Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów...
- Zabiłeś całą swoją rodzinę? - Kto nazywa dziecko Malachi?
Jakby oczekiwali, że będę zły.
Połączyłem życie Eleny z twoim, a zasada jest taka,
że dopóki ty żyjesz, Elena pozostanie w uśpieniu.
Będziesz człowiekiem.
Enzo!
Z pewnością słyszałeś o legendzie o Arcadiusie.
Znasz go pod innym imieniem - diabeł.
- Cade. Jak się tu znalazłeś? - Dzwon zadzwonił 11 razy.
Wystarczyło, abym złożył wizytę.
Wróciłem do domu, żeby się przebrać przed wizytą u Bonnie.
Spędziłem godzinę,
próbując wymyślić, co jej powiem.
Jeśli ja nie umiem wymyślić jak sobie wybaczyć,
nie mogę od niej tego oczekiwać.
Bonnie jest lepszą osobą niż ty czy ja.
Co to?
Relikt stworzony przez Cade'a, którym można go zniszczyć?
To ma w sobie pewną dozę poetyzmu.
Ułóżmy plan zabicia diabła.
Przepraszam, że przeszkadzam,
a co jeśli powiem, że mam lepszy pomysł?
3 DNI TEMU
Tato, wstawaj. Zrób coś.
Dziewięć.
Zaczyna się robić gorąco.
Dziesięć, tato. Wstawaj. Jedenaście.
Hej, gdzie jestem?
To Mystic Falls. Grill.
O mój Boże.
Nie jest za późno na zamówienie?
Piwo. Burgera. Dwa burgery. Nie. Dwa piwa, trzy burgery.
Frytki są lepsze? Bo pamiętam, że były słabe.
I hot doga. Czy to nie wariactwo?
Dawaj wszystko. To dla mnie szczególny dzień.
Jestem tutaj. A to nie piekło.
Co znaczy, że żyję, a więc...
Dziękuję. Super.
To zupełnie nie ma smaku.
Dlaczego nie ma smaku?
Dalej.
Nic nie czuję.
Nie ma mnie tutaj. Nie żyję.
Proszę, masz piwo.
Cóż...
Przynajmniej to poczułem.
Czy to nie dziwne?
Dalej mogę dotykać rzeczy. Czyli nie jestem duchem.
Raczej istotą paranormalną.
Zawieszoną gdzieś między wymiarami dzięki dzwonowi piekieł.
Jedną nogą na ziemi, drugą w koszmarnym świecie bólu Cade'a.
Ścigany, oddzielony od reszty świata.
Renegat polegający tylko na sobie.
Renegat. A to zabawne.
Nadal potrafię czynić magię, ale muszę się skoncentrować.
To jak mieć zasięg komórki na Marsie.
Zamordowałeś mi żonę.
Narzeczoną.
W środku ceremonii, o ile pamiętam.
Ale tak, tak.
To był wielki błąd.
Teraz to rozumiem, naprawdę.
- Dobra. - Trudno ci się skoncentrować?
- Nie. - Ric, hej.
Mam kilka pytań.
Zaczynając od tego, skąd się tu wziąłeś?
Przecież sami wiecie.
Wybił potężny dzwon i nagle zobaczyłem Mystic Falls.
Przybyłem i oto jestem.
Jakby. Tylko nie mówcie Cade'owi.
- Byłeś w piekle? - Tak, ty mnie zabiłeś.
Jestem na liście oczekujących do nieba, ale nie odpowiadają na telefony.
Mówiłeś, że masz lepszy pomysł, niż zabicie Cade'a tym sztyletem.
Znajdźcie sposób na wydobycie mnie z piekła, a ja pomogę wam zabić Cade'a.
Damy sobie radę bez ciebie.
A co, jeśli sprowadzę Elenę?
Wysłuchajmy go, Ric.
- To socjopata. Zabijesz nas obu. - Niekoniecznie.
No to śmiało, Damon. Kiedy ty będziesz przechytrzał diabła,
ja się zabarykaduję z moimi dziewczynkami, które Kai próbował zamordować
- jeszcze w łonie matki. - Nie zapomniałem, Ric.
Kiedy dostanę, co chcę, poślę go z powrotem do piekła w kawałeczkach.
To ci obiecuję.
Cokolwiek chcesz zrobić, rób to z dala ode mnie.
Może byś mi choć trochę zaufał, co?
Może zadaj to pytanie komuś, kto cię nigdy nie zabił.
PRODUCENT CAROLINE FORBES
Tu Bonnie. Zostaw wiadomość.
Cześć, to ja.
Dzwonię, żeby powiedzieć dzień dobry.
Wiem, że Stefan miał cię wczoraj odwiedzić,
ale nie wrócił do domu,
więc albo poszło bardzo dobrze, albo nie.
Chciałabym usłyszeć twój głos.
Ale jak nie jesteś gotowa, to rozumiem.
Cokolwiek ci trzeba.
Jeśli potrzebujesz czasu, miejsca, litrów czerwonego wina...
Możesz na mnie liczyć.
Ze Stefanem lub bez.
- Czym mogę służyć, szeryfie? - Potrzebuję twojej pomocy.
Serio? Choć jestem częścią mroku, który niszczy Mystic Falls?
Przepraszam, jeśli cię uraziłem. Mamy teraz znacznie większe problemy.
Miałem trzy telefony od mieszkańców Mystic Falls ze zgłoszeniem starych zbrodni.
Zniknięcia. Stare sprawy.
Związane ze Stefanem.
Ktoś się zastanawiał, czy był wampirem.
- Co? - Biorę ich na posterunek.
- Próbuję wszystko wyciszyć. - Skąd mogą wiedzieć?
Nie wiem. Mówią, że wspomnienia powróciły kilka dni temu.
O mój Boże.
Kiedy Stefan stał się człowiekiem,
wszyscy zaczęli nagle pamiętać.
Halo?
Kim jesteś?
A niech to!
Dorian?
Dorian Williams.
Masz się do mnie zwracać pełnym nazwiskiem.
Idziemy.
Nigdzie z tobą nie idę.
Dalej.
Dobrze, Dorianie Williamsie.
Pracujesz z Rikiem. Ledwie cię znam.
Dlaczego celujesz do mnie?
Ponieważ wczoraj się obudziłem i wszystko sobie przypomniałem.
- Co takiego? - Nasze pierwsze spotkanie.
Kilka miesięcy temu byłem w Zbrojowni.
Jak powiedziałeś, prawie się nie znamy, więc to pewnie dla ciebie nowość,
że straciłem ojca i siostrę w pożarze domu siedem lat temu.
- To coś nowego. Przykro mi. - A nie powinno.
Bo tak naprawdę nie to się stało.
Ta cała historia to kłamstwo, które zaczęło wychodzić na jaw
w ostatnich dniach, gdy sobie przypomniałem, że ty tam byłeś.
O co ty mnie oskarżasz?
Moja rodzina mieszkała w Knoxville.
Ja byłem poza domem, na meczu w szkole.
Kiedy wróciłem, drzwi były wyrwane z zawiasów,
a w środku byłeś ty.
Zbroczony krwią.
Mój tata.
Moja siostra.
Ich głowy.
Podszedłeś do mnie i spojrzałeś mi w oczy.
Czułem ich krew w twoim oddechu,
kiedy mi powiedziałeś, że mam o wszystkim zapomnieć.
Że mam dalej żyć.
Potem znalazłem się w policyjnym wozie, który mnie stamtąd zabrał.
Stamtąd patrzyłem, jak płonął dom.
Jechałem wtedy przez Tennessee
z gościem o nazwisku Klaus Mikaelson.
Musiałem robić rzeczy, żeby mu coś udowodnić.
O których próbuję zapomnieć.
Zamordowałeś moje ukochane osoby i nawet ich nie pamiętasz?
Nazywali się Robert i Tina Williams.
Nigdy nie zapominam nazwisk swoich ofiar.
Ale nie zapamiętałeś mojego.
Dlaczego? Jeśli kogoś nie zamordowałeś, to ten ktoś nie jest twoją ofiarą.
Przepraszam.
Przeprosiny nie wystarczą.
Zacznij kopać.
Enzo.
Enzo, proszę, usłysz mnie.
Nie potrafię czynić magii, więc wyjdź mi w pół drogi.
Proszę.
Daj jakiś znak.
Cokolwiek.
Czego chcesz?
Chcę się upewnić, że wszystko w porządku.
Nie jest. Zostawiłeś mi rano dziewięć wiadomości.
- Czyli czegoś chcesz. - Nie, nic nie chcę. Tylko...
Możesz na mnie liczyć.
Masz postępy w wyciąganiu Enzo z piekła?
- Co? - Skoro wydostał się Cade,
dlaczego nie Enzo?
Cade wykorzystał dzwon Maxwellów, co już nie wchodzi w rachubę,
chyba że chcesz znów spuścić bombę na Mystic Falls.
- Już nie zajmuję się czarami. - Ale ty się nie poddajesz, Bonnie.
- Może jednak zadzwonisz, kiedy nie... - Nie, nie rozłączaj się.
Bonnie, przepraszam. Nie chcę być niegrzeczny. Tylko...
Myślałem, że wykombinowałaś coś dla Enzo,
bo sam potrzebuję dla kogoś podobnego rozwiązania.
Dla kogoś jak...?
Powiedzmy, że mam taką jakby sytuację z duchem.
Kimś w połowie w naszym świecie,
kto naprawdę chciałby tu zostać.
- Przywitam się. - Nie ma mowy.
Przywitam się.
To czysto hipotetyczne, Bonnie,
ale co, jeśli istnieje sposób, by oddzielić twoje życie od Eleny?
I co, jeśli zapłatą miałoby być uwolnienie przez nas duszy z piekła?
Po pierwsze, przez "nas" mówisz o mnie. Po drugie - to szaleństwo.
Tylko Kai mógłby przerwać to połączenie,
a on od lat nie żyje.
Kto siedzi obok ciebie?
- Nikt. - Naprawdę?
Bo mam dziwne odczucie,
że ktoś tam z tobą jest.
Ktoś, o kim mam nie wiedzieć.
Posłuchaj mnie.
Nawet gdyby tu ktoś ze mną był,
i tak bym ci nie powiedział z powodu pewnego diabła,
który ściga dusze.
Jak czegoś nie wiesz, nie zaszkodzi nam.
O mój Boże, tylko nie mów, że chodzi o Kaia Parkera.
Jasne, że nie. Skąd ci to w ogóle przyszło do głowy?
Bo cię znam.
I dlatego, że mam takie silne odczucie, którego nie potrafię wytłumaczyć.
Wszystko dobrze, Bon?
Damon, zanim babcia pomogła mi zająć się czarami,
powiedziała, że jestem jasnowidzem.
To tłumaczy, skąd wiem, że coś przede mną ukrywasz.
I dlatego dalej czuję Enzo.
Świetnie. Czy twoje moce jasnowidzenia mogą kogoś wydobyć z piekła?
Nie mam pojęcia. Ale Cade będzie znał odpowiedź.
- Poproszę, by uratował Enzo. - Nie, to zły pomysł, Bon.
Brzmiała, jakby za mną tęskniła?
To było sześć lat temu.
W szpitalu leżał morderca z raną od postrzału.
Ja miałem pilnować jego sali.
Wtedy zdarzyło się coś dziwnego.
Podchodzi do mnie nakręcony facet z dziwnymi włosami,
patrzy mi w oczy i mówi: "Czas na małą przerwę".
Nie wolno mi było stamtąd odejść, ale on to tak powiedział...
Musiałeś go posłuchać.
Tak, tak to było.
Wracam, a morderca...
zniknął.
I wiadomo, czyja wina.
Straciłem odznakę i emeryturę.
Zacząłem pić.
Przykro mi, że cię to spotkało.
Ale teraz zapomnisz o tej nocy w szpitalu.
Oczyścisz umysł i zmienisz swoje życie.
Kiedy otrzymasz pocztą czek od Stefana Salvatore, nie będziesz zadawał pytań.
Spieniężysz go i przeznaczysz te pieniądze na zacny cel.
Dziękujemy. Jeśli cię jeszcze interesuje praca w policji, zadzwoń do mnie.
Musimy porozumieć się z jego rodziną, żeby historia wyglądała tak samo.
Dobrze sobie radzisz. Czy ty w ogóle...?
Czy rozważam straszny wpływ, jaki ma pewien wampir na Mystic Falls?
Tak, Matt, rozważam. Ale potrafię liczyć.
I próbuję to wszystko jakoś ogarnąć,
ponieważ jako jedyna potrafię to posprzątać.
Masz mnie, gdzie mnie chciałeś.
Cokolwiek ma się stać, niech się stanie.
- Naprawdę to sobie przemyślałeś? - Odkąd wróciła mi pamięć,
cały czas o tym myślę.
Nie rób tego, Dorian. Nie dla mnie, ale dla siebie.
To ma niby być odwrócona psychologia? Nie jestem już dzieckiem.
A ty nie jesteś wampirem, więc mi nie mów, co mam robić.
Piekło istnieje. Widziałem je.
Jeśli mnie zabijesz, skończysz tam ze mną.
Wal się.
Nie dam się na to nabrać.
Wszyscy twoi kumple gadają o biednym Stefanie, który siebie nienawidzi.
Jakby życie stanowiło największą torturę.
Wiesz, co jest gorsze od życia z takim poczuciem winy?
Przeżycie morderstwa.
Wiesz, co jest gorsze od przeżycia? Bycie zamordowanym.
- Masz rację. - Nie udawaj, że jesteś po mojej stronie.
Nie jestem. Nie mogę być.
Nigdy nie zrozumiesz, co to znaczy, kiedy stale dręczy cię głód.
Albo jak to jest, kiedy przekształcasz się w mordercę.
Do wczoraj nie miałem pojęcia, co znaczy być wobec tego bezbronnym.
Jak teraz jesteś człowiekiem, myślisz, że jesteś jednym z nas?
Rany.
W prawdziwym świecie tacy jak ty idą na krzesło elektryczne.
I po sprawie. Nie próbujesz czynić dobra.
A co mam niby robić?
Masz iść do piekła.
Na zawsze.
Uwierz mi, że tam pójdę.
Chcę naprawić, ile się da, zanim nadejdzie ten dzień.
A kogo w ogóle obchodzi twoje odkupienie?
Swoje już zrobiłeś, Stefan.
Umarli już nie żyją.
Jak mam iść naprzód, wiedząc, że ty żyjesz?
Że cię ktoś lubi?
Ty nie...
Jak długo mamy tu zostać?
Mam nadzieję, że tylko na jedną noc, skarbie.
Może trochę dłużej.
- Myślałem, że się ukrywasz. - Czemu Twitter mnie powiadamia,
że CobraKai1972 tweetuje po raz pierwszy w ciągu czterech lat z knajpy?
Mam lepsze pytanie: Dlaczego go dalej obserwujesz?
- Damon. - Bonnie się tym zajmuje.
Super, czyli ją też w to wplątałeś.
Wiedziałem, że straty uboczne nic dla ciebie nie znaczą.
Dobra, robimy sobie przerwę od mediów społecznościowych.
My się tu zabawiamy, a Bonnie gada z bossem z dołu.
Daj mi wykorzystać ten moment.
Czas na selfie.
Jest super.
Może dostaniemy kilka reakcji.
Nie.
- Coś nowego. - Co się dzieje?
Chyba zaczynam powoli wracać do starego piekiełka.
Mam nadzieję, że Bonnie coś wymyśli,
bo czas leci.
A jeśli ja odejdę,
odejdzie też twoja szansa na szczęście.
Dziękuję.
- Wszystko w porządku? - Tak. Mała nietolerancja laktozy.
Możemy prosić więcej serwetek?
Czuję się, jakby mnie ciągnęli do piekła za jelito grube. Nie mogę tam wrócić.
Siedzisz cały czas w ogniu,
a duchy z przeszłości ściągają z ciebie skórę.
A w gorsze dni musisz stanąć przed Cade'em,
który jest torturą wcieloną.
To w zasadzie metafora, prócz ognia, który jest dosłowny.
Dziękuję.
Ciężka sprawa.
Zaraz, a ty tam nie byłeś? Nie pracowałeś z diabłem?
Widziałem dość, by się przekonać.
Ale praca z syrenami była sposobem na ucieczkę przed tym wszystkim.
Tak, syreny.
- Były seksowne? - Jasne.
- Jak cię kręcą diwy kanibale. - Raczej tak.
Ale jak przestaniesz je karmić złymi ludźmi,
wszystko się psuje.
Dosłownie.
Zaraz, to je nakręcało?
Źli ludzie?
No tak. Jasne. To ma sens.
Jeśli zło napędza piekło, a ja nadal jestem trochę w piekle,
to może stanę na nogach na ziemi, zabijając jakąś złą osobę,
tak jak robiły to seksowne syreny.
Czy wspomniałem, że chcę przyszłości z Eleną bez zabijania kogokolwiek?
Damon, jeśli sądzisz, że kolejne morderstwo może przypieczętować twój los,
to muszę cię oświecić. Już od dawna masz przerąbane.
Ale mam wieczność na naprawienie tego, co zrobiłem.
No tak, a kto wie, ile mnie zostało?
Zgódźmy się. Ty potrzebujesz mnie, a ja ciebie.
Szczególnie teraz, bo ledwie mogę stać, a co dopiero zabić.
Dobra, dawaj.
Potrzeba jednej bardzo złej osoby. Wybierz kogoś.
Zrób to dla mnie. Dla swojego brata.
- Zrób to dla... - Nie mów Elena.
Dla Eleny.
Jasne.
On może być.
Wszystko dobrze?
Tak. Dziewczynki w porządku.
Długo jechaliśmy.
- Gdzie teraz jesteście? - W Zbrojowni.
Posłuchaj, tak sobie myślałem...
Może moglibyśmy przyjechać wieczorem do ciebie do domu.
O mój Boże, Ric, byłoby cudownie.
Potrzebuję teraz czegoś dobrego w życiu.
Na pewno chcesz je wziąć do miasta? Mystic Falls nie jest całkiem bezpieczne.
Może całkowite bezpieczeństwo nie jest realne.
- Musimy je chronić. - I tak zrobimy.
Powrót do domu będzie miły.
No i potrzebuję rodzicielskiej rady.
Na temat czego?
Wyjaśnię, kiedy się zobaczymy.
Nie gap się na mnie.
- Chyba nigdy do nikogo nie strzelałeś. - Bo co? Bo się patrzę?
Nie, bo nie trafiłeś.
Nie uszkodziłeś niczego ważnego.
- Długo potrwa, aż się wykrwawię. - Przestań gadać. I to już.
W porządku.
Strzał w głowę by sprawę załatwił. Albo w serce,
bo mniej bałaganu.
Masz się zamknąć!
Chcę ci tylko pomóc, Dorian.
Przyciśnij tym.
- Co robisz? - A na co ci to wygląda?
Nie ma zasięgu. Poważnie?
- Dorian, nie ma sprawy. - Nie, jest sprawa. Tak nie może być.
Przyciskaj to, co? Możesz się poruszać? Wstawaj, musimy iść.
Przyciskaj. Idziemy.
Skąd wiedziałam, że cię tu znajdę?
To proste.
Łączy nas pewne pokrewieństwo. Wzajemna siebie świadomość.
Jak na kogoś nowego, masz całkiem niezłą moc.
Nie czuję się mocna.
Nic z tego nie rozumiem.
Ale muszę wiedzieć, jak mogę ściągnąć Enzo z piekła?
Dlaczego go sama nie spytasz?
Mam nadzieję, że nie chcesz mnie smażyć w ogniu. Wiem, że to lubisz.
- Kiepski to byłby początek naszej lekcji. - Jak skontaktować się z Enzo?
Dam ci pojąć, czym się stałaś.
Miałaś potężne i traumatyczne przebudzenie. Tak samo jak ja.
W momencie śmierci objawiło się moje prawdziwe ja.
Łącznie z piekłem i wiecznym cierpieniem.
Jestem cząstką mego parapsychologicznego wymiaru, a on mną.
Jeśli więc chcesz odnaleźć duszę Enzo, musisz przede mną otworzyć swój umysł.
Razem może się z nim skontaktujemy.
Jestem gotowa.
Masz sobie przypomnieć moment śmierci Enzo.
Nie myśl tylko o Enzo...
ale o swoich odczuciach.
O byciu zdradzoną przez przyjaciela.
O utracie swej miłości i szczęścia.
Myśl o Enzo.
Jak umiera niepotrzebnie.
Pomyśl o jego marzeniach, o jego szczęściu.
Co czujesz?
Wściekłość.
- Ból. - Przyjmij je.
To źródła twej mocy.
- Bonnie. - Enzo.
Skup się.
Żyj w tej traumie.
Wymów jego imię.
Enzo.
Bonnie.
O mój Boże.
Enzo, już myślałam, że cię nigdy nie zobaczę.
Musisz odejść od Cade'a.
Próbuje mnie przez ciebie znaleźć.
- Chce zabrać moją duszę do piekła. - Nie rozumiem.
Jeśli nie w piekle, to gdzie jesteś?
Nie ufaj mu.
Co widziałaś? Czy to był Enzo?
Nie.
To dlaczego jesteś taka poruszona?
Bo przeżyłam powtórnie ten ból.
Dzięki za lekcję.
Przykro mi z powodu pańskiej bratanicy, panie Fell.
Mówią, że tętniaki są całkowicie bezbolesne.
To pewnie przypominało zaśnięcie.
Dziękuję, że pan przyszedł.
Biedna Violet.
Dziewczyna wraz z rodziną zasługuje na coś więcej niż tak zwany tętniak.
Ale kłamstwo w swej kategorii było całkiem niezłe.
Powinnaś zobaczyć liczbę ataków zwierząt, które zgłosiła twoja matka.
Zniechęciła do kempingu całe generacje.
Dorian, co tam?
- Zrobiłem coś złego. - O czym mówisz?
Porwałem Stefana i próbowałem go zamordować.
- Tyle tu krwi. Potrzebuję pomocy. - Powoli. Spokojnie.
- Gdzie jesteś? - Na Pineridge Road.
W pobliżu nieczynnej elektrowni jądrowej.
Nie daj mu zasnąć. Już jedziemy.
Czujesz się lepiej?
Posłuchaj, gnojku. Ja już nie zabijam dla zabawy.
Jeśli mi nie powiesz, że ta śmierć coś znaczyła,
- zamienię ten pokój w twoje piekło. - No dobra, dobra.
Czuję się trochę lepiej.
Z naciskiem na "trochę". A jak chcesz, żebym cię dalej prowadził do Eleny,
musisz mi znaleźć więcej złych ludzi do pożarcia.
- Zgoda? - Tego się trzymaj.
Trzymam.
Dlaczego idziesz za mną?
Bo jeszcze z tobą nie skończyłem.
Zastanawiałem się, co się stało z duchem Enzo po śmierci.
I wreszcie uzyskałem odpowiedź.
Kiedy Enzo umarł, krzyknęłaś.
I w chwili twego najgłębszego bólu stało się coś niezwykłego.
Potężny parapsychiczny wybuch stworzył całkiem nowy świat.
Nowy wymiar połączony jedynie z tobą.
Ukryty nawet przede mną.
Czy wiesz, jaka to rzadkość?
Przez tysiące lat żadna żywa istota
nie zrobiła tego, czego ty dokonałaś.
Czego ja dokonałem.
Niestety dusza Enzo należy do mnie.
- Zostaw mnie. - Nie tylko ukrywasz przede mną Enzo,
ale sądzisz, że Kai Parker może być na tym świecie.
- Od jak dawna to podejrzewasz? - Niczego nie wiem na pewno.
Jeśli myślisz, że możesz przede mną ukrywać sekrety,
to naprawdę nie rozumiesz, dlaczego nazywają mnie diabłem.
W porządku?
Poważnie mnie o to pytasz? Nie, nie w porządku.
Myślałem, że tego chcę, ale...
To wielka różnica chcieć kogoś zabić, a zrobić to naprawdę.
Skąd, u diabła, miałem o tym wiedzieć?
- Jeśli umrzesz, co się ze mną stanie? - Nie moja decyzja.
Nie rób tego. Nie. Stefan.
Jest źle. Bardzo źle.
Przepraszam. Tak żałuję, że to zrobiłem.
Wiem, jak się czujesz.
Stefan? Stefan? Nie rób tego. Słyszysz mnie?
Stefan.
Obudź się, Stefan. No już.
Stefan.
- Mój Boże. - Pomóż nam. Daj mu swoją krew.
Na Stefana to już nie działa. Moja krew nic nie pomoże.
Znów się spotykamy.
Muszę przyznać, iż wcześniej, niż się spodziewałem.
Co jest? Gdzie jestem?
Umierasz, Stefan.
Jesteśmy w przestrzeni między uderzeniami twojego serca.
- Między tym światem a twoim przeznaczeniem. - Nie.
Dlaczego jesteś taki zdziwiony?
Jesteś śmiertelnikiem.
- Twoja śmierć jest nieunikniona. - Ale nie musi nastąpić dzisiaj.
Odpuść.
Będzie łatwiej.
Nie mogę. Tyle jeszcze muszę naprawić.
Miałem na myśli, że będzie łatwiej Caroline.
Rozważałeś, co twoje próby odkupienia będą znaczyć w jej życiu?
50 lat chodzenia za tobą.
Pomagania ci w osiągnięciu celu, którego nie osiągniesz.
Zestarzejesz się.
Będziesz ciężarem.
Piekło ci przeznaczone, Stefan.
Ale dlaczego jej to robisz?
Jeśli naprawdę kochasz Caroline,
zaoszczędzisz jej tego cierpienia
i dasz jej życie, które miała mieć.
Życie wieczne bez ciebie.
A ty nadal wolałbyś trzymać się tej kruchej egzystencji?
Pewnie jestem uparty.
- Chcę żyć. - Cóż...
to ludzkie.
Nic ci nie będzie.
Bardzo cię kocham.
Nic ci nie będzie.
Dobra, zobaczmy, co my tu mamy.
Kolejne miejsce, by zarzucić wędkę.
Firma prawnicza o parę przecznic stąd. Świetny zwrot inwestycji.
Mam rację? Mam rację.
- Zapomnij o przypadkowym zabijaniu. - Nie skończyłem.
Wiem, jak cię uratować, a mamy mało czasu.
Szef się dowiedział, że tu jesteś. Cade się po ciebie wybiera.
- Jest w drodze? - Nie znam terminu przybycia,
- ale wiesz, że bywa niecierpliwy. - Dobra. Co robimy?
- Wiem, co robimy. - Powiedz. Co?
Znajdziemy sposób na twoje odkupienie, żebyś nie musiał iść do piekła.
- O czym ty gadasz? - O pokucie.
Mówię o olbrzymim, szlachetnym geście bezinteresownej szczodrobliwości.
- Już tego nie cierpię. - Musisz mieć coś, co cię uratuje
w oczach Cade'a.
Coś, co wynagrodzi wszelki ból, który spowodowałeś.
- A co el jefe ma na myśli? - To nie zależy od niego.
To zależy ode mnie.
Ludzie wybaczają.
A kiedy to zrobią, odkupienie jest możliwe.
I ja to wiem.
Więc jeśli chcesz mojego wybaczenia, musisz przywrócić do życia Elenę Gilbert.
I to już.
Jak Stefan?
Stabilny.
Caroline powiedziała, że miał wypadek na polowaniu.
I uwierzyli jej?
- Tak. Jasne, że tak. - Nikt nie wie, co się naprawdę stało.
Nie będzie żadnej afery.
Ja do niego strzeliłem, Matt.
Byłem tak wściekły i tak się bałem...
Naprawdę chciałem kogoś zabić.
Jestem pewien, że przez to jestem tak samo zły jak on.
Ja też skrzywdziłem ludzi z niewłaściwych powodów.
Ale to, co czujesz w środku?
Ten głos, który ci mówi, że masz się za to nienawidzić? To nie jest takie złe.
To znaczy, że jesteś dobrą osobą.
Co to jest?
Akta policyjne Stefana Salvatore.
Całe dziesiątki lat do tyłu.
Raporty, medycyna sądowa, wszystko to łączy go z przestępstwami.
Chce, żebyś je wziął.
Dlaczego?
On oddaje swój los w twoje ręce.
Czyli jeśli załatwienie go to potrzebna ci forma sprawiedliwości,
śmiało pociągnij za spust.
Albo możesz zapomnieć o przeszłości i skupić się na budowie lepszej przyszłości.
Twój wybór.
Lekarze zatrzymali krwawienie. Mówią, że masz szczęście.
Całkiem wyzdrowiejesz.
Dorian uratował ci życie.
- Znaczy po tym, jak cię prawie zabił. - Nie winię go.
Może to on pociągnął za spust,
ale to ja załadowałem ten pistolet, kiedy zamordowałem mu rodzinę.
A on nie jest na tej liście jedyny.
Wiem.
Cały dzień patrzyłam w twarze twoim skutkom ubocznym,
więc wiem, co ci chodzi teraz po głowie.
Czy aby na pewno?
Wcześniej byłoby mi tak łatwo to sobie odpuścić.
Żadnego poczucia winy.
Żadnego żalu.
Tylko piekło?
Uważasz, że na nie zasługujesz?
Nie wiem.
Sam już nie wiem, kim jestem.
Stefan...
jesteś tą osobą dopiero od dwóch dni.
Daj sobie szansę, by się lepiej poznać.
Wtedy się dowiesz, jak pomóc ludziom, których skrzywdziłeś.
Uważam, że to oznacza wyjazd z Mystic Falls.
Samotnie.
Samotnie?
Ale ja...
Wspierałam cię we wszystkim.
W jakim świecie zakończenie wszystkiego ma być odpowiedzią na twoje problemy?
- Ja robię to dla... - Nie waż się mówić, że dla mnie.
To nie ma ze mną nic wspólnego.
Ta cała twoja pokuta i poczucie winy...
Twoja potrzeba męczennictwa za przeszłość, to jest potrzebne tobie.
Bądź szczera. Jaka przyszłość może nas czekać?
Nie wiem.
Nigdy nie wiedziałam.
I to kiedyś było...
ekscytujące.
A teraz wydaje się tylko chybione.
Enzo.
Tu jestem.
Jestem tu. Wiem, że gdzieś jesteś.
Jeśli mnie słyszysz...
potrzebuję cię.
Witaj, kochanie.
- Nigdy mnie nie zostawiaj. - Uwierz, że tego nie chcę.
Czy to naprawdę ty?
- Naprawdę tu jesteś? - To naprawdę ja, ale mnie tu nie ma.
Jesteś częścią świata, który sobie stworzyłam?
Teraz to już nie jest ważne.
Ważna jesteś tylko ty.
- Mamusia! - Mamusia!
Tak bardzo za wami tęskniłam.
Urosłyście ze 30 centymetrów.
- Kto jest głodny? - Ja!
Tak miło cię widzieć.
Ciebie też.
- Ja chcę różowy kubek. - Skarbie, zawsze miałaś fioletowy.
- Różowy. - Nie...
Lizzie.
Lizzie, co mówiłem? Nie można.
Nie chciałam.
Nie krzywdź mamusi.
Nie! Tylko nie to!
Skarbie, nigdy, przenigdy tego nie mów.
Dobrze? Możesz komuś zrobić krzywdę.
Nie wiem, co się dzieje. Zaczęły się tak zachowywać trzy dni temu.
Nie mam nad tym kontroli.
One też nie.
Skąd mam wiedzieć, że mnie nie zabijesz?
Nie wiesz.
Ale jak chcesz się wydostać z piekła, musisz mi zaufać.
Rany, to ma kilka kilometrów na liczniku.
Cześć, śpiochu. Pamiętasz mnie?
Czas ucieka, czubku.
Po prostu odwróć to zaklęcie.
To skomplikowane czary.
Najpierw muszę zassać trochę mocy.
Bo inaczej może mi zgasnąć w środku i...
- będzie niemiło. - Czego ci trzeba?
Ciebie.
Magia wymaga energii.
Jak mam to zrobić dobrze,
muszę opróżnić największy, najpotężniejszy akumulator.
Kai, przestań.
Siedzę w piekle od tak dawna, że wiem już, iż nie ma czegoś takiego jak odkupienie.
Są tylko obietnice i targi,
i sztuczki, które sobie nawzajem robimy, by uwierzyć, że jesteśmy dobrymi ludźmi.
Ja nie jestem dobry. To muszę przyznać.
A jeśli mam utonąć...
to z hałasem.
Nie.