Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów...
Zostawiłeś syna.
Porzuciłeś swoją rodzinę.
Było mi wstyd!
Musiałem się wyrwać.
Jest piękny.
Mój naszyjnik.
Myślałam, że już go nie ujrzę. Dziękuję.
Pragniesz wolności w zamian za te dwie dziewczynki.
Zrobię to. Tylko daj im odejść.
Mogę zostać Rozpruwaczem, którego pragniesz.
- Wyłączyłbyś człowieczeństwo? - Na krótki czas, tak.
Przewiduję, że po roku ze mną,
nie będziesz chciał odejść.
Po wszystkim wypuścisz mnie i mojego brata.
Zawarłem umowę. Służę mu przez rok, a potem kończę.
Co zamierzasz zrobić?
Będziesz chciał wejść pod maskę
i włączyć ten przełącznik człowieczeństwa.
To nie będzie tak bolesne.
Cześć.
Jestem Damon.
Łatwo wpadam w gniew.
Cześć, Damonie.
Powiedz nam, co cię tu dziś sprowadza.
- Załatwiłem bratu robotę. - Sam o nią prosiłem.
Przez moje znajomości.
Nasz szef wydał Stefanowi nowe rozkazy.
Mamy zmuszać ludzi do dokonywania złych wyborów.
Wtedy ich zabijamy i wysyłamy ich dusze do diabła.
Myślałem, że posłużymy się analogią.
Zmuszamy ich, więc wszystko ma być jasne. Zawsze to mówię.
Nigdy tego nie mówiłeś.
Odkąd dostał tę pracę, trudno z nim wytrzymać.
Jest zarozumiały.
Zazdrości mi, bo łatwiej znajduję klientów.
Na przykład, kto tu jest najgorszy?
Meg? Elizabeth? Obie mówicie straszne rzeczy.
W sprzyjających okolicznościach na pewno dokonałyby złego wyboru.
To płotki. Nie są odpowiednie.
Elizabeth, cicho. Ty też, Meg.
Gdybyś miał skazać jedną osobę na śmierć,
- którą z nich wybrałbyś? - Przestań.
A gdybyś miał wybrać między sobą a Meg?
Meg miałaby umrzeć?
Odpowiedz szczerze.
Tak.
Wolałbym, żeby umarła Meg.
A gdyby Meg i Elizabeth musiały umrzeć, żebyś ty mógł żyć?
To wolałbym, żeby umarły.
A jeśli dorzucimy resztę?
Wybierz między sobą a tymi ludźmi.
Chcę żyć.
Oni mnie nie obchodzą.
- Mnie to wystarczy. - Mnie też.
Myślałem, że dajemy Cade'owi najgorszych, jak ten gość.
Cade może go mieć.
Reszta moja.
Co robisz? Medytujesz?
To samokontrola, Damonie.
Brak cieknącej krwi to brak pokusy.
Tym razem mi się uda.
Nie będzie zbędnych ofiar.
Balans na cienkiej linie.
Albo na cienkiej tkance.
Twój brak wiary we mnie zaczyna mnie wkurzać.
Mówię tylko, że byłeś mordercą.
Na pewno chcesz wystawiać się na próbę?
Byłem mordercą. To się nie powtórzy.
Niczego nie zrobię.
Właśnie widzę.
Droga Eleno. Dawno nie pisałam.
Dokładnie trzy tygodnie.
Bonnie zapisała już pewnie wiele stron, zachwycając się urokami Paryża.
Ric obiecał, że będzie do ciebie pisał ze swojej kryjówki, gdzie siedzi z dziećmi.
Nadrabiam teraz zaległości w pracy i staram się nie myśleć o przeszłości.
Jak na ironię szef wysłał mnie dziś do miejsca pełnego wspomnień.
Liceum w Mystic Falls wygląda dokładnie tak samo jak dawniej.
Pewnie zauważyłaś, że kogoś tu brakuje.
Stefan jest teraz z Damonem.
Nie wiem, gdzie jest i co robi, ale wiem, że to nic dobrego.
Robię więc, co mogę, żeby tylko o tym nie myśleć.
Jak już mówiłam, zawsze jest praca.
Jestem jak zakorzeniona dziennikarka na zajęciach z historii.
Nic ciekawego?
Szkoła organizuje obchody rocznicy.
Zaprosili mnie jako absolwentkę.
Chciałam spytać, co robisz w czasie lunchu.
- Możemy spotkać się w kafeterii. - Innym razem.
Jadę do Zbrojowni z pakunkiem St. Johna, który zostawił Tyler.
Oddaję Ricowi przysługę.
Jak sobie radzisz?
Wszystko w porządku.
To tylko przejściowa sytuacja.
Mam pomysł.
Jak zakradniesz się do sali trenera Lymana i napiszesz mu coś nieprzyzwoitego,
to stawiam dziś drinki.
Coś nieprzyzwoitego, czyli niemiłego czy sprośnego?
- Twój wybór. - Zgoda.
Nie lubię tego dźwięku.
- Ja też nie. - Miłego zakorzeniania.
Dzięki. Na razie.
Jest tu kto?
- Halo? - To pewnie Matt.
Jestem Dorian.
Ric mówił, że go zastąpisz w czasie urlopu.
Ukrywa dzieci przed syrenami.
Mówił, co spotkało Georgie.
Chciał mnie ostrzec, przeciw komu będę walczył, jeśli zostanę.
Witaj w kręgu zaufania.
Seline zabiła moją przyjaciółkę.
Chcę się zemścić.
Jako że nasza jedyna broń jest w Paryżu...
Kamerton?
Berło Arcadiusa. Wrogowie Cade'a wykuli je w ogniu, w którym spłonął.
- Skoro tak mówisz. - Nie ja.
Harvey. W dzienniku.
Był w aucie Georgie.
Nasz truposz przyjaźnił się z syrenami w 1790 r.
Zwabiły go do Zbrojowni i zagłodziły.
Parę miesięcy temu znaleźliśmy kości. Mamy wyniki badań DNA.
Super.
To krewny pewnej rodziny z Mystic Falls.
Dzięki magii Internetu znalazłem jego żyjącego potomka.
Chce odebrać szczątki. Panie Maxwell, podpisał pan formularze?
Znacie się?
Oprócz tego, co robi, zorganizuje konkurs na Miss Mystic Falls.
Wasza nauczycielka ma pełne ręce roboty.
Ale pomagamy jej w projektach. Uwielbiamy ją.
Dzień dobry.
Dzień dobry, pani Sybil.
Co tu robisz?
Wczoraj skończyliśmy omawiać rewolucję, więc dziś zaczynamy XIX wiek.
Dlaczego udajesz nauczycielkę historii?
Nie udaję. Zadaję dużo pracy domowej. I robię kartkówki.
Jest pani naszą najlepszą nauczycielką.
Kontrolujesz ich umysły?
Dzięki mnie kochają historię. To przestępstwo?
Zanim mnie zaatakujesz
albo wezwiesz policję czy pomoc,
wiedz, że wtedy żadne z nich nie przejdzie do następnej klasy.
Powiesz mi w końcu, czego chcesz?
Jeśli przyznasz, że zrobiłabyś wszystko,
byle nie myśleć o tym, co robi Stefan i kogo morduje, wyłączając swoje emocje.
A odpowiadając na twoje pytanie, chcę nauczyć cię historii.
Dlatego kazałam twojemu szefowi przysłać cię tutaj.
- Czyli to ty kazałaś mnie przysłać. - Właśnie to powiedziałam.
Chyba nie byłaś dobrą uczennicą.
Trzeba to naprawić.
Otwórzcie książki na rozdziale trzecim.
"Przedwojenna Wirginia". Panno Forbes?
Proszę usiąść.
- A może ona? - Ta bogata dama?
Gdybyśmy wysyłali do Cade'a skąpców, brakłoby miejsca w piekle.
Skupmy się na kelnerce.
- Wygląda na złą. - Złe już było.
A sądząc po tych wszystkich kandydatach,
to jedyna osoba tutaj, która już oddaje cześć diabłu.
Żadne wyzwanie, Stefanie.
- Szukasz wyzwania? - Tak.
Tamta kobieta.
Ta, która wszystko wylewa?
- Zabijesz ją z litości? - Nie.
Chodzi o tę lekarkę.
Skąd wiesz, że to lekarka, a nie salowa?
Zadbane paznokcie to znak, że nie pracuje rękami. I używa pagera.
20-kilka lat i jest lekarzem?
Wcześnie skończyła studia i rzuciła się w wir pracy.
Czemu to zrobiła?
Może miała brata, który ją zanudzał?
Może kieruje nią mroczna przeszłość.
Może spotkała ją krzywda.
Nie wszyscy są kłębkiem nerwów.
Może kieruje nią chęć czynienia dobra.
- Chyba zrobimy zakład, Damonie. - Chyba wygram ten zakład.
Istnieje sposób, by się przekonać.
O Boże. Czy jest tu lekarz?
Werbena?
Nie ufasz mi, że pomogę ci skorumpować dobrego lekarza?
Trzeba cię osłabić, żebyś był przekonujący.
Przeszukałem Internet.
Okazuje się, że rodzice Tary zginęli w wypadku samochodowym 10 lat temu.
Sprawca zbiegł i nigdy go nie znaleziono.
Mówiłem, że kieruje nią coś mrocznego.
To smutne, Stefanie.
Ale nie mroczne.
Chyba mylisz się co do niej.
Raczej się nie mylę.
Posłuchaj tego.
Jej rodzice byli dawcami organów, a ich śmierć ocaliła życie innych.
Tara poszła więc na medycynę.
I udziela się w grupie wsparcia czekających na przeszczep.
To dość makabryczne.
Choć właściwie to...
doskonale.
Że też Ric zgodził się ją puścić.
- Nie widzieliście jej od świąt? - Nie.
- Nie było mnie tu. - Jak zwykle.
Kolejny artefakt, który może pomóc. W 1790 r. pan Maxwell był kowalem.
To rysunki czegoś, nad czym pracował przed śmiercią.
Maxwellowie zrobili z tego pamiątkę rodzinną.
Wygląda znajomo?
Raczej nie.
Ale to może być coś, po co przyszedł Damon.
Reszta jego zapisków z 1883 r. dotyczyła Seline.
Jej oczekiwania i dokładne wymiary kołnierza, głowy, ust...
Miał obsesję na jej punkcie. Jest też miara korony.
Pokaż mi tę listę.
To części dzwonu.
Kołnierz, głowa, usta, korona. To terminy kowalskie.
Teraz to ma sens.
- Doprawdy? - Tak.
Maxwellowie robili dzwony kościelne.
Od tego zaczął się rodzinny interes.
- Super. - Właśnie.
Niewiele ci trzeba, żeby było super.
Nie ma jeszcze diagnozy.
Wyniki badań krwi są w normie.
Wiedziałem, że kiedyś do tego dojdzie.
Czemu tak mówisz?
To karma. Dokonał w życiu wielu złych wyborów.
Skrzywdził wielu ludzi.
Nie powinnam tego słyszeć.
Cały czas myślę, że musi być jakiś powód.
Odwiedziłem stronę dawców organów i widziałem listę ludzi,
zasługujących ludzi, którzy czekają na przeszczep.
A twój brat to dawca.
Widziałam formularz.
- Nie spekulujmy. - Czemu nie?
Widziałem tam dziewczynkę, na górze listy, Cassy Fowler.
Znam ją. To moja pacjentka. Dobre dziecko.
Przeczytałem, że chce budować studnie w krajach rozwijających się.
To nie jej wina, że ma chore nerki.
Damon może marnować życie, a jej nie wolno żyć?
Niestety, nie mogę tak myśleć.
Dla lekarza każde życie jest ważne.
Nawet po tym, co zrobił?
Przeszłość twojego brata...
A jeśli powiem, że zabił twoich rodziców?
Słucham?
Moich rodziców zabił pijany kierowca.
- Czemu tak mówisz? - Bo potrzebna ci okazja.
Wierzysz,
że Damon to ten kierowca.
Damon zabił twoich rodziców.
Wrobiłeś mnie.
- Cade nie zakazał mi iść na skróty. - Mówiłem, że będzie wyzwaniem.
Z czego się cieszysz? Wykonuj zadanie.
Niektórych nie da się zbałamucić.
Może jest chodzącym dobrem.
Nikt nie jest chodzącym dobrem. Zobaczysz.
Co robisz?
- Zwiększam ci dawkę werbeny. - Co? Nie.
Żeby plan się powiódł, muszę spowodować zagrożenie życia.
- Przestaniesz kiedyś oszukiwać? - Damonie, pracuję dla diabła.
Nie muszę grać czysto.
Kto mi powie, kiedy powstało Mystic Falls?
Caroline?
Pamiętasz coś ze swojej edukacji w tym brzydkim budynku lata temu?
Mystic Falls założono w roku 1860,
gdy Lockwood, Forbes, Fell, Gilbert i Salvatore podpisali statut.
Za dużo nazwisk. I zła odpowiedź.
- To założyciele. - Wasi przodkowie przypisali to sobie.
Na długo przed podpisaniem tego śmiesznego statutu żyli tu inni.
Grupa niezrozumianych kobiet i mężczyzn.
Spłonęli żywcem, bo byli inni.
Mowa o czarownicach spalonych na stosie?
Rok 1790.
Pamiętam, jakby to było wczoraj.
Bardzo aromatyczny zapach. Dym unosił się godzinami.
Skąd to wiesz?
Kto jedzie na wycieczkę?
Ja też.
Autobus czeka.
Panno Forbes, zapraszam obok mnie.
Nie skorzystam.
No proszę, działam na odległość.
Twoja krew mu nie pomoże. Kazałam mu zamknąć umysł.
Jeśli ktoś tu umrze, twoja mistyfikacja się wyda.
Może warto.
Ale na razie wstawaj.
Niech to będzie ostrzeżenie.
Jak ktoś dziś umrze, to z twojej winy i ty dostaniesz punkty w piekle.
Idziesz?
To miejsce zeszło na psy od 1790 r.
Zapomniałam, że jesteś starsza niż wyglądasz.
Ciekawe, jak ty będziesz wyglądała za parę tysięcy lat.
Twoja ostatnia wizyta tutaj pokryła się z egzekucją czarownic?
Wraz z siostrą szukałam w okolicy smacznych dusz dla Cade'a.
Czarownice były urażone.
Czyli ich śmierć to twoja sprawka?
Nie masz pojęcia o prawdziwej przyczynie śmierci stu czarownic.
- Zaczniesz śpiewać? - Nie kuś mnie.
Czarownice pomogły kowalowi, który zrobił dla nich dzwon kościelny.
Miał on specjalne przeznaczenie.
Ale nikt nie wiedział, że Seline i ja zaprzyjaźniłyśmy się z tym kowalem.
I popsułyśmy mu szyki.
Co oni robią?
Zadanie dodatkowe.
To opis zabytkowego dzwonu z akt rodzinnej posiadłości.
Mamy posiadłość?
Mieliśmy. Została sprzedana miastu, by spłacić rodzinny dług.
- Babcia lubiła konie. - Znowu możemy być dumni.
Wymiary dzwonu zgadzają się z opisem Daltona St. Johna.
Tego szukała Seline w 1883 r.
Na co jej dzwon kościelny?
Peter Maxwell był ostatnim, który miał ten dzwon.
Zanim zrzucił go z mostu 20 lat temu.
Zajrzałam w jego umysł.
- Widziałam pochód i wiszący dzwon. - Rocznica miasta.
- Co roku biją w nasz dzwon. - To replika.
Ten prawdziwy poleciał z mostu Wickery w 1992 r.
Przez ostatnie trzy tygodnie moi ludzie przeszukiwali rzekę.
Niczego nie znaleźli, ale wiem, że istnieje, bo nie można go zniszczyć.
Brzmi złowieszczo.
To wina czarownic. Nic dziwnego, że nikt ich nie lubił.
Zaczynamy.
Nie.
Chyba żartujesz.
Użyjcie całego pojemnika. Gruntowność to podstawa.
Violet, przestań. Violet!
Przestańcie!
Są pod moją kontrolą. Przyniosłaś zapalniczkę? Dobre dziecko.
- Puść ich. - Jeszcze jakieś żądania?
Nie wypuszczę ich, dopóki nie dasz mi dzwonu.
- Na co ci on? - Pamiątka sentymentalna.
- Musisz mi pomóc. - Bo ich zabijesz?
Wszystkich nie ocalisz.
Pochodnie, benzyna i bach.
Wiem, jak działa ogień.
W jaki sposób mam znaleźć ten dzwon?
Nie sądzę, że będzie łatwo.
Dlatego cię motywuję.
Ciśnienie krwi jest bardzo niskie.
Serce ledwo bije.
- Posłuchaj mnie. - Nic nie mów.
Proszę, zbliż się.
Proszę.
Spójrz na mnie.
Nigdy nie prowadziłem po pijanemu.
Przykro mi.
Jesteś zbyt słaby, by ją przekonać.
Tara.
Pokaż mu, że się nie mylę.
Daj mi szansę na rehabilitację.
Obojętne, co zrobisz, jej rodzice nie żyją.
Nie naprawisz swoich błędów.
Moje życie jest coś warte.
Twoja śmierć też.
Pomyśl, że możesz pomóc ludziom, którzy zasługują, aby żyć.
Nie...
- Powinieneś wyjść. - Jego serce przestaje bić.
Może być za późno.
- Złożyłam przysięgę, że będę pomagała. - Rozumiem.
Ale wciąż mnie to gnębi.
Jeśli wyleczysz Damona, a on wróci do zdrowia,
nadal będzie pił.
Znowu wsiądzie za kółko i spowoduje kolejny wypadek.
Zginą rodzice kogoś innego.
A może nawet jakieś dzieci.
- Nie znamy przyszłości. - Ale znamy przeszłość.
Jak długo Damon ma pokazywać nam, kim naprawdę jest, zanim mu uwierzymy?
Rozumiem twoje rozterki.
Musisz być idealna, choć wolałabyś zrobić coś dla siebie.
Tu nie chodzi o mnie.
Wręcz przeciwnie. Dowodzisz tu.
Posłuchaj instynktu.
Rób to, co uważasz za słuszne.
Powinieneś wyjść.
Natychmiast.
Tara.
Przykro mi.
Słyszałaś?
Tara.
Ja...
Przepraszam, że to zrobiłem.
Doceniam twój żal.
Ale to nie wystarczy.
Nie.
Chciałbym cofnąć czas, ale nie mogę.
Przepraszam za to, co zrobiłem.
Posłuchaj mnie.
Zabicie mnie nie zmieni przeszłości.
Nie.
Ale zmieni przyszłość.
Nie.
Nie rób tego.
Czas zgonu, 14.47.
Tak myślałem.
Kiedy widziałeś się z ojcem?
Jest tu ze mną.
- Jesteś zdenerwowana. - Nic mi nie jest.
Muszę znaleźć dzwon, który twój tata zrzucił z mostu.
Wolniej. Nie wiem, o czym mówisz.
Gdy mieszkał w Mystic Falls, zabrał nasz dzwon na most Wickery
i wrzucił go do rzeki.
Sybil chce go odzyskać. Mówi, że to pamiątka sentymentalna.
Kiedy to było?
Według tego, co widziała Sybil, w 1992 r.
- Zgadza się. - Co?
Rodzice Eleny spadli z mostu Wickery.
Policja znalazła coś w ich samochodzie.
Dzwon był uszkodzony, ale naprawili go.
Chyba go nie sprzedali?
Twoja mama go przechowywała. Wiem, bo sprzątałem biuro po pogrzebie.
- Te rzeczy wciąż są w garażu. - Zabierz mnie tam.
Caroline, nie rób tego. Uciekaj.
Nie mogę. Dzieciaki się pozabijają.
Jakie dzieciaki?
Matt, jeśli spróbujesz ją powstrzymać,
moi uczniowie umrą na mój rozkaz.
Jeśli pojawisz się u niej, też zginą.
- Jeśli ktokolwiek będzie się wtrącał... - Rozumiemy.
Nadajesz się na belfra.
Może rozpocznę drugą karierę.
Jak dostanę dzwon.
Powinieneś to zgłosić na policję.
Skontaktują się, gdy ustalą przewoźnika.
Sybil jest w okolicach Mystic Falls.
- Jedziemy w dobrą stronę. - Bo chce dzwonu.
To jakieś szaleństwo.
I mówi to ktoś, kto zrzucił go z mostu.
- Co ty sobie myślałeś? - Myślałem o pochodzie.
Co?
Pochód z okazji rocznicy.
Umieszczają dzwon na platformie, miejscowy bogacz w niego bije,
a obok stoi dwóch kretynów w stęchłych mundurach z wojny secesyjnej.
Byłem jednym z tych kretynów. A przynajmniej miałem być.
Chciałeś, by odwołano pochód?
- Z klasą. - Nie o to chodzi.
Nasza rodzina wykonała ten dzwon.
Byliśmy tu pierwszą rodziną z własnym fachem.
Dzięki nam powstało to miasto.
Ci, którzy przywłaszczyli sobie prawa, byli bogaci.
Nazwali się założycielami i uczynili się elitą.
Traktowali rodzinę Maxwellów jak wstyd.
Aż w końcu staliśmy się wstydem.
Ten dzwon był symbolem wszystkiego, co nam zabrali.
Dzwon skończył więc w rzece.
Wsiadłem do samochodu i nie oglądałem się za siebie aż do dziś.
To policja.
Dziś wyjechał tylko jeden autobus. Podają nam adres.
Jedziemy. Szybko!
Chcę się pożegnać.
Wiem, że chciałaś pomóc.
- Przykro mi. - Nie szkodzi.
Zrobiłem ci kawał.
- Jesteś w szoku... - A jeśli nie?
A jeśli tylko sprawdzałem twoją moralność?
To byłoby szalone.
- I okrutne. - W każdym razie mój brat nie żyje.
- Boże. - Zmarł z przyczyn naturalnych?
Wezwałaś mnie po fakcie, więc nikt nie wie, co tam robiłaś.
Chciałeś tej śmierci.
- To był podstęp. - Nie.
Chciałem zobaczyć, co zrobisz, gdy dam ci okazję.
Wykorzystałaś swój potencjał.
Stefan?
- Przecież nie żyjesz. - W zasadzie to prawda.
Myślałem, że odsypiasz po werbenie.
Posiliłem się sanitariuszem, który przyszedł po moje ciało.
Zawiodłaś mnie.
Byłeś w to wmieszany?
Cicho. Nie próbuj uciekać.
Nie zdałaś testu.
Myślisz, że Cade jej chce?
- Nie jest zła. - Zrobiła coś złego.
Może zasługuje na drugą szansę.
Muszę ci coś powiedzieć.
- Jestem zawiedziony. - Zawsze jesteś zawiedziony. I co?
Rozumiem, skąd ta dezorientacja.
Szukasz czegoś? Znalazłem to w twojej kieszeni.
Nosisz to od tygodni.
I co z tego? Podarunek od Caroline. Zapomniałem o nim.
Doprawdy? Od początku coś jest nie tak.
- Moje emocje. - Nie.
Nie umiesz się bawić.
Jak myślisz, czemu wybrałem Tarę do naszej próby?
Przypomina ci kogoś?
Interesuje się medycyną.
Ma brązowe oczy i włosy.
Osierocona w wyniku wypadku.
Przypomina ci Elenę.
Ten naszyjnik również.
Uruchamia sumienie i powstrzymuje cię, Damonie.
- Nieprawda. - Cóż...
Jeśli tak, to pora przedstawić ją szefowi.
Matt, wpadłem na coś.
- Chodzi o syreny? - Niezupełnie.
Zauważyłem coś w pomiarach Daltona.
Pamiątka rodzinna Maxwellów i kamerton. Pasują do siebie.
Kamerton to serce dzwonu.
Te zaginione rzeczy są częścią dzwonu.
Gdyby wszystko połączyć, powstałby mistyczny superdzwon.
Można sobie wyobrazić jego siłę.
Jeśli dźwięk kamertonu szkodzi syrenom, wyobraź go sobie tysiąc razy mocniejszym.
Super.
Matt, jesteś tam?
Oddzwonię później.
Posłuchaj.
Odsuń się.
Żadne z nich cię nie posłucha.
Sybil kontroluje ich umysły. Rozwiążmy ich.
Nic tu nie przypomina dzwonu.
Nawet nie otworzyłaś tych pudeł.
Nie miałam do tego serca.
Ale ty tego nie zrozumiesz.
To prawda.
Nigdy nie miałam garażu.
Chwila.
Co to jest?
"Cześć, siostrzyczko. Szukasz czegoś? Seline".
Teraz już wiem, czemu u mnie sprzątała.
Muszę się wyładować.
- Dobra. Już. - Dalej.
Matt! Uważaj!
Dalej.
Już dobrze, zadanie wykonane.
Sybil już nic wam nie zrobi.
Chyba to rozgryzłem.
- Nie zawalasz naumyślnie. - Dzięki.
- To działania podświadome. - O czym ty mówisz?
Mimo że się starasz, zachowujesz człowieczeństwo.
Z powodu tej pamiątki.
- Pamiątki to kłopoty. - Mówiłem, że to nic nie znaczy.
- Nie wierzę. - Czemu?
Martwisz się. Nie bawi cię to.
Boże, ale marudzisz.
Udowodnij, że się mylę.
Udowodnij, że przeszłość już za nami i że nic cię nie obchodzi.
Nie obchodzi mnie.
- Zadowolony? - Prawie.
Zapominasz o czymś.
W porządku.
Szef odebrał dzieciaki.
Nic nie pamiętają.
Powiedziałem im, że w drodze zatruli się czadem,
- a autobus odholowano. - Dobrze.
Całkiem szczegółowo.
Nauczyłem się zmyślać bajki.
Matt.
To, co ci powiedziałem dziś i w ciągu ostatnich tygodni, to nie bajki.
To szczegóły najgorszego błędu w moim życiu.
Nie powtarzaj tego błędu, synu.
Nie odchodź od rodziny.
Wiesz co? Dorastając, byłem jedynym,
który nie miał spuścizny w Mystic Falls.
Czułem się tu obco.
Teraz dowiaduję się, że ta rodzina ma historię.
To mogło wszystko zmienić.
Ale nigdy nie dałeś mi tej szansy.
Niech zgadnę.
Matt ocalił moich uczniów przed stosem.
Zanim pochlapiesz sobie buciki moją krwią,
upewnij się dobrze, czy nic mnie nie łączy z twoimi dziećmi.
Co masz na myśli?
Spędziłam z nimi trochę czasu.
Wystarczająco, by zacząć kontrolować ich umysły.
Mogę je przywołać w każdej chwili.
Lepiej mnie nie wkurzaj.
Kłamiesz.
Stefan zadbał o ich bezpieczeństwo.
Jesteś pewna, że pomyślał o każdej luce, gdy targował się o swoją duszę?
Możesz się przekonać, próbując zrobić mi krzywdę.
Tego chcesz, Caroline?
Postawisz na szali życie swoich dzieci?
Wydajesz się rozsądna, gdy chodzi o ich bezpieczeństwo.
Choć planujesz poślubić mordercę.
To dla nich zagrożenie.
Gdy poślubię Stefana, będzie tym, którego zawsze kochałam.
Udało mu się już z tego wyjść.
Za każdym razem mu się udaje. Za każdym razem.
Znasz definicję szaleństwa?
To robienie w kółko tego samego, oczekując innego rezultatu.
Lepiej, by przy jego kolejnym ataku
dzieci nie było w domu.
W razie pytań dowódca pokaże nasze zezwolenie.
Znaleźliście tu coś cennego?
Papierki po cukierkach i fast-foodach.
To nie pomaga mojemu kryzysowi egzystencjalnemu.
Wczoraj jechałem tędy z bratem.
Kłóciliśmy się i wyrzuciłem coś przez okno.
- Niech pomoże ci tego szukać. - Zrobił sobie wolne.
Poza tym on nie chce, żebym to miał.
Sam nie wiem, czemu tego chcę.
Gdy mam to przy sobie, czuję się...
lepiej.
W takim razie ten brat musi być dupkiem.
Czasami. Masz rodzeństwo?
Jedynak.
Szczęściarz.
Nie musisz się martwić błędami innych.
Twój brat sprawia kłopoty?
Umie się pozbierać.
Z zachowaniem proporcji.
Co jest dobre,
bo ostatnio jest ciężko.
Jeśli mu się pogorszy...
to będzie koniec.
Czasem ludzie się zmieniają.
Czyniąc pokutę, jak ty?
Papierek po papierku?
Lepsze to, niż zostawianie ich na ziemi.
Na wszelki wypadek.
Tekst polski: Anna Dyba e ich na ziemi.