegastes catro segundos tarde.
Síntoo moito.
Apagade as luces.
Foron eliminadas 94 persoas.
E 148 pasan á seguinte fase.
Coidádevos.
QUEDAN 148 XOGADORES
Estamos nunha cidade repleta de tristeza e desesperanza.
Os que se sacrificaron por nós,
os que se esposaron á parede
con lágrimas nos ollos mentres marchabamos.
Teño o grande honor de seguir aquí.
E sei que só é o principio.
Foron moitas emocións e necesitaba soltar toda esa tensión.
A 225 dixo que nos arrastraría con ela.
Seguimos aquí e ela non.
A 225 non tiña posibilidades.
Estaba fóra dende o principio e nós sabiámolo.
É un día novo e, para celebralo,
trouxen un regalo xigante e dourado para os xogadores.
Para dentro con el.
Bos días a todos.
Que tal?
- Ai, non. - É un regalo xigante e dourado.
Estou na entrada.
Se queredes vir saudar, trouxen un regaliño.
Onte foi brutal.
- Véxovos tristes. - Si.
- Si, foi. - Así que tróuxenvos un regalo.
Para animarvos.
Ábreo ti.
É ben sinxelo.
Este regalo xigante e dourado será para quen o toque primeiro.
Vaia, aínda non acabara, pero…
- En serio? - Ía dicir que logo de tocalo
non podedes cambiar de idea.
Que credes que hai dentro?
- Un dólar. - O cabalo.
A eliminación.
Que pode haber?
Unha chave. A eliminación…
Moitos din "eliminación".
- Listos para ver o que hai dentro? - Si!
Gardas, podedes abrilo?
Sexa o que sexa, non hai volta atrás.
FOTÓGRAFO
- É un billete para a illa. - Un billete para a illa.
O 406 recibiu o primeiro de moitos billetes
para a illa privada de 1,8 millóns, un paraíso tropical
que un destes xogadores vai gañar.
Ademais, dentro da caixa, hai una pistola de bengalas.
Que cres que fai esta pistola?
Dispara e descúbreo.
É broma.
Os avogados din que dispare eu.
Vamos!
O billete representa un asento neste helicóptero.
O que tedes que saber deste helicóptero
é que hai espazo para seis persoas.
Só tes un billete.
Eu teño outros cinco
para que llos deas a quen queiras.
Depende de ti.
Pásao ben.
O primeiro darallo a seu irmán.
- Opción número un. - Claro.
A 409 leva comigo dende o primeiro día da competición.
Pasámolo todo xuntos.
Z tamén leva comigo moito tempo.
É un habibi.
Exipcio coma min.
Vamos! Grazas.
Vamos!
Así que só queda un billete.
Quen será a túa escolla final para ir á illa?
Esta persoa non colleu o millón
nin me botou antes de tempo. Ven, T.
Ela rexeitou un millón
e el deulle un asento no helicóptero.
Vaia exemplo de karma.
Aí vai o primeiro de dez helicópteros.
E para os 142 que quedades na cidade,
van vir outros nove helicópteros.
Iso significa que só 54 de vós iredes á illa.
Se non conseguides un asento, seredes eliminados.
Que veña o seguinte helicóptero.
Agochei un billete nalgún lugar desta cidade.
Boa sorte.
Se fose vós, botaría a correr.
O voso futuro depende diso.
Sacrificastes ós vosos amigos,
rexeitastes unha morea de cartos
e loitastes á desesperada por estar aquí.
Que non sexa en van.
Tradución: Tomás Costal Iyuno